Αθήνα: Καλέσματα από τις 18:30 στην πλατεία Κλαυθμώνος
Θεσσαλονίκη: 1. Καμάρα στις 18:00 , 2. Άγαλμα Βενιζέλου στις 19:00
Πάτρα: Πλατεία Γεωργίου στις 18:00
Αλεξανδρούπολη: Αναγνωστήριο Ιατρικής στις 19:00
ΑΘΗΝΑ
Η 25η Νοέμβρη,«διεθνής ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών», δεν είναι μια ακόμη «παγκόσμια ημέρα»,είναι αγώνας.
Θα δούμε για μια ακόμη φορά την κυβέρνηση και τους λοιπούς κρατικούς φορείς να επιδίδονται ξανά σε αυτοπροβολή και αλληλοσυγχαρητήρια, παρουσιάζοντας το έργο τους με ιδιαίτερη ικανοποίηση. Αυτοί που αθωώνουν βιαστές, καταδικάζουν τις γυναίκες που αντιστέκονται στον κακοποιητή τους, διαπομπεύουν οροθετικές γυναίκες, απολύουν εγκύους, διαμορφώνουν ειδικό καθεστώς εκμετάλλευσης στους χώρους εργασίας, καταστέλλουν αγωνιζόμενες γυναίκες και στοιβάζουν μετανάστριες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Για εμάς η θεσμική αυτή μέρα είναι υπενθύμιση πως η πατριαρχική βία διαπερνά την καθημερινότητα, τους θεσμούς, τις σχέσεις, τα σπίτια, τον δημόσιο χώρο. Είναι ημέρα αγώνα για όλες τις γυναίκες και όχι μόνο. Για τις θηλυκότητες, τα τρανς, μη-δυαδικά και gender non-conforming άτομα, για όλα όσα η κοινωνία περιθωριοποιεί και αποσιωπά.
Η πατριαρχία είναι ένα σύστημα που παράγει βία. Η έμφυλη βία δεν είναι μεμονωμένες πράξεις ούτε «ιδιωτικές υποθέσεις», αλλά αποτέλεσμα ενός συστήματος εξουσίας που επιβάλλει ιεραρχίες, πειθαρχεί τα σώματα και καθορίζει ποιοι «έχουν δικαίωμα» να εξουσιάζουν. Οι κρατικοί θεσμοί —αστυνομία, δικαστήρια, μηχανισμοί «προστασίας»— αποτυγχάνουν, αδιαφορούν ή λειτουργούν κακοποιητικά απέναντι στα επιζώντα έμφυλης βίας. Η ίδια η κρατική εξουσία είναι φορέας πατριαρχικής και σεξιστικής βίας. Γι’ αυτό η ελευθερία και η ασφάλεια δεν μπορούν να έρθουν από «άνωθεν λύσεις», αλλά από την αυτοοργάνωση και την αλληλεγγύη από τα κάτω.
Μετανάστριες, τρανς άτομα, Ρομά, φυλακισμένες, σεξεργάτριες, εργαζόμενες, άνεργες, προσφύγισσες, άτομα με αναπηρίες βιώνουν συχνά πολλαπλές και διασταυρωμένες μορφές καταπίεσης. Ο φεμινισμός μας είναι 
αντιεξουσιαστικός, διαθεματικός και συμπεριληπτικός. Δεν αφήνει κανένα μόνο. Δεν μιλάμε για «θύματα», αλλά για επιζώντα: άτομα που συνεχίζουν, διεκδικούν, αντιστέκονται.
Σε μια τόσο δυστοπική πολιτική συγκυρία, τοπικά και παγκόσμια (Πλεύρης, Βορίδης, Τραμπ κ.ά.), όπου από θέσεις εξουσίας επανέρχονται απολυταρχικά προτάγματα στιγματισμού, εκτοπισμού και εξόντωσης χιλιάδων ανθρώπων που δεν καλύπτουν τις νόρμες της λευκής προνομιούχας φυλής — μιας φυλής που εκτελεί γενοκτονίες, εποικισμούς, βιασμούς, καταστροφές ζωτικών υποδομών και κατοχή εδαφών — οφείλουμε να σταθούμε συντροφικά και φροντιστικά δίπλα σε όσα αποκλείονται.
Η πρόληψη είναι πολιτική πράξη. Μιλάμε ανοιχτά για την πατριαρχία, την κουλτούρα ελέγχου, τα στερεότυπα και τα συστήματα που νομιμοποιούν τη βία. Οργανώνουμε συζητήσεις, δράσεις στις γειτονιές και στους κοινωνικούς χώρους. Δεν αρκούμαστε σε υποκριτικές μικρο-μεταρρυθμίσεις. Απαιτούμε ριζική σύγκρουση με τις πηγές της βίας και της εξουσίας. Δεν εναποθέτουμε τις ελπίδες μας σε κανένα κράτος, αλλά παίρνουμε τον έλεγχο των ζωών μας και των σωμάτων μας.
Η πατριαρχία αποτελεί τον βασικό μας αντίπαλο. Δεν είναι θέμα ατομικής στάσης των ανδρών, αλλά συστημικό, πατριαρχικο πλαίσιο που αναπαράγει έμφυλες ιεραρχίες. Ο φεμινισμός χρειάζεται να απελευθερωθεί από τον λευκό, θεσμικό, φιλελεύθερο και δυαδικό «φεμινισμό» της Δύσης, που τελικά ενισχύει την πατριαρχία. Απορρίπτουμε την καπιταλιστική και θεσμική αφομοίωση του φεμινιστικού λόγου και αγωνιζόμαστε για την αποδόμηση πατριαρχικών καταλοίπων και εσωτερικευμένης μισογυνίας. Η πραγματική απελευθέρωση απαιτεί να φτάσουμε στις ρίζες της πατριαρχίας—στην αρχέγονη βία πάνω στα σώματα μας, πριν από κράτος και κεφάλαιο. Γι’ αυτό οι κοινοτικές φεμινίστριες της Λατινικής Αμερικής λενε: “όσο η πατριαρχία παραμένει καθεστώς, θα υπάρχουν κράτος και καπιταλισμός”.
Η απάντησή μας σε αυτό το εξουσιαστικό και πατριαρχικό σύστημα είναι η αυτοοργάνωση. Οι κοινότητες αλληλεγγύης είναι ο πραγματικός χώρος ασφάλειας: συνελεύσεις, συλλογικά εγχειρήματα, οριζόντιες δομές που στηρίζουν έμπρακτα τα επιζώντα και ενδυναμώνουν τα συμμετέχοντα. Το Σπίτι για την Ενδυνάμωση και Χειραφέτηση είναι ένα τέτοιο εγχείρημα: πολιτικός και φροντιστικός χώρος, ανοιχτός, όπου η αντίσταση συνδέεται με πρακτική στήριξη, ενδυνάμωση και χειραφέτηση.
Οι φωνές των επιζώντων είναι στο επίκεντρο. Ακούμε, σεβόμαστε και πιστεύουμε τα επιζώντα. Οι εμπειρίες τους δεν είναι ιδιωτικές ιστορίες, αλλά πολιτικές μαρτυρίες που αποκαλύπτουν πώς λειτουργεί η εξουσία. Δεν ζητάμε «αποδείξεις», δεν αναπαράγουμε δυσπιστία, δεν παθητικοποιούμε. Η αξιοπρέπειά τους είναι αδιαπραγμάτευτη. Στεκόμαστε πλάι τους ως ισότιμα υποκείμενα όχι ως “σωτήρες”.
Ενισχύουμε τα αυτοοργανωμένα φεμινιστικά εγχειρήματα. Δημιουργούμε σχέσεις φροντίδας, ενδυνάμωσης και χειραφέτησης.
Οργανώνουμε αντιπατριαρχική αντίσταση σε κάθε χώρο της καθημερινότητας.
Η 25η Νοέμβρη είναι αγώνας, όχι επέτειος. Δεν την τιμάμε με κάμερες, θεσμικές δηλώσεις και χορηγίες, αλλά με συλλογικοποίηση, ανυπακοή, φροντίδα, αλληλεγγύη και πολιτική δράση.
Για τα άτομα που αντιστέκονται
Για τα επιζώντα έμφυλης βίας που αγωνίζονται.
Για έναν κόσμο χωρίς πατριαρχία, χωρίς φόβο, χωρίς εξουσιαστικές ιεραρχίες.
Από τα κάτω, συλλογικά, μέχρι να απελευθερωθούμε όλα!
Η ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΒΙΑΖΕΙ ΚΑΙ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΠΟΤΕ ΚΑΝΕΝΑ ΜΟΝΟ.
Λευτεριά στην Παλαιστίνη, στο Κονγκό,στο Σουδάν και σε όλα τα καταπιεσμένα ανά την υφήλιο!
Ολα μαχητικά στην πορεία η μια δίπλα στο άλλο!
25/11, 18:30 Πλ. Κλαυθμωνος
Το Σπίτι για την Ενδυνάμωση και τη Χειραφέτηση, Φεμινιστική Συλλογικότητα από τα Κάτω
25 Νοέμβρη – Διεθνής Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών
ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΛΑΥΘΜΩΝΟΣ 5μμ
και πορεία στο Σύνταγμα
Στις 25 Νοέμβρη, στη διεθνή μέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, διαδηλώνουμε για να τελειώνουμε με το σύστημα της σεξιστικής βίας.
Ο καπιταλισμός σε παγκόσμια κρίση γεννά γενοκτονικούς πολέμους, ρατσισμό, σεξισμό, φτώχεια και καταστροφή. Διεθνώς οι επιθέσεις απέναντι στις γυναίκες κλιμακώνονται και τα ποσοστά βίας και γυναικοκτονιών αυξάνονται. Ο σεξισμός χρησιμοποιείται σαν όπλο καταπίεσης και μεγαλύτερης εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης αλλά και διαίρεσής της.
Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας φέρει βαρύ φορτίο στην χειροτέρευση της βίας κατά των γυναικών. Από τις θεωρίες του Τραμπ περί μόνο “δύο φύλων” και την υποστήριξη στην ακροδεξιά μέχρι το ξέπλυμα γυναικοκτόνων και βιαστών και το τσάκισμα του κοινωνικού κράτους, η κυβέρνηση είναι συνένοχη στη σεξιστική βία.
Ο υφυπουργός Υγείας Βαρτζόπουλος, δήλωνε μετά τη γυναικοκτονία της Κυριακής Γρίβα, ότι είναι στη φύση των ανδρών η βία, δικαιολογώντας επί της ουσίας τον δολοφόνο. Ο ίδιος υφυπουργός διαλύει την Ψυχική Υγεία για να την ξεπουλήσει στους ιδιώτες, συρρικνώνοντας και δομές για κακοποιημένες γυναίκες.
Οι υποστελεχωμένες δομές των δήμων, η συρρίκνωση της δημόσιας Παιδείας, οι χαμηλοί μισθοί και η ακρίβεια, χειροτερεύουν τη θέση των γυναικών κάνοντάς τις ευάλωτες στη βία. Η στήριξη στο κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ είναι συνένοχη σε όλες τις θηριωδίες απέναντι στις Παλαιστίνιες γυναίκες.
Η οργή και οι αντιστάσεις του κινήματος όμως δυναμώνουν και εδώ και διεθνώς.
Ζούμε ένα οργισμένο φθινόπωρο με τρεις πανεργατικές απεργίες, μεγάλες απεργίες στα νοσοκομεία, μαζικό κίνημα στο πλευρό της Παλαιστινιακής Αντίστασης, στο πλευρό του Πάνου Ρούτσι. Οι μέρες αυτής της κυβέρνησης είναι μετρημένες. Ξεσηκωνόμαστε για να τους ανατρέψουμε εδώ και τώρα αλλά και να εξασφαλίσουμε ότι θα κερδίσουμε πραγματικά μέτρα απέναντι στη σεξιστική βία.
Τα σωματεία, τα συνδικάτα, οι φοιτητικοί σύλλογοι μπορούν να παίξουν καθοριστικό ρόλο σε αυτή την προσπάθεια. Τα τελευταία χρόνια μετατρέψαμε την 8η Μάρτη σε πανεργατική απεργία και η πάλη ενάντια στο σεξισμό και για την απελευθέρωση έγινε ξανά υπόθεση του εργατικού κινήματος.
Οι γυναίκες της Παλαιστίνης είναι στην πρώτη γραμμή της αντίστασης. Τα κινήματα των γυναικών παίζουν καθοριστικό ρόλο στις ΗΠΑ στη μάχη απέναντι στον Τραμπ. Η μάχη είναι κοινή και διεθνής απέναντι στον καπιταλισμό που αναπαράγει τον σεξισμό για να αποπροσανατολίσει την οργή εκατομμυρίων.
Είμαστε στο πλευρό των αντιστάσεων σε αυτή τη βαρβαρότητα. Στηρίζουμε την απεργία των υγειονομικών στις 25 Νοέμβρη απέναντι στις διώξεις των ψυχιάτρων από ένα “σωματείο” μπάτσων και διαδηλώνουμε μαζί τους στο Υπουργείο Υγείας στις 2μμ. Οργανώνουμε σε κάθε χώρο δουλειάς, σχολή, γειτονιά τη συμμετοχή στο συλλαλητήριο από την πλατεία Κλαυθμώνος στο Σύνταγμα το ίδιο απόγευμα που καλεί και η ΑΔΕΔΥ και άλλα σωματεία.
Κίνηση για την Απεργιακή 8 Μάρτη
25η Νοέμβρη – Ημέρα αντίστασης και αγώνα ενάντια στην πατριαρχία και την έμφυλη βία
ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ, ΤΟ ΣΟΥΔΑΝ, ΕΩΣ ΤΟ ΙΡΑΝ, ΤΟ ΜΕΞΙΚΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΗΠΑ…
Η ΕΜΦΥΛΗ ΒΙΑ ΕΙΝΑΙ ΘΕΣΜΙΚΗ
Ο πόλεμος, η γενοκτονία και η χρήση της έμφυλης βίας ως όπλο καθυπόταξης, οι αντιμεταναστευτικές πολιτικές, οι επαναπροωθήσεις και ο εγκλεισμός μεταναστριών/ων και προσφύγων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι 
γυναικοκτονίες, οι βιασμοί, οι παιδοβιασμοί και τα κυκλώματα τράφικινγκ που προωθούνται και συγκαλύπτονται από τους κρατικούς θεσμούς και την αστυνομία, οι σεξιστικές επιθέσεις στους δρόμους και στα τμήματα από τα ένστολα καθάρματα της ΕΛΑΣ, οι επιθέσεις σε λοατκι άτομα, οι δολοφονικές κατασταλτικές επιθέσεις και μεθοδεύσεις ενάντια σε διαδηλώτριες/ες, αγωνιζόμενες/ους και αναρχικές/ούς.
ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΕΣ
Οι πάντα μαχόμενες Παλαιστίνιες, οι αδερφές μας στο Ιράν που πλήρωσαν με το αίμα τους την εξέγερση με σύνθημα «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία», οι γυναίκες του Σουδάν που παλεύουν να σώσουν τις κοινότητες τους από την εξόντωση και τη λιμοκτονία, οι κοινότητες που εξεγείρονται απέναντι στα πογκρόμ του ICE στην Αμερική, οι εξεγερμένες Ζαπατίστριες στο Μεξικό, οι γυναίκες που παλεύουν ενάντια στις εξαφανίσεις, τις γυναικοκτονίες, τους βιασμούς και για την αυτοδιάθεση του σώματός τους σε Ανατολή και Δύση. Οι έγκλειστες στις φυλακές και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης προσφύγων του ελληνικού κράτους. Όλες οι γυναίκες, όλοι οι άνθρωποι που αντιμάχονται την κρατική, καπιταλιστική και πατριαρχική βαρβαρότητα, που αγωνίζονται για έναν κόσμο ελεύθερο και δίκαιο για όλες και όλους.
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ
Διαδήλωση
Αθήνα: Πλ. Κλαυθμώνος, 18.30 | Θεσσαλονίκη: Καμάρα, 18.00
Ομάδα ενάντια στην πατριαρχία | Αναρχική Πολιτική Οργάνωση – Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων
Κάλεσμα στην πορεία της 25ης Νοέμβρη, μέρας μνήμης και αγώνα ενάντια στην έμφυλη βία και την πατριαρχία [Τρίτη 25.11, 18.30 πλ. Κλαυθμώνος]
Η 25η Νοέμβρη καθιερώθηκε από τον ΟΗΕ στα τέλη της δεκαετίας του ’90, έπειτα από πολυετείς αγώνες των γυναικείων κινημάτων, ως ημέρα μνήμης για τις τρεις αδελφές Μιραμπάλ από τη Δομινικανή Δημοκρατία, που δολοφονήθηκαν με εντολή του δικτάτορα Τρουχίγιο σχεδόν τρεις δεκαετίες νωρίτερα, εξαιτίας της πολιτικής τους δράσης. Για τις γυναίκες των καταπιεσμένων τάξεων σε όλο τον κόσμο, η 25η Νοέμβρη δεν είναι μια τυπική επέτειος, αλλά υπενθύμιση και κάλεσμα σε αγώνα απέναντι στην έμφυλη βία και στο σύστημα που τη παράγει και τη συντηρεί. Η πατριαρχία μπορεί να προϋπήρχε του καπιταλισμού, όμως αποτέλεσε βασικό θεμέλιο της συγκρότησής του και 
αναγκαία προϋπόθεση αναπαραγωγής του. Στη δυτική πραγματικότητα, όπου ο φιλελεύθερος φεμινισμός παρουσιάζει την άνοδο γυναικών σε θέσεις εξουσίας ως τεκμήριο χειραφέτησης, η καθημερινότητα παραμένει σκληρή για τις γυναίκες των καταπιεσμένων τάξεων. Ακόμη πιο εκτεθειμένες βρίσκονται όσες βιώνουν πολλαπλές μορφές καταπίεσης -μετανάστριες, προσφύγισσες, «χωρίς χαρτιά», αλλά και φτωχά ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα- που αντιμετωπίζουν εντατικοποιημένη εργασιακή εκμετάλλευση, θεσμικές διακρίσεις και κοινωνικό αποκλεισμό.
Η φετινή 25η Νοέμβρη μάς βρίσκει αντιμέτωπες με μια πατριαρχική βία που όχι μόνο επιμένει, αλλά κλιμακώνεται. Από τις γυναικοκτονίες και τους βιασμούς, μέχρι τα κυκλώματα trafficking και τις καθημερινές σεξουαλικές παρενοχλήσεις στους χώρους εργασίας, στα μέσα μεταφοράς και στον δημόσιο χώρο, η επίθεση στα σώματα και στις ζωές των γυναικών διαπερνά κάθε πτυχή της κοινωνικής πραγματικότητας. Στην Ελλάδα, μέσα στο 2025 έχουν ήδη καταγραφεί τουλάχιστον δεκαεννέα γυναικοκτονίες, στη μεγάλη πλειονότητα από οικείους θύτες – συζύγους, συντρόφους ή πρώην συντρόφους – επιβεβαιώνοντας πως η έμφυλη βία δεν είναι «έγκλημα πάθους» αλλά δομικός μηχανισμός πειθάρχησης και ελέγχου μέσα στην πατριαρχική οικογένεια. Ενδεικτικά, τον περασμένο Μάρτιο μια 44χρονη γυναίκα στη Σίνδο δολοφονήθηκε με πολλαπλά τραύματα από αιχμηρό αντικείμενο από τον 53χρονο σύζυγό της, σε άλλη μία υπόθεση που φωτίζει την κλιμάκωση της θανατηφόρας έμφυλης βίας εντός της οικειότητας. Αντίστοιχα, χαρακτηριστική είναι η δολοφονία της 40χρονης Ευγενίας, μετανάστριας από τη Βουλγαρία και εργάτριας στον επισιτισμό στην Ξάνθη, η οποία δολοφονήθηκε από τον άνδρα που επί χρόνια ασκούσε πάνω της εξουσιαστική, πατριαρχική βία, αντιμετωπίζοντάς την ως ιδιοκτησία του. Μια υπόθεση που αναδεικνύει πως η έμφυλη βία πλήττει ακόμα περισσότερο τις γυναίκες που βρίσκονται σε καθεστώς κοινωνικής και θεσμικής ευαλωτότητας – μετανάστριες, γυναίκες χωρίς πρόσβαση σε δίκτυα στήριξης. Κάθε γυναικοκτονία δεν είναι μια ακραία εξαίρεση, αλλά η ορατή κορυφή μιας βίας που εκτείνεται από το σπίτι και τον χώρο εργασίας, μέχρι το κράτος, την οικονομία και τους θεσμούς που νομιμοποιούν και αναπαράγουν την έμφυλη βία.
Την ίδια στιγμή, οι γυναίκες βρισκόμαστε αντιμέτωπες με την υποτίμηση της εργασιακής μας δύναμης στο πλαίσιο της σκληρής ταξικής-καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης. Η εξαντλητική, υποαμειβόμενη και εντατικοποιημένη εργασία, σε συνδυασμό με την ευθύνη της οικιακής φροντίδας και της ανατροφής παιδιών, αποκαλύπτει ότι ο καπιταλισμός συνεχίζει να στηρίζεται στη γυναικεία εργασία ως πηγή «αόρατης» εκμετάλλευσης και κοινωνικής αναπαραγωγής. Τα αντεργατικά νομοσχέδια των τελευταίων ετών, που στην πράξη καταργούν την προστασία της εγκυμοσύνης και διευκολύνουν τις απολύσεις εγκύων, η θεσμική ατιμωρησία που καλύπτει τη σεξουαλική παρενόχληση στους εργασιακούς χώρους, καθώς και η πρόσφατη καθιέρωση της 13ωρης εργασίας, συγκροτούν ένα καθεστώς πειθάρχησης και υποτίμησης για τις γυναίκες της τάξης μας. Η επίθεση στην εργασιακή μας ζωή είναι ο τρόπος με τον οποίο το κράτος και το κεφάλαιο διασφαλίζουν την αναπαραγωγή τους, φορτώνοντας στις γυναίκες το βάρος της φροντίδας, της επισφάλειας και της σιωπηλής υπερεργασίας.
Την 25η Νοέμβρη τσακίζουμε τα κυκλώματα trafficking που εξαπλώνονται στο έδαφος της κοινωνικής φτωχοποίησης και της μεταναστευτικής εκμετάλλευσης. Η σωματεμπορία δεν συνιστά μεμονωμένο φαινόμενο, αλλά μια δομημένη μορφή έμφυλης και ταξικής βίας, που αναπαράγεται μέσα από τη σύμπραξη οικονομικών συμφερόντων, αστυνομίας, κρατικών μηχανισμών και παρακρατικών δικτύων. Οι υποθέσεις Κολωνού, Ηλιούπολης και «Αμαρυλλίς»—με κοινά πρόσωπα, θεσμική συγκάλυψη, εμπλοκή ένστολων και πολιτικών διασυνδέσεων—δεν αποτελούν εξαιρέσεις, αλλά αποκαλύπτουν τον τρόπο με τον οποίο το κράτος και οι μηχανισμοί του λειτουργούν ως εγγυητές της απρόσκοπτης δράσης των κυκλωμάτων trafficking. Το trafficking δεν προκύπτει στο κενό, αλλά στηρίζεται σε υλικές και συνθήκες: την υποτίμηση της εργασίας, τη βία των συνόρων, τον έλεγχο της σεξουαλικότητας και την εμπορευματοποίηση των σωμάτων των γυναικών στο πλαίσιο μιας καπιταλιστικής οικονομίας που μετατρέπει τη ζωή σε εργαλείο κέρδους και πειθάρχησης. Η σύγκρουση λοιπόν με το trafficking είναι αναπόσπαστο μέρος της σύγκρουσης με το ίδιο το καθεστώς που το παράγει—το κράτος, το κεφάλαιο και τους θεσμούς που εξασφαλίζουν την αναπαραγωγή τους. Στις 20 Γενάρη εκδικάζεται στο Εφετείο η υπόθεση του Κολωνού, μια στιγμή που επιβεβαιώνει τα όρια της αστικής δικαιοσύνης, η οποία καταστατικά φυσικά δεν στέκεται στο πλευρό των επιζωσών, αλλά των θυτών, προστατεύοντας την κοινωνική και ταξική ιεραρχία που τους παράγει. Πρόκειται ταυτόχρονα για μια υπόθεση που αποτυπώνει με αποκαλυπτικό τρόπο τα βαθιά ταξικά και κοινωνικά χαρακτηριστικά του φαινομένου, τις τάσεις κοινωνικού εκφασισμού, ενώ την ίδια στιγμή όμως αναδεικνύει και την αξία των συλλογικών και τοπικών αντιστάσεων—των γειτονιών, των φεμινιστικών και ταξικών συλλογικοτήτων, των δομών αλληλεγγύης.
Ο αγώνας ενάντια στην έμφυλη βία, είναι και αγώνας ενάντια στο κράτος και την καταστολή. Γιατί το κράτος μέσω της αστυνομίας είναι κατεξοχήν φορέας βίας απέναντι σε γυναίκες που θεωρούνται πολιτικές του αντίπαλοι και ταξικοί εχθροί του συστήματος. Πριν λίγο καιρό στην πορεία μνήμης για τον σύντροφο Κυριάκο Ξυμητήρη, είδαμε τα μαντρόσκυλα των ΜΑΤ να επιτίθενται για άλλη μια φορά με ωμή σωματική βία απέναντι σε διαδηλώτριες-αγωνίστριες. Αλλά και καθημερινά στα καμπς, οι μετανάστριες ζουν υπό διαρκή επιτήρηση, χωρίς πρόσβαση σε υγεία, νομική προστασία ή ασφάλεια, εκτεθειμένες σε σεξουαλική κακοποίηση από μπάτσους και διακινητές. Στα χερσαία και θαλάσσια σύνορα, οι ζωές των προσφυγισσών μετατρέπονται σε «παράπλευρες απώλειες», με πνιγμούς, εξαφανισμένα σώματα και επιχειρήσεις επαναπροώθησης, που θάβονται στη σιωπή. Και μέσα στις φυλακές, οι κρατούμενες αντιμετωπίζουν εξευτελισμό, ιατρική εγκατάλειψη, τιμωρητικές συνθήκες και ποινικοποίηση της μητρότητας —ο εγκλεισμός λειτουργεί ως συνέχεια της έμφυλης πειθάρχησης.
Η 25η Νοέμβρη σήμερα νοηματοδοτείται από τους αγώνες των γυναικών σε όλο τον κόσμο για αυτοδιάθεση και ελευθερία απέναντι στον φασισμό, τον σκοταδισμό, τον συντηρητισμό και την άνοδο της ακροδεξιάς. Περιφρουρούμε το αναφαίρετο μας δικαίωμα στην άμβλωση και αντιπαλεύουμε την εκκλησιαστική και ακροδεξιά ρητορική που επιχειρεί να το καταστείλει στο όνομα της «υπογεννητικότητας» και του «έθνους»· μια στρατηγική που εντείνεται όσο οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι πολλαπλασιάζονται και οι ακροδεξιές δυνάμεις διεκδικούν εκ νέου κεντρικό ρόλο στη δημόσια σφαίρα. Στην «πολιτισμένη» Δύση, η επίθεση στα αναπαραγωγικά και σεξουαλικά δικαιώματα επενδύεται με το δίπολο «woke»/αντι-woke», το οποίο λειτουργεί ως ιδεολογικό εργαλείο απονομιμοποίησης των φεμινιστικών και ΛΟΑΤΚΙ+ αγώνων. Μια στροφή που συμπυκνώνεται στο τραμπικό σύνθημα «your body, my choice» και εκδηλώνεται με αντίστοιχους όρους τόσο από πολιτικές δυνάμεις τύπου ΝΙΚΗ, όσο και μέσα στην κυβερνητική παράταξη της ΝΔ, δείχνοντας ότι η επίθεση στα σώματά μας δεν αποτελεί μεμονωμένη ιδεολογική εκτροπή, αλλά κεντρικό εργαλείο του σύγχρονου αυταρχισμού και της ταξικής πειθάρχησης. Σε μια αντιστροφή αυτού του ρόλου της γυναίκας ως μηχανής αναπαραγωγής του έθνους, αλλά στο ίδιο πλαίσιο της στρατιωτικοποίησης μέσω του pinkwashing, εντάσσεται η πρόσφατη κυβερνητική εξαγγελία του μέτρου της εθελοντικής στράτευσης των γυναικών μέσα στο 2026.
Τέλος, και φέτος την 25η Νοέμβρη φωνάζουμε δυνατά ‘Λευτεριά στην Παλαιστίνη’, στέλνοντας σινιάλο αλληλεγγύης στις αγωνιζόμενες γυναίκες, που γίνονται η μάνα της Αντίστασης και της ζωής στη μαρτυρική της γη. Όπου το σιωνιστικό καθεστώς -η μόνη «δημοκρατία» της Μέσης Ανατολής που πλασάρεται ως εγγυητής των δικαιωμάτων των γυναικών και των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων- διαπράττει καθημερινά βασανιστήρια εναντίον τους. Στέλνουμε σινιάλο αλληλεγγύης στις γυναίκες που αγωνίζονται και επιβιώνουν στις ζώνες του ιμπεριαλιστικού πολέμου και της γενοκτονίας: στο Σουδάν, στο Κονγκό και πόσα ακόμη μέρη του κόσμου. Εκεί όπου η έμφυλη βία εκδηλώνεται ως μέσο εξόντωσης, πειθάρχησης και συνολικής κοινωνικής αποδόμησης. Όμως εκεί όπου η κυριαρχία είναι ολοκληρωτική και η βία διαπερνά κάθε πτυχής της ζωής, οι γυναίκες επιβιώνουν και αντιστέκονται. Ο πολύμορφος αγώνας τους για ζωή, ελευθερία και αξιοπρέπεια, δεν προσβλέπει σε καμιά σωτηρία από διεθνείς θεσμούς, δυτικές κυβερνήσεις και φιλελεύθερους φεμινισμούς, και σίγουρα όχι από τους κάθε μορφής δυνάστες τους. Με το βλέμμα στραμμένο σε αυτές, η διεθνιστική γυναικεία αλληλεγγύη δεν μπορεί παρά να είναι το ζωντανό νήμα που ενώνει τους αγώνες τους, με τους δικούς μας αγώνες στην καπιταλιστική Δύση, φωτίζοντας τις ρίζες της βίας και τους όρους της χειραφέτησης. Δεν μπορεί παρά να είναι ο συλλογικός αγώνας απελευθέρωσης απέναντι στις δομές που τη γεννούν: την πατριαρχία, τον καπιταλισμό, τον ιμπεριαλισμό.
Από τις καπιταλιστικές μητροπόλεις της Δύσης, ως τα σύνορα της γενοκτονίας και των ιμπεριαλιστικών πολέμων, οι γυναίκες αγωνιζόμαστε για ζωή, ελευθερία, αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη.
Τσακίζουμε την έμφυλη βία
Αγώνας ενάντια σε πατριαρχία, κράτος, κεφάλαιο, ιμπεριαλισμό
Για τη γυναικεία και την ταξική απελευθέρωση
ΠΟΡΕΙΑ, 25.11, Πλ. Κλαυθμώνος 18.30
Την Τρίτη 25η Νοέμβρη, καλούμε στη φεμινιστική συγκέντρωση και πορεία για την ημέρα αντίστασης και αγώνα ενάντια στην έμφυλη βία και πατριαρχία, στις 18:30, στην Πλ. Κλαυθμώνος.
Ως Επιτροπή Αλληλεγγύης στη 12χρονη, ξέρουμε καλά πως ο πόλεμος μαίνεται εναντίον των σωμάτων των γυναικών, πως η κακοποίηση σωματική και ψυχική είναι πραγματικότητα για χιλιάδες θηλυκότητες, πως το trafficking είναι μία από τις πιο επιθετικές μορφές βίας που εξαπολύει ο καπιταλισμός και η πατριαρχία στις γειτονιές μας.
Καμία μόνη, ούτε μία λιγότερη.
Επιτροπή Αλληλεγγύης στη 12χρονη
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
ΚΑΜΑΡΑ
25η Νοέμβρη αγωνιζόμαστε ενάντια στην έμφυλη βία
Το Δεκέμβριο του 1999 η συνέλευση του ΟΗΕ όρισε την 25η Νοεμβρίου ως Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών, με στόχο να αναδείξει τις πραγματικές διαστάσεις αυτού του φαινομένου. Μια τέτοια ημέρα, δεν μπορεί παρά να μας βρει στον δρόμο, όχι επειδή οι παγκόσμιες ημέρες σημαίνουν κάτι ιδιαίτερο για μας, αλλά επειδή από τη δεκαετία του ’80, που οι τότε γυναικείες οργανώσεις την είχαν καθιερώσει άτυπα εις μνήμην των αδελφών Mirabal, διαφορετικά Las Mariposas (οι πεταλούδες), δεν σταματήσαμε να θρηνούμε αδερφές μας. Οι αδερφές Mirabal πολέμησαν ενάντια στο δομινικανό δικτατορικό καθεστώς του Τρουχίγιο και γι’ αυτό συνελήφθησαν, βασανίστηκαν, ξυλοκοπήθηκαν και στραγγαλίστηκαν μέχρι θανάτου. Μετά τη δολοφονία τους κηρύχτηκαν «σύμβολα της λαϊκής και φεμινιστικής αντίστασης».
Ανά τον κόσμο, θηλυκότητες και τρανς άτομα όλων των ηλικιών είναι θύματα μιας βαθιά ανδροκρατούμενης και πατριαρχικής κοινωνίας. Κάθε μέρα υφίστανται διαφορετικές μορφές έμφυλης βίας, όπως σωματική, λεκτική, σεξουαλική, ψυχολογική, παρενόχληση, βιασμούς, σωματεμπορία, μέχρι και δολοφονία. Στην Ελλάδα, μόνο τον τελευταίο χρόνο είχαμε κάθε μήνα σχεδόν μια με δυο γυναικοκτονίες το μήνα.
Αρχικά, ο ιστός που πλέκουν δικαστήρια-αστυνομία-ΜΜΕ δεν λειτουργεί για να προστατέψει κανένα μας. Οι καταγγελίες για κακοποιήσεις καταλήγουν στα συρτάρια αρχείων των δικαστικών αρχών, ενώ οι θύτες δέχονται μόνο μια επίπληξη χωρίς ουσιαστικά να αναλαμβάνει κάποια κρατική αρχή την αναμόρφωση τους και την προστασία και στήριξη των επιζώντων. Οι θηλυκότητες που απευθύνονται σε τοπικά αστυνομικά τμήματα για προστασία δική τους από τους θύτες, αλλά και για καταγγελία των ίδιων των θυτών τους, δεν βρίσκουν καμία απολύτως στήριξη. Αντιθέτως έρχονται αντιμέτωπες με την απαξίωση, τη δυσπιστία και ο επανατραυματισμός τους είναι δεδομένος. Οι αναπαραστάσεις των περιστατικών έμφυλης βίας στα ΜΜΕ πάλι, γίνονται με εξαιρετικά προβληματικό τρόπο, χαρακτηρίζοντας τα τις περισσότερες φορές, ως οικογενειακές τραγωδίες, με τους δράστες να αποκαλούνται «τέρατα», καλλιεργώντας την αίσθηση πως η ίδια τους η ύπαρξη αποτελεί μια εξαίρεση στην κατά τα άλλα ομαλή λειτουργία του κοινωνικού συνόλου. Επιπλέον η ψυχιατρικοποίηση και παθολογικοποίηση της βίας που ασκούν οι κακοποιητές, κυριαρχεί στον δημόσιο λόγο, ως ένα άλλο εργαλείο βέβαια, εκρίζωσης των κοινωνικών ερεισμάτων της έμφυλης βίας.
Τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα όταν τα άτομα που υφίστανται κακοποίηση, υφίστανται κι άλλες καταπιέσεις πέρα από τις έμφυλες, όπως οι μετανάστριες, οι τοξικοεξαρτημένες, οι φτωχές, οι κρατούμενες, οι σεξεργάτριες, τα θύματα traficking κ.α. Στις περισσότερες περιπτώσεις δεν αναδεικνύονται καν οι ιστορίες τους, ενώ ακόμα κι αν ακουστούν έρχονται αντιμέτωπες/α με έντονη καχυποψία, ενώ συχνά η δεινή τους θέση τις/τα αναγκάζει να μένουν με τους καταπιεστές τους. Ταυτόχρονα, βρισκόμαστε σε μία περίοδο όξυνσης του κοινωνικού εκφασισμού, η οποία εκπορεύεται από τα πάνω και διαχέεται στη βάση, όπου τα άτομα με μη ετεροκανονικές ταυτότητες, αναγκάζονται να διεκδικούν ξανά και ξανά την ορατότητα και την ασφάλεια τους στον κοινωνικό ιστό. Κοινώς, διεκδικούν το αυτονόητο, να μπορούν να εκφράζουν την ταυτότητά τους ή την τρυφερότητά με τους συντρόφους τους στο δημόσιο χώρο, όπως ακριβώς και τα άτομα που εμπίπτουν στα πρότυπα της ετεροκανονικότητας. Και ενώ επιτέλους αυτό γίνεται αποδεκτό από μεγάλη μερίδα της κοινωνίας, ταυτόχρονα συντηρητικές και φασιστικές μειοψηφίες προσπαθούν να επιτεθούν σε όσα με αγώνες έχουν κατακτηθεί.
Να σημειώσουμε σε αυτό το σημείο ότι την οργή μας για τα παραπάνω, δεν την συνοδεύει η έκπληξη. Δεν μας εκπλήσσει το γεγονός πως κρατικοί θεσμοί εντείνουν την απειλή αντί να την εξαλείφουν, καθώς αφετηριακά δημιουργήθηκαν για να αποτελούν τους κύριους οχυρωτικούς μηχανισμούς του κράτους από οποιεσδήποτε «εξωγενείς ταραχές», με κάθε κόστος.
Όλα αυτά σε μια χρονική στιγμή που συντελείται μια γενοκτονία. Η γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού, το οποίο ζει όλες αυτές τις φρικαλεότητες, που δεν θα ήταν εφικτό να πραγματοποιηθούν χωρίς τη διαρκή στήριξη των κρατών της Δύσης στο φασιστικό κράτος του Ισραήλ .Οι αδερφές μας στην Παλαιστίνη, με τις πέτρες στα χέρια, έχουν αντισταθεί όλη τη ζωή τους στη σκλαβιά, και στους εξευτελισμούς του απαρτχάιντ από το κράτος-δολοφόνο το Ισραήλ. Γι αυτό, ενώνουμε τις φωνές μας με τις αδερφές μας σε όλο τον κόσμο ενάντια στην αποικιοκρατία, στον πόλεμο, στα κράτη, στον καπιταλισμό, στον φασισμό και στην πατριαρχία.
Οι queer και φεμινιστικοί αγώνες για απελευθέρωση από την πατριαρχία δεν μπορούν να συνυπάρξουν με καμία πολεμική μηχανή που διαπράττει γενοκτονία.
Δεν ξεχνάμε κανένα θύμα έμφυλης βίας, γι’ αυτό και την 25η Νοέμβρη θα είμαστε στον δρόμο, με όπλο την αλληλεγγύη, από την Ελλάδα μέχρι την Παλαιστίνη.
Η μια δίπλα στο άλλο δηλώνουμε την εναντίωση μας σε πατριαρχία, κράτος, καπιταλισμό και οποιαδήποτε εξουσία καταδυναστεύει τις ζωές μας.
**Θα συγκροτηθεί κοινό μπλοκ με την αντιπατριαρχική ομάδα μαρμάγκα, την ομάδα δράσης και αλληλεγγύης Ανάρες και συντροφια**
Συλλογικότητα για τον ελευθεριακό φεμινισμό Rabbia Viola
Κάθε 25 Νοέμβρη, θεσμοθετημένη από τον ΟΗΕ ως «Διεθνής Ημέρα για την Εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών», κράτος και κεφάλαιο μάς υπενθυμίζουν πόσο ενδιαφέρονται για τις ζωές των θηλυκοτήτων ώστε να ξεπλύνουν τη καθημερινή βία που μας ασκούν σε κάθε πτυχή των ζώων μας. Ημερίδες, ενημερωτικές καμπάνιες, ρεπορτάζ είναι μέσα στο πρόγραμμα για να ξεχάσουμε πως ο κακοποιητής, ο βιαστής, ο γυναικοκτόνος είναι το κράτος, οι μηχανισμοί του και όσους συγκαλύπτει. Ταυτόχρονα, η ημέρα αυτή, προφανώς έρχεται να συμπεριλάβει μοναχά όσες εντάσσονται στα στενά όρια του διπόλου του φύλου που επιβάλλεται. Όσες ξεφεύγουν από αυτά, τα κουήρ και οι τρανς, όσες απειλούν την εθνοπατριαρχική κανονικότητα με την ελεύθερη έκφρασή τους, εξαιρούνται από τις καμπάνιες θεσμών και εταιρειών που χρησιμοθηρικά θυμούνται την έμφυλη βία ένα απόγευμα τον χρόνο. Αντίθετα, για εμάς είναι μια μέρα επανοικειοποίησης των αγώνων μας και διεκδίκησης των χώρων μας.
Η πατριαρχική καταπίεση είναι διαρκώς παρούσα και μεσολαβεί στις κοινωνικές μας σχέσεις με πολύπλευρους τρόπους. Η υποτίμηση των ικανοτήτων μας και της ύπαρξής μας, η συνεχής επιβολή εξουσίας και ο έλεγχος των ζωών και της έκφρασής μας είναι πλήρως κανονικοποιημένα. Θα ήταν τεράστια παράβλεψη να μην αναφέρουμε το πόσο ριζωμένη είναι στη συνείδησή μας, στις σχέσεις μας και στο πώς πραγματώνεται στην καθημερινότητά μας -ακριβώς επειδή η πατριαρχία αποτελεί μια διάχυτη κοινωνική συνθήκη-. Έτσι, δεν είναι κάτι αποκομμένο από τα συμπλέγματα εξουσίας που μας επιβάλλονται, αλλά αναπόσπαστο κομμάτι τους και φυσική τους προέκταση. Η πολυπλοκότητα της άρρηκτης σύνδεσής τους καθιστά δυσδιάκριτα τα όρια των πολλαπλών καταπιέσεων που δεχόμαστε καθημερινά. Τα άτομα, δηλαδή, που φέρουν πολλαπλές ταυτότητες δέχονται ποικίλες και διαπλεκόμενες μεταξύ τους καταπιέσεις, καθιστώντας τα πιο ευάλωτα στην διάχυτη καθημερινή πατριαρχική βία και στην εκμετάλλευση των ζωών τους. Η ταξική θέση, οι φυλετικές και έμφυλες ταυτότητες των επιζωσών ή και των θυμάτων της πατριαρχικής βαρβαρότητας έρχονται να διαχωρίσουν στα μάτια κράτους, θεσμών και κοινωνίας τα «τέλεια θύματα» και μη, και ως εκ τούτου να κανονικοποιήσουν την πραγμάτωση της πατριαρχικής επιβολής όταν αυτή ασκείται στις μιασματικές (για την κανονικότητά τους) υπάρξεις.
Το κράτος κάνοντας κοινωνικό πόλεμο στο εσωτερικό του κατασκευάζει τον εχθρό του για να συσπειρώσει όσους θεωρεί χρήσιμους για τον αυριανό πόλεμο που ετοιμάζει. Τα μεταναστά, οι τοξικοεξαρτημένοι, τα κουήρ άτομα, οι σεξεργάτριες, οι ρομά, για την κοινωνία της εθνικής ενότητας θεωρούνται ένα νοσηρό κομμάτι που με το πρόσχημα της υγειονομικής απειλής δαιμονοποιούνται και δικαιολογούνται με αυτόν τον τρόπο οι θανατοπολιτικές που εξαπολύει το κράτος με τις ευχές της ελληνικής κοινωνίας.
Έτσι, ενίοτε πρέπει να κρατούνται φυλακισμένα σε καμπς και να συλλαμβάνονται από μπάτσους γιατί θεωρούνται επικίνδυνα για την υγεία και την ηθική τους ακόμα και να δολοφονούνται.
Η συντηρητικοποίηση, η προσκόλληση στους παραδοσιακούς έμφυλους ρόλους είναι το τέλειο συστατικό για την τρανσφοβία και κουηροφοβία που συναντάμε καθημερινά στους δρόμους και στα μέρη που υπάρχουμε. Οι επιθέσεις σε κουήρ άτομα στο δημόσιο χώρο είναι άκρως κανονικοποιημένες και επικροτούνται από τον κάθε νοικοκυραίο. Πολιτικοί, δημοσιογράφοι, παπάδες και κάθε λογής ειδικοί παριστάνουν τους αρμόδιους για το πώς να ζήσουμε τις ζωές μας, αν και πόσα δικαιώματα πρέπει να έχουμε, τί πρέπει να κάνουμε με το φύλο μας και την σεξουαλικότητά μας, ψυχιατρικοποιόντας την ύπαρξή μας και τις σκέψεις μας.
Τα σώματα των θηλυκοτήτων είναι ένα πεδίο μάχης για την εθνοπατριαρχία. Σε κάθε μήκος της γης το τι κάνεις με το σώμα σου είναι υπόθεση του κράτους. Οι μετανάστριες αν γεννήσουν «απειλούν τον δυτικό κόσμο με αφανισμό», οι Παλαιστίνιες πρέπει να εξοντώνονται και να δολοφονούνται (γιατί σύμφωνα με το Σιωνιστικό κράτος μεγαλώνουν τους αυριανους τρομοκράτες), ενώ εντός των κρατών μας μάς βλέπουν ως αναπαραγωγικές μηχανές του έθνους που απαιτείται να λύσουμε το «δημογραφικό». Σε περιόδους πολέμου τα σώματα μας γίνονται σύμβολο εξουσίας και επιβολής μέσω βιασμών και αναπαραγωγικού ελέγχου.
Στο σπίτι μας, στις σχολές μας ,στη δουλειά και στις γειτονιές που υπάρχουμε βιώνουμε την έμφυλη βία. Εγκλωβισμένα σε σπίτια με κακοποιητικους γονείς και συντρόφους, που λόγω στεγαστικής κρίσης είναι ακόμη πιο δύσκολο να ξεφύγεις, σε δουλειές που το αφεντικό σε κακοπληρωνεί και μπορεί να σε παρενοχλήσει, σε γειτονιές που δεν περπατάμε ελεύθερα.
Στη βία του κράτους και της πατριαρχιας απαντάμε συλλογικά στο δρόμο με κάθε διαθέσιμο μέσο, οπλίζουμε τα σώματα μας, δίπλα η μία στο άλλο. Οι αγώνες και η πραγματικότητα μας δεν κλείνονται σε αίθουσες φιλανθρωπικού γκαλά, δεν γινονται διαφημίσεις και ιστορίες στις ειδήσεις, ούτε χωράνε σε μια μέρα. Μέχρι να είμαστε όλα ελεύθερα και ασφαλή.
* Συμμετέχουμε στο κοινό μπλοκ Μαρμάγκα – Αντίπατριαρχικη ομάδα, Rabbia Viola ,Άναρες – ομάδα δράση και αλληλεγγύης, Συντροφια.
ΚΑΜΙΑ ΚΑΝΕΝΑ ΜΟΝΟ.
ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ, ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ, ΣΤΟ ΛΕΩΦΟΡΕΊΟ ΟΠΟΙΟΣ ΑΠΛΩΝΕΙ ΧΕΡΙ ΘΑ ΦΕΥΓΕΙ ΜΕ ΦΟΡΕΙΟ.
ΝΤΟΠΙΕΣ, ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΕΣ, ΚΟΥΗΡ ΤΣΑΚΙΖΟΥΜΕ ΝΑΖΙ.
25/11, Καμάρα, 6.00 μ.
Μαρμάγκα, αντιπατριαρχική ομάδα
25η Νοέμβρη: Ημέρα Αγώνα και Μνήμης
Πορεία: Τρίτη 25/11, 18:00, Καμάρα.
« Για εκείνες τις γυναίκες που μας υπενθυμίζουν ότι αναρχισμός είναι πρώτα απ’ όλα οι ίδιοι οι άνθρωποι: όλες αυτές που με τις πράξεις τους συγκρότησαν το κίνημα του αναρχισμού, που αφιερώθηκαν σ’ αυτόν και τον βοήθησαν ν’ αντέξει και να σταθεί στα πόδια του
Που βρέθηκαν άφοβα εκεί να ακούσουν όσους έδιναν ζωή στις λέξεις
Που συμμετείχαν σε πρωτοπορίες και κοινωνικά εγχειρήματα και πρότυπες κοινότητες
Που βγήκαν στο δρόμο και ξόδεψαν τις ζωές τους εκεί για την επικράτηση αυτού που σήμερα είναι αυτονόητο, μα που κάποτε όχι
Εκείνες που τα έβαλαν με την εποχή τους, που δεν λογάριασαν κινδύνους, που προσπάθησαν και έφεραν το καινούργιο
Που ελευθερώθηκαν πρώτες από αρχές και θεσμούς και προκαταλήψεις, και σφράγισαν με τη ζωή και το έργο τους την ελευθερία όλες εκείνες που εκτελέστηκαν ή δολοφονήθηκαν, εκείνες που φυλακίστηκαν, που κυνηγήθηκαν και λοιδορήθηκαν, αλλά δεν το έβαλαν κάτω και παρά τις τόσες δυσκολίες δεν δίστασαν ποτέ και παρέμειναν «ωραίοι άνθρωποι».
Για κείνες, για όλες εκείνες..
(Γυναίκες της αναρχίας| Πανοπτικόν)
Η 25η Νοέμβρη καθιερώθηκε ως ημέρα για την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών, σε ανάμνηση της φρικτής δολοφονίας των αδερφών Μιραμπάλ και για να αναδείξει τη βία με παγκόσμια διάσταση.
Βρισκόμαστε σήμερα σε μια περίοδο όπου η κοινωνική βία συνολικά αλλά και η βία κατά των γυναικών συγκεκριμένα συνεχίζει να μεγαλώνει. Το κρατικό και καπιταλιστικό σύστημα εντείνει την επίθεσή του στη βάση της κοινωνίας σε 
όλα τα επίπεδα, κανονικοποιώντας μια πραγματικότητα όπου η ανθρώπινη ζωή υποτιμάται και η αυτοδιάθεση των γυναικών συνθλίβεται. Τα περιστατικά γυναικοκτονιών και οι επιθέσεις ενδοοικογενειακής και έμφυλης βίας πληθαίνουν, αποκαλύπτοντας καθημερινά μια σκοτεινή πραγματικότητα που δεν είναι ούτε τυχαία ούτε μεμονωμένη αλλά οργανικό κομμάτι της πατριαρχικής βίας. Το πρόσφατο κύμα επιθέσεων, από δολοφονίες γυναικών μέσα σε σπίτια, σε δρόμους και σε χώρους εργασίας, μέχρι άγρια περιστατικά βασανισμού και κακοποίησης, αναδεικνύει το βάθος μιας βίας που δεν τιθασεύεται από τους θεσμούς, αλλά συχνά βρίσκει κάλυψη, καθυστέρηση ή απαξίωση.
Το 2025, έχουν καταγραφεί 19 γυναικοκτονίες, ενώ οι αναφορές για σεξουαλική παρενόχληση, κακοποίηση παιδιών και trafficking παραμένουν δεκάδες. Τέτοιες υποθέσεις συχνά παραμένουν ανοιχτές για χρόνια, με τους θύτες να αμείβονται από τη σιωπή ή την αδράνεια των θεσμών και να προστατεύονται από κυκλώματα και διαπλοκή σε επίπεδο πολιτικό και οικονομικό.
Σε διεθνή κλίμακα, στην Παλαιστίνη οι γυναίκες εξακολουθούν να βιώνουν τις πιο σκληρές εκδοχές πολέμου και κατοχής: συνεχή εκτοπισμό, πείνα, ανασφάλεια, έλλειψη πρόσβασης σε ιατρική φροντίδα, εκτεταμένες απώλειες οικογενειών και κοινοτήτων. Ζουν σε συνθήκες όπου η έμφυλη βία πολλαπλασιάζεται, όπου δεν υπάρχουν ασφαλείς χώροι, όπου μητέρες γεννούν χωρίς υγειονομική φροντίδα και κορίτσια μεγαλώνουν μέσα σε ερείπια και απειλές. Η βία που βιώνουν καθημερινά δεν είναι παρά η συμπύκνωση όλων των μορφών εξουσίας και αποστέρησης που ασκούνται στα σώματα των πιο ευάλωτων.
Για εμάς η έμφυλη βία ως μια από τις χειρότερες εκφάνσεις της πατριαρχίας δεν είναι ανεξάρτητη από το κοινωνικό και οικονομικό σύστημα. Είναι η βία που γεννιέται μέσα από τις ίδιες τις δομές που παράγουν φτώχεια, ανισότητες, πολέμους, φόβο και εξουσία πάνω στα σώματα και συνδέεται με κάθε μορφή εκμετάλλευσης και καταπίεσης. Τα σκάνδαλα με τις εξωσωματικές και οι απάτες σε διάφορους τομείς, η εμπορευματοποίηση της αναπαραγωγής, όλα αυτά δείχνουν ότι η εκμετάλλευση των γυναικών είναι συστηματική και διαδεδομένη. Αντίστοιχα, η αδιαφορία και η ανοχή των θεσμών στην κακοποίηση και την έμφυλη βία αποτελεί κομμάτι του ίδιου συστήματος που διαιωνίζει τη βία.
Απέναντι σε όλα αυτά προτάσσουμε τη συλλογικότητα, την αυτοοργάνωση και την αλληλεγγύη. Η επιλογή μας είναι να στεκόμαστε ο ένας δίπλα στην άλλη, να υπερασπιζόμαστε τη ζωή και την αξιοπρέπεια, και να αγωνιζόμαστε ώστε η βία, η εκμετάλλευση και η καταπίεση να μην γίνουν κανονικότητα. Η έμφυλη βία θα υπάρχει όσο υπάρχουν πατριαρχία και καπιταλισμός, και γι’ αυτό ο αγώνας συνεχίζεται, καθημερινά και παντού, μέσα από κοινή δράση και οργανωμένη αντίσταση.
Η ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΒΙΑΖΕΙ ΚΑΙ ΣΚΟΤΩΝΕΙ
ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ
ΠΟΤΕ ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ
ΝΑ ΓΚΡΕΜΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΚΡΑΤΙΚΟ-ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ-ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ
Libertatia, συλλογικότητα για τον ελευθεριακό κομμουνισμό
25η Νοέμβρη – Ημέρα αντίστασης και αγώνα ενάντια στην πατριαρχία και την έμφυλη βία
ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ, ΤΟ ΣΟΥΔΑΝ, ΕΩΣ ΤΟ ΙΡΑΝ, ΤΟ ΜΕΞΙΚΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΗΠΑ…
Η ΕΜΦΥΛΗ ΒΙΑ ΕΙΝΑΙ ΘΕΣΜΙΚΗ
Ο πόλεμος, η γενοκτονία και η χρήση της έμφυλης βίας ως όπλο καθυπόταξης, οι αντιμεταναστευτικές πολιτικές, οι επαναπροωθήσεις και ο εγκλεισμός μεταναστριών/ων και προσφύγων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι 
γυναικοκτονίες, οι βιασμοί, οι παιδοβιασμοί και τα κυκλώματα τράφικινγκ που προωθούνται και συγκαλύπτονται από τους κρατικούς θεσμούς και την αστυνομία, οι σεξιστικές επιθέσεις στους δρόμους και στα τμήματα από τα ένστολα καθάρματα της ΕΛΑΣ, οι επιθέσεις σε λοατκι άτομα, οι δολοφονικές κατασταλτικές επιθέσεις και μεθοδεύσεις ενάντια σε διαδηλώτριες/ες, αγωνιζόμενες/ους και αναρχικές/ούς.
ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΕΣ
Οι πάντα μαχόμενες Παλαιστίνιες, οι αδερφές μας στο Ιράν που πλήρωσαν με το αίμα τους την εξέγερση με σύνθημα «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία», οι γυναίκες του Σουδάν που παλεύουν να σώσουν τις κοινότητες τους από την εξόντωση και τη λιμοκτονία, οι κοινότητες που εξεγείρονται απέναντι στα πογκρόμ του ICE στην Αμερική, οι εξεγερμένες Ζαπατίστριες στο Μεξικό, οι γυναίκες που παλεύουν ενάντια στις εξαφανίσεις, τις γυναικοκτονίες, τους βιασμούς και για την αυτοδιάθεση του σώματός τους σε Ανατολή και Δύση. Οι έγκλειστες στις φυλακές και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης προσφύγων του ελληνικού κράτους. Όλες οι γυναίκες, όλοι οι άνθρωποι που αντιμάχονται την κρατική, καπιταλιστική και πατριαρχική βαρβαρότητα, που αγωνίζονται για έναν κόσμο ελεύθερο και δίκαιο για όλες και όλους.
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ
Διαδήλωση
Αθήνα: Πλ. Κλαυθμώνος, 18.30 | Θεσσαλονίκη: Καμάρα, 18.00
Ομάδα ενάντια στην πατριαρχία | Αναρχική Πολιτική Οργάνωση – Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ
Διαδήλωση
Θεσσαλονίκη: Καμάρα, 18.00
25 Νοέμβρη – Ημέρα αντίστασης και αγώνα
25 Νοέμβρη του 1960 το καθεστώς της Δομινικανής Δημοκρατίας καταδεικνύει έκδηλα τις προθέσεις του συστήματος απέναντι στις αντιστεκόμενες γυναίκες, όταν οι αδερφές Μιραμπάλ βασανίζονται, ξυλοκοπούνται και δολοφονούνται κτηνωδώς από τον τότε δικτάτορα Ραφαέλ Τρουχίγιο. Οι γυναίκες αυτές αποτέλεσαν ορόσημο του αγώνα για την γυναικεία χειραφέτηση και εκ τότε η 25η Νοέμβρη έχει θεσπιστεί παγκοσμίως ως η μέρα ενάντια στην έμβυλη βία. Η θεσμική κατοχύρωση της εν λόγω ημέρας – εις μνήμην αιματηρών αγώνων – δεν αποτελεί τίποτα παραπάνω από ένα επίπλασμα του κράτους για την συγκάλυψη των ίδιων του των παθογενειών. Επ’ ουδενί δεν θα μπορέσει ο αγώνας για την γυναικεία χειραφέτηση να εκκινηθεί εντός του συστημικού κλοιού, παρά μόνο έξω και πέρα από αυτόν.
Αλλά η αληθινή χειραφέτηση δεν ξεκινά ούτε στις κάλπες ούτε στα δικαστήρια. Ξεκινά στην ψυχή της γυναίκας
Το ίδιο το κρατικό- καπιταλιστικό σύστημα δομείται πάνω στην αντίληψη του “διαίρει και βασίλευε” και κατ’ αυτόν τον τρόπο επιτυγχάνεται η διαίρεση των ανθρώπων σε φυλές, σε στρατόπεδα, σε γυναίκες και άνδρες, σε πλούσιους και φτωχούς, σε εξουσιαστές και καταπιεσμένους και ούτε ο καθεξής. Η διχοτόμηση της κοινωνίας αποτελεί πάγια τακτική του κράτους και σε αυτή την κατεύθυνση συμβάλλει η πατριαρχία -ως παρακλάδι και αναπόσπαστο ιδεολόγημα του συστήματος- στρέφοντας τον έναν απέναντι στην άλλη και τροφοδοτώντας τις έμφυλες διακρίσεις. Το κυρίαρχο σύστημα θερίζει απλόχερα μια μορφή εξουσίας – την πατριαρχία – σε ολάκερη την ανθρωπότητα, 
επιτρέποντας σε εν δυνάμει δράστες να ασκήσουν την δύναμή τους πάνω στο σώμα της γυναίκας, της αδερφής ή της κόρης τους. Κράτος και πατριαρχία αποτελούν επομένως δύο έννοιες αλληλένδετες – η διαιώνιση της μιας θα συντελέσει στην διαιώνιση της άλλης. Ή και αντίστροφα: η συντριβή της μιας θα φέρει την συντριβή της άλλης.
Δεν δύναται να αποθέσουμε ελπίδες σε φερέφωνα της εξουσίας όταν πασχίζουν να θεωρηθούν χείρα σωτηρίας για τα θύματα που βιώνουν την έμφυλη καταπίεση. Κράτος και κεφάλαιο οπλίζουν το χέρι βιαστών και δολοφόνων- αποσιωπώντας, ξεπλένοντας και συναινώντας στα ειδεχθή εγκλήματα τους. Βιώνουμε μια συνθήκη όπου οι δράστες σουλατσάρουν ανενόχλητοι, γαλουχούνται, δικαιολογούνται και προστατεύονται από ένα ολόκληρο σύστημα. Παράλληλα η αστική δικαιοσύνη ως εργαλείο του κρατικού μηχανισμού αποφασίζει κατά το δοκούν τις προβλεπόμενες ποινές για τους ασκητές της έμφυλης βίας και τα ΜΜΕ σε αγαστή συνεργασία με την κρατική ατζέντα πασχίζουν μανιωδώς να αποκρύψουν το βάρβαρο πρόσωπο του πατριαρχικού συστήματος από την δημόσια σφαίρα.
Από την γυναικοκτονία της Κυριακής Γρίβα έξω από το ΑΤ Αγίων Αναργύρων και της Όλγας στο Αγρίνιο μέχρι την Ιρανή μαθήτρια που αυτοκτόνησε ύστερα από τις απειλές του διευθυντή της. Από τα χιλιάδες κυκλώματα trafficking, την υπόθεση της 12χρονης από τον Κολωνό και της Ε. από την Ηλιούπολη, μέχρι το κύκλωμα σωματεμπορίας που διακινούσε γυναίκες από την Κολωμβία έχοντας την πλήρη κρατική συγκάλυψη. Από την κοπέλα στη Μυτιλήνη που κατήγγειλε τον βιασμό της μέχρι της Ιρανή φοιτήτρια που έβγαλε τα ρούχα της στο προαύλιο του πανεπιστημίου ως ένδειξη αντίστασης απέναντι στην κρατική αυθαιρεσία και ύστερα βασανίστηκε και κλείστηκε σε ψυχιατρικό ίδρυμα. Από τους αγώνες που δίνονται κατά της υποχρεωτικής ενδυμασίας του χιτζαμπ, μέχρι τις διαμαρτυρίες γυναικών στις ΗΠΑ ενάντια στην αμφισβήτηση του δικαιώματος της άμβλωσης. Σιωπηρές γυναικοκτονίες ανά τον κόσμο, ονόματα γυναικών που δεν ακούγονται ποτέ στον δημόσιο διάλογο. Βιασμοί και ξυλοδαρμοί στα σύνορα, σε στρατόπεδα, πίσω από τα σίδερα φυλακών. Γυναίκες εν καιρώ πολέμου που εξευτελίζονται και χάνουν την ζωή τους ως ένδειξη υποδούλωσης στην πολεμική μηχανή του συστήματος. Όλα τα παραδείγματα έχουν ως κοινό παρονομαστή την πατριαρχία και έτσι το αίμα χιλιάδων αδερφών μας -ανώνυμων ή μη – ανά τον κόσμο θυσιάζεται στο βωμό της εξουσίας.
Η έμφυλη βία είναι συστημική βία και η συντριβή της πατριαρχίας μπορεί να επέλθει μονάχα με την παράλληλη κατεδάφιση κράτους και κεφαλαίου. Όσο λοιπόν οι επαΐοντες της εξουσίας θα εκδηλώνουν την προσχηματική ευαισθησία τους για την εξάλειψη των έμφυλων διακρίσεων, εμείς στεκόμαστε αλληλέγγυα και έμπρακτα στο πλευρό των εκατοντάδων γυναικών που πασχίζουν να σπάσουν την σιωπή, να απελευθερωθούν από τα δεσμά της καταπίεσης και να αρνηθούν το ρόλο του θύματος. Ο αναρχικός αγώνας είναι αγώνας με προορισμό την συντριβή κάθε λογής εξουσίας και όραμα την δόμηση ενός κόσμου ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας, όπου κανένας άνθρωπος δεν θα βρίσκεται πια μόνος στα χέρια του κράτους. Μέσα από την συλλογική οργάνωση συναντιόμαστε με όλες τις εξεγερμένες αυτού του κόσμου και υψώνουμε γροθιά φωνάζοντας πως καμία δολοφονία και καμία κακοποίηση δεν θα μείνει αναπάντητη.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ, ΤΟ ΣΟΥΔΑΝ, ΕΩΣ ΤΟ ΙΡΑΝ, ΤΟ ΜΕΞΙΚΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΗΠΑ…
Η ΕΜΦΥΛΗ ΒΙΑ ΕΙΝΑΙ ΘΕΣΜΙΚΗ
Αναρχική Συνέλευση Φοιτητών/τριών Quieta Movere
*Στηρίζουμε τα καλέσματα της πορείας ενάντια στην έμφυλη βία
Τρίτη 25/11 • 18:00 • Καμάρα
Calvaluna
ομάδα για την ανάδειξη/ανάδυση του κουηρ-φεμινισμού
Kάλεσμα σε πορεία ενάντια στην έμφυλη βία με αφορμή την 25η Νοέμβρη
Καμάρα, Τρίτη 25/11, 18:00.
Η 25 Νοέμβρη θεσμοθετήθηκε απο τον ΟΗΕ το 1999 ως παγκόσμια ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών σε ένα πλαίσιο που οι παγκόσμιοι θεσμοί και οργανισμοί, τα κράτη και κάθε μηχανισμός τους(ΜΜΕ,αστυνομία,δικαστική και κοινοβουλευτική εξουσία)προσπαθούν να ξεπλύνουν την ύπαρξη τους ως το σύστημα που (ανα)παράγει και συντηρεί την ίδια την έμφυλη βία και ταυτόχρονα να απονοηματοδοτήσουν τους αντιπατριαρχικούς αγώνες τοποθετώντας τους σε θεσμικά καλούπια. Αυτούς που βλέπουμε να συγκαλύπτουν βιαστές και παιδοβιαστές, δολοφόνους, να στοχοποιούν όσες μιλήσαν για τα βιώματα τους, να δολοφονούν και να βιάζουν στα σύνορα, στα αστυνομικά τμήματα, τους βλέπουμε στα πάνελ των τηλεοπτικών ειδήσεων και εκπομπών να διατρανώνουν ότι ενδιαφέρονται για την ασφάλεια των γυναικών. Την ίδια στιγμή, κάθε λογής υποκριτές προωθούν ακραίο τρανσφοβικό λόγο απέναντι στα τρανς και κουίρ άτομα, σε οποιοδήποτε δεν ανταποκρίνεται στα όρια του διπόλου των φύλων που έχουν επιβάλει, σε κάθε ύπαρξη που εχθρεύεται τον εθνικό κορμό και απειλεί το τρίπτυχο “πατρίς θρησκεία οικογενεία”. Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν ότι οι θεσμοί επιδιώκουν να θέσουν ποιά είναι αυτά τα υποκείμενα που αξίζουν την προσοχή μας, τόσο όσο, ώστε να μην αποκλίνουν από την εθνοπατριαρχική πραγματικότητα αλλά και να συντάσσονται με τον σύγχρονο κοινωνικό εκφασισμό. Έναν εκφασισμό που ο πολιτικός του λόγος και η πολιτική του πρακτική στοχεύει άμεσα σε κουίρ και τρανς άτομα τα οποία δεν έχουν τις περισσότερες φορές καμία ορατότητα. Είναι κομβικής σημασίας λοιπόν όταν κάνουμε λόγο για έμφυλη βία να μην περιοριζόμαστε στα δίπολα που θέτουν οι από τα πάνω αλλά να τονίζουμε την συνολική διάσταση της πατριαρχίας στις ζωές μας και όλα τα υποκείμενα που πλήττονται άμεσα και έμμεσα από αυτήν.
Η πατριαρχία είναι εξουσία και ως κάθε εξουσία αποτελεί μια κοινωνική συνθήκη,δημιουργεί κοινωνικές σχέσεις και δυναμικές. Από τους διαχωρισμένους ρόλους στο σπίτι και στην οικογένεια, στα σεξιστικά και ομοφοβικά σχολιάκια στο σχολείο, τις παρενοχλήσεις καθηγητών σε μαθητές και φοιτήτριες,την έμφυλη βία στην εργασία, στο δρόμο, στο λεωφορείο, τους βιασμούς στα αστυνομικά τμήματα, τις χυδαίες ερωτήσεις των δικαστικών προσώπων προς τις/α επιζώσες/ώντα μέχρι και πάλι πίσω στον κακοποιητή σύντροφο και γυναικοκτόνο σύζυγο. Θεσμοί,εξουσία,περαστικοί,γονείς και σύζυγοι νομίζουν ότι έχουν λόγο και θέση πάνω στα σώματα μας, πάνω στην αυτοδιάθεση μας. Θα μας βρουν απέναντι τους.
Η πατριαρχία, αποτελεί σύστημα εξουσίας βαθιά ριζωμένο στην κοινωνία και θεμέλιο λίθο του εκμεταλλευτικού συστήματος του κράτους και του καπιταλισμού.Μέσα από τη διαπλοκή των εξουσιών η μία καταπιέση τροφοδοτεί την άλλη με κοινή στόχευση.Το εξουσιαστικό σύμπλεγμα προσπαθεί να σπάσει τις συνδέσεις των καταπιεσμένων, να τους απομονώσει και να έχει τον απόλυτο έλεγχο με σκοπό την παρεμπόδιση οποιασδήποτε συλλογικοποίησης για κοινές αντιστάσεις.Έτσι για παράδειγμα η αορατοποίηση των μεταναστών μέσα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης έξω απο τον αστικό ιστό, η περιθωριοποίηση των ρομά, η δαιμονοποίηση των χρηστών, όλα στοχεύουν στον χωρικό και ιδεολογικό διαχωρισμό των καταπιεσμένων.
Σε όλα αυτά εμείς πρέπει να απαντάμε με τη σύνδεση των αγώνων. Είναι σημαντικό να κατανοούμε ότι οι βιασμοί και οι γυναικοκτονίες, οι ομοφοβικές και τρανσφοβικές επιθέσεις, οι επαναπροωθήσεις και δολοφονίες μεταναστών στις θάλασσες και στα σύνορα , η μισθωτή σκλαβιά, η ακρίβεια, η καταστολή σε κάθε κοινωνικό πεδίο αποτελούν καταπιέσεις του ίδιου εξουσιαστικού συμπλέγματος και πολυεπίπεδα και συλλογικά οφείλουμε να μαχόμαστε.
Στην παρούσα πολιτική συγκυρία ο αντικρατικός αντικαπιταλιστικός αντιπατριαρχικός αγώνας φυσικά δεν νοείται να μην περιλαμβάνει την αλληλεγγύη προς τον παλαιστιναικό λαό που αγωνίζεται σθεναρά για δεκαετίες ενάντια στο αποικιοκρατικό σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ αριθμώντας τα τελευταία δύο χρόνια δεκάδες χιλιάδες νεκρούς και έναν απο τους πιο βίαιους εκτοπισμούς στην ιστορία τους. Παλαιστινιακές φεμινιστικές οργανώσεις έχουν μιλήσει για την ακραία έμφυλη καταπίεση που δέχονται απο τον στρατό κατοχής του IDF μέσα απο βασανισμούς, βιασμούς και δολοφονίες. Καταδεικνύουν μέσα απο τις μαρτυρίες τους την υποκριτική στάση ενός ακόμη ξεπλυματικού κράτους, το οποίο έχει ενσαρκώσει στο έπακρο αυτό που ονομάζουμε “pink washing” και αποτελεί φυσικά παράδειγμα – όπως σε πολλά άλλα ζητήματα- για διάφορα δυτικά κράτη. Οι διαφημίσεις στο Ισραήλ παίρνουν και δίνουν για τον “πιο διαθεματικό στρατό του κόσμου” ο οποίος μας πληροφορεί ότι όλοι οι καλοί χωράνε (γυναίκες, κουίρ άτομα, βίγκαν) με σκοπό την εξόντωση κάθε παλαιστινίου ατόμου με το χειρότερο τρόπο. Αυτή είναι η πιο διαστροφική πλευρά αφομοίωσης των καταπιεσμένων μέσα σε εθνοκρατικοκαπιταλιστικά πλαίσια, μια αφομοίωση που βλέπει ότι το σύγχρονο μοντέλο του έθνους – κράτους το συμφέρει να συμπεριλάβει κάθε είδους υποκείμενο και ταυτότητα ώστε να πετύχει την μέγιστη βαρβαρότητα.
Το ελληνικό κράτος αντίστοιχα κινείται σε παρόμοιες κατευθύνσεις με την εξαγγελία της εθελοντικής στράτευσης γυναικών απο το 2026. Πλασάρει δηλαδή ως ισότητα την κατεύθυνση προς την πολεμική βιομηχανία και την ανάγκη για περισσότερα χέρια στον πόλεμο που έρχεται (ή είναι ήδη εδώ). Η συζήτηση αυτή πραγματοποιείται με διάφορους ύπουλους τρόπους. Από το “δημογραφικό πρόβλημα” μέχρι ανοίγματα του ζητήματος των εκτρώσεων σε Ευρωκοινοβούλια(όταν μάλιστα υπάρχουν χώρες στην “προοδευτική Δύση” όπου απαγορεύοντα οι εκτρώσεις), τα έθνη-κράτη έρχονται να εξουσιάσουν τα σώματα μας με στόχο την στρατιωτική τους προετοιμασία και την πληθυσμιακή αύξηση με όρους ποσοτικής ηγεμονίας.
Από την πλευρά μας θέτουμε τους δικούς μας όρους. Δεν τίθεται θέμα διαπραγμάτευσης και διεκδίκησης « καλύτερων όρων» με τους θεσμούς και τα ιερατεία που συντηρούν την έμφυλη καταπίεση και τη βία, αφήνοντας συνεχώς άλλους να αποφασίζουν για εμάς. Δεν πρόκειται να επιτρέψουμε τη θεσμοποίηση του φεμινισμού από ένα κράτος το οποίο λειτουργεί ως κύριος διαμεσολαβητής στην επίλυση των προβλημάτων μας.
Στην προσπάθεια απορρόφησης κάθε μορφής αντίστασης και αποριζοπαστικοποίησης της οργής των καταπιεσμένων κομματιών της κοινωνίας διεκδικούμε μαχητικά την ανατροπή των κοινωνικών σχέσεων καταπίεσης. Με κοινούς αγώνες και αλληλεγγύη να πορευτούμε αδιαμεσολάβητα και μαχητικά απέναντι στο ζόφο της πατριαρχίας,του κράτους και του καπιταλισμού, για όλους τους λόγους του κόσμου. Ας έχουμε το παράδειγμα των Παλαιστινίων να μας δείχνει το δρόμο της αντίστασης απέναντι στην αποικοκρατία και τον εποικισμό, το τσάκισμα της πατριαρχίας έξω από τις λογικές του λευκού δυτικού φεμινισμού.
*Συμμετέχουμε στο κοινό μπλοκ με την Μαρμάγκα,Αντιπατριαρχική Ομάδα, την Συλλογικότητα για τον ελευθεριακό φεμινισμό Rabbia Viola και συντρόφια.
Η ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΒΙΑΖΕΙ ΚΑΙ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΠΟΤΕ ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ
ΔΥΟ ΜΕΤΡΑ ΓΗ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΒΙΑΣΤΗ ΕΙΤΕ ΕΙΝΑΙ ΓΕΙΤΟΝΑΣ ΕΙΤΕ ΦΟΡΑΕΙ ΣΤΟΛΗ
ΜΕ ΤΙΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΕΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ ΕΠΑΝΑΠΡΟΩΘΗΣΗ ΣΕ ΜΠΑΤΣΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑΖΙ
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΧΕΙ ΜΙΑ ΣΩΣΤΗ ΠΛΕΥΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ ΩΣ ΤΗΝ ΛΕΥΤΕΡΙΑ
Ανάρες, ομάδα δράσης και αλληλεγγύης
Καμία ανοχή στην έμφυλη βία.
Αγώνας ενάντια σε Κράτος, Καπιταλισμό, Πατριαρχία.
Η 25η Νοέμβρη είναι καθιερωμένη ως Διεθνής Ημέρα για την Εξάλειψη της Έμφυλης Βίας. Η ημερομηνία αφορά τον βασανισμό και την κρατική δολοφονία των τριών αδερφών Μιραμπάλ (γνωστές ως Las Mariposas/Οι Πεταλούδες), αγωνιστριών ενάντια στο σκληρό δικτατορικό καθεστώς του Ραφαέλ Τρουχίγιο στην Δομινικανή Δημοκρατία το 1960.
Ως Οριζόντια Κίνηση, τιμούμε τους αγώνες των γυναικών και των θηλυκοτήτων ενάντια στην έμφυλη καταπίεση και στηρίζουμε τις διαδηλώσεις της 25ης Νοέμβρη. Θεωρούμε ωστόσο πως ο αγώνας ενάντια στην έμφυλη βία, την Πατριαρχία, δεν εξαντλείται σε επίσημα θεσμοθετημένες ημέρες μνήμης, μέσα σε ένα σύστημα που καμώνεται πως νοιάζεται για την καταπίεση και την εκμετάλλευση, ενώ ταυτόχρονα τις αναπαράγει. Ο αγώνας ενάντια στην Πατριαρχία είναι παράλληλος και αδιαχώριστος με τον αγώνα ενάντια σε κάθε είδους καταπίεση και εκμετάλλευση. Είναι καθημερινός και λαμβάνει χώρα σε κάθε κοινωνικό πεδίο όπου αναπαράγονται οι έμφυλες διακρίσεις: Στους χώρους εργασίας, στα σχολεία και τις σχολές, στις γειτονιές, μέσα, στις παρέες μας, τις ομάδες και τις οργανώσεις μας, στα ίδια μας τα σπίτια.
Η Πατριαρχία είναι μια πανάρχαια εκμεταλλευτική και καταπιεστική συνθήκη, που προϋοπάρχει του κρατικό-καπιταλιστικού συστήματος, το οποίο ωστόσο την ανήγαγε σε βασικό του πυλώνα. Η συνθήκη αυτή έλαβε διαχρονικά διάφορες μορφές: Από τον αποκλεισμό των γυναικών από την κοινωνική και πολιτική ζωή, μέχρι την εμπορευματοποίηση των σωμάτων τους. Από την εκμετάλλευση της δωρεάν κοινωνικής αναπαραγωγικής εργασίας (μεγάλωμα των παιδιών, οικιακές εργασίες), μέχρι την υποτίμηση της ίδιας της εργατικής δύναμης των γυναικών, με χαμηλότερους μισθούς και λιγότερα δικαιώματα. Στην πιο δύσκολη θέση μέσα στην καπιταλιστική αλυσίδα βρίσκονται φυσικά οι γυναίκες της εργατικής τάξης και οι μετανάστριες που αντιμετωπίζουν τις πολλαπλές καταπιέσεις του ρατσιστικού, πατριαρχικά δομημένου, κρατικο-καπιταλιστικού συστήματος.
Παρόμοιες διακρίσεις αντιμετωπίζουν και όσα άτομα από εμάς δεν χωρούν στα ετεροκανονικά πρότυπα και έμφυλα δίπολα (άντρας-γυναίκα) και αμφισβητούν με την ίδια τους την ύπαρξη και την σεξουαλικότητά τους βασικές αξίες της εξουσιαστικής κοινωνίας, όπως η οικογένεια και η αναπαραγωγή του έθνους.
Ακόμη, η Πατριαρχία καταπιέζει μέχρι και τα ίδια τα “προνομιούχα” υποκείμενα, δηλαδή τους ετεροφυλόφιλους άνδρες, καλλιεργόντας και επιβάλλοντάς τους απο μικρή ηλικία πρότυπα συμπεριφοράς, ενδυμασίας κοκ, ενώ φυτεύει μέσα τους τον σπόρο του σεξισμού, του μισογυνισμού και τις ιδιοκτησιακές λογικές απέναντι στα γυναικεία σώματα.
Συντηρητικές και σκοταδιστικές ιδέες όπως ο εθνικισμός και η οργανωμένη εκκλησία/θρησκεία, με την ανοχή ή και την υποστήριξη του επίσημου κράτους, οξύνουν τα πατριαρχικά προτάγματα και επιθυμούν να επιβάλουν στις γυναίκες και τις θηλυκότητες το πως θα διαχειρίζονται το σώμα τους, επαναφέροντας, για παράδειγμα, στο προσκήνιο ζητήματα όπως η απαγόρευση των αμβλώσεων.
Η έμφυλη βία, οι γυναικοκτονίες, οι επιθέσεις σε queer και τρανς άτομα έρχονται ως επιστέγασμα όλων των από πάνω. Της ιδιοκτησιακής λογικής των ανδρών επάνω στα γυναικεία σώματα και του μίσους για το διαφορετικό, που αναπαράγουν τα πιο συντηρητικά κομμάτια της κοινωνίας.
Τα τελευταία χρόνια, κι ενώ θεωρητικά η κοινωνία προχωράει και θέλει να αφήσει πίσω της τις έμφυλες διακρίσεις (sic), γινόμαστε μάρτυρες όλο και περισσότερων περιστατικών έμφυλης βίας, ή τουλάχιστον όλο και περισσότερα από αυτά δημισιοποιούνται. Το λιντσάρισμα queer ατόμων πριν μερικά χρόνια στην Πλατεία Αριστοτέλους και η πρόσφατη επίθεση σε δύο λεσβίες γυναίκες στην παραλία της Θεσσαλονίκης. Η υπόθεση βιασμού νεαρής κοπέλας από θαμώνες γνωστής καφετέριας, γόνους πλουσίων οικογενειών και πάλι στη πόλη μας. Οι δεκάδες γυναικοκτονίες (πχ Κάρολαϊν, Ελένη, Γαρυφαλλιά, Κ. Γρίβα), η υπόθεση της σεξουαλικής κακοποίησης και έκδοσης της 12χρονης στον Κολωνό και η λίστα δεν έχει τελειωμό. Η συνθήκη της πανδημίας και ο τρόπος που το Ελληνικό Κράτος επέλεξε να την “αντιμετωπίσει”, κλείδωσαν ουσιαστικά στα σπίτια τους πολλά θύματα με τους κακοποιητές τους και όξυναν το φαινόμενο, πολλαπλασιάζοντας τα περιστατικά.
Οι επίσημοι θεσμοί του Κράτους παριστάνουν πως ενδιαφέρονται για την επίλυση του προβλήματος. Ωστόσο έχει γίνει πλέον ξεκάθαρο πως αυτό είναι ένα ψέμα. Πίσω από τα διαφημιστικά μηνύματα, τις “γραμμές υποστήριξης” και τα “νέα ειδικά σώματα” κρύβεται η ωμή αλήθεια της συγκάλυψης και της συνενοχής. Καταρχάς, βλέπουμε πως κάθε θύτης έμφυλης βιας που προέρχεται από την άρχουσα τάξη, τα σώματα ασφαλείας ή αποτελεί πολιτικό πρόσωπο, την βγάζει καθαρή. Ο παιδοβιαστής βουλευτής της ΝΔ Νίκος Γεωργιάδης, ο μπάτσος που απάντησε στο τηλεφώνημα της Κ. Γρίβα που ζητούσε βοήθεια με την φράση “το περιπολικό δεν είναι ταξί”, ο μπάτσος Μπουγιούκος που εξέδιδε την νεαρή κοπέλα στην Αθήνα, οι γόνοι των πλούσιων οικογενειών στην Θεσσαλονίκη, όλοι τους και άλλοι τόσοι είναι ελεύθεροι και έχουν επιστρέψει στα “καθήκοντά” τους. 
Ταυτόχρονα, οι δομές υποστήριξης θυμάτων έμφυλης βίας στην χώρα είναι από ελλιπείς έως ανύπαρκτες. Αυτο είναι εξαιρετικά σημαντικό, καθώς μία από τις μεγαλύτερες δυσκολίες που έχει να αντιμετωπίσει μια επιβιώσασα γυναίκα και θηλυκότητα είναι η οικονομική εξάρτηση, η οποία πολλές φορές της επιβάλλεται από τον θύτη. Είναι εξαιρετικά δύσκολο για μια γυναίκα της εργατικής τάξης που δέχεται την έμφυλη βία να εγκαταλείψει το σπίτι της, ειδικά αν στην υπόθεση εμπλέκονται και ανήλικα παιδιά.
Ως αναρχικοί/ες, δεν έχουμε αυταπάτες περί της συστημικής και κρατικής πρόνοιας. Κατανοούμε πως η έμφυλη βία, ο σεξισμός, η ομοτρανσφοβία δεν αντιμετωπίζονται θεσμικά, από το ίδιο το σύστημα δηλαδή που παράγει και αναπαράγει αυτά τα φαινόμενα. Θεωρούμε πως οι άνθρωποι κάθε φύλου και φυλής, κάθε σεξουαλικού προσδιορισμού, θα είναι πραγματικά ελεύθεροι μόνο σε έναν ελεύθερο κόσμο, χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση.
Αυτό όμως δεν σημαίνει πως θέτουμε το ζήτημα στις μετεπαναστατικές “καλένδες” και το θεωρούμε δευτερεύον. Αντίθετα, παλεύουμε όλες και όλοι μαζί, καθημερινά, σε κάθε κοινωνικό πεδίο, ενάντια τόσο στα ίδια τα πρόσωπα που αναπαράγουν αυτές τις συμπεριφορές, όσο και – κυρίως – ενάντια στις αιτίες που τις γεννούν και τις θρέφουν. Ακόμη κι αν δεν πιστεύουμε πως η λύση είναι τα “ίσα δικαιώματα” μέσα σε έναν πολύχρωμο καπιταλισμό, θεωρούμε ωστόσο την κατάκτηση αυτών των ίσων δικαιωμάτων, ιδίως μέσα από μια διαδικασία αγώνα, ως απαραίτητο βήμα για να μπορέσουμε όλοι και όλες μαζί να ζήσουμε ισότημα και να παλέψουμε ενάντια σε ό,τι μας καταπιέζει.
Ακόμη, αγωνιζόμαστε για την δημιουργία δομών – τόσο επίσημων, όσο και κινηματικών – που θα μπορούν να στηρίξουν τις επιβιώσασες της έμφυλης βίας στην δύσκολη μετάβαση σε μια ζωή μακριά από τον κακοποιητή. Απαιτούμε αυτές οι δομές να λειτουργούν με τον σωστό προς τα υποκείμενα τρόπο και να είναι κατάλληλα στελεχωμένες, ώστε να μην αποτελούν απλά ένα συστημικό άλλοθι.
Αγωνιζόμενοι/ες καθημερινά ενάντια στην έμφυλη βία, την Πατριαρχία, παλεύουμε για έναν κόσμο Ισότητας, Ελευθερίας, Αλληλεγγύης, χωρίς διακρίσεις, καταπίεση, εκμετάλλευση.
Όλοι και όλες στην Πορεία της 25ης Νοέμβρη, 18:00, Καμάρα.
Στηρίζουμε τα καλέσματα των ελευθεριακών/φεμινιστικών/αντιπατριαρχικών μπλοκ.
Οριζόντια Κίνηση – Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό
Στις 25 Νοέμβρη, Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Έμφυλης Βίας / Βίας κατά των Γυναικών (όπως καθιερώθηκε από τον ΟΗΕ στη μνήμη των αδερφών Μιραμπάλ από την Δομινικανή Δημοκρατία που δολοφονηθηκαν απ τον δικτάτορα Τρουχίγιο για την πολιτική τους δράση), κατεβαίνουμε στον δρόμο και διεκδικούμε μια ζωή χωρίς 
πατριαρχική βία. “Οταν χτυπάνε μία, απαντάμε όλα”, γιατί κάθε χρόνο η θλίψη και η οργή μας μεγαλώνουν με κάθε γυναικοκτονία. Με κάθε καταγγελία βιασμού που έχει ως συνέπεια την αμφισβήτηση ή και τον εξευτελισμό της επιζώσας από τα μίντια και τον κοινωνικό περίγυρο. Με κάθε περιστατικό σεξουαλικής παρενόχλησης στο δρόμο, στο σπίτι, στον εργασιακό χώρο. Με κάθε κύκλωμα trafficking που ξεσκεπάζεται. Με κάθε νέα λέξη που γίνεται μέρος του λεξιλογίου της καθημερινής βίας που δεχόμαστε: victim blaming, slut shaming, stealthing, revenge porn. Με κάθε επίθεση στο δικαίωμα στην άμβλωση, δικαίωμα θεμελιώδες και αδιαπραγματευτο. Με κάθε επιβεβαίωση ότι το μόνο που έχουμε είναι η μία το άλλο, αφού “το περιπολικό δεν είναι ταξί” και η αστική δικαιοσύνη (πολύ συχνότερα απ’ ότι όχι) ξεπλένει τους κακοποιητές μας.
Στεκόμαστε στο πλευρό όλων των αδερφών μας. Των τρανς, των μεταναστριων, των εργατριών, των ανάπηρων, των λεσβιών, των φτωχών. Στο πλευρό αυτών που μας συγκλόνισαν οι ιστορίες τους αλλά και αυτών που συνθλίβονται σιωπηλά κάτω από το βάρος της καθημερινής πάλης για επιβίωση. Δεν ξεχνάμε κανένα θύμα έμφυλης βίας, μεταξύ άλλων τα θύματα της ομοφοβικής, λεσβοφοβικής, αμφιφοβικής, ιντερφοβικής βίας, αλλά και της πολύμορφης βίας κατά των gender queer/non binary/gender fluid ατόμων.
Κάθε ζωή που χάθηκε, χάθηκε μέσα σε ένα πλαίσιο κοινωνικής και θεσμικής πατριαρχικής βίας. Με όπλο την αλληλεγγύη, από την Ελλάδα μέχρι την Παλαιστίνη, η μία δίπλα στο άλλο να δηλώσουμε την εναντίωση μας στην πατριαρχία και ευρύτερα στο σύστημα και οποιαδήποτε δύναμη καταδυναστεύει την ζωή μας. Παλεύουμε μαζί για την ισότητα και την αυτοδιάθεση, με όραμα έναν κόσμο ελευθερίας και αλληλεγγύης.
Μετά την πορεία συνεχίζουμε στο Στέκι Μεταναστ(ρι)ών με προβολή της ταινίας “Θέλμα και Λουίζ” στις 9μμ.
Μια «Φεμινιστική Road Movie» από τον Ridley Scott. Μια ιστορία γυναικείας χειραφέτησης και αντίστασης στην πατριαρχική καταπίεση, που μιλάει για αξίες, όπως αυτήν της αληθινής φιλίας.
Περιγραφή ταινίας:
Η καταπιεσμένη από τον σύζυγό της Θέλμα και η φίλη της, Λουίζ, η οποία αντιμετωπίζει προβλήματα με τον σύντροφό της, αποφασίζουν να μπουν στο αμάξι της Λουίζ και να πραγματοποιήσουν μία απελευθερωτική απόδραση από την καθημερινότητά τους. Το ταξίδι τους θα πάρει απότομη τροπή και οι δύο φίλες άθελά τους θα μετατραπούν σε επικίνδυνες εγκληματίες. Το ταξίδι με το αυτοκίνητο φαίνεται να μην είναι απλώς μια περιπέτεια, αλλά μια «φυγή» από την πατριαρχική καταπίεση που βιώνουν στην καθημερινή τους ζωή.
T.W. Σκηνή βιασμού
Είσοδος Ελεύθερη.
ΑΓΑΛΜΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ
25 ΝΟΕΜΒΡΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΚΑΤΆ ΤΗΣ ΕΜΦΥΛΗΣ ΒΙΑΣ
ΟΙ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΜΕΤΡΑΝΕ
ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΒΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ ΤΟΥΣ
Το 2025 δεν είναι μια χρονιά με μειωμένη την έμφυλη βία παρά τις διακηρύξεις των αρμόδιων φορέων για την προστασία των γυναικών και των θηλυκοτήτων. Οι αριθμοί μιλούν καθαρά:19 γυναικοκτονίες μέχρι τα τέλη Οκτώβρη, 17000 καταγγελίες για ενδοοικογενειακή βία, μόνο τους πρώτους εννέα μήνες του έτους σύμφωνα με την αστυνομία.
Ταυτόχρονα η λεκτική, ψυχολογική και γενικότερα η σεξιστική συμπεριφορά στη δημόσια σφαίρα από θεσμικούς παράγοντες καλά κρατεί, διαιωνίζοντας το καθεστώς διακρίσεων και βίας. Από το «κάνε κανένα παιδί » μέχρι το ομοφοβικό «κακιά» από χείλη βουλευτών. Από τις απειλές κατά της ζωής στην Π. Τυχεροπούλου για την αποκάλυψη του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ μέχρι τη διαρκή κατασυκοφάντηση της Καρυστιανού, της Φύσσα και κάθε μάνας που έχασε το παιδί της από τη εγκληματική κρατική πολιτική και διεκδικεί δικαιοσύνη. Από τις διώξεις και συλλήψεις στις εκπαιδευτικούς που ευαισθητοποιούν τα παιδιά απέναντι στις έμφυλες διακρίσεις ή στην γενοκτονία στη Παλαιστίνη μέχρι τις συνδικαλίστριες που υπερασπίζονται δημόσιο και ποιοτικό σχολείο για όλα τα παιδιά, Εθνικό Σύστημα Υγείας προσβάσιμο σε όλους μας.
Δεν περιμένουμε κάτι διαφορετικό από μια ακραία νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση που ανακαλύπτει καθημερινά τη χρησιμότητα των ακροδεξιών αντιλήψεων και πρακτικών, σύμφωνα με τις οποίες το πρωτεύον ζήτημα είναι το δημογραφικό γιατί μειώνεται το Έθνος. Γι αυτό δημιουργήθηκε το Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, υποβιβάζοντας παράλληλα τη Γραμματεία Ισότητας Φύλου και τις δράσεις για πρόληψη της βίας και στήριξης των επιζήσασων. Καμία πολιτική ενάντια στην επαναθυματοποίηση των γυναικών στις δικαστικές αίθουσες από δικαστές και δικηγόρους των κακοποιητών με τις γνωστές ερωτήσεις για το τι φορούσαν. Καμία συμπεριληπτική σεξουαλική αγωγή στα σχολεία για να μην ξυλοκοπούνται οι τρανς γυναίκες στις πλατείες. Γιατί οι ζωές μας δεν μετράνε.
Ούτε η σκληρή καθημερινότητά μας. Παρά τις έρευνες που αποδεικνύουν ότι τα νέα ζευγάρια αδυνατούν να κάνουν οικογένεια. λόγω της φτώχειας και της έλλειψης υποστηρικτικών δομών από το κράτος, η κυβέρνηση συνεχίζει τη διάλυση των δομών φροντίδας για να τις αναλάβουν ιδιώτες, όπως τελευταία το ξήλωμα του Γηροκομείου Αθηνών. Υποστηρίζει τη συγχώνευση ολοήμερων σχολείων στα πλαίσια της εξοικονόμησης πόρων και νομοθετεί τη 13ωρη δουλειά αφήνοντας την ακρίβεια να καλπάζει. Στη συνέχεια προτείνει «ανακουφιστικά» επιδόματα-vouchers για παιδικούς σταθμούς, ιατρικές υπηρεσίες για παιδιά ΑΜΕΑ και ανακοινώνει δωράκια- ψίχουλα των 700 και 1000Ε σε τρίτεκνες και πολύτεκνες αγρότισσες αντίστοιχα, με το βλέμμα στις πελατειακές σχέσεις. Καμία ουσιαστική στήριξη στο αναφαίρετο δικαίωμα της τεκνοποίησης. Το πόσα παιδιά θα κάνουμε και πως θα τα φροντίσουμε είναι τελικά ατομική μας ευθύνη και υποχρέωση αφού η «πατρίδα κινδυνεύει».
Σε όλη αυτή τη μαυρίλα που ζούμε, δεν ξεχνάμε τις προσφύγισσες που μαντρώνει το υπουργείο μετανάστευσης σε στρατόπεδα συγκέντρωσης αφού δεν τις έπνιξε το λιμενικό στο Αιγαίο. Δεν ξεχνάμε τις Παλαιστίνιες αδελφές μας που με τη συνενοχή της Ελληνικής Κυβέρνησης δολοφονούνται από το κράτος του Ισραήλ κατά προτεραιότητα επειδή είναι γυναίκες και γεννάνε. Ενός κράτους που αποκαλεί την Ειδική Εισηγήτρια του ΟΗΕ για τα κατεχόμενα Παλαιστινιακά εδάφη Φραντσέσκα Πάολα Αλμπανέζε μάγισσα, ανασύροντας μνήμες γυναικών στην πυρά και στέλνοντας μηνύματα φρίκης.
Παρόμοια μηνύματα στέλνει και ο Πρωθυπουργός με το νέο νομοσχέδιο για το στρατό που, μεταξύ άλλων, εισάγει την στράτευση -εθελοντική προσωρινά- των γυναικών, με υποσχέσεις για εργασιακή εξασφάλιση. Αλλά κυρίως με την απόφαση να φυλάει ο στρατός το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη μπροστά στη Βουλή για ν` αντιμετωπίσει τις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, Κάτι που έχουμε να δούμε από τη χούντα.
Με αυτή τη δυστοπική κατάσταση θα αναμετρηθούμε το επόμενο διάστημα. Όσο θα ενισχύονται οι απόψεις που μιλάνε για την ανάγκη πολέμων που θα δώσουν «λύση» στη κρίση του συστήματος και οι πολυδάπανοι εξοπλισμοί θα οδηγούν στην διάλυση της κοινωνικής πολιτικής, όσο οι άνθρωποι δεν θα έχουν πρόσβαση στο ακριβό, ιδιωτικοποιημένο κράτος πρόνοιας, όσο οι μισθοί και οι συντάξεις δεν θα φτάνουν στα μισά του μήνα, όσο οι φυσικοί πόροι θα εξαντλούνται και η μετανάστευση θα είναι αποτέλεσμα απόγνωσης, τόσο η βία ιδιωτική ή κρατική. φυλετική ή ιμπεριαλιστική θα ασκείται στα σώματά μας. Και οφείλουμε να την αντιπαλέψουμε.
Διεκδικούμε:
Δομές στήριξης και φιλοξενίας στις επιζήσασες
Σεξουαλική συμπεριληπτική αγωγή στα σχολεία
Νομική αναγνώριση της γυναικοκτονίας
Αναγνώριση της άμβλωσης ως έκτακτο περιστατικό
Ενίσχυση της δημόσιας υγείας, παιδείας και πρόνοιας
Αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, 8ωρη πενθήμερη εργασία
Πλαφόν στην ακρίβεια σε στέγη και τρόφιμα
Ειρήνη και φεμινιστική δικαιοσύνη
Διαδηλώνουμε Τρίτη 25 Νοέμβρη 7μμ άγαλμα Βενιζέλου
ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΓΥΝΑΙΚΩΝ 8 ΜΑΡΤΗ
ΠΑΤΡΑ
25η Νοέμβρη: όλες και όλοι στους δρόμους ενάντια στην έμφυλη βία
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ
25Ν: Δεν μας αρκεί μια μέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών
Η 25η Νοέμβρη είναι η μέρα δολοφονίας των τριών αδελφών Μιραμπάλ – Μινέρβα, Πατρία και Μαρία Τερέζα. Οι τρείς τους, αντιστεκόμενες στο δικτατορικό καθεστώς του Τρουχίγιο, ίδρυσαν μαζί με άλλους αγωνιστές τη μυστική οργάνωση “Κίνημα της 14ης Ιουνίου”. Μια οργάνωση που πήρε το όνομα της από μια αποτυχημένη εξέγερση εναντίον του Τρουχίγιο και είχε ως κεντρικό της στόχο την ανατροπή του καθεστώτος. Η ίδια η Μινέρβα είχε απορρίψει τις ερωτικές προτάσεις του Τρουχίγιο, γεγονός που προσέβαλε τον ανδρισμό του και είχε ως αποτέλεσμα τη βαθιά σεξιστική αντίδρασή του, αφού διέταξε τη δολοφονία τους. Συγκεκριμένα στις 25 Νοεμβρίου του 1960, οι μπράβοι του ξυλοκόπησαν τις τρεις αδελφές μέχρι θανάτου και τις πέταξαν σ’ έναν γκρεμό ώστε να φανεί σαν ατύχημα. Φεμινιστικές οργανώσεις της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής, καθιέρωσαν ανεπίσημα τη μέρα αυτή ως σύμβολο θάρρους, αντίστασης και γυναικείας αξιοπρέπειας. Όπως είναι αναμενόμενο, αργοπορημένα ακολούθησαν και τα θεσμικά όργανα, με τον ΟΗΕ, να καθιερώνει επίσημα την 25η Νοέμβρη ως Διεθνή Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών το 1999.
Η βία μπορεί να λάβει πολλές μορφές, από μικρά χυδαία σχόλια μέχρι και την κακοποίηση, με αποκορύφωμα τη δολοφονία. Μπορεί η κοινωνία να έχει πλάσει μια όμορφη βιτρίνα ισότητας, αλλά πίσω απ’ αυτήν κρύβονται “μαύροι αριθμοί”. Δεν έχουν αλλάξει πολλά απ’ το 1960, αφού γυναίκες και θηλυκότητες συνεχίζουν να υφίστανται καταπίεση, να βιάζονται και να δολοφονούνται, με τις γυναικοκτονίες να αποτελούν καθημερινότητα και άλλη μία είδηση. Η 12χρονη στον Κολωνό, η 19χρονη στην Ηλιούπολη, η δολοφονία της Κυριακής έξω από το ΑΤ από πρώην σύντροφο, η δολοφονία της Ζάκι, επιθέσεις σε κουήρ άτομα, και τα περιστατικά συνεχίζονται…
Είναι φανερό το πολιτικό υπόβαθρο της βίας που δεχόμαστε ως θηλυκότητες, και δεν είναι άλλο παρά τον καπιταλισμό και την πατριαρχία που πηγαίνουν χέρι-χέρι. Από τη μία, ο καπιταλισμός, ένα σύστημα που βασίζεται στη σχέση εκμεταλλευτή – εκμεταλλευόμενου και στηρίζεται από το κράτος και τις δομές του(σώματα εξουσίας και αστική δικαιοσύνη) κι από την άλλη, η πατριαρχία που θέτει ένα πλαίσιο στο οποίο κατανέμονται αυστηροί ρόλοι “γυναικών” και “ανδρών”. Οι γυναίκες και θηλυκότητες οριζόμαστε ως οι αδύναμες, οι ευαίσθητες, οι ανίκανες ενισχύοντας την έμφυλη καταπίεση μας. Μια καταπίεση που καθορίζει τον τρόπο που θα ντυνόμαστε, που θα συμπεριφερόμαστε αλλά ακόμα και το πώς πρέπει να αντιλαμβανόμαστε τις τραυματικές μας εμπειρίες. Μας απονέμουν ταμπέλες όπως “θύμα”, ένα “θύμα” παθητικό που απλά αποδέχεται συμπεριφορές και καταστάσεις χωρίς να έχει τη δύναμη να αντιδράσει και να διεκδικήσει τη δικαίωσή του. Ταυτόχρονα, όντας ευέλικτα συστήματα όποτε οι συνθήκες το απαιτούν πλάθονται όροι όπως “χειραφέτηση” και προωθείται μια ψεύτικη ευκαιρία να διεκδικήσουμε τα δικαιώματα και την ανεξαρτησία μας, χωρίς ποτέ να αποτινάσσουμε τον καταπιεστή μας ή να αλλάζει η κατάσταση των πραγμάτων. Μας υπόσχονται προστασία και απονομή δικαιοσύνης, ενώ ξεπλένουν τους κακοποιητές που το ίδιο το σύστημα γεννά και συντηρεί στις δομές του. Διατηρούν την κανονικότητα που έχουν φτιάξει με επιφανειακές λύσεις, όπως ποινές “χάδι” σε βιαστές, παραβλέποντας, φιμώνοντας και επανατραυματίζοντας τα βιώσαντα άτομα.
Δε μας αρκούν οι προσωρινές λύσεις.
Απέναντι στο σάπιο σύστημα και τις πρακτικές του, προτάσσουμε έναν συλλογικό αγώνα. Η ενδυνάμωση δεν αποτελεί ατομική υπόθεση, αλλά συλλογική διαδικασία η οποία βασίζεται στις σχέσεις εμπιστοσύνης που αναπτύσσονται ανάμεσα σε γυναίκες, τρανς, κουήρ άτομα. Δεν είναι απλώς υποστήριξη, πρόκειται για τη δημιουργία ενός άλλου τρόπου ζωής πέρα από τον φόβο, την απομόνωση και την πατριαρχική επιβολή.
Τα συλλογικά σπίτια και κουήρ-φεμινιστικές συνελεύσεις αποτελούν μικρές ρωγμές μέσα στο σύστημα. Εκεί αναπτύσσουμε δεσμούς που δε βασίζονται στην εξουσία, αλλά στη φροντίδα, που δε γεννούν φόβο, αλλά ασφάλεια, που δεν αναπαράγουν την πατριαρχία, αλλά τη διαλύουν. Το κράτος προσπαθεί να μας πείσει ότι η λύση βρίσκεται στη δική του επιλεκτική “προστασία”, αλλά γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η πραγματική προστασία και δικαίωση μπορεί να έρθει μόνο από τη δική μας συλλογική δράση. Εμείς, ως νεοσύστατη φεμινιστική-κουήρ συλλογικότητα (κιου) θεωρούμε πως η λέξη “θύμα” δε μας καλύπτει και αποδυναμώνει τα άτομα που έχουν βιώσει τραυματικές εμπειρίες. Πιστεύουμε ότι ο όρος “βιώσας/σασα/σαν” είναι πιο συμπεριληπτικός και μπορεί να αποτελέσει ένας ουδέτερος όρος “ομπρέλα”, που αγκαλιάζει τα άτομα και ενισχύει τον αγώνα μας.
Κάλεσμα για μικροφωνική συγκέντρωση Τρίτη 25 Νοεμβρίου στις 19:00 στο Ανοιχτό Αναγνωστήριο.
Την 25η Νοεμβρίου υψώνουμε όλα τη φωνή μας ενάντια στη πατριαρχική βία. Δεν σωπαίνουμε, δεν συνηθίζουμε, δεν αποδεχόμαστε καμία μορφή κακοποίησης.
Καλούμε καθένα από μας να συμμετάσχει στη συγκέντρωση ως ένδειξη διαμαρτυρίας και αλληλεγγύης.
ΚΑΝΕΝΑ ΜΟΝΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΒΙΩΣΑΝΤΑ
ΚΑΜΙΑ ΠΑΡΕΝΟΧΛΗΣΗ-ΚΑΜΙΑ ΣΥΓΚΑΛΥΨΗ-ΚΑΝΕΝΑ ΜΟΝΟ
Κουήρ – Φεμινιστική Συλλογικότητα Κιου(Q)
