ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ
ΣΑΒΒΑΤΟ 14 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
11:00 | ΙΣΠΑΝΙΚΟ ΠΡΟΞΕΝΕΙΟ
Στις 18 Ιανουαρίου δύο τρένα συγκρούστηκαν στην Ισπανία έπειτα από εκτροχιασμό του ενός. Από την σύγκρουση σκοτώθηκαν συνολικά 45 άνθρωποι. Το έγκλημα αυτό φαίνεται να οφείλεται σε κακοσυντήρηση στις ράγες και προκάλεσε έντονες αντιδράσεις και απεργίες από τα σωματεία των σιδηροδρομικών, οι οποίοι κατήγγειλαν την υποβάθμιση της συντήρησης του εκεί σιδηροδρομικού δικτύου.
Τα πράγματα θα έλεγε κανείς θυμίζουν με τραγελαφικό τρόπο την εδώ κατάσταση του σιδηρόδρομου που οδήγησε στην δολοφονία 57 ανθρώπων, όπου τα σωματεία εργαζομένων στο
σιδηρόδρομο είχαν αναδείξει πολλές φορές την τραγική και επικίνδυνη κατάσταση στην οποία βρισκόταν το σιδηροδρομικό δίκτυο. Ενδεικτικά της κατάστασης αυτής ήταν και τα δεκάδες μικροατυχήματα ακόμα και πριν το έγκλημα των Τεμπών, με τις φωνές που προειδοποιούσαν για τις ελλείψεις σε υποδομές, προσωπικό και ασφάλεια να αποσιωπώνται διαρκώς και στοχευμένα. Έτσι, οι ευθύνες που οδήγησαν στη σύγκρουση των τρένων φαίνεται πως είναι και διαχρονικές και συστημικές, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν συγκεκριμενοποιούνται και ταυτόχρονα.
Καθόλου ολίγοι ήταν οι συμπολίτες μας που πριν βγάλουν άχνα για τους νεκρούς έτρεξαν να τονίσουν με πάθος το πόσο διαφορετικά χειρίστηκε το ισπανικό κράτος την κατάσταση ΜΕΤΑ το δυστύχημα και να επαινέσουν την έρευνα που γίνεται. Και αυτό μας φάνηκε αρκετά ανησυχητικό.
Αν κάτι μας τρομάζει παραπάνω από το πόσο αναλώσιμες έχουν γίνει οι ζωές μας πλέον, είναι ακριβώς αυτή η αντίδραση και τα νοήματα που φέρει: η μανιακή εστίαση στην συγκάλυψη (που προφανώς έχει και αυτή μια σημασία) έχει μετατοπίσει την συζήτηση από τα πραγματικά αίτια του εγκλήματος των Τεμπών τόσο βίαια προς την σφαίρα της κυβερνητικής διαφθοράς (συχνά στα όρια της συνωμοσίας), που στην πραγματικότητα ξεχνάμε γιατί σκοτώνονται οι συνάνθρωποι μας.
Να θυμίσουμε λοιπόν πως τόσο εδώ, όσο στην Ισπανία (που η κυβέρνηση χειρίζεται “τόσο καλά” το “ατύχημα”), τόσο και στην Σερβία που 15 άνθρωποι δολοφονήθηκαν από την κατάρρευση στέγης σε σιδηροδρομικό σταθμό, το πραγματικό ζήτημα παραμένει ίδιο και έχει να κάνει με την γενικευμένη κατάσταση που ήδη προϋπάρχει: μπροστά στην ελαχιστοποίηση των εξόδων και την μεγιστοποίηση των κερδών τους, οι εταιρείες (κρατικές ή ιδιωτικές) δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό να θυσιάσουν την ασφάλεια μας την ίδια στιγμή που χρυσοπληρώνουμε τα εισιτήρια μας.
Να αναδείξουμε πως, όσο οι δημόσιες υποδομές απαξιώνονται σκόπιμα και τα πάντα εμπορευματοποιούνται και λειτουργούν με μοναδικό γνώμονα την κερδοφορία, οι ζωές μας θα παραμένουν αναλώσιμες. Τα εγκλήματα αυτά φανερώνουν όλη την εκμετάλλευση, υποτίμηση και κρατική βία που δεχόμαστε καθημερινά ώστε να συνεχίζει αδιάκοπα η επίτευξη του κέρδους από την πλευρά του κράτους. Ό,τι συμβαίνει στον δημόσιο τομέα άλλο τόσο και ακόμη πιο ανεξέλεγκτα συμβαίνει και στον ιδιωτικό.
Δεκάδες νεκροί κάθε χρόνο σε χώρους εργασίας όπου το μόνο που μετράει για τα αφεντικά τους, είναι το κόστος της και όχι η ίδια η ζωή.
Δεν ξεχνάμε τις 5 εργάτριες στο εργοστάσιο της Βιολάντα που δολοφονήθηκαν πρόσφατα με τραγικό τρόπο, γιατί ο έλεγχος των υποδομών και η προστασία των εργαζομένων κοστίζουν.
Δεν ξεχνάμε και άλλες χιλιάδες αναλώσιμες ζωές θαμμένες στον υγρό τάφο του αιγαίου, όπου αντί για προστασία και ασφάλεια βρέθηκαν αντιμέτωπες με έναν μονομερή ακήρυχτο πόλεμο τόσο από το κράτος όσο και απ’ την μισανθρωπία, πού μετέτρεψε τους απόκληρους αυτού του πλανήτη σε “παράνομους εισβολείς” προκειμένου να νομιμοποιηθεί το έγκλημα σε βάρος τους. Δεν ξεχνάμε την Πύλο δεν ξεχνάμε την Χίο.
Ο θάνατος έτσι, μοιάζει μια στατιστική στιγμή εντός αυτής της συνθήκης, που κάνει εξόφθαλμη και την ανάγκη να αγωνιστούμε εναντίον της.
Το δίκτυο Τ57 από την ίδρυση του, ούτε στηρίζει ούτε στηρίζεται σε κόμματα, ούτε έχει σχέση με εκλογικές διαδικασίες. Στηρίζεται μόνο στην αυτενέργεια και τη αυτόβουλη συμμετοχή όσων το έχουν επιλέξει σαν φορέα δράσης και αγώνα χωρίς διακρίσεις και ιεραρχίες, για δικαίωση όσων δολοφονήθηκαν και όσων τραυματίστηκαν στο έγκλημα των Τεμπών. Δεν μπορούμε να περιμένουμε κάποιο νέο σωτήρα. Μόνο εμείς με ακηδεμόνευτους κοινωνικούς αγώνες μπορούμε να ανατρέψουμε αυτή την σάπια συνθήκη.
Δεν είναι τυχαίο εξάλλου πως οι στιγμές που ταρακουνήθηκαν περισσότερο όλοι όσοι προσπαθούν να συγκαλύψουν το έγκλημα, ήταν εκείνες που ο κόσμος βρέθηκε στον δρόμο, όπως και οι διαδηλώσεις στη Σερβία, δεν σταμάτησαν ούτε με την παραίτηση του πρωθυπουργού. Ο μόνος τρόπος για να ανοίξει ο δρόμος προς την δικαίωση είναι μέσα από την κοινωνική δυναμική που θα αγωνιστεί γι’ αυτήν.
Σε Ελλάδα, Σερβία, Ισπανία: Δεν ήταν ατυχήματα ήταν δολοφονίες
Οι ζωές μας πάνω από τα κέρδη τους
Δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη
Συνέλευση Θεσσαλονίκης του πανελλαδικού δικτύου Τ57
