Δεν είναι ατυχήματα. Είναι εργοδοτικές δολοφονίες.
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ (ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ 110): ΤΕΤΑΡΤΗ 18/2, 12:00
Κάθε χρόνο όλο και περισσότεροι άνθρωποι της τάξης μας βρίσκουν τον θάνατο ή τραυματίζονται βαριά την ώρα της εργασίας τους. Το 2025 τα λεγόμενα “εργατικά ατυχήματα” έσπασαν κάθε ρεκόρ, καθώς ο αριθμός τους ξεπέρασε τα 200, σύμφωνα με τις πιο μετριοπαθείς μετρήσεις. Η νέα χρονιά ξεκίνησε με τους χειρότερους οιωνούς, καθώς μετράμε ήδη δεκάδες περιστατικά, με αποκορύφωμα τις 5 νεκρές εργάτριες στην βιομηχανία τροφίμων “Βιολάντα” στα Τρίκαλα.
Όμως αυτά που Κράτος, Κεφάλαιο και ΜΜΕ αποκαλούν “εργατικά ατυχήματα” δεν είναι τίποτε άλλο παρά εργοδοτικές δολοφονίες, καθώς στην συντριπτική τους πλειοψηφία θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί. Δολοφονίες. Και θα το φωνάζουμε μέχρι να γίνει απολύτως κατανοητό. Τα ελλειπή μέτρα προστασίας, η παρακώλυση του έργου των αρμοδίων αρχών από το να πραγματοποιήσουν τους απαραίτητους ελέγχους σχετικά με την υγεία και την ασφάλεια στους χώρους εργασίας ή ακόμη και η συνεννόηση τους με την εκάστοτε εταιρία, προκειμένου να αποκρυφτούν οι όποιες παραβλέψεις, έρχονται να προστεθούν στα απάνθρωπα ωράρια και τους εργοδοτικούς εκβιασμούς για “αυξημένη παραγωγικότητα” υπό τον μπαμπούλα της απόλυσης. Όλα αυτά είναι κομμάτια του παζλ που οδηγεί στην εκτόξευση του αριθμού των λεγόμενων “ατυχημάτων”. Ανθρώπινες ζωές που χάνονται στον βωμό του κέρδους των εργοδοτών.
Φυσικά, συνυπεύθυνο για τις δολοφονίες στους χώρους εργασίας είναι το Κράτος. Το διαχρονικό, σταδιακό ξήλωμα των εργατικών δικαιωμάτων, που κερδήθηκαν με αίμα και αγώνα, προς όφελος του Κεφαλαίου, μας έφερε τελικά και στην πρόσφατη νομοθέτηση της ίδιας της εξάντλησης των εργαζομένων, μέσα από τα 13ωρα και τις πλήρως “απελευθερωμένες”, ελαστικές σχέσεις εργασίας. Η υποτιθέμενη δυνατότητα “επιλογής” και “άρνησης” των εργαζομένων στις επιπλέον ώρες εργασίας δεν είναι παρά ένα χοντροκομμένο ψέμα, αφού ο πέλεκυς της ανεργίας καραδοκεί. Επιπλέον, η ασυλία που παρέχεται στο Κεφάλαιο όταν παραβαίνει ακόμη και αυτούς τους άθλιους υπάρχοντες εργασιακούς νόμους, αυξάνει την ασυδοσία και την αίσθηση του απυρόβλητου στα αφεντικά.
Σημαντικό ρόλο παίζουν πάντα και τα ΜΜΕ, που ξεπλένουν τους εργοδότες και πλασάρουν στην κοινωνία δακρύβρεχτες ιστορίες επαγγελματικής ανέλιξης των αφεντικών. Να το κάνουμε ξεκάθαρο: Καθόλου δεν μας αφορά το αν οι βιομήχανοι ξεκίνησαν φτωχοί και πλούτισαν “με τον ιδρώτα του προσώπου τους”. Αυτό που μας αφορά είναι πως γινόμαστε συνεχώς μάρτυρες νέων εργοδοτικών δολοφονιών. Τι σημασία έχουν άραγε οι “επενδύσεις στην τεχνολογία και την καινοτομία” όταν δεν λαμβάνονται καν τα απαραίτητα μέτρα προστασίας, υγείας και ασφάλειας στον χώρο εργασίας; Τι σημασία έχει για την τάξη μας η “ανάπτυξη της ελληνικής επιχειρηματικότητας” όταν ζούμε σε ένα σύστημα στο οποίο άνθρωποι αναγκάζονται να δουλεύουν 12 και 13 ώρες για να τα βγάλουν πέρα ή πρέπει να αναλαμβάνουν βραδινές βάρδιες προκειμένου να έχουν τον χρόνο να φροντίσουν τις οικογένειές τους, τα παιδιά τους, το πρωί;
Αυτή η κατάσταση δεν θα αλλάξει από μόνη της. Δεν θα αλλάξει με προσευχές ή με εκλογές. Προκειμένου οι άνθρωποι της τάξης μας να σταματήσουν να χάνουν άδικα τις ζωές τους στους χώρους εργασίας τους, θα πρέπει να εκλείψουν οι ίδιες οι συνθήκες που προκαλούν αυτές τις δολοφονίες. Θα πρέπει να ανατραπεί το σύστημα που ιεραρχεί το κέρδος πάνω από την ανθρώπινη ζωή. Αυτό όμως απαιτεί αγώνα. Επίμονο και πολυεπίπεδο.
Οφείλουμε ως εργαζόμενοι/ες, να παλεύουμε οργανωμένα σε κάθε χώρο δουλειάς για καλύτερες και ασφαλέστερες συνθήκες εργασίας, ανθρώπινους ρυθμούς, λιγότερες ώρες δουλειάς, καλύτερους μισθούς. Ενάντια στα αντεργατικά μέτρα, την επισφάλεια, την ελαστικοποίηση.
Ακόμη, αν θέλουμε να ζήσουμε σε έναν καλύτερο, πιο ελεύθερο κόσμο, οφείλουμε να παλέψουμε μεθοδικά και συνολικά για την χειραφέτηση της τάξης μας από το Κεφάλαιο, αλλά και την καταστροφή του καταπιεστικού μηχανισμού του Κράτους, καθώς και για την κατάργηση της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης κάθε μορφής.
Γνωρίζουμε πολύ καλά πως μόνο όταν η ίδια η εργατική τάξη συνειδητοποιήσει την συλλογική της δύναμη θα καταφέρει να ανατρέψει το κρατικό-καπιταλιστικό σύστημα που σκορπάει την φτώχεια, τον πόλεμο και τον θάνατο. Να δημιουργήσει τις συνθήκες για την Κοινωνική Επανάσταση, που θα φέρει έναν κόσμο ειρήνης, αλληλεγγύης, ελευθερίας, ισότητας. Έναν κόσμο που το συλλογικό συμφέρον θα ιεραρχείται πάνω από το ατομικό κέρδος.
Οριζόντια Κίνηση – Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό
2023 : 179 ΝΕΚΡΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ
2024 : 149 ΝΕΚΡΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ
2025 : 201 ΝΕΚΡΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ
2026 : 16 ΝΕΚΡΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΣΕ ΕΝΑ ΜΗΝΑ
Και ο κατάλογος των νεκρών εργατών και εργατριών συνεχίζεται…
Ανύπαρκτα μέτρα ασφαλείας, εξαντλητικά ωράρια και εντατικοποίηση της εργασίας αποδεικνύουν ότι πρόκειται για εργοδοτικά εγκλήματα. Οι ζωές μας δεν αξίζουν τίποτα μπροστά στα κέρδη. Όλα αυτά έρχονται να προστεθούν στους αντεργατικούς νόμους, τους χαμηλούς μισθούς και την ακρίβεια.
Κράτος και κεφάλαιο σε αγαστή συνεργασία καθιερώνουν ελαστικές σχέσεις εργασίας, πριονίζουν δικαιώματα και ανεβάζουν τα όρια συνταξιοδότησης.
Είναι επιτακτικό να οργανωθούμε και να παλέψουμε μαζί στους χώρους δουλειάς, σε ταξικά σωματεία βάσης για να μπορέσουμε με συλλογικούς αγώνες να υπερασπιστούμε ότι έχει αποκτηθεί με αίμα.
Κόντρα σε λογικές ανάθεσης και ατομικισμού, εργαζόμενοι και εργαζόμενες να οργανώσουμε την αντεπίθεσή μας και να σηκώσουμε κεφάλι ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο.
Για μια κοινωνία οργανωμένη στις βάσεις της ελευθερίας, της ισότητας, της αλληλεγγύης και της αυτοοργάνωσης.
ΟΙ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΕΧΟΥΝ ΑΞΙΑ
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΣΕ ΤΑΞΙΚΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΒΑΣΗΣ
ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΜΙΣΘΩΤΗΣ ΣΚΛΑΒΙΑΣ
ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ, ΤΕΤΑΡΤΗ 18 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ,
12:00, ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ (Μητροπόλεως 110)
Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης
ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ ΓΕΜΙΖΕΙ ΤΙΣ ΤΣΕΠΕΣ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ
Τα χαράματα της 26/01 μια εκκωφαντική έκρηξη λαμβάνει χώρα στο ένα από τα εργοστάσια παραγωγής της μπισκοτοβιομηχανίας «Βιολάντα» στα Τρίκαλα, την ώρα που οι εργάτριες/ες βρίσκονταν στη βάρδια τους εντός εργοστασίου. Το μέγεθος της έκρηξης είναι τέτοιο που ολόκληρο το πίσω τμήμα του εργοστασίου λιώνει από την φωτιά που ακολούθησε, ενώ γίνεται γνωστό ότι 5 εργάτριες έχουν σκοτωθεί και αρκετοί άλλοι εργαζόμενοι έχουν τραυματιστεί και μεταφέρονται στο νοσοκομείο.
Οι εργαζόμενοι στο συγκεκριμένο εργοστάσιο κατήγγειλαν επανειλημμένα τις συνθήκες εργασίας, τις παραβιάσεις των κανονισμών ασφαλείας κατά την λειτουργία του εργοστασίου καθώς και την έντονη οσμή και τις ενδείξεις διαρροής προπανίου στις παράνομα εγκατεστημένες σωληνώσεις, γεγονός που αποτέλεσε και επίσημα την αιτία της φονικής έκρηξης. Το ότι για πολλούς μήνες υπήρχε συνεχόμενη διαρροή προπανίου με σαφείς ενδείξεις συσσώρευσής του, με την εργοδοσία να γνωρίζει και το κράτος να έχει επίσης υπόψη του από το 2020 τις αυθαιρεσίες της εργοδοσίας (Περιφέρεια Θεσσαλίας) βάζοντας πλάτη στην ως έχει λειτουργία του εργοστασίου, καθιστούν πλήρως εμφανές το μέγεθος της κρατικής και εργοδοτικής δολοφονικής ασυδοσίας απέναντι στις ζωές των εργαζομένων.
Οι θάνατοι των 5 εργατριών στην «Βιολάντα» δεν αποτελούν ούτε κάποιο τυχαίο ατύχημα ούτε ένα μεμονωμένο περιστατικό. Πρόκειται ξεκάθαρα για ακόμη μία δολοφονία εργατών από τα αφεντικά και το κράτος, αποτέλεσμα της εργασιακής εξαθλίωσης που επιβάλλουν στους χώρους δουλειάς με σκοπό να μεγιστοποιήσουν το οικονομικό κέρδος των καπιταλιστών ευτελίζοντας συνειδητά την αξία της ζωής των ανθρώπων που παράγουν τον πλούτο της εργασίας, δηλαδή της εργατικής τάξης. Οι εκατοντάδες δολοφονημένοι εργαζόμενοι εν ώρα εργασίας τα τελευταία χρόνια καθώς και οι ακόμη περισσότεροι τραυματισμένοι καταδεικνύουν τον συστηματικό χαρακτήρα της εξόντωσης που μας επιβάλλει το σύστημα εκμετάλλευσης. Το χτύπημα των εργασιακών μας δικαιωμάτων, η μαύρη και ανασφάλιστη εργασία, η ποινικοποίηση της αγωνιστικής και συνδικαλιστικής δράσης καθώς και ο δεδηλωμένος στόχος του κράτους για πλήρη παρανομοποίηση της απεργίας συνθέτουν το πλαίσιο μέσα στο οποίο κράτος και αφεντικά μας επιτίθενται αλλεπάλληλα εντείνοντας τους όρους της εκμετάλλευσής μας. Όλοι οι αντεργατικοί νόμοι που έχουν ψηφιστεί (βλ. Χατζηδάκη, Γεωργιάδη) με τελευταίο παράδειγμα τον νόμο που ορίζει την 13ωρη και 6μερη εργασία εκφράζουν ακριβώς αυτή την αντικοινωνική επίθεση κράτους και αφεντικών στην κοινωνική και ταξική βάση.
Στον ταξικό και κοινωνικό πόλεμο που έχουμε με το κράτος και τα αφεντικά να υψώσουμε τις δικές μας αντιστάσεις!
Απέναντι στον καθημερινό ζόφο που επιβάλλουν οι κυρίαρχοι, να χτίσουμε τις κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις για να αντεπιτεθούμε! Με ταξική αλληλεγγύη, οργάνωση στη βάση, οριζόντια και ισότιμα δίχως διαμεσολαβητές, να αγωνιστούμε για ζωή, αξιοπρέπεια και ελευθερία! Η μόνη προοπτική απέναντι στην βαρβαρότητα των κάτεργων της μισθωτής σκλαβιάς και τη συνολικότερη φρίκη που ενορχηστρώνει το σύστημα εξουσίας για την κοινωνική βάση και τους εργαζόμενους, βρίσκεται στην κοινωνική και ταξική αυτοοργάνωση! Πλάι-πλάι να ενδυναμώσουμε την αντίσταση στους χώρους δουλειάς, με σωματεία στα χέρια των εργατών και από τα κάτω, ώστε η ζωή του αγώνα να εκδικηθεί τον καπιταλιστικό θάνατο! Με ορίζοντα την αταξική κοινωνία της ελευθερίας και της ισότητας!
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ – ΕΙΝΑΙ ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ
ΝΑ ΕΚΔΙΚΗΘΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΙΣ 5 ΝΕΚΡΕΣ ΕΡΓΑΤΡΙΕΣ ΣΤΗ «ΒΙΟΛΑΝΤΑ»
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ
ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΖΩΗ – ΙΣΟΤΗΤΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Συλλογικότητα για τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό Libertatia
Να μη συνηθίσουμε τον θάνατο των ανθρώπων της τάξης μας
Ξημερώματα της Δευτέρας 26/01/2026, 5 εργάτριες δολοφονήθηκαν και άλλες 7 τραυματίστηκαν ύστερα από έκρηξη και εκτεταμένη πυρκαγιά που σημειώθηκε στο χώρο του εργοστασίου μπισκοτοβιομηχανίας Βιολάντα στα Τρίκαλα. Μαρτυρίες εργαζομένων αναφέρουν την οσμή υγραερίου για ημέρες πριν τη μέρα της έκρηξης καθώς και για εγκληματική αδιαφορία από τους υπεύθυνους. Από την πρώτη στιγμή τα καθεστωτικά ΜΜΕ έσπευσαν να τονίσουν την καινοτομία της ελληνικής επιχείρησης, την ”τυχαιότητα” του εργατικού δυστυχήματος αλλά και την συνεισφορά της εταιρείας στην ελληνική οικονομία και τη τοπική κοινωνία, μέσα από τα μεροκάματα θανάτου.
Αυτουργός του εγκλήματος είναι η εργοδοσία που για το μέγιστο κέρδος της έβαζε καθημερινά σε κίνδυνο τις ζωές των εργαζομένων. Αυτό εφαρμόζεται πάντα με την βοήθεια του κράτους και των μηχανισμών του, που στηρίζουν μικρά και μεγάλα αφεντικά μέσα από την εντεινόμενη αντεργατική πολιτική, με νομοσχέδια που ποινικοποιούν τον συνδικαλισμό, καταργούν εργατικά κεκτημένα, νομιμοποιούν τα 13ωρα και δυσχεραίνουν της συνθήκες εργασίας. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, έδωσαν άδειες για παράνομη λειτουργία εγκαταστάσεων του εργοστασίου και παρέμειναν απλοί παρατηρητές στις καταγγελίες των εργαζομένων για της συνθήκες εργασίας του εργοστασίου. Εκτός αυτού η τοπική κοινωνία την Τρικάλων γνώριζε καλά τις στενές σχέσεις της εργοδοσίας με την κυβέρνηση στην οποία παρείχε δημόσια προεκλογική στήριξη.
O κατάλογος των νεκρών της τάξης μας δεν έχει τέλος καθώς μόνο το 2025 καταγράφηκαν πάνω από 200 εργατικά δυστυχήματα και εκατοντάδες τραυματισμοί εν ώρα εργασίας. Τα αφεντικά τα τελευταία χρόνια και με την πρόφαση της ανάπτυξης, για να αυξήσουν τα κέρδη τους, προβαίνουν σε μείωση των μεροκαμάτων, μείωση του προσωπικού με ταυτόχρονη αύξηση του ωραρίου, ελλιπή εκπαίδευση των εργαζομένων. Αυτά συνεπάγονται σε εντατικοποίηση της εργασίας, περισσότερο “τρέξιμο” σε περισσότερες ώρες που θα αποφέρει μεγαλύτερο κέρδος στις τσέπες τους με το μικρότερο δυνατό κόστος. Επομένως, είναι φυσικό επακόλουθο ότι τα μέτρα προστασίας των εργαζομένων πάνε περίπατο, αφήνοντας έκθετους σε οποιοδήποτε κίνδυνο ανθρώπους της τάξης μας. Όλα τα παραπάνω υποστηρίζονται από τη διαρκή αντεργατική πολιτική του κράτους τα τελευταία χρόνια. Ξέρουμε καλά ότι όταν τα αφεντικά αρνούνται να βάλουν το χέρι στην τσέπη ακόμα και για τη διαφύλαξη της ζωής των εργαζομένων και η εργασία διαρκώς εντατικοποιείται, για κάθε θάνατο ή τραυματισμό εν ώρα εργασίας υπάρχει δόλος.
Η μαζική εργατική δολοφονία δεν έρχεται σαν κεραυνός εν αιθρία, αλλά ως συνέπεια της μεθοδευμένης υποτίμησης της εργατικής τάξης από το κράτος και το κεφάλαιο. Σ ένα σύστημα που η ανθρώπινη ζωή δεν υπολογίζεται μπροστά στα κέρδη τους, ζούμε σε καθεστώς διαρκούς επισφάλειας που μας κάνει να αναρωτιόμαστε αν θα γυρίσουμε σπίτι μας μετά τη δουλειά. Διάγουμε περίοδο που η κοινωνία ασφυκτιά από το αυξανόμενο κόστος ζωής , την καταπάτηση εργατικών κεκτημένων, την καταστολή μορφών ελευθερίας αλλά και όσων αγωνίζονται ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση της τάξης μας.
Το ελεγκτικό σώμα της Επιθέωρησης Εργασίας, με νόμο του 2022, αποσπάται από το υπουργείο εργασίας με το πρόσχημα της ανεξαρτησίας των θεσμών και της διαφάνειας. Στην πραγματικότητα όμως, η υποστελέχωση των υπηρεσιών και οι σημαντικές ελλείψεις πόρων δυσχεραίνουν το έργο της επιθεώρησης εις βάρος της εργατικής τάξης, διευκολύνοντας τις ασυδοσίες των αφεντικών. Ταυτόχρονα, πολλά εργατικά ατυχήματα παραμένουν αδήλωτα, καθώς πολλές φορές είναι θολά τα κριτήρια των θεσμών του κράτους.
Είναι σαφές πως δεν περιμένουμε δικαίωση για τους νεκρούς της τάξης μας από τις δικαστικές αίθουσες. Δεν έχουμε καμία εμπιστοσύνη στο κράτος προστάτη των αφεντικών. Με γνώμονα μας την αλληλεγγύη και την οργάνωση στη βάση να δυναμώσουμε ταξικές πρωτοβουλίες και σωματεία και να εμποδίσουμε την εργοδοτική τρομοκρατία και όσα λεηλατούν τις ζωές μας. Μέσα από απεργίες , διαδηλώσεις και ακηδεμόνευτους αγώνες να πάρουμε εκδίκηση για κάθε ταξική δολοφονία.
Ενάντια στον θάνατο που μας επιφυλάσσει η κυριαρχία, να αγωνιστούμε για τη ζωή
Να μη συνηθίσουμε τον θάνατο των ανθρώπων της τάξης μας
Οργάνωση και αγώνας ενάντια στο σύστημα εκμετάλλευσης και καταπίεσης
Αναρχική Ομάδα Πυρανθός
