Η 8η Μάρτη δεν είναι γιορτή, είναι μέρα αγώνα και αντίστασης
Η 8η Μάρτη, φέρνει στη μνήμη μας τους φεμινιστικούς και ταξικούς αγώνες που έδωσαν εργάτριες το 1857 σε εργοστάσιο υφαντουργίας στη Ν.Υόρκη, διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας καθώς και τις άγριες απεργίες που ακολούθησαν τις επόμενες χρονιές. Έχει χαραχτεί ως μέρα αντίστασης στην πατριαρχία και το κεφάλαιο, όσο και αν τείνουν να την μετατρέψουν σε μια καπιταλιστική γιορτή. Η θεσμική κατοχύρωση της ως “ημέρα της γυναίκας” είναι μία προσπάθεια να σβηστεί από αυτήν η αγωνιστικότητά της. Ακόμη χειρότερα, όταν μιλάν για “γιορτή του ωραίου φύλου”, με εκπτώσεις σε “γυναικεία” ρούχα ή διαφημίσεις με χαρωπές νοικοκυρές αναπαράγονται ακόμη μία φορά τα έμφυλα στερεότυπα. Ορίζουν ποια σώματα μπορούν να είναι γυναικεία και ποια όχι και τα εμπορευματοποιούν κάνοντάς τα βιτρίνα για τα μαγαζιά τους. Όσο υπάρχει η καταπίεση θα γεννιούνται αντιστάσεις και αγώνες των από κάτω, αγώνες τους οποίους το κυρίαρχο καθεστώς προσπαθεί να περιορίσει και να αφομοιώσει• ενώ ακόμη και οργανώσεις της αριστεράς μπορεί να περιορίζουν το ποιά υποκείμενα αφορούν οι φεμινιστικοί αγώνες.
Το εξουσιαστικό σύστημα ανέκαθεν προσπαθούσε να ελέγξει τις ζωές, το χρόνο μας, το ποια θα είμαστε καθώς και τις ανθρώπινες μας σχέσεις, ώστε να είναι πιο εύκολο ύστερα να μας εκμεταλλευτεί. Οι νόμοι του κράτους μαζί με τους κοινωνικούς κανόνες, που θέτει η πατριαρχία, καθορίζουν τον αποδεκτό ανθρωπότυπο, αυτόν που θα επωφελείται από την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων, και από την άλλη αυτήν που θα δουλεύει για τη διαιώνιση της, με την δεύτερη να οφείλει να είναι πλήρως υποταγμένη. Τα αφεντικά πολλές φορές χρησιμοποιούν την εξουσία τους για να παρενοχλήσουν τις εργαζόμενές τους, μετατρέποντας το χώρο εργασίας σε χώρο φόβου και ανασφάλειας. Σε ένα κλίμα όπου κυριαρχεί ο ατομικός/ανταγωνιστικός δρόμος, αυτός της προσωπικής ανέλιξης, διαχωρίζονται τα εργαζόμενα και έτσι δεν μπορεί εύκολα να επιτευχθεί η συλλογική ενδυνάμωση και συσπείρωση απέναντι στον εκάστοτε παρενοχλητή (αφεντικό, πελάτη η ακόμη και συνάδελφο). Επιπλέον, στο καπιταλιστικό σύστημα οι ζωές των εργατ(ρι)ών μπαίνουν στο ζύγι με τα κέρδη των επιχειρήσεων, με τη ζυγαριά να πέφτει προς τα δεύτερα. Κάτι τέτοιο είδαμε να συμβαίνει και στο εργοστάσιο “Βιολάντα”, όπου οι ελλιπείς προδιαγραφές μέσα στις οποίες αυτό λειτουργούσε και η χρόνια αδιαφορία για την έκθεση των εργατριών σε εύφλεκτα αέρια, δολοφόνησαν 5 εξ’αυτών.
Με αφορμή την 8η Μάρτη θα θέλαμε να μιλήσουμε για την έμφυλη βία που είναι τόσο διάχυτη στην καθημερινότητά μας καθώς και το πως ασκείται αυτή σε θεσμικό επίπεδο. Με τα κυκλώματα trafficking, φυλακίζονται θηλυκότητες, ντόπιες και μετανάστριες, αλλά και παιδιά, και κακοποιούνται σεξουαλικά για να βγάζουν λεφτά οι άθλιοι αυτού του κόσμου. Σε αυτά τα κυκλώματα είναι μπλεγμένα σύσσωμα κράτος και παρακράτος, με κεφάλια αστυνομικούς (βλέπε Μπουγιούκος), ανθρώπους που βρίσκονταν ή βρίσκονται στη βουλή (όπως στελέχη της ΝΔ ή της Χρυσής Αυγής), κυκλώματα προστασίας (όπως Greek Mafia) και άλλους πόσους οικογενειάρχες και νοικοκυραίους που εκμεταλλεύονται την ταξική και κοινωνική θέση αυτών των θηλυκοτήτων.
Η νομιμοποιημένη βία του κράτους εκδηλώνεται φανερά στις δικαστικές αίθουσες, μέσα στις οποίες οι καταγγέλλουσες έμφυλης βίας αναγκάζονται να αναβιώνουν το τραύμα τους απέναντι σε προέδρους και εισαγγελείς που τις αντιμετωπίζουν σαν να είναι αυτές οι κατηγορούμενες, καθώς κύριο μέλημα της αστικής δικαιοσύνης ήταν και θα είναι πάντα η προστασία, διατήρηση και διαιώνιση των εξουσιαστικών αξιών αυτής της κοινωνίας. Τρανταχτό παράδειγμα αποτελεί η υπόθεση ομαδικού βιασμού στο Α.Τ. Ομόνοιας. Κατά τη δίκη της υπόθεσης, αφού η 19χρονη εξήγησε ότι δεν μπόρεσε εξαρχής να αντιδράσει διότι πάγωσε, η πρόεδρος της είπε “κανονικά δίνεις ένα χαστούκι και το καταγγέλλεις”. Η διαδικασία αυτή εξουθενώνει τα επιζώντα ψυχικά και οικονομικά, καθώς καλούνται να εμφανίζονται ξανά και ξανά στα δικαστήρια και να επαναφέρουν την εμπειρία τους στη μνήμη τους, προσπαθώντας μπροστά στον θύτη τους να αποδείξουν πως τα έχουν κάνει όλα “σωστά” και εκείνος όλα “λάθος”, σε ένα σύστημα που αδιαφορεί για το βίωμά τους. Τις ίδιες απαιτήσεις από τα επιζώντα έμφυλης βίας έχει και η κοινωνία, έχοντας θέσει σαν την εικόνα του “σωστού θύματος” αυτό που διεκδικεί δικαίωση, όμως μόνο σε νομιμοποιημένα πλαίσια και μόνο αν δεν “άργησε να το θυμηθεί”. Έτσι, οι επιζώσες οδηγούνται στην αμφισβήτηση των ίδιων τους των εμπειριών και αναμνήσεων, και κατ’ επέκταση στην απομόνωση και τη σιωπή.
Ωστόσο, η πατριαρχία δεν προάγεται μονάχα στις δικαστικές αίθουσες• βάζει διαρκή εμπόδια στις ζωές μας. Οι έμφυλες επιταγές, μας διέπουν χωρίς καν να το αντιλαμβανόμαστε από πολύ μικρή ηλικία. Οι κοινωνικοί θεσμοί όπως η οικογένεια, το σχολείο και η εργασία, δομούν τους έμφυλους ρόλους και τους μεταβιβάζουν σε κάθε προσωπικότητα. Έτσι, το καθένα μεγαλώνει σε μία άκρως πατριαρχικά δομημένη κοινωνία, η οποία καθορίζει τόσο το ίδιο, όσο και τις διαπροσωπικές σχέσεις που αυτό διατηρεί, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται ολόκληρες κοινωνικές ομάδες, περιθωριοποιημένες από την κοινωνία. Μέσω αυτής της περιθωριοποίησης, αρχίζουν να κανονικοποιούνται και οι πιο έμπρακτες πρακτικές αποκλεισμού, όπως αυτές είναι οι επιθέσεις, τόσο λεκτικές όσο και σωματικές κατά των queer ατόμων. Ακόμη, κανονικοποιείται η βία που ασκείται σε θηλυκότητες, όπως βλέπουμε να συμβαίνει με τις τόσες γυναικοκτονίες, που δολοφονούνται από κάποιον άντρα που τις θεωρούσε κτήμα τους. Το κράτος μέσω των μηχανισμών του σε συνδυασμό με την κοινωνική αδιαφορία είναι αυτά που οπλίζουν τα χέρια των γυναικοκτόνων.
Για εμάς είναι πολύπλευρο ζήτημα, θέλουμε να απελευθερωθούμε από τις κοινωνικές αυτές πιέσεις• Το δίπολο “γυναίκα-άντρας” στο φύλο είναι ένα κοινωνικό κατασκεύασμα το οποίο θέτει το πως θα εξυπηρετήσουμε το κυρίαρχο σύστημα. Εμείς βλέπουμε τα εαυτά μας εκτός αυτών των προτύπων και των εμφύλων ρόλων που μας επιβάλλονται. Να μην θρηνήσουμε καμία και κανένα άλλο, να μην γίνονται τα βιώματά μας εικόνα στις ειδήσεις. Το κάθε υποκείμενο που ζει σε αυτή την κοινωνία, πλήτετται είτε άμεσα είτε πιο έμμεσα από την πατριαρχία. Οι αγώνες μας, οφείλουν να είναι συλλογικοί και γεμάτοι αλληλοκατανόηση. Να σηκώσουμε αναχώματα στην πατριαρχική καταπίεση το ένα δίπλα στην άλλη, πιστεύοντας τα βιώματά της κάθε μίας και οξύνοντας τα συλλογικά αντανακλαστικά μας. Θέλουμε και αυτή την 8η Μάρτη με πορείες να γεμίσουμε τους δρόμους και να διεκδικήσουμε την αξιοπρέπεια και την ελευθερία μας.
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΕ ΔΡΑΚΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΕ ΤΕΡΑΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΥΖΥΓΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ
Η ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΒΙΑΖΕΙ ΚΑΙ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΠΟΤΕ ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ
ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΛΑ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΗΣΥΧΙΑ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΘΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ
Καμία μόνη/ Κανένα μόνο στο δρόμο, στη δουλειά και πουθενά.
Καλούμε σε μικροφώνικη το Σάββατο 07/03 12:30 στάση ορφανοτροφείο(Άνω Τούμπα) και πορεία την Κυριακή 08/03 12:00 στην Καμάρα
Ανοιχτή αντιπατριαρχική συνέλευση για την 8η Μάρτη
Πιάνοντας το νήμα των αγώνων των θηλυκοτήτων, από την πρώτη απεργία των εργατριών το 1804, μέχρι και σήμερα, οποιαδήποτε κατάκτηση μας είναι αποτέλεσμα αγώνων και οπισθοχώρηση της εξουσίας μπροστά σε αυτούς. Τίποτα δεν μας χαρίστηκε, οι κατακτήσεις είναι αποτέλεσμα των απεργιών, των διαδηλώσεων και την δημιουργία γυναικείων σωματείων από τη μεγάλη Βρετανία μέχρι τις ΗΠΑ. Είναι αποτέλεσμα του ξεσηκωμού και των μακροχρόνιων κινητοποιήσεων των εργατριών που εναντιώθηκαν στις άθλιες συνθήκες εργασίας και στην υποτίμηση των ζώων τους από τα αφεντικά. Ωστόσο η εξουσία δεν σταμάτησε πότε να προσπαθεί να άρει όσα κερδήθηκαν με αγώνες. Γι’ αυτό οφείλουμε να συνεχίσουμε να αντιστεκόμαστε και να αγωνιζόμαστε, ειδικά σε μια εποχή που εντείνεται η καταπίεση που επιβάλλουν η πατριαρχία, το κράτος και ο καπιταλισμός.
Ερχόμενα στο σήμερα, αποτελεί γεγονός ότι οι ζωές μας εξακολουθούν να μην έχουν σημασία για το κεφάλαιο και την εξουσία. Τα εγκλήματα των Τεμπών, της Πύλου και της Χίου να αποτελούν κάποια από τα πιο γνωστά παραδείγματα. Οι πολεμικές συγκρούσεις και οι ιμπεριλιαστικές επεμβάσεις δεν είναι καθόλου μακριά μας, με μεγαλύτερη αυτή τη στιγμή τη γενοκτονία του
παλαιστινιακού λαού από το κράτος- δολοφόνο του Ισραήλ. Οι πολεμικές δαπάνες της χώρας φτάνουν τα δισεκατομμύρια, ενώ τα εργαζόμενα άτομα επιβιώνουν με μισθούς πείνας. Τα αιτήματα μας ως εργατριες συστηματικά αγνοούνται από τους εργοδότες μας, και επειδή είμαστε θυληκότητες, και επειδή είμαστε εργάτριες. Κάθε χρόνο μετράμε εργατικές δολοφονίες, με αποκορύφωμα τις 5 νεκρές εργάτριες στη βιομηχανία “Βιολάντα”, οι οποίες θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί με τα κατάλληλα μέτρα ασφαλείας. Με τις πλάτες του κράτους, οι επιχειρήσεις καταπατούν συστηματικά τους εργασιακούς νόμους, ενώ το ίδιο το κράτος φροντίζει να ξηλώνει τα εναπομείναντα εργασιακά δικαιώματα, προς όφελος του κεφαλαίου οδηγώντας στην εξάντληση τα/τις/τους εργαζόμενα/ες/ους. Η ακροδεξιά ρητορική και η νεοφιλελεύθερη πολιτική που ακολουθούν οι κυβερνήσεις παγκοσμίως, δεν διστάζουν να θυσιάζουν ακόμα και τις ζωές μας στον βωμό του κέρδους. Ενάντια σε ένα σύστημα λοιπόν, που γεννά θάνατο και εκμετάλλευση, που μας θέλει συμμορφωμένες και πειθήνιες για να εξυπηρετούμε τα συμφέροντα του κεφαλαίου, οι αγώνες μας είναι πιο επίκαιροι και επιτακτικοί από ποτέ.
Κατακτήσεις που τις θεωρούμε δεδομένες, όπως η άμβλωση, βλέπουμε να αμφισβητούνται με νέους νόμους τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Ε.Ε. Ακόμα, έμπρακτα παρατηρούμε ότι οι διοικητές των νοσοκομείων αρνούνται σε άτομα με μήτρα το κατοχυρωμένο δικαίωμα τους στην ασφαλή άμβλωση. Ο λόγος, απλούστατα, ότι οι ίδιοι δεν το θεωρούν σωστό… Μέσα από την ηθική αξιολόγηση στα σώματα μας, μας επιβάλουν σε έναν εξευτελισμό και μειώνουν την αξία μας. Μέσα από τον έλεγχο στα σώματα μας προσπαθούν να μας ωθήσουν στον ιδιωτικό τομέα, κάνοντας την υγεία προτέρημα. Νομοθεσίες που απειλούν την αυτοδιάθεση μας και ωθούν σε παράνομες και επικίνδυνες επεμβάσεις με αρνητικές συνέπειες στα σώματα και την ψυχική υγεία μας. Από την άλλη στην Ελλάδα, το νέο νομοθετικό πλαίσιο περιορίζει το καθηκοντολόγιο των μαιών/ μαιευτών, με αποτέλεσμα να τους αφαιρεί την αρμοδιότητα για την ανεξάρτητη παρακολούθηση και εκτέλεση φυσιολογικών τοκετών, αν δεν υπάρχει γιατρός στη δομή. Αυτό “απομακρύνει” τις μαίες από τις γυναίκες, μετατρέποντας την φυσιολογική γέννα από μια βιολογική διαδικασία σε ιατρική πράξη, με κίνδυνο την περαιτέρω αύξηση των καισαρικών και ιατρικών παρεμβάσεων. Ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος για όσες κατοικούν σε απομακρυσμένες περιοχές και στην επαρχία, όπου δεν υπάρχουν διαθέσιμοι γιατροί, ακόμα και για επείγουσες περιπτώσεις.
Η υποτίμηση της αυτοδιάθεσης, της ελευθερίας και της ζωής μας ολόκληρης γιγαντώνεται στα σώματα των θηλυκοτήτων με την υποκρισία του κράτους και των μηχανισμών του, που σε κάθε ευκαιρία ξεπλένει και συγκαλύπτει παιδοβιαστές, μαστροπούς, γυναικοκτόνους. Με εισαγγελείς που θεωρούν ότι ένα 12χρονο παιδί μπορεί να συναινέσει σε σεξουαλικές πράξεις. Με μπάτσους που βιάζουνε γυναίκες μέσα στα τμήματα ( όπως η υπόθεση βιασμού της 19χρονης στο ΑΤ Ομόνοιας) που δολοφονούν ρομά και μετανάστ(ρι)ες, που διώχνουν θύματα έμφυλης βίας από τα τμήματα και διατρανώνουν ότι συντελούν ενεργά στην εξάλειψη της έμφυλης βίας, επειδή έφτιαξαν …το panic button. Με δικαστικούς που διώκουν θύματα trafficking, που κατηγορούν και ρίχνουν την ευθύνη στα επιζώντα ότι δε κατήγγειλαν νωρίτερα τους κακοποιητές τους, επανατραυματίζοντας τα επιζώντα. Τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα όταν τα άτομα που υφίστανται κακοποίηση, υφίστανται κι άλλες καταπιέσεις πέρα από τις έμφυλες, όπως οι μετανάστριες, οι τοξικοεξαρτημένες, οι φτωχές, οι κρατούμενες, οι σεξεργάτριες, τα θύματα trafficking κ.α. Στις περισσότερες περιπτώσεις δεν αναδεικνύονται καν οι ιστορίες τους, ενώ ακόμα κι αν ακουστούν έρχονται αντιμέτωπες/α με έντονη καχυποψία, ενώ συχνά η δεινή τους θέση τις/τα αναγκάζει να μένουν με τους καταπιεστές τους.
Επιπλέον, μέσα στη σύνθεση ενός δημόσιου χώρου που δεν χωρά οτιδήποτε θεωρείτε ως περιθωριακό και «άλλο», τα υποκείμενα που φέρουν πολλαπλές ταυτότητες εκτοπίζονται, αορατοποιούνται και δέχονται διαρκή υποτίμηση και βία. Οι τρανσφοβικές και ομοφοβικές επιθέσεις μας δείχνει ότι ο δημόσιος χώρος δεν είναι μοιρασμένος σε όλους και όλα το ίδιο. Ένας ακόμα διαχωρισμός που έρχεται από τα πάνω με θεσμικούς φορείς να αναφέρονται και να αποδέχονται μόνο δύο φύλα και να ενισχύουν το αφήγημα της ετεροκανονικότητας, κανονικοποιώντας και διαχέοντας στην κοινωνία τη σεξιστική ρητορική, την τρανσφοβία και την ομοφοβία.
΄Όσο κι αν επιδιώκουν το κράτος και το κεφάλαιο με διάφορα τεχνάσματα να υποβιβάσουν το νόημα της 8ης Μάρτη, με την απαγόρευση των απεργιακών κινητοποιήσεων στην Αθήνα από τη μια, και με τη μετατροπή της για ακόμη μια χρονιά σε καπιταλιστική γιορτή «τιμώντας την καλή σύζυγο, την καλή μητέρα, την καλή νοικοκυρά», εμείς θα είμαστε εδώ για να αναδείξουμε το πραγματικό νόημα αυτής της ημέρας. Για εμάς η 8η Μάρτη αποτελεί ημέρα μνήμης και ταξικών αγώνων ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο.
Όλες/α μαζί αντιστεκόμαστε σε κάθε συστημική προσπάθεια υποβάθμισης των ζωών μας.
Να σταματήσουν οι εμφυλοκτονίες.
Να βάλουμε τέλος στην έμφυλη βία και καταπίεση.
Να προσδιορίζουμε εμείς τα ίδια το φύλο και την σεξουαλικότητα μας. Καμία ανοχή σε τρανσοφοβικές και ομοφοβικές επιθέσεις και συμπεριφορές.
Να σταθούμε δίπλα σε κάθε καταπιεσμένη μετανάστρια, σε κάθε καταπιεσμένη εργάτρια, σε κάθε επιζώσα έμφυλης κακοποίησης.
Να υψώσουμε ανάχωμα στις ορέξεις του κράτους και των αφεντικών που θέλουν να δουλεύουμε με μισθούς πείνας μέχρι να πεθάνουμε.
Να σπάσουμε το φράγμα των έμφυλων διακρίσεων σε μισθολογικά ζητήματα.
Να βάλουμε φρένο στον θάνατο που σπέρνουν κράτος και κεφάλαιο με τις πλάτες των ΜΜΕ.
Διεκδικούμε δημόσια, δωρεάν και ποιοτική υγεία. Με ελεύθερες, ασφαλής και δωρεάν αμβλώσεις/τοκετούς για όσα άτομα το επιθυμούν.
Αγωνιζόμαστε για μια κοινωνία όπου η αυτοδιάθεση του ατόμου θα είναι αυτονόητη, που η επιλογή διακοπής κύησης δε θα τίθεται σε “δημόσια διαβούλευση”.
Να μην αφήσουμε τα θύματα trafficking μόνα τους απέναντι στις αδηφάγες ορέξεις των κακοποιητών τους.
Απέναντι στο καθεστώς διαίρεσης που προσπαθεί να επιβάλλει η εξουσία αγωνιζόμαστε για έναν κόσμο αλληλεγγύης, ισότητας, ελευθερίας.
Συλλογικότητα για τον ελευθεριακό φεμινισμό Rabbia Viola
