ΑΘΗΝΑ
Ενάντια στον νέο πόλεμο στο Ιράν, ενάντια στην ειρήνη που προετοιμάζει τον πόλεμο
Η από κοινού επίθεση που εξαπέλυσαν το Ισραήλ και οι ΗΠΑ στο Ιράν στις 28 Φλεβάρη 2026 αποτελεί τη συνέχεια του επονομαζόμενου «πολέμου των 12 ημερών», όταν τον Ιούνιο του 2025 το Ισραήλ επιτέθηκε στο Ιράν με τη συνδρομή των ΗΠΑ. Σε εκείνη τη φάση του πολέμου το σιωνιστικό καθεστώς επιτέθηκε, δημιουργώντας μια κλιμακούμενη συνθήκη και περιορίζοντας οποιοδήποτε σενάριο «ήπιας» διευθέτησης των ανοιχτών ζητημάτων με το ιρανικό κράτος, όπως το πυρηνικό του πρόγραμμα. Ο πόλεμος του Ιουνίου στην πραγματικότητα διαμόρφωσε τους όρους και το πολιτικό περιβάλλον για να προετοιμαστεί και να ξεκινήσει το τωρινό «επεισόδιο», που εμπεριέχει και το μεγαλύτερο μέρος των φιλοδοξιών της αμερικανοϊσραηλινής συμμαχίας. Στο πλαίσιο του δόγματος «προληπτικού πολέμου» που έχει ανακοινώσει στις αρχές του 2025 το ισραηλινό κράτος, επικαλούμενο ένα είδος νομιμοποίησης των στρατιωτικών του επιχειρήσεων στο όνομα εκτιμώμενων (και όχι εκδηλωμένων) κινδύνων και απειλών.
Ο πόλεμος που πυροδότησαν στις 28/2, επιχειρεί να διαμορφώσει μια νέα γεωπολιτική γεωγραφία στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Στην κορυφή των προτεραιοτήτων τους βρίσκεται η ανατροπή του καθεστώτος του Ιράν, έτσι ώστε να εξαλειφθεί συνολικά ο κίνδυνος για το κράτος του Ισραήλ από τα γειτονικά του κράτη. Το προηγούμενο διάστημα το Ιράν αποτέλεσε τον πυλώνα του λεγόμενου “άξονα της αντίστασης” απέναντι στις επιδιώξεις του Ισραήλ και των ΗΠΑ. Παράλληλα με αυτή τη στόχευση, προκύπτει και η εδραίωση των συμφερόντων των δύο συμμαχικών κρατών στην ευρύτερη περιοχή μιας και τα υπόλοιπα αραβικά κράτη (με διαφορετικές διαβαθμίσεις), έχουν συνάψει συμφωνίες με το Ισραήλ (έχοντας παράλληλα αγαστή συνεργασία με τις ΗΠΑ) και υποτάσσονται ουσιαστικά, στις επιδιώξεις του.
O εν εξελίξει πόλεμος απέναντι στο Ιράν και σε παράλληλο χρόνο, η πολεμική επέμβαση στο Λίβανο απέναντι στην φιλο-ιρανική οργάνωση Χεσμπολάχ, αποτελεί ίσως τον πιο σημαντικό κρίκο στην αλυσίδα των επιθετικών ενεργειών του Ισραήλ στην ευρύτερη περιοχή τα τελευταία δυόμιση χρόνια. Σε αυτό το χρονικό διάστημα το σιωνιστικό καθεστώς έχει εξαπολύσει πολεμικές επιχειρήσεις αστυνομικού τύπου στο Λίβανο, στο Ιράν, στη Συρία και την Υεμένη, παράλληλα με τη γενοκτονία των Παλαιστινίων στη Λωρίδα της Γάζας και στη Δυτική Όχθη, όπου το Ισραήλ έχει καταλάβει το 52% και το 83% των δύο περιοχών αντίστοιχα. Την ίδια στιγμή με την επέμβαση στο Λίβανο και με πρόσχημα τη δημιουργία αποστρατιωτικοποιημένης ζώνης στο νότιο μέρος της λιβανέζικης επικράτειας, στην πραγματικότητα το Ισραήλ επεκτείνει τα σύνορά του προς το βορρά. Αντίστοιχη κατάληψη έκτασης έχει πραγματοποιήσει λίγους μήνες νωρίτερα στη νότια Συρία.
Si vis pacem, para bellum. Αν θέλετε ειρήνη, προετοιμαστείτε για πόλεμο.
Η νέα αυτή πολεμική επιχείρηση απέναντι στο Ιράν, αποτελεί ένα κομβικό στιγμιότυπο, όπου φαίνεται ξεκάθαρα ότι έχει εγκαταλειφθεί οριστικά η οποιαδήποτε ρητόρικη επίκλησης του Διεθνούς Δικαίου και κυριαρχείη προσταγή της ισχύος. Το ισραηλινό κράτος από την αρχή ισχυρίστηκε ότι θέλει να εξαλείψει τον κίνδυνο που αντιπροσωπεύει το Ιράν, ενώ οι ΗΠΑ εγκατέλειψαν γρήγορα τη ρητορική «του κινδύνου από τα ιρανικά πυρηνικά» (τα οποία υποτίθεται ότι είχαν εξαλείψει από την καλοκαιρινή σύρραξη όπως πανηγύριζαν τότε) και ξεκίνησαν να μιλούν εκ νέου, την παλιά γνωστή γλώσσα της «αντι»-τρομοκρατίας και της ασφάλειας. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι και από τις δύο αυτές πλευρές το Ιράν, αναφέρεται συστηματικά ως «κράτος-ταραξίας», που εξάγει τρομοκρατία στη Μέση Ανατολή αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο.
Μέσα σε αυτό ακριβώς το περιβάλλον η επέμβαση στο Ιράν επιδιώκει να αναδιατάξει την πρόσβαση στα πλούσια ενεργειακά κοιτάσματα της περιοχής και να επαναφέρει τη συνθήκη όπου οι ΗΠΑ, μέσα από το πραξικόπημα του προηγούμενου καθεστώτος του Σάχη το 1953, έλεγχαν ουσιαστικά τα ιρανικά πετρελαϊκά αποθέματα, πριν την καθολική αλλαγή σε αυτόν τον τομέα, που επέφερε η ιρανική επανάσταση του 1979 και η εγκαθίδρυση στη συνέχεια του θεοκρατικού σιιτικού καθεστώτος. Με αυτόν τον τρόπο και με μια πιο μακροσκοπική διεθνή στόχευση, οι ΗΠΑ επιδιώκουν να προκαλέσουν εμπορικό και οικονομικό πλήγμα στο κινεζικό κράτος που εφοδιαζόταν με το 1/3 του ιρανικού πετρελαίου, όπως αντίστοιχα εφοδιαζόταν με το 80% του πετρελαίου της Βενεζουέλας πριν την επέμβαση των Ηνωμένων Πολιτειών και την αστυνομικού τύπου επιχείρηση σύλληψης του προέδρου της Μαδούρο. Με αυτόν τον τρόπο οι ΗΠΑ προσπαθούν να αποκτήσουν πλεονέκτημα απέναντι στο κινεζικό κράτος, το οποίο αναγνωρίζουν ως τον κύριο πλανητικό ανταγωνιστή τους.
Παράλληλα όμως επιχειρείται να εξυπηρετηθούν και στόχοι στο διεθνές πολιτικό επίπεδο. Η ανατροπή του καθεστώτος στο Ιράν θα αποτελεί ένα ακόμα παράδειγμα των εκπεφρασμένων, στο υψηλότερο επίπεδο των ΗΠΑ (από τον υπουργό εξωτερικών Ρούμπιο στο πρόσφατο συμβούλιο ασφαλείας του ΟΗΕ, μέχρι τα συνεχή διαγγέλματα του Τραμπ), στόχων, που θα σηματοδοτούν την απόλυτη υποταγή στις νατοϊκές προσταγές υπό την ηγεσία των ΗΠΑ. Στο ίδιο επίπεδο σημασιοδότησης βρίσκεται και η ιδεολογική επιβολή επί των αντιπάλων σε όσα πρεσβεύει το δυτικό μπλοκ κυριαρχίας, η υπεροχή του λευκού δυτικού ανθρωπότυπου και η ισχυροποίηση και «εξαγωγή» του δυτικού πολιτισμικού και πολιτειακού μοντέλου.
Η νέα αυτή φάση του πολέμου στο Ιράν έρχεται να «διαδεχθεί» την πρόσφατη εξέγερση μεγάλου μέρους του ιρανικού πληθυσμού απέναντι στο τοπικό θεοκρατικό καθεστώς. Μια εξέγερση που πυροδοτήθηκε αρχικά εξαιτίας των ιδιαίτερα δυσμενών οικονομικών συνθηκών, που είχε προκαλέσει η επιβολή εξωτερικών οικονομικών κυρώσεων και ήρθε σε συνέχεια προηγούμενων διευρυμένων αγώνων και εξεγέρσεων των προηγούμενων ετών. Οι κυρώσεις είναι ένα πολιτικό εργαλείο πολεμικού τύπου, το οποίο δεν πλήττει απλά ένα κράτος και την εθνική του οικονομία ως νούμερα αλλά έχει σημαντικές επιπτώσεις στην ίδια την κοινωνική βάση, προκαλώντας εξαθλίωση του πληθυσμού και στοχεύει μέχρι και στην ανατροπή καθεστώτων. Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο λειτούργησαν οι κυρώσεις στη Βενεζουέλα και επιχειρείται να λειτουργήσουν και στην Κούβα. Η εξέγερση στο Ιράν, γρήγορα απέκτησε ευρύτερα χαρακτηριστικά, αντικαθεστωτικό περιεχόμενο και η κύρια θέση που εκφράστηκε από το μεγαλύτερο μέρος των εξεγερμένων ήταν τόσο απέναντι στο καταπιεστικό καθεστώς όσο και απέναντι στους αμερικανοσιωνιστές «απελευθερωτές». Την εξέγερση αυτή το ιρανικό κράτος την κατέστειλε με μια πρωτοφανή σφαγή και χιλιάδες νεκρούς. Είναι σαφές ότι οι φωνές υπεράσπισης των εξεγερμένων από τη δύση (και τις ΗΠΑ συγκεκριμένα) μόνο προσχηματικές είναι και ο λόγος τους περί «ελευθερίας» είναι κενό γράμμα. Οι εξουσίες (εγχώριες και διεθνείς) δεν ενδιαφέρονται για τους πληθυσμούς και τις διεκδικήσεις τους, αλλά μόνο για να εκμεταλλευτούν τις καταστάσεις προς όφελός τους. Η ιστορία παρέμβασης των ΗΠΑ στο Ιράν, από τη δεκαετία του ’50 μέχρι σήμερα, φέρει αποκλειστικά τέτοιο χαρακτήρα.
Προεκτείνοντας την παραπάνω σκέψη, πρέπει να είναι απολύτως ξεκάθαρο ότι το ιρανικό καθεστώς δεν έχει καμία σχέση με την ελευθερία των ανθρώπων, ακόμα και αν αντιστρατεύεται τα δυτικά συμφέροντα και εχθρεύεται τους επιτιθέμενους. Ακόμα και αν επιχειρείται μια ιμπεριαλιστική επέμβαση από τη συμμαχία Ισραήλ/ΗΠΑ, η εναντίωση σε αυτή δεν έχει κανένα απελευθερωτικό περιεχόμενο, αν περιστρέφεται αποκλειστικά γύρω από μια αντι-ιμπεριαλιστική οπτική. Η εναντίωση απέναντι στον πόλεμο και τη στρατιωτική επέμβαση στο Ιράν δεν σημαίνει υπεράσπιση του υπάρχοντος καθεστώτος, αλλά συνολική εναντίωση απέναντι στα κράτη και τις συμμαχίες τους με ορίζοντα την ατομική και κοινωνική απελευθέρωση.
Ο πόλεμος είναι παντού, ο εχθρός μας είναι εδώ
Μέσα σε όλη αυτή τη συνθήκη το ελληνικό κράτος δεν παραμένει αδρανές, ούτε «ουδέτερο» όπως ισχυρίζεται. Συμμετέχει ενεργά και σε αυτόν τον πόλεμο, στην κατεύθυνση της ισχυροποίησης της θέσης του και της εξυπηρέτησης των δικών του συμφερόντων. Το ελληνικό κράτος συμμετέχει απροσχημάτιστα, παρέχοντας τις νατοϊκές βάσεις που είναι διεσπαρμένες σε όλο τον ελλαδικό χώρο, διανέμει όπλα και στρατιωτικούς εξοπλισμούς και κινητοποιεί τα στρατεύματά του εκτός των συνόρων του (ναι, εξωτερικό είναι η Κύπρος όσο και αν διατείνεται το αντίθετο ο ελληνικός εθνικισμός). Ταυτόχρονα επιχειρεί να δημιουργήσει τετελεσμένα στο πλαίσιο του λεγόμενου «ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού», τοποθετώντας συστοιχίες πυραύλων τύπου Πάτριοτ στην Κάρπαθο, όταν το τουρκικό κράτος στη βάση της δικής του εθνικιστικής πολιτικής και των δικών του επιδιώξεων, αξιώνει αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Αιγαίου. Στο εσωτερικό, είναι διαρκής η προσπάθεια του ελληνικού κράτους να τονώσει τον εθνικισμό, τον μιλιταρισμό και την πατριαρχία, στην κατεύθυνση της διαρκούς υποταγής του πληθυσμού. Ακριβώς σε μια τέτοια κατεύθυνση (πέρα από τη συμμαχία Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ σε κεντρικό επίπεδο) εντοπίζεται η διαρκής εξύμνηση στο δημόσιο λόγο από αξιωματούχους, καραβανάδες, στρατιωτικούς αναλυτές και δημοσιογράφους, του “κράτους του Ισραήλ και του λαού του”, που πολεμά διαρκώς για δεκαετίες και αποτελεί ένα εξαγώγιμό υπόδειγμα μιας διαρκούς πολεμικής εγρήγορσης και αντιμετώπισης μιας μόνιμης κατάστασης έκτακτης ανάγκης. Εμείς από την πλευρά μας θα συνεχίσουμε να προτάσσουμε για πάντα να είμαστε εθνικοί προδότες απέναντι στο ελληνικό κράτος και τους εθνικούς στρατούς.
Ούτε με τους πλανητόμπατσους ούτε με τις τοπικές δεσποτείες. Ούτε με τους αμερικανοισραηλινούς, ούτε με τους μουλάδες. Πάντα απέναντι στα κράτη και στα αφεντικά. Πάντα στο πλευρό των καταπιεσμένων, των αντιστεκόμενων, των εξεγερμένων και των αγωνιζόμενων ανθρώπων. Δεν στοιχιζόμαστε πίσω από το κράτος και τα εθνικά του συμφέροντα. Δεν προσκυνάμε τον μιλιταρισμό και τα ιδεώδη του. Να εναντιωθούμε τόσο απέναντι στον πόλεμο, όσο και απέναντι στη γενική συνθήκη της πολεμικής προετοιμασίας του ελληνικού (και όχι μόνο) κράτους αλλά και στη ζοφερή πραγματικότητα της «ειρήνης» του καπιταλισμού.
Να αποτελέσουμε τον εσωτερικό εχθρό.
Αλληλεγγύη σε όσους/όσες/όσα πλήττονται από τις πολεμικές επιχειρήσεις και σε όσους/όσες/όσα εναντιώνονται στον πόλεμο.
Ούτε εθνικός, ούτε θρησκευτικός, ο δικός μας πόλεμος είναι κοινωνικός/ταξικός.
Λιποτάκτ(ρι)ες στους πολέμους τους, σαμποτέρ στην ειρήνη τους.
συνέλευση αναρχικών ενάντια στα αυτονόητα του κόσμου της εξουσίας
αυτονόητα: πόλεμος και ειρήνη των κυρίαρχων
Να σταματήσει τώρα ο πόλεμος ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – Ισραήλ στο Ιράν
& οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στη Μέση Ανατολή
Άμεση απεμπλοκή της Ελλάδας από τον πόλεμο
Να κλείσουν οι βάσεις – Να σαμποτάρουμε την πολεμική μηχανή
Διεθνιστική αλληλεγγύη στον λαό του Ιράν
ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ – ΑΥΤΟΔΙΑΘΕΣΗ – ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
ενάντια σε κατακτητές & δυνάστες
για έναν κόσμο ισότητας, ελευθερίας & δικαιοσύνης
χωρίς εκμετάλλευση & καταπίεση ανθρώπου από άνθρωπο
Διαδήλωση: Πέμπτη 12 Μάρτη, Σύνταγμα, 19.00
Συγκέντρωση: Παρασκευή 13 Μάρτη, Προπύλαια, 18.30
τοπικός συντονισμός Αθήνας | Αναρχική Πολιτική Οργάνωση – Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων
Κάλεσμα σε αντιπολεμική συγκέντρωση Σύνταγμα, Πέμπτη 12/3 στις 19.00 και Προπύλαια, Παρασκευή 13/3 στις 18.30
Ο μόνος δρόμος για την εργατική τάξη ώστε να εναντιωθεί στον καπιταλιστικό πόλεμο, είναι η άρνηση και η αλληλεγγύη, η μαζική λιποταξία, τα σαμποτάζ σε στρατιωτικές δομές, οι απεργίες και οι καταλήψεις ενάντια στην πολεμική οικονομία. Ο αντιπολεμικός αγώνας δεν μπορεί παρά να είναι κομμάτι του συνολικότερου αγώνα ενάντια στα κράτη, τα έθνη και τον καπιταλισμό, ενάντια στην ψευδαίσθηση της καπιταλιστικής «ειρήνης». Είναι ο αγώνας για την όξυνση του ταξικού πολέμου, ενάντια στην εθνική ενότητα που επιβάλλεται τόσο από τη δεξιά όσο και από την αριστερά του κράτους και της διαμεσολάβησης, με τη δεύτερη, αντί να εναντιώνεται στο έθνος και στον στρατό, είτε να προωθεί την απροκάλυπτη εθνικιστική ρητορική «όχι φαντάροι έξω από τα σύνορα αλλά φρεγάτες στην Κύπρο για την εθνική ασφάλεια» είτε να αναφέρεται στην «εξάρτηση της Ελλάδας» παρουσιάζοντας το ελληνικό κράτος ως ενεργούμενο. Προωθείται, έτσι, μια εναλλακτική γραμμή εθνικής ενότητας/ανεξαρτησίας υπέρ ενός άλλου σχεδίου καπιταλιστικής συσσώρευσης, ενώ πίσω από την «πασιφιστική» μορφή κρύβεται ένα εναλλακτικό μιλιταριστικό σχέδιο που θα δοκιμαστεί απέναντι στην Τουρκία ή αλλού. Είναι ο αγώνας απέναντι στη στρατοπεδική λογική που θέλει να προσδέσει τα συμφέροντα του προλεταριάτου με την Ισλαμική Δημοκρατία, τους Παχλαβί ή ακόμη χειρότερα με την «εξαγωγή δημοκρατίας» του αμερικανικού ή του ρωσικού ιμπεριαλισμού, όλων αυτών των κρατικών δυνάμεων που τρέφονται από το αίμα της τάξης μας. Ο αντιπολεμικός-αντικαπιταλιστικός αγώνας περνά μέσα από τη διάρρηξη της ηθικολογικής αφήγησης περί ταύτισης των προλετάριων με τα εγκλήματα των κρατών τους ή περί «λευκού δυτικού προνομίου», αναδεικνύοντας τη διεθνιστική αλληλεγγύη μας και ενισχύοντας τους αντιπολεμικούς αγώνες με πραγματικά ταξικό πρόσημο. Δεν υπερασπιζόμαστε κανένα κράτος και καμία πατρίδα. Ο μοναδικός μας ορίζοντας είναι η παγκόσμια προλεταριακή κοινότητα και οι αγώνες για την ενοποίησή της προς την κατεύθυνση της αυτοκατάργησής της μαζί με όλα τα κράτη, τα σύνορα και τις τάξεις.
Κανένας πόλεμος μεταξύ των προλετάριων – Καμία ειρήνη μεταξύ των τάξεων
Αντιπολεμική Διεθνιστική Συνέλευση
Αντιπολεμική πορεία Πέμπτη 12/03 στις 19.00 Σύνταγμα | Αντιπολεμική μικροφωνική Παρασκευή 13/03 στις 18.30 Προπύλαια
Nα σαμποτάρουμε την πολεμική μηχανή – Ο πόλεμος δεν είναι εικόνα στις ειδήσεις στον δρόμο γεννιούνται συνειδήσεις
Το τελευταίο διάστημα εξελίσσονται μια σειρά στρατιωτικών συγκρούσεων για ηγεμονία, οικονομική και πολιτική εξουσία. Η γενοκτονία των Παλαιστινίων από το κράτος του Ισραήλ με την υποστήριξη ΕΕ- ΝΑΤΟ- ΗΠΑ, ο πόλεμος μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας- ΝΑΤΟ στην καρδιά της Ευρώπης, η πολεμική επιχείρηση στην Βενεζουέλα, ο πόλεμος 12 ημερών Ισραήλ-ΗΠΑ απέναντι στο Ιράν, ο ανταγωνισμός μεταξύ Κίνας και ΗΠΑ είναι σημάδια μιας πολεμικής συνθήκης που απλώνεται με γρήγορους ρυθμούς σε όλο τον πλανήτη.
Μέσα σε αυτή τη συγκυρία, στις 28 Φεβρουαρίου, το Ισραήλ και οι ΗΠΑ βομβάρδισαν και ξεκίνησαν τον πόλεμο έναντια στο Ιράν, δολοφονώντας εκατοντάδες αμάχους (μεταξύ των οποίων και πάνω από 100 κορίτσια σε σχολείο), καθώς και μέλη της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας της χώρας. Ο στόχος της επίθεσης ήταν η δημιουργία τρόμου στον πληθυσμό, ο αποκεφαλισμός του καθεστώτος και η συγκρότηση μιας νέας κυβέρνησης που θα ευθυγραμμίζεται με τις ΗΠΑ και όχι με την Κίνα και τη Ρωσία.
Τον χειμώνα στο Ιράν ξέσπασε μια σημαντική εξέγερση ενάντια στη σκληρή καταπίεση και καταστολή, τις ταξικές ανισότητες και τη θεοκρατία που επικρατούν στη χώρα. Η εξέγερση απλώθηκε σε πολλές πόλεις. Χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν με μεγάλο θάρρος στους δρόμους και συνέχισαν να συγκρούονται και να διαδηλώνουν, παρότι δέχτηκαν ιδιαίτερα σκληρή και αιματηρή επίθεση από τον στρατό και την αστυνομία. Πολλοί διαδηλωτές σκοτώθηκαν σε συγκρούσεις στους δρόμους, ενώ άλλοι εκτελέστηκαν μέσα στις φυλακές. Ο Τραμπ, τότε, δήλωνε ότι ενδιαφέρεται για τις ζωές των διαδηλωτών και υποσχόταν ότι θα πραγματοποιήσει στρατιωτική επέμβαση για να τους βοηθήσει. Λίγο καιρό αργότερα, στις 28 Φεβρουαρίου, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ έδειξαν πόσο πραγματικά «νοιάζονται» για τους ανθρώπους στο Ιράν, βομβαρδίζοντας τη χώρα με σφοδρότητα και σκοτώνοντας χιλιάδες από αυτούς ήδη από την πρώτη εβδομάδα των επιθέσεων.
Όσο για το ενδιαφέρον των δυτικών δυνάμεων για τα «δημοκρατικά δικαιώματα» των Ιρανών, αρκεί να αναφερθεί ότι στηρίζουν ως πιθανή εναλλακτική λύση τον γιο του Σάχη, ενός αιμοδιψούς φιλοδυτικού δικτάτορα. Δεν μπορεί κανείς παρά να οργιστεί και να αηδιάσει με τις υποκριτικές καταδίκες των κρατών και των πολιτικών κομμάτων της Δύσης, τα οποία εμφανίζονται να ζητούν περισσότερα δικαιώματα για τις γυναίκες και τους πολίτες και να καταδικάζουν τον θρησκευτικό φανατισμό. Πρόκειται για τα ίδια κράτη που ενίσχυσαν και ενισχύουν τα φονταμενταλιστικά κινήματα ως αντίβαρο στα ριζοσπαστικά κοινωνικά ρεύματα και τους αγώνες που αναπτύχθηκαν και αναπτύσσονται τη Μέση Ανατολή. Τα ίδια κράτη που στα εδάφη τους αναπαράγουν την πατριαρχία, διεξάγουν πολέμους, οργανώνουν δολοφονίες και προετοιμάζονται για νέες αιματηρές συγκρούσεις προκειμένου να διασφαλίσουν τα συμφέροντα των οικονομικών και πολιτικών ελίτ. Τα ίδια κράτη που έχουν αιματοκυλίσει επανειλημμένα τη Μέση Ανατολή και έχουν λεηλατήσει τον λεγόμενο «Τρίτο Κόσμο». Τα ίδια που πνίγουν στη Μεσόγειο τους ξεριζωμένους ανθρώπους που προσπαθούν να ξεφύγουν από τους πολέμους και τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό, εγκλωβίζοντάς τους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και αφήνοντάς τους να πεθαίνουν κατά χιλιάδες. Πέρα από την υποκρισία των δυτικών κρατών σχετικά με τα αίτια του πολέμου, οι κυβερνήσεις είχαν αρχικά παρουσιάσει τη στρατιωτική επιχείρηση ως μια σύντομη σύγκρουση λίγων ημερών. Στην πραγματικότητα, όμως, η κατάσταση εξελίχθηκε σε έναν γενικευμένο πόλεμο που ενδέχεται να έχει μακρά διάρκεια.
Το ελληνικό κράτος έχει εμπλακεί στην πολεμική συνθήκη στην Μέση Ανατολή ενεργά συμμετέχoντας εδώ και πάνω από ένα χρόνο στην ευρωπαϊκή επιχείρηση “ΑΣΠΙΔΕΣ”, την οποία μάλιστα διευθύνει, με το στρατηγείο επιχειρήσεων να εδρεύει στην βάση της Λάρισας. Στην τωρινή πολεμική αναμέτρηση έστειλε τη φρεγάτα «Κίμων», τη φρεγάτα «Ψαρά», καθώς και ζεύγος αεροσκαφών F-16 στην Κύπρο αλλά και συστοιχία πυραύλων στην Κάρπαθο προχωρώντας έτσι σε ενεργή εμπλοκή στον πόλεμο. Ταυτόχρονα, οι βάσεις των ΗΠΑ στην Ελλάδα, με κυριότερη αυτή της Σούδας στην Κρήτη, χρησιμοποιούνται για τον ανεφοδιασμό πλοίων και αεροσκαφών που συμμετέχουν στις στρατιωτικές επιχειρήσεις.
Παράλληλα με τις στρατιωτικές κινήσεις, επιχειρείται και η δημιουργία κλίματος φόβου και μίσους στο εσωτερικό της χώρας. Τα μέσα ενημέρωσης αναπαράγουν συνεχώς ρεπορτάζ για τον «κίνδυνο μουσουλμάνων πρακτόρων», για μια υποτιθέμενη «σύγκρουση Ισλάμ και Χριστιανισμού» και ακόμη και για ιστορικές αναφορές στους Περσικούς πολέμους ή στην εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Τα κράτη προσπαθούν να πείσουν τους ανθρώπους ότι είναι φυσιολογικό να σκοτωθούν για τα συμφέροντα των πολιτικών και των οικονομικών ελίτ. Θέλουν να δημιουργήσουν πανικό και φόβο, ώστε αντί να υπάρξει αγώνας ενάντια στον πόλεμο να αποδεχθούμε τη θυσία των ζωών μας σε μια αλληλοσφαγή με ανθρώπους με τους οποίους δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε.
Σε περιόδους πολεμικής προετοιμασίας- και ακόμη περισσότερο σε περίοδο πολέμου- το δίλημμα που τίθεται είναι αν θα πληρώσουμε το κόστος της υποταγής και του θανάτου ή το κόστος της ανυποταξίας.
Πόλεμο στον πόλεμο κράτους και αφεντικών
Απέναντι στα πολεμικά τύμπανα των κρατών, είναι κρίσιμο να δημιουργηθεί εδώ και τώρα ένα ισχυρό αντιπολεμικό και αντικρατικό κίνημα. Σε έναν κόσμο διεθνών ανταγωνισμών για την κυριαρχία, αρνούμαστε να διαλέξουμε και να συστρατευτούμε με οποιοδήποτε κρατικό στρατόπεδο. Κανένα κράτος- είτε δημοκρατικό είτε ολιγαρχικό, είτε με παπά είτε με ιμάμη- δεν είναι σύμμαχος ή προστάτης μας. Από το Ιράν έως τις ΗΠΑ, από την Ελλάδα έως την Τουρκία, από τη Ρωσία έως την Ουκρανία, οι καταπιεσμένοι αυτού του κόσμου δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε μεταξύ μας και δεν πρόκειται να αλληλοσκοτωθούμε.
Αντί να ετοιμαστούμε να μπούμε στα φέρετρα για το έθνος, ας ετοιμαστούμε να συγκρουστούμε με τον κόσμο της εξουσίας. Ας μην βυθιστούμε στην υπακοή, στη μοιρολατρία και στην απάθεια.
Ας γίνουμε ο εσωτερικός εχθρός των κρατών στις χώρες όπου ζούμε. Ας οργανώσουμε καταλήψεις σχολών και σχολείων. Ας σαμποτάρουμε την πολεμική βιομηχανία. Ας μπλοκάρουμε τα λιμάνια. Ας προχωρήσουμε σε μαζικές απεργίες. Ας πολιορκήσουμε με μαζικές πορείες τις πολεμικές βάσεις που σκορπούν τον θάνατο στο Ιράν, στην Παλαιστίνη και σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.
Απέναντι στα καλέσματα να φορέσουμε τα χακί, η απάντησή μας να είναι οι μαζικές και συλλογικές αρνήσεις στράτευσης. Δεν θα υπηρετήσουμε τον δολοφονικό μηχανισμό του στρατού.
Αναπτύσσουμε σχέσεις διεθνιστικής αλληλεγγύης με όσους/ -ες/ -οσα αγωνίζονται ενάντια στα κράτη και στους πολέμους σε κάθε μέρος του κόσμου. Παλεύουμε για την κοινωνική και ταξική επανάσταση σε ολόκληρο τον πλανήτη. Τα κοινοβούλια, τα παλάτια και τα στρατόπεδα θα γκρεμιστούν από τους ίδιους τους καταπιεσμένους, τις καταπιεσμένες, τα καταπιεσμένα και όχι από κάποιον «σωτήρα».
Στα συντρίμμια του κόσμου της εξουσίας μπορεί να ανθίσει μια αναρχική κοινωνία χωρίς αφεντικά, χωρίς σύνορα και χωρίς εθνικά μίση, βασισμένη στην κοινοκτημοσύνη και την ισότητα. Ένας κόσμος χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, χωρίς λεηλασία της φύσης και χωρίς πολέμους. Ένας κόσμος όπου η αλληλεγγύη και η αμοιβαία βοήθεια θα αποτελούν τους θεμέλιους λίθους της κοινωνικής ζωής.
Δεν διαλέγουμε κρατικά στρατόπεδα
Να αγωνιστούμε ενάντια στον πόλεμο που διεξάγουν ΗΠΑ-Ισραήλ με τη συμμετοχή του ελληνικού κράτους
Αλληλεγγύη στους από τα κάτω στην Μέση Ανατολή που υφίστανται τις συνέπειες του πολέμου
Η αλληλεγγύη το όπλο των λαών πόλεμο στον πόλεμο κράτους και αφεντικών
Κάτω τα κράτη και η στρατοί αγώνας για επανάσταση σε ολόκληρη την Γη
αναρχική συλλογικότητα Acte
[13/03, 18:30, Προπύλαια] Κάλεσμα στήριξης της Αντιπολεμικής συγκέντρωσης
Συνέλευση Αλληλεγγύης στους φυλακισμένους, φυγόδικους και διωκόμενους αγωνιστές και αγωνίστριες
Στηρίζουμε το κάλεσμα στην Αντιπολεμική Συγκέντρωση την Παρασκευή 13 Μάρτη 2026 και ώρα 6.30 μμ στα Προπύλαια με το παρακάτω πλαίσιο λόγου:
ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ “ΣΥΝΔΙΑΜΟΡΦΩΝΕΙ” ΤΗΝ ΣΦΑΓΗ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ
Μιάμιση μέρα πριν την έναρξη της πολεμικής επίθεσης των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν, ο υπουργός εξωτερικών του ελληνικού κράτους Γεραπετρίτης, βρισκόταν στην Ουάσινγκτον, συνάντησε τον υπουργό εξωτερικών των ΗΠΑ, Ρούμπιο, και τον διευθυντή του FBI και ύστερα προχώρησε στην παρακάτω δήλωση:
“[…] Σε ό, τι αφορά τις περιφερειακές εξελίξεις, συνομιλήσαμε για τα θέματα επίκαιρου ενδιαφέροντος, όπως είναι η Μέση Ανατολή, το Ιράν, η Ουκρανία, η Υποσαχάρια Αφρική – όλες εκείνες οι περιοχές, στις οποίες αυτή τη στιγμή βρίσκονται παγκόσμιοι κίνδυνοι.
Για μία ακόμη φορά θα ήθελα να επισημάνω ότι η Ελλάδα βρίσκεται στο προσκήνιο των διεθνών εξελίξεων, με έναν στιβαρό λόγο, με έναν λόγο συνεπή. Είμαστε εκείνοι, οι οποίοι συνδιαμορφώνουμε τις εξελίξεις και δεν τις παρακολουθούμε απλά. Με όραμα για την πατρίδα μας, με σθένος και δύναμη, χωρίς ηττοπάθεια, με αυτοπεποίθηση.” [1]
Το ελληνικό κράτος συμμετέχει με όλες του τις δυνάμεις και “συνδιαμορφώνει με σθένος και δύναμη” την πρωτοφανή παγκόσμιου βεληνεκούς σφαγή της Μέσης Ανατολής, που έχει σκοτώσει ήδη εκατοντάδες αθώους ανθρώπους της τάξης μας.
Εκτός από τη βάση της Σούδας που αποτελεί οργανικό μέρος της πολεμικής επίθεσης, με μεγάλη πιθανότητα να υπάρχουν αντίποινα όπως έγινε στην Κύπρο, βλέπουμε το ελληνικό κράτος να έχει στραμμένο το βλέμμα του προς τις πολεμικές επιχειρήσεις στο Λίβανο, εκεί όπου χτες το συμμαχικό του κράτος Ισραήλ προχώρησε σε χερσαία εισβολή. Επιπλέον το ελληνικό κράτος έχει μια φρεγάτα στην Ερυθρά Θάλασσα, μια συστοιχεία patriot στη Σαουδική Αραβία, μετέφερε χτες τέσσερα f16 και δυο φρεγάτες στην Κύπρο και μια συστοιχεία patriot στην “αποστρατικοποιημένη ζώνη” της Καρπάθου…
Προφανώς σαν άνθρωποι της κοινωνικής βάσης δεν μπορούμε να είμαστε με αυτούς (κράτος των ΗΠΑ), που επι τριανταπέντε (35) και πλέον χρόνια δεν σταματούν να μακελεύουν τους ανθρώπους μιας περιοχής δύο ηπείρων, που ξεκινάει από τις ακτές της δυτικής Αφρικής και φτάνει μέχρι τα υψίπεδα του Αφγανιστάν. Δεν μπορούμε να είμαστε με αυτούς (κράτος του Ισραήλ) που τα τελευταία χρόνια έχουν διαπράξει μια τέτοια εθνοκάθαρση στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη. Δεν μπορούμε να είμαστε με αυτούς (κράτος του Ιράν) που μόνο τα τελευταία χρόνια έχουν σκοτώσει δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές/ριες μόνο και μόνο για τη διατήρηση της εξουσίας τους.
Δεν πρόκειται να μας σώσει κανένα κράτος. Το μόνο που μπορεί να μας σώσει είναι η ανάπτυξη κοινών αντιπολεμικών αγώνων με τις κοινωνικές βάσεις όλων των χωρών.
-Να αντισταθούμε στην πολεμική σφαγή που “συνδιαμορφώνει” το ελληνικό κράτος…
-Να οργανώσουμε πορείες, διαδηλώσεις, απεργίες ενάντια στην πολεμική μηχανή
-Ο δικός μας πόλεμος είναι ταξικός, υπερήφανα με κανένα κράτος και καμία αστική τάξη
-Ενάντια στους φασίστες και τα αφεντικά, με τους/ις προλετάρια όλου του κόσμο
-Ενάντια στην αστυνόμευση των γειτονιών μας-Oύτε πολεμάμε ούτε γεννάμε για την πατρίδα
αναρχική συλλογικότητα κατατόπια
Στηρίζουμε την αντιπολεμική συγκέντρωση στα Προπύλαια την Παρασκευή 13/3 18:30 στα Προπύλαια
Ενάντια στον πόλεμο των κυρίαρχων
Σαμποτάζ στην ελληνο-ισραηλινή συμμαχία
Λευτεριά στην Παλαιστίνη
Πρωτοβουλία αναρχικών για την Παλαιστίνη
ΚΑΡΔΙΤΣΑ
Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝΚΑΜΙΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΟΝΙΑΔΕΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝΚΑΜΙΑ ΕΜΠΛΟΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ. ΔΕΝ ΠΟΛΕΜΑΜΕ ΓΙΑ ΤΑ ΣΥΜΦΈΡΟΝΤΆ ΤΩΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΩΝ
επιστέγασμα της προσπάθειας των ΗΠΑ να διατηρήσουν την
