Εκδηλώσεις – Συζητήσεις – Δράσεις, Σάββατο 23/5

-90 Χρόνια από τον Μάη του 1936 – Κεντρική Εκδήλωση της ΟΚΔΕ, στις 11:00 στο μνημείο του Καπνεργάτη και στις 12:00 στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης

-Εκδήλωση:Τα κρατικά-ρατσιστικά εγκλήματα σε Χίο-Πύλο και οι αντιρατσιστικοί αγώνες σήμερα, στις 18:00 στο Αυτοδιαχειριζόμενο Πάρκο Ναυαρίνου

-Ιστορικός περίπατος στις γειτονιές του Υμηττού, στις 18:00 στο κάστρο Υμηττού

-Εκδήλωση “Παλαιστίνη: Τέχνη και Αντίσταση”, στις 19:00 στο στέκι Νεολαίας Σφεντόνα

-Εκδήλωση – Συζήτηση για το ΕΣΥ και τα Νοσοκομεία της Ηπείρου, στις 19:00 στο Άλσος

90 Χρόνια από τον Μάη του 1936 – Κεντρική Εκδήλωση της ΟΚΔΕ, στις 11:00 στο μνημείο του Καπνεργάτη και στις 12:00 στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης

Στην επέτειο των 90 χρόνων από τον Μάη του 1936, η ΟΚΔΕ διοργανώνει σειρά εκδηλώσεων, επιδιώκοντας να αναδείξει τα διδάγματα και την επικαιρότητα αυτής της ιστορικής εργατικής εξέγερσης.

Ο Μάης του ’36 δεν αποτελεί απλώς μια ιστορική στιγμή, αλλά έναν ζωντανό σταθμό της επαναστατικής παράδοσης του ελληνικού εργατικού κινήματος. Σε μια περίοδο βαθιών κοινωνικών αντιθέσεων, οικονομικής κρίσης και όξυνσης της ταξικής πάλης, οι εργάτες της Θεσσαλονίκης, με πρωτοπόρους τους καπνεργάτες, προχώρησαν σε μια μαζική και μαχητική εξέγερση, που έφτασε μέχρι την ανοιχτή αμφισβήτηση της αστικής εξουσίας.

Η απεργία, που ξεκίνησε στα τέλη Απριλίου του 1936, δεν περιορίστηκε σε έναν κλαδικό αγώνα. Μέσα από τις απεργιακές επιτροπές, τις φρουρές και τη μαζική κινητοποίηση μετατράπηκε σε ένα γενικευμένο κίνημα, που παρέσυρε πλατιά στρώματα της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών μαζών. Η σφαγή της 8ης Μαΐου από την αστυνομία λειτούργησε ως καταλύτης: χιλιάδες εργάτες κατέκλυσαν τους δρόμους της Θεσσαλονίκης, παραλύοντας τον κρατικό μηχανισμό και επιβάλλοντας στην πράξη τη δική τους δύναμη.

Για λίγες μέρες, η πόλη πέρασε ουσιαστικά στα χέρια των εργατών. Η αστυνομία υποχώρησε, οι μηχανισμοί καταστολής αποδιοργανώθηκαν και σε πολλές περιπτώσεις οι φαντάροι αρνήθηκαν να στραφούν ενάντια στους απεργούς και συναδελφώθηκαν μαζί τους. Ο Μάης του ’36 απέδειξε ότι η εργατική τάξη, όταν οργανώνεται και δρα αποφασιστικά, μπορεί να αμφισβητήσει την ίδια την αστική εξουσία.

Ταυτόχρονα, όμως, ανέδειξε με οξύ τρόπο και το ζήτημα της πολιτικής ηγεσίας. Αντί η εξέγερση να γενικευτεί και να μετατραπεί σε πανελλαδική αναμέτρηση για την εξουσία (αυτή η προοπτική θα έκοβε τα πόδια στα σχέδια των αστικών δυνάμεων, του βασιλιά και των στρατοκρατικών κλικών για δικτατορία), η σταλινική ηγεσία του ΚΚΕ επέλεξε τον δρόμο του συμβιβασμού, μέσα από τη λογική της Θεωρίας των Σταδίων, του Λαϊκού Μετώπου της συνεργασίας με αστικές δυνάμεις (σύμφωνο Σκλάβαινα-Σοφούλη του ΚΚΕ με τους Φιλελεύθερους). Η αποκλιμάκωση των αγώνων και η μετατόπιση της προοπτικής για μια «επόμενη στιγμή» (στην πραγματικότητα ματαίωση) αποδυνάμωσαν το κίνημα, αφήνοντας τελικά το πεδίο ανοιχτό για την επιβολή της δικτατορίας του Μεταξά λίγες βδομάδες αργότερα.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, οι τροτσκιστές / επαναστάτες μαρξιστές, παρά τις περιορισμένες τους δυνάμεις απέναντι στον ισχυρό γραφειοκρατικό μηχανισμό του σταλινικού ΚΚΕ, πάλεψαν για τη γενίκευση της απεργίας, την ενίσχυση της αυτοοργάνωσης και την ανύψωση του αγώνα σε συνολική πάλη για την εξουσία. Η παρουσία και συμβολή τους στις απεργιακές επιτροπές αποτέλεσε σημαντικό παράγοντα για τη μαχητικότητα και το βάθος της εξέγερσης.

Σήμερα, 90 χρόνια μετά, ο Μάης του ’36 παραμένει ένας πολύτιμος οδηγός. Δείχνει τόσο τις τεράστιες δυνατότητες της εργατικής τάξης, όσο και τα όρια όταν απουσιάζει μια επαναστατική στρατηγική και μια αντίστοιχη πολιτική οργάνωση, ένα επαναστατικό κόμμα. Σε μια περίοδο που η κρίση του καπιταλισμού βαθαίνει, τα μέτωπα του πολέμου πολλαπλασιάζονται και οι επιθέσεις στα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα εντείνονται, τα διδάγματα αυτά αποκτούν άμεση σημασία.

Οι εκδηλώσεις της ΟΚΔΕ επιδιώκουν να συμβάλουν όχι μόνο στη διατήρηση της ιστορικής μνήμης, αλλά κυρίως στην εξαγωγή των αναγκαίων πολιτικών συμπερασμάτων για το σήμερα. Για την ανάγκη οικοδόμησης μιας ισχυρής Επαναστατικής Αριστεράς, αναγκαίου εργαλείου ώστε οι αγώνες της εργατικής τάξης να φτάσουν μέχρι τη νίκη. Για τη μόνη ρεαλιστική διέξοδο, την επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού και τον Σοσιαλισμό.

Εκδήλωση:Τα κρατικά-ρατσιστικά εγκλήματα σε Χίο-Πύλο και οι αντιρατσιστικοί αγώνες σήμερα, στις 18:00 στο Αυτοδιαχειριζόμενο Πάρκο Ναυαρίνου

Τα κρατικά-ρατσιστικά εγκλήματα σε Χίο-Πύλο και οι αντιρατσιστικοί αγώνες σήμερα

Την Τρίτη 3 Φλεβάρη λίγο πριν τα μεσάνυχτα, φουσκωτό σκάφος που μετέφερε 40 μετανάστες/πρόσφυγες συγκρούστηκε από περιπολικό σκάφος της ελληνικής ακτοφυλακής κατά τη διάρκεια της περιπολίας του ανοιχτά της Χίου. Ως αποτέλεσμα, 15 πρόσφυγ(ισσ)ες σκοτώθηκαν, μεταξύ τους πολλά ανήλικα άτομα, και 25 άτομα έχουν σοβαρούς τραυματισμούς μεταξύ αυτών 11 ανήλικοι, ενώ υπήρξαν και αποβολές εγκυμοσύνης. Το λιμενικό ισχυρίζεται πως το φουσκωτό έκανε επικίνδυνο ελιγμό και εμβόλισε το περιπολικό, ενώ ήδη κατηγορείται επιβάτης από το Μαρόκο ως “διακινητής”. Οι μαρτυρίες των επιζώντων και ανεξάρτητες έρευνες τις επόμενες μέρες διέψευσαν το αφήγημα του λιμενικού καθώς υποστηρίζουν πως το λιμενικό εμβόλισε το φουσκωτό στο πλαίσιο των ρατσιστικών δολοφονικών επιχειρήσεων των pushbacks, ενώ ο επιβάτης από το Μαρόκο δεν αναγνωρίστηκε ως διακινητής. Το λιμενικό όπως και σε πολλές άλλες τέτοιες περιπτώσεις ισχυρίστηκε πως οι κάμερες του που θα μπορούσαν να διαφωτίσουν την υπόθεση δεν λειτουργούσαν σωστά εκείνη τη νύχτα. Στη συνέχεια, υπουργείο μετανάστευσης & ασύλου και τα ΜΜΕ προχώρησαν σε εκτεταμένη συγκάλυψη τις επόμενες μέρες στοχοποιώντας προσωπικά μέχρι και την υπεράσπιση του κατηγορούμενου ως “διακινητή”.

Η υπόθεση της Χίου δεν είναι μεμονωμένο γεγονός, προϊόν ατομικής απροσεξίας ή περιστασιακών συνθήκων. Είναι άλλη μια κρατική, ρατσιστική & μαζική δολοφονία που εντάσσεται στην αντιπροσφυγική συνοριακή πολιτική που εφαρμόζει το ελληνικό κράτος εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι ένα ακόμη επεισόδιο στο καθεστώς της ευρωπαϊκής νεκροπολιτικής στο Αιγαίο. Οι πολιτικές αυτές αντιμετωπίζουν τους ανθρώπους που βρίσκονται σε μετακίνηση ως «απειλή» που πρέπει να αποτραπεί με κάθε κόστος.

Το κρατικό έγκλημα της 3ης Φλεβάρη είναι άλλο ένα σε μια μεγάλη λίστα πολύνεκρων ναυαγίων των τελευταίων ετών, όπως το έγκλημα της Πύλου. Όπως και τότε, κρίσιμα στοιχεία που θα μπορούσαν διαφωτίσουν τις ευθύνες και τις συνθήκες της σύγκρουσης απουσιάζουν ή δεν καταγράφηκαν. Οι κάμερες του περιπολικού σκάφους του λιμενικού – και πάλι – δεν λειτουργούσαν τη στιγμή της σύγκρουσης, επαναλαμβάνοντας ένα μοτίβο «τεχνικών προβλημάτων» που εμφανίζεται συστηματικά σε τέτοια περιστατικά. Ταυτόχρονα, ακολουθήθηκε για ακόμη μία φορά η πάγια τακτική της ποινικοποίησης των ίδιων των επιζώντων, μια διαδικασία που έχει επαναληφθεί δεκάδες φορές σε ναυάγια στο Αιγαίο. Με αυτόν τον τρόπο επιχειρείται η μετατόπιση της ευθύνης από τις κρατικές αρχές στους επιζώντες.Παράλληλα, τις επόμενες μέρες εντάθηκαν οι επιθέσεις εναντίον οργανώσεων αλληλεγγύης, δημοσιογράφων και δικηγόρων που επιχείρησαν να καταγράψουν τις μαρτυρίες των επιζώντων. Κυβερνητικοί αξιωματούχοι κατηγόρησαν δημόσια οργανώσεις ότι «καθοδηγούν» τους πρόσφυγες ή ότι εξυπηρετούν «ξένα συμφέροντα», επιχειρώντας να εκφοβίσουν όσους προσπαθούν να διερευνήσουν την υπόθεση και να στηρίξουν τους τραυματισμένους και τους συγγενείς των θυμάτων. Έτσι και στην υπόθεση της Χίου, η επίθεση στον κοινωνικό χώρο Αντίβαρο αποτυπώνει την έκφραση της κρατικής στοχοποίησης της αντιρατσιστικής αλληλεγγύης στο επίπεδο της τοπικής κοινωνίας.

Στις 23/05 Σάββατο οργανώνουμε εκδήλωση στις 18:00 (πάρκο Ναυαρίνου, Ζωοδόχου Πηγής 26, Εξάρχεια) για την κρατική-ρατσιστική μαζική δολοφονία στη Χίο, ενάντια στις αντιπροσφυγικές πολιτικές του ελληνικού κράτους και της ΕΕ, τη συγκάλυψη των μαζικών δολοφονιών στο Αιγαίο και σε ολόπλευρη αλληλεγγύη με τους επιζώντες.

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης, θα υπάρχει μπαρ οικονομικής ενίσχυσης για τους επιζώντες του ναυαγίου-εγκλήματος.

Ανοιχτή συνέλευση ενάντια στο κρατικό-ρατσιστικό έγκλημα της Χίου

The state racist crimes in Chios & Pylos and antiracist struggles today

On Tuesday, February 3, shortly before midnight, an inflatable boat carrying 40 people was rammed by a patrol vessel of the Greek Coast Guard during its patrol off the coast of Chios. As a result, 15 people were killed, among them many minors, and 25 people, including 11 minors, were seriously injured (including miscarriages).

The Coast Guard claims that the inflatable boat made a dangerous maneuver and rammed the patrol vessel, and a passenger from Morocco has already been accused of being a “smuggler”. Testimonies from the survivors and independent investigations in the following days contradict the Coast Guard’s narrative, stating that the Coast Guard rammed the inflatable boat as part of racist and deadly pushback operations, while the passenger from Morocco was not recognised as a “smuggler”. As in many other cases, the Coast Guard claimed that cameras which could have shed light on the incident were not functioning properly that night. Subsequently, over the following days, the Ministry of Migration and Asylum and state-aligned media proceeded with an extensive cover-up, even personally targeting the legal defense of the person accused of being a “smuggler”.

The Chios case is not an isolated incident, nor the product of individual negligence or accidental circumstances. It is another state, racist mass killing that is part of the anti-refugee border policy implemented by the Greek state within the direct European Union. It is another episode in the regime of European necropolitics in the Aegean. These policies treat people in mobility towards Europe as a “threat” that must be deterred at any cost.

The state crime of February 3 is yet another in a long list of deadly shipwrecks in recent years, such as the crime of Pylos. As in that case, crucial evidence that could shed light on the responsibility and the circumstances of the collision is missing or was never recorded. The cameras on the Coast Guard patrol vessel once again were not functioning at the moment of the collision, repeating a pattern of “technical problems” that systematically appears in such incidents. The usual tactic of criminalizing the survivors themselves was once again followed, a process that has been repeated dozens of times in shipwrecks in the Aegean. In this way, responsibility is shifted from state authorities onto the survivors.

At the same time, in the days that followed, attacks intensified against solidarity organizations, journalists, and lawyers who attempted to document the testimonies of the survivors. Government officials publicly accused organizations of “guiding” refugees or working for “foreign interests”, attempting to intimidate those trying to investigate the case and support the injured and the relatives of the victims. In the case of Chios as well, the attack on the social space Antivaro reflects the state’s targeting of anti-racist solidarity at the level of the local community.

On May 23 at 18:00 (Parko Navarinou, Zoodochou Pigis 26, Exarcheia) we will discuss collectively about the state-racist mass killing in Chios as we stand against the anti-refugee policies of the Greek state and the EU, against the cover-up of mass killings in the Aegean, and in full solidarity with the survivors.

MATERIAL SUPPORT:
All the money collected during the event will be donated to the Survivors of Chios Massacre

Open Assembly Against the State-Racist Crime in Chios

Ιστορικός περίπατος στις γειτονιές του Υμηττού, στις 18:00 στο κάστρο Υμηττού

Εκδήλωση “Παλαιστίνη: Τέχνη και Αντίσταση”, στις 19:00 στο στέκι Νεολαίας Σφεντόνα

Η τέχνη ποτέ δεν σταμάτησε να συνοδεύει τις ανθρώπινες δραστηριότητες. Αυτό δεν έχει κανένα λόγο να αλλάξει στην κορυφαία έκφραση της ζωής του ανθρώπου, που είναι η αντίσταση ενός λαού απέναντι στον καταπιεστή του. Στην Παλαιστίνη σήμερα χτυπάει η καρδιά της αντίστασης ενάντια στην ισραηλινή κατοχή και η τέχνη της ήταν παρούσα από τα πρώτα κιόλας χρόνια του αγώνα ενάντια στον εποικισμό, στους ιμπεριαλιστές και τα σχέδιά τους για τη γη των πικραμένων πορτοκαλιών. Εμείς, θέλοντας να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας, αποφασίσαμε να πραγματοποιήσουμε μια εκδήλωση ανάδειξης αυτής της σχέσης μεταξύ της τέχνης και της αντίστασης συζητώντας τους τρόπους με τους οποίους αυτές σκιτσάρονται στο σώμα της Παλαιστίνης για να τις διαβάσει όλος ο κόσμος.

Σημαντική προσωπικότητα των παλαιστινιακών τεχνών και γραμμάτων υπήρξε ο Γασσάν Καναφάνι. Γεννημένος στην Άκρα το 1936, υπήρξε δάσκαλος, δημοσιογράφος, διηγηματογράφος και ζωγράφος, ενεργός στην παλαιστινιακή αντίσταση μέσα από τις γραμμές του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, του οποίου υπήρξε και εκπρόσωπος. Δεν ήταν μόνο τα διηγήματά του πολιτικοποιημένα, αλλά και οι δηλώσεις του: Αυτό το είδος συζήτησης είναι σαν τη συζήτηση ανάμεσα στο σπαθί και το λαιμό· έτσι έβλεπε τις ειρηνευτικές συζητήσεις μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστινιακής Αντίστασης. Υπήρξε εκδότης και δημοσιογράφος σε πλήθος περιοδικών και εφημερίδων, ανάμεσα στα οποία και το Αλ Χαντάφ, το εβδομαδιαίο περιοδικό του ΛΜΑΠ. Για τη δράση του, για τις απόψεις του, για τα γραπτά του δολοφονήθηκε το 1972 από βόμβα τοποθετημένη στο αυτοκίνητό του μαζί με τη δεκαεφτά χρονών ανιψιά του.

Για τους ομιλητές:

Ο Λευτέρης Παπαθανάσης γεννήθηκε στην Άρτα το 1972. Είναι συγγραφέας graphic novel, ανάμεσα στα οποία και του βασισμένου στο ομώνυμο διήγημα του Γασσάν Καναφάνι Ένα Γράμμα από τη Γάζα.

Ο Νασίμ Αλάτρας, γεννημένος στο Αμμάν της Ιορδανίας το 1965, πρωτοήρθε στην Ελλάδα το 1983. Είναι δημοσιογράφος, μεταφραστής και συγγραφέας. Ήταν ενεργό μέλος του ΔΣ της Γενικής Ένωσης Παλαιστίνιων Φοιτητών Θεσσαλονίκης και συνιδρυτής της πρώτης Ελληνοπαλαιστινιακής Επιτροπής Υποστήριξης της Πρώτης Ιντιφάντα. Έχει μεταφράσει στα ελληνικά πλήθος κειμένων του Γασσάν Καναφάνι, ανάμεσα στα οποία και τη συλλογή Διηγήματα από τη γη των πικραμένων πορτοκαλιών που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Σάλτο (σειρά Κάλλιστος).

Η Ρία Φελεκίδου είναι συγγραφέας και ποιήτρια. Έχει εκδώσει πλήθος παιδικών βιβλίων και ποιητικών συλλογών, ενώ ποιήματά της έχουν πηγή έμπνευσης την Παλαιστίνη και την αντίσταση του λαού της.

Ο Γιάχια Ασκέρ είναι εργαζόμενος, μέλος της Παλαιστινιακής Κοινότητας Θεσσαλονίκης. Συμμετέχει στις κινητοποιήσεις αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, συμβάλλοντας με αυτό τον τρόπο στο αντιπολεμικό κίνημα για το σταμάτημα του αιματοκυλίσματος στην περιοχή.

Εκδήλωση – Συζήτηση για το ΕΣΥ και τα Νοσοκομεία της Ηπείρου, στις 19:00 στο Άλσος

Εκδήλωση – Συζήτηση για το Ε.Σ.Υ.

Σάββατο 23/5 – Άλσος – Ώρα 19:00