ΔΗΛΩΣΗ ΣΤΑΥΡΟΥ Κ. ΓΙΑ ΤΡΙΗΜΕΡΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ
ΣΕ ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ
Ονομάζομαι Σταύρος Κάρτσωνας και από τις 3/6/2026, -και μέσα στο βαρύ κλίμα της πρόσφατης γυναικοκτονίας στην Καλαμάτα- προχωρώ σε συμβολική απεργία πείνας τριών ημερών, ως ελάχιστη πράξη έμπρακτης αλληλεγγύης στον αγώνα που δίνουν οι κάτοικοι της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών της Λεωφόρου Αλεξάνδρας.
Η απόφασή μου αυτή δεν είναι μια ατομική χειρονομία διαμαρτυρίας αποκομμένη από τον συλλογικό αγώνα· είναι ένας ελάχιστος τρόπος να σταθώ δίπλα σε ανθρώπους που υπερασπίζονται τα σπίτια τους, τις δομές τους, την κοινότητά τους, την ιστορική μνήμη και την ίδια τη δυνατότητα μιας ζωής βασισμένης στην αλληλοβοήθεια, την αυτοοργάνωση και την αξιοπρέπεια· είναι μια ελάχιστη πράξη συμπαράστασης στον Αριστοτέλη Χαντζή και την Suzon Doppange, που δίνουν αυτόν τον αγώνα μέχρι θανάτου.
Τον Ιούνιο του 2025 υπογράφηκε προγραμματική σύμβαση ανάμεσα στην Περιφέρεια Αττικής, το Υπουργείο Πολιτισμού και τη Δ.ΥΠ.Α., με αντικείμενο την «ανάπλαση» των τεσσάρων πρώτων από τα οκτώ κτιριακά συγκροτήματα των Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας. Σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα της σύμβασης, η προκήρυξη του διαγωνισμού για την ανάθεση του έργου προβλέπεται για το πρώτο τρίμηνο του 2026. Η σύμβαση εμφανίζεται να μιλά για κοινωνικές κατοικίες και ξενώνες φιλοξενίας. Στην πραγματικότητα, όμως, ανοίγει τον δρόμο για την εκκένωση μιας ήδη υπάρχουσας ζωντανής κοινότητας, των κοινωνικών κατοικιών της και των δομών φιλοξενίας που στηρίζουν θεραπευόμενους και συνοδούς του αντικαρκινικού νοσοκομείου «Ο Άγιος Σάββας» – τα οποία έχουν ήδη δημιουργηθεί από τους κατοίκους της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών χωρίς καμία αρωγή από το κράτος.
Σήμερα στα Προσφυγικά ζουν περισσότεροι από 400 άνθρωποι: Έλληνες, πρόσφυγες και μετανάστες, περίπου 50 παιδιά, ηλικιωμένοι, άνθρωποι με σοβαρά προβλήματα υγείας, άνθρωποι με ψυχοκοινωνικές δυσκολίες, καρκινοπαθείς, άτομα που έχουν ανάγκη στήριξης και φροντίδας. Δεν πρόκειται για έναν «άδειο» χώρο προς αξιοποίηση, ούτε για ένα εγκαταλελειμμένο κτιριακό απόθεμα. Πρόκειται για μια ζωντανή κοινωνική πραγματικότητα.
Εδώ και 16 χρόνια η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών έχει δημιουργήσει 22 αυτόνομες δομές κοινωνικής αυτάρκειας, αλληλεγγύης, φροντίδας και αυτοοργάνωσης. Έχει επισκευάσει -και συνεχίζει να το κάνει- το εσωτερικό των εγκατελειμμένων από το κράτος κτηρίων με την αφιλοκερδή εργασία των μελών της κοινότητας, πολιτικών μηχανικών και την οικονομική ενίσχυση αλληλέγγυων ανθρώπων και συλλογικοτήτων. Στηρίζει έμπρακτα κατοίκους των Προσφυγικών αλλά και ανθρώπους από τις γύρω περιοχές με κοινωνική κουζίνα, κοινωνικό φαρμακείο, παιδικό σταθμό κ.α. Στέκεται δίπλα σε ανθρώπους με σοβαρά προβλήματα -που έχουν εγκαταλειφθεί από το κράτος- και συνεργάζεται με δομές απεξάρτησης. Παράγει στην πράξη αυτό που το κράτος και οι θεσμοί επικαλούνται ρητορικά: κοινωνική κατοικία, περίθαλψη, συλλογική φροντίδα, αξιοπρέπεια.
Η Κοινότητα έχει ήδη ανακοινώσει δημόσια την πρόθεσή της να προχωρήσει σε περαιτέρω συντήρηση και αποκατάσταση της εξωτερικής όψης των Προσφυγικών με δική της αυτοχρηματοδότηση, με τη συμμετοχή αλληλέγγυων αρχιτεκτόνων, μηχανικών, τεχνικών και ανθρώπων με σχετική γνώση και εμπειρία. Υπάρχει, δηλαδή, μια υπαρκτή κοινωνική πρόταση αποκατάστασης, χωρίς εκκένωση, χωρίς εκτοπισμό, χωρίς διάλυση των σχέσεων ζωής που έχουν χτιστεί μέσα στον χρόνο.
Η απόφαση της Περιφέρειας Αττικής δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως ένα απλό τεχνικό έργο. Αποτελεί πολιτική επιλογή. Εντάσσεται σε μια ευρύτερη στρατηγική εκτοπισμού, εμπορευματοποίησης του χώρου και καταστολής των κοινωνικών εγχειρημάτων που δεν χωρούν στη λογική της αγοράς, της ιδιοκτησίας και της κρατικής διαχείρισης. Στην ουσία, επιχειρείται η διάλυση ενός από τα σημαντικότερα αυτοοργανωμένα κοινωνικά εγχειρήματα στην Ελλάδα και την Ευρώπη· ενός εγχειρήματος που έχει προσελκύσει το ενδιαφέρον πανεπιστημίων, ερευνητών, πολιτιστικών φορέων, κοινωνικών χώρων και χιλιάδων ανθρώπων στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Τα Προσφυγικά είναι ήδη κοινωνική κατοικία. Είναι ήδη ξενώνες φιλοξενίας. Είναι ήδη τόπος φροντίδας για καρκινοπαθείς και συγγενείς τους. Είναι ήδη πεδίο συνύπαρξης ανθρώπων 27 διαφορετικών εθνικοτήτων, γλωσσών, θρησκειών και βιωμάτων. Είναι ήδη ένα παράδειγμα ότι οι άνθρωποι μπορούν να οργανώσουν συλλογικά τη ζωή τους πέρα από την εγκατάλειψη του κράτους και τη βία της αγοράς.
Γι’ αυτό είναι προκλητικό να χρησιμοποιείται η έννοια της «κοινωνικής κατοικίας» ως πρόσχημα για τη διάλυση μιας πραγματικής κοινότητας και κοινωνικής κατοικίας. Είναι προκλητικό να μιλούν για φροντίδα εκείνοι που σχεδιάζουν εκκενώσεις. Είναι προκλητικό να μιλούν για ανάπλαση εκείνοι που προετοιμάζουν τον εκτοπισμό ανθρώπων από τα σπίτια, τις σχέσεις και την κοινότητά τους. Είναι προκλητικό να μιλούν για «κοινωνική» στέγαση αυτοί λόγω των οποίων τα ενοίκια και τα έξοδα διαβίωσης έχουν φτάσει στο θεό.
Μια πιθανή κατασταλτική επιχείρηση και εκκένωση των Προσφυγικών θα έχει ανυπολόγιστες συνέπειες. Θα πλήξει παιδιά, ηλικιωμένους, ασθενείς, ανθρώπους με ψυχικές δυσκολίες, καρκινοπαθείς, πρόσφυγες και ανθρώπους που έχουν βρει εκεί ένα πλαίσιο ασφάλειας και συλλογικής ζωής. Ταυτόχρονα, η σχεδιαζόμενη «ανάπλαση» θα συμβάλει στην αύξηση των ενοικίων, στην άνοδο του κόστους ζωής και τον ευρύτερο εξευγενισμό της περιοχής, οδηγώντας σε νέους αποκλεισμούς και εκτοπισμούς.
Η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών έχει αποφασίσει να υπερασπιστεί μέχρι τέλους τον τόπο της, τους ανθρώπους της, τις δομές της και την ιστορική μνήμη που φέρει. Στο πλαίσιο αυτής της συλλογικής απόφασης, από τις 5 Φεβρουαρίου 2026, ο Αριστοτέλης Χαντζής, μέλος και κάτοικος των Προσφυγικών, ξεκίνησε απεργία πείνας μέχρι θανάτου, με βαθύ σεβασμό προς τη ζωή και με στόχο την υπεράσπιση της κοινότητας. Τον ίδιο δρόμο ακολούθησε το μέλος και κάτοικος των Προσφυγικών, Suzon Doppagne από την 1η Μαΐου 2026.
Η δική μου τριήμερη συμβολική απεργία πείνας είναι μια ελάχιστη πράξη συμπαράστασης σε αυτόν τον αγώνα ζωής, αξιοπρέπειας και αντίστασης. Είναι μια προσπάθεια να ακουστεί ακόμη πιο δυνατά ότι τα Προσφυγικά δεν είναι «φιλέτο» προς αξιοποίηση· δεν είναι επενδυτική ευκαιρία· δεν είναι άδειος χώρος πάνω στον οποίο μπορούν να σχεδιάζουν οι μηχανισμοί της εξουσίας και της αγοράς.
Τα Προσφυγικά είναι ιστορία, μνήμη, κοινωνική κατοικία, φροντίδα και κοινότητα· είναι διαρκής αγώνας για μια καλύτερη ζωή και κοινωνία· είναι ένας ζωντανός τόπος αντίστασης απέναντι στην εξατομίκευση, τη βία της αγοράς, την κοινωνική εγκατάλειψη, την υποβάθμιση της δημόσιας υγείας και την εμπορευματοποίηση κάθε πλευράς της ζωής.
Η υπεράσπιση των Προσφυγικών δεν αφορά μόνο τους κατοίκους της κοινότητας. Αφορά όλους και όλες μας. Αφορά το δικαίωμα στην κατοικία, την υγεία, τη συλλογική ζωή, την ιστορική μνήμη και την κοινωνική δικαιοσύνη. Αφορά το αν θα αφήσουμε την πόλη να μετατραπεί ολοκληρωτικά σε εμπόρευμα και φιλέτο προς διάθεση στους έχοντες ή αν θα υπερασπιστούμε τους τόπους όπου οι άνθρωποι ζουν, αγωνίζονται και δημιουργούν σχέσεις αλληλεγγύης.
Στεκόμαστε στο πλευρό της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών και απαιτούμε την άμεση ικανοποίηση των αιτημάτων που εκφράζονται μέσα από την απεργία πείνας:
- Την άμεση ακύρωση της σύμβασης της Περιφέρειας Αττικής που προβλέπει την «ανάπλαση» και οδηγεί στην εκκένωση των Προσφυγικών.
- Την παραμονή όλων των κατοίκων των Προσφυγικών στα σπίτια τους, στον τόπο και στην περιοχή όπου ζουν, έχουν ριζώσει και έχουν συνδεθεί κοινωνικά, πολιτισμικά και οργανικά.
- Να δοθούν έμπρακτες εγγυήσεις για την αποκατάσταση των Προσφυγικών από την Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία με την επωνυμία «Κάτοικοι και Φίλοι Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας Α.Μ.Κ.Ε.», με δική της χρηματοδότηση.
Ούτε ένα ευρώ δημόσιου χρήματος για την «ανάπλαση» που οδηγεί σε εκκένωση, εκτοπισμό και διάλυση της Κοινότητας των Προσφυγικών.
ΚΑΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 5/6, 18:00, ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΟΘΩΝΟΣ
ΓΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ & ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ
ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ
Σταύρος Κάρτσωνας
Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στα Προσφυγικά ★ Καλαμάτα
Καλαμάτα, Τετάρτη 3/6/2026
https://www.youtube.com/watch?v=qGrUlQKjb3A
ΔΗΛΩΣΗ ΜΑΡΙΑΣ Γ. ΓΙΑ ΤΡΙΗΜΕΡΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ
ΣΕ ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ
& ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 5/6 ΣΤΗΝ ΠΛ. ΟΘΩΝΟΣ
Ονομάζομαι Μαρία Γιαννακέα. Αισθάνομαι τιμή, αλλά και ελάχιστη πολιτική υποχρέωση, να συνδεθώ έστω συμβολικά με αυτόν τον σύγχρονο αγώνα: έναν αγώνα για συλλογική, αξιοπρεπή και αληθινή ζωή στην καρδιά της Αθήνας, στη γειτονιά των Προσφυγικών. Η επιλογή να προχωρήσω σε τριήμερη – συμβολική απεργία πείνας σε στήριξη του αγώνα των Προσφυγικών έρχεται μέσα σε μια νέα ζοφερή συνθήκη: την γυναικοκτονία της 39χρονης Βασιλικής στην πόλη μας.
Ως μητέρα, νιώθω επίσης την ανάγκη να μιλήσω στα παιδιά μου για τους άλλους κόσμους που είναι εφικτοί. Για τους τρόπους της αντίστασης και της αυτοοργάνωσης ενάντια στην κυριαρχία και την πατριαρχία. Για τους κοινωνικούς αγώνες που γεννιούνται σήμερα, εδώ και τώρα. Και για ανθρώπους όπως ο Αρίστος Χαντζής, που υπερασπίζονται με καθαρότητα, επιμονή και αξιοπρέπεια έναν τρόπο ζωής συλλογικό και ελεύθερο.
Στα Προσφυγικά αναπνέει σήμερα ένα από τα πιο ζωντανά κύτταρα της κοινωνίας. Ένας χώρος δύσκολος, αληθινός, πολύμορφος· ένας χώρος όπου άνθρωποι ζουν, συναποφασίζουν, μοιράζονται, δημιουργούν και υπερασπίζονται την καθημερινότητά τους απέναντι στην κρατική αυθαιρεσία, την κερδοσκοπία και την οργανωμένη εγκατάλειψη.
Αυτό που υπάρχει στα Προσφυγικά δεν είναι ένα ρομαντικό κατάλοιπο του παρελθόντος. Είναι μια ζωντανή πρόταση για το παρόν. Μια γειτονιά που επιμένει να υπάρχει μέσα σε μια πόλη που ολοένα περισσότερο παραδίδεται στην εμπορευματοποίηση, στον εξευγενισμό, στην αστυνομική διαχείριση και στην αποστείρωση κάθε συλλογικής ζωής.
Απέναντι σε αυτή τη συνθήκη, δεν μπορώ να μείνω απλή παρατηρήτρια. Δεν μπορώ να αντιμετωπίσω την απειλή του ξεριζωμού των ανθρώπων των Προσφυγικών σαν ένα ακόμη «πολεοδομικό ζήτημα», σαν μια υπόθεση ανάπτυξης ή αξιοποίησης. Εδώ μιλάμε για ζωές, σχέσεις, μνήμες, αγώνες, καθημερινές πρακτικές αλληλεγγύης. Μιλάμε για έναν χώρο όπου η αξιοπρέπεια δεν είναι σύνθημα, αλλά τρόπος ζωής.
Η κοινωνία γύρω μας συχνά μαθαίνει να ζει μέσα στην απομόνωση, στην ατομική επιβίωση, στην κούραση, στον φόβο και στις ψεύτικες ανάγκες. Μα στα Προσφυγικά μπορεί κανείς να αφουγκραστεί κάτι διαφορετικό: τον παλμό μιας ζωής που δεν χωράει στα στενά όρια της ιδιοκτησίας, της κατανάλωσης και της ανάθεσης. Μιας ζωής που θυμίζει πως η ελευθερία δεν υπάρχει χωρίς κοινότητα, και πως η κοινότητα δεν υπάρχει χωρίς αγώνα.
Γι’ αυτό επιλέγω να συμμετάσχω σε τριήμερη απεργία πείνας. Όχι ως πράξη ηρωισμού. Όχι ως θέαμα. Αλλά ως ελάχιστη χειρονομία συμπαράστασης και πολιτικής σύνδεσης με τους ανθρώπους που υπερασπίζονται τα Προσφυγικά.
Αρνούμαι συμβολικά την τροφή σε μια στιγμή όπου η ίδια η ζωή δηλητηριάζεται από την εκμετάλλευση, την καταστολή, την ιδιωτικοποίηση και την αδιαφορία. Αρνούμαι την κανονικότητα μιας κοινωνίας που θεωρεί αναλώσιμους τους ανθρώπους και εμπορεύσιμους τους τόπους τους. Αρνούμαι να δεχτώ ότι η συλλογική ζωή μπορεί να ξεριζώνεται στο όνομα της «ανάπτυξης».
Κάποτε οι απεργίες ήταν αυτονόητα εργαλεία των από τα κάτω: μέσα πίεσης, διεκδίκησης και υπεράσπισης των αναγκών τους. Σήμερα, μέσα στη γενικευμένη αποπολιτικοποίηση, κάθε πράξη άρνησης μοιάζει να πρέπει ξανά να εξηγήσει τον εαυτό της. Όμως η απεργία πείνας, ακόμη και για τρεις ημέρες, παραμένει μια καθαρή πράξη: μια σωματική υπενθύμιση ότι ο αγώνας δεν είναι αφηρημένη ιδέα, αλλά περνάει από το σώμα, από την ανάγκη, από την ευθύνη, από τη σχέση με τους άλλους.
Γιατί εκεί όπου κάποιοι στήνουν τα φαγοπότια των κερδών τους, οι άνθρωποι των Προσφυγικών παλεύουν για το δικαίωμα να μη χάσουν την εστία τους. Να μη διαλυθεί η συλλογική κουζίνα της γειτονιάς τους. Να μη σβηστούν οι σχέσεις αλληλεγγύης, φροντίδας και αυτοοργάνωσης που χτίστηκαν μέσα στα χρόνια.
Δεν ζητούν τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από το αυτονόητο: να ζουν ελεύθερα, συλλογικά και αξιοπρεπώς, με τον δικό τους τρόπο, στον τόπο τους.
Στέκομαι δίπλα τους.
Γιατί τα Προσφυγικά δεν είναι μόνο μια γειτονιά. Είναι μια υπόμνηση ότι άλλοι τρόποι ζωής υπάρχουν ήδη. Είναι μια ρωγμή μέσα στην πόλη της κανονικότητας. Είναι ένας τόπος όπου η καρδιά της αντίστασης συνεχίζει να χτυπά.
Δεν ξέρω αν υπάρχει νίκη ή ήττα όπως συνηθίσαμε να τις μετράμε. Ξέρω όμως ότι υπάρχουν στιγμές που πρέπει να πάρεις θέση. Και αυτή είναι μία από αυτές.
ΚΑΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 5/6, 18:00, ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΟΘΩΝΟΣ
ΓΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ & ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ
ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ
Συντροφικά,
Μαρία Γιαννακέα
Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στα Προσφυγικά ★ Καλαμάτα
Καλαμάτα, Τετάρτη 3 Ιουνίου 2026
