Καλούμε σε αντιπολεμική μικροφωνική συγκέντρωση στην πλατεία Αγίου Παντελεήμονα την Παρασκευή 5 Ιουνίου στις 19.00 μ.μ.
Ενάντια σε κάθε πόλεμο κράτων και κεφαλαίου, φωτιά στα σύνορα, αλληλεγγύη με τις εξεγερμένες
Πέρα από κάθε γεωπολιτική ανάλυση που μπορούμε να διαβάσουμε ή να αποπειραθούμε να διατυπώσουμε, ένα πράγμα είναι σίγουρο: οι διακρατικοί πόλεμοι δεν αφορoύν τους ανθρώπους, αλλά τα κράτη και τα καπιταλιστικά συμφέροντα, και καταλήγουν πάντα να καταστρέφουν ανθρώπινες και μη ζωές. Ο πόλεμος που ξεκίνησε στις 28/02/2026 με επίθεση του δυτικού μπλοκ ΗΠΑ-Ισραήλ ενάντια στο Ιράν και στον νότιο Λίβανο μετρά ήδη -παρά τις φαινομενικές εκεχειρίες- πολλούς νεκρούς στο πεδίο της μάχης και οι καταστροφικές συνέπειές του είναι εμφανείς σε παγκόσμιο επίπεδο. Η πρόφαση της καταστροφής του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν και της απελευθέρωσης του πληθυσμού από το καταπιεστικό καθεστώς του , που προβλήθηκαν από τις ΗΠΑ ως αιτίες του πολέμου, δεν είναι ικανές να αποκρύψουν τις βλέψεις για έλεγχο των ενεργειακών αποθεμάτων από την αμερικανική αυτοκρατορία που φαίνεται να χάνει την παντοδυναμία της. ΗΠΑ και Ισραήλ φαίνεται να επιδιώκουν την ανατροπή του ιρανικού καθεστώτος με απώτερο στόχο την κατάρριψη κάθε εμποδίου στην κυριαρχία του Ισραήλ στην περιοχή της δυτικής Ασίας.
Η δεδομένη εναντίωσή μας απέναντι στις επεκτατικές πολεμικές επιχειρήσεις των αποικιοκρατικών δυτικών δυνάμεων δεν μπορεί να παραγνωρίσει πως ο πόλεμος αποτελεί κομμάτι ενός ευρύτερου συστήματος που αναπαράγεται και συντηρείται μέσω της πολεμικής οικονομίας (βιομηχανία όπλων, εδαφικός έλεγχος, συστήματα επιτήρησης). Τα κράτη, επιδιώκοντας να επιβιώσουν και να μεγαλώσουν μέσα σε αυτό το αδηφάγο σύστημα, στρέφονται ενάντια στον εξωτερικό επιτιθέμενο εχθρό και παράλληλα σε κάθε εσωτερικό εχθρό που αμφισβητεί τη διαιώνισή τους. Γι’ αυτό ως αναρχικά υποκείμενα στο επίκεντρο του πολέμου δεν βλέπουμε τη γεωπολιτική ανάλυση που επιτάσσει την επιλογή ανάμεσα στο «λιγότερο κακό» στρατόπεδο, αλλά τις αντιστάσεις που διαμορφώνονται απέναντι σε αυτό το δολοφονικό σύστημα.
Στο Ιράν συγκεκριμένα, η αντίσταση -όσες πολυπλοκότητες κι αν έχει ως προς την κατανόηση των κοινωνικών, οικονομικών και πολιτισμικών προεκτάσεών της- δεν είναι κάτι αφηρημένο αλλά πραγματικοί αγώνες που κλιμακώθηκαν ξανά τον Γενάρη του 2026 ως αντίδραση στον αυξανόμενο πληθωρισμό και διευρύνθηκαν κοινωνικά πριν ξεκινήσει ο πόλεμος. Η αντίσταση αυτή υπήρξε συνέχεια χρόνιων εξεγέρσεων και επαναστατικών κινημάτων, με πιο πρόσφατα παραδείγματα το 2009, 2017, 2019 και το κίνημα Jin/Jihan/Azadi. Το ιρανικό κράτος είχε πάντα μόνο μία απάντηση: εκτελέσεις, βασανισμοί, φυλακίσεις και δολοφονίες εν ψυχρώ στον δρόμο. Οι εκτελέσεις από το ιρανικό κράτος αποτελούν μια συστημική πρακτική που συνεχίζει να συμβαίνει, ενώ η παγκόσμια προσοχή έχει στραφεί κυρίως προς τον πόλεμο. Ιστορικά ωστόσο, υπάρχουν αντιστασιακοί αγώνες που θυμόμαστε και στηρίζουμε όπως αυτούς των κουρδικών, των Μπαλούχ και των Αφγανικών μειονοτήτων, οι οποίες είναι αυτές που έχουν στοχοποιηθεί πιο αιχμηρά από το ιρανικό κράτος. Είμαστε σε πλήρη αλληλεγγύη με την παλαιστινιακή και τη λιβανέζικη αντίσταση, που συνεχίζει να πολεμά τον εποικισμό και τον αποικιοκρατισμό ως έναν διαρκή αγώνα, ενώ συχνά ωθείται στο παρασκήνιο. Στο ίδιο πλαίσιο, οφείλουμε να αναφερθούμε και στην πρόσφατη ψήφιση της θανατικής ποινής για Παλαιστίνιους/ες κρατούμενους/ες από το ισραηλινό κοινοβούλιο, η οποία έρχεται ως συνέχεια της θεσμικής γενοκτονίας των Παλαιστίνιων από το αποικιοκρατικό κράτος του Ισραήλ.
Όσο ο πολεμος παρουσιάζεται από τα συστημικά ΜΜΕ σαν μια “μακρινή εκρηκτική συνθήκη που διαταράσσει την κοινωνική ειρήνη”, οι άνθρωποι που αντιστέκονται πρόβάλλονται είτε ως υποστηρικτές και υποστηριζόμενοι από τις ΗΠΑ, είτε ως άμεσα συνδεδεμένοι με συγκεκριμένες αντιστασιακές ομάδες όπως πχ. η Χεζμπολάχ ή η Χαμάς. Το διπολικό αφηγήμα που δημιουργείται εδώ, που επιτάσσει την σύμπραξη με το ένα ή το άλλο στρατόπεδο, υπονομεύει την υπαρκτή αντίσταση απέναντι στην εξουσία και τροφοδοτεί την περαιτέρω στρατιωτικοποίηση ως τη μοναδική λύση. Αυτό δεν συμβαίνει μόνο στις εμπόλεμες ζώνες αλλά παντού. Στην Ευρώπη το βλέπουμε ξεκάθαρα: τα ευρωπαϊκά κράτη αναβαθμίζουν τα εξοπλιστικά τους προγράμματα, η καταστολή αυξάνεται, η μετανάστευση ποινικοποιείται και η ιδέα του «εσωτερικού εχθρού» συνεχίζει να μεγαλώνει. Όσο και αν το θέαμα που ταίζουν τα ΜΜΕ αποσκοπεί στο να αποσυνδεθούμε και να παραμείνουμε παθητικά απέναντι στα όσα βλέπουμε να εξελίσσονται στις οθόνες μας, γνωρίζουμε πολύ καλα πως ο πόλεμος δεν είναι μόνο οι βόμβες, είναι επίσης τα σύνορα, η εκμετάλλευση, η ακρίβεια και ο περισσότερος έλεγχος πάνω στην κοινωνία.
Φέρνοντας το σκηνικό στο τοπικό επίπεδο όπου ζούμε, το ελληνικό κράτος αποτελεί ενεργό υποστηρικτή του γενοκτονικού κράτους του Ισραήλ και με κάθε ευκαιρία βάζει το λιθαράκι του για τη συνέχιση αυτού του πολέμου. Η βάση του ΝΑΤΟ στη Σούδα αποτελεί το σημείο ανεφοδιασμού των αμερικανικών αεροπλανοφόρων που κινούνται προς το Ιράν, το ελληνικό κράτος στέλνει φρεγάτες στην Κύπρο με την έναρξη του πολέμου και κομπάζει για το αντιπυραυλικό σύστημα patriot που έχει εγκαταστήσει στη Σαουδική Αραβία το οποίο συνέβαλε στην κατάρριψη ιρανικών drones. Το ελληνικό κράτος ενεργά φιλοδοξεί να βαφτίζεται στρατηγικός σύμμαχος των ΗΠΑ και ο έμπιστος εκτελεστής των ισραηλινών συμφερόντων στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου. Τελευταίο εξόφθαλμο παράδειγμα της ενεργής υποστήριξης της Ελλάδας στο Ισραήλ αποτελεί η αναχαίτηση των πλοίων του διεθνούς στολου αλληλεγγύης global summut flotilla σε διεθνή ύδατα αλλά εντός της ελληνικής περιοχής διάσωσης λίγο έξω από την Κρήτη, η οποία πραγματοποιήθηκε, όχι απλώς με τη συνενοχή, αλλά με τη συνεργασία του ελληνικού κράτους.
Στη συνεργασία αυτή, το ελληνικό κράτος δεν πρόκειται για μαριονέτα, αλλά για γνήσιο εκφραστή των συμφερόντων του ελληνικού κεφαλαίου. Οι εφοπλιστές πλουτίζουν όσο στέλνουν ανθρώπους στην εμπόλεμη ζώνη αναγκάζοντάς τους να υπογράψουν «σύμφωνα θανάτου» ενώ η τουριστική βιομηχανία και το κτηματομεσιτικό κεφάλαιο ανθίζουν με ισραηλινές επενδύσεις.
Αναγνωρίζοντας πως η μετανάστευση μπορεί να αποτελέσει και άμεσο αποτέλεσμα αυτών των πολέμων, η ανάγκη για αδιάκοπη αντίστασή ενάντια στις ρατσιστικές ιδέες είναι επιτακτική. Όλος αυτός ο κόσμος που του φοριέται η ταμπέλα του “μετανάστη” υποβάλλεται στην κρατική διπολική ρητορική περί εχθρών και θυμάτων που δικαιολογεί στη δημόσια σφαίρα τον πολυμέτωπο πόλεμο του κράτους απέναντι στις/στους/στα μετανάστριες/ες/α (όπως ακριβώς ΗΠΑ-Ισραήλ προβάλλουν το Ιράν ως απειλή). Έναν πόλεμο για τον οποίο η εξουσία έχει ήδη εξοπλιστεί νομικά με το τελευταίο αντιμεταναστευτικό νομοσχέδιο που ποινικοποιεί την είσοδο και την παραμονή στη χώρα μετατρέποντας τη διοικητική κράτηση σε ποινική, αυξάνοντας τα χρονικά όρια εγκλεισμού των μεταναστ(ρι)ών, σκοπεύοντας έτσι να τις αορατοποιεί και να τους αποκλείει ακόμα περισσότερο. Οι άνθρωποι που δολοφονούνται στα σύνορα, οι φυλακισμένοι στα κέντρα κράτησης, αυτές των οποίων οι απλήρωτες εργατοώρες εξυπηρετούν την άνθηση του ντόπιου κεφαλαίου είναι που βαφτίζονται ως εχθροί. Την ίδια στιγμή ο δυτικός κόσμος -του οποίου ο μηχανισμός- εκμεταλλεύεται φυσικούς πόρους, ολόκληρους πληθυσμούς και οικονομίες φτωχότερων χωρών και εντείνει την παραγωγή των όπλων και της στρατιωτικής τεχνολογίας είναι αυτός που βαφτίζεται ως “θύμα” και “σωτήρας”. Ενώ η καπιταλιστική κρίση θερίζει, τα ευρωπαϊκά κράτη επιλέγουν να θυματοποιούνται και να αποδίδουν ευθύνες στις μετανάστριες για την φτώχεια και το κόστος ζωής, μεταμορφώνοντάς τες ξαφνικά σε παράνομες εισβολείς από τις οποίες η Ευρώπη πρέπει να προστατευτεί. Το ελληνικό κράτος συγκεκριμένα -που ποινικοποιεί οποιοδήποτε άτομο περνάει τα σύνορα ενώ γνωρίζει πολύ καλά πως η πλειονότητα του εργατικού δυναμικού σε οικοδομές, αγροτικές δουλειές και τουρισμό, αποτελείται από μετανάστ(ρι)ες συνήθως χωρίς χαρτιά – αναπαράγει πιστά αυτή τη ρητορική. Με τον τρόπο αυτό κανονικοποιούνται οι βίαιες μαζικές επαναπροωθήσεις, οι φυλακίσεις σε κέντρα κράτησης, οι απελάσεις και οι συνεχείς αστυνομικές παρενοχλήσεις στο δρόμο,πράγματα που μπορεί να φάνταζαν απίθανα το 2015. Όλο αυτό το πατριαρχικό -και εξαιρετικά αντιφατικό- αφήγημα αποκαλύπτει μια ξεκάθαρη αδυναμία της δυτικής εξουσίας που παλεύει να διατηρήσει την κοινωνική υποταγή στο κεφάλαιο και την ψευδαίσθηση του καπιταλιστικού συστήματος ως μοναδικού τρόπου λειτουργείας.
Για εμάς ένα πράγμα είναι σίγουρο: αρνούμαστε να περιχαρακωθούμε στην επιλογή ανάμεσα σε διαφιλονικούμενα κυριαρχικά στρατόπεδα. Δεν τασσόμαστε στο πλευρό κανενός κράτους-προστάτη, κανενός γενοκτόνου, κανενός αυταρχικού καθεστώτος που καταστέλλει τις αντιστάσεις, κανενός επεκτατή. Δεν θα εξυπηρετήσουμε καμία “κρυμμένη” ελίτ που βγάζει φράγκα από την πολεμική βιομηχανία εις βάρος τόσων ζωών, ούτε θα αναλωθούμε σε κάποιο θεαματικό μιντιακό παιχνίδι περί καλών και κακών. Η αλληλεγγύη μας είναι με τις από τα κάτω εξεγερμένες όλου του πλανήτη, ενάντια στα κράτη και κάθε εξουσία. Προσπαθώντας να κατανοήσουμε τον πόλεμο στην ολότητά του και τις επιδράσεις που έχει στο εσωτερικό του δικού μας τοπικού πεδίου, ως ομάδα που δραστηριοποιούμαστε σε μια από τις κατεξοχήν μεταναστευτικές περιοχές του κέντρου, όσο κι αν οι πολιτικές εξευγενισμού παλεύουν να αλλοιώσουν αυτόν τον χαρακτήρα της, είναι επιτακτικό να στραφούμε συλλογικά ενάντια στον πόλεμο αυτόν που -πέρα από τα σύνορα- εδαφικοποιείται και στη γειτονιά μας με τους ρατσιστικούς «τυπικούς» ελέγχους χαρτιών και την καθημερινή ρατσιστική αστυνομική βία. Η επικοινωνία και το χτίσιμο σχέσεων με τον κόσμο που έχει ξεφύγει από αυτόν και τόσους άλλους αντίστοιχους πολέμους, η σύνδεση των αγώνων μας θα γεννήσει τις αντιστάσεις απέναντι σε κάθε κράτος-δολοφόνο και στα επανεμφανιζόμενα φασιστικά μορφώματα των κοινωνικών στρωμάτων. Να στραφούμε στο εσωτερικό ενάντια στο ελληνικό κράτος, να παρέμβουμε διαχέοντας τις αντιπολεμικές και αντικρατικές μας θέσεις με πολύμορφους αγώνες.
ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΠΟΛΕΜΟ ΚΡΑΤΗ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ
ΟΥΤΕ ΕΘΝΙΚΟΣ ΟΥΤΕ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑΞΙΚΟΣ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΕΛΛΑΔΑ-ΗΠΑ-ΙΣΡΑΗΛ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΜΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ
Against every war of states and capital, fire to the borders, solidarity with the uprisers
Beyond any geopolitical analysis we might read or attempt to formulate, one thing is certain: interstate wars do not concern people, but states and capitalist interests, and they always end up destroying human and non-human lives. The war that began on February 28, 2026, with an attack by the Western bloc-the U.S. -Israel against Iran and southern Lebanon has already claimed-despite the apparent ceasefires-many lives on the battlefield, and its devastating consequences are evident on a global scale. The pretext of destroying Iran’s nuclear program and liberating the population from its oppressive regime, which the U.S. put forward as reasons for the war, cannot conceal the ambitions of the American empire-which appears to be losing its omnipotence-to control energy reserves. The US and Israel appear to be seeking the overthrow of the Iranian regime with the ultimate goal of removing any obstacle to Israel’s dominance in the region of West Asia.
Our opposition to the expansionist military operations of the colonialist Western powers cannot overlook the fact that war is part of a broader system that is reproduced and sustained through the war economy (arms industry, territorial control, surveillance systems). States, seeking to survive and grow within this insatiable system, turn against the external aggressor and, at the same time, against any internal enemy that challenges their perpetuation. That is why, as anarchist subjects at the center of the war, we do not see the geopolitical analysis that dictates choosing between the “lesser evil” camp, but rather the resistances that are forming against this murderous system.
In Iran, specifically, the resistance-no matter how complex it may be in terms of understanding its social, economic, and cultural ramifications-is not an abstract concept but real struggles that escalated again in January 2026 in response to rising inflation and broadened socially before the war began. This resistance was a continuation of chronic uprisings and revolutionary movements, with the most recent examples occurring in 2009, 2017, 2019, and the Jin/Jihan/Azadi movement. The Iranian state has always had only one response: executions, torture, imprisonment, and cold-blooded murders in the streets. Executions by the Iranian state are a systemic practice that continues to this day, while global attention has been focused primarily on the war. Historically, however, there are resistance struggles that we remember and support, such as those of the Kurdish, Baluchi, and Afghan minorities, who have been the most sharply targeted by the Iranian state. We stand in full solidarity with the Palestinian and Lebanese resistance, which continues to fight against settlement and colonialism as an ongoing struggle, even as it is often pushed into the background. In the same context, we must also mention the recent vote by the Israeli Knesset to impose the death penalty on Palestinian by the Israeli parliament, which follows on from the institutional genocide of Palestinians by the colonial state of Israel.
While the mainstream media portrays the war as a “distant, explosive event that disrupts social peace,” those who resist are portrayed either as supporters of and backed by the U.S., or as directly linked to specific resistance groups such as Hezbollah or Hamas. The bipolar narrative created here, which demands alignment with one camp or the other, undermines actual resistance against authority and fuels further militarization as the only solution. This is not limited to war zones but is happening everywhere. In Europe, we see it clearly: European states are ramping up their military programs, repression is on the rise, migration is being criminalized, and the idea of the “internal enemy” continues to grow. No matter how much the spectacle fed to us by the media aims to disconnect us and keep us passive in the face of what we see unfolding on our screens, we know very well that war is not just bombs; it is also borders, exploitation, the rising cost of living, and broader social control.
Bringing the issue down to the local level where we live, the Greek state is an active supporter of the genocidal state of Israel and, at every opportunity, does its part to perpetuate this war. The NATO base in Souda serves as a refueling point for U.S. aircraft carriers heading toward Iran; the Greek state is sending frigates to Cyprus at the start of the war and boasting about the Patriot anti-missile system it has installed in Saudi Arabia, which contributed to the downing of Iranian drones. The Greek state actively aspires to be designated a strategic ally of the U.S. and the trusted executor of Israeli interests in the Eastern Mediterranean region. The most recent glaring example of Greece’s active support for Israel is the interception of ships from the international solidarity fleet, the Global Solidarity Flotilla, in international waters but within the Greek search-and-rescue zone just off Crete, which took place not merely with the complicity, but with the active cooperation of the Greek state.
In this cooperation, the Greek state is not a puppet, but a genuine representative of the interests of Greek capital. Shipowners grow rich by sending people into the war zone, forcing them to sign “death contracts,” while the tourism industry and real estate capital flourish with Israeli investments.
Recognizing that migration can also be a direct consequence of these wars, the need for unrelenting resistance against racist ideas is imperative. All these people labeled as “migrants” are subjected to the state’s binary rhetoric of enemies and victims, which justifies in the public sphere the state’s multi-front war against migrants (just as the U.S. and Israel portray Iran as a threat). A war for which the authorities have already equipped themselves legally with the latest anti-immigration bill, which criminalizes entry into and stay in the country by converting administrative detention into criminal detention, increasing the time limits for the detention of migrants, thus aiming to render them invisible and further marginalize them. The people murdered at the borders, those imprisoned in detention centers, and those whose unpaid labor serves the flourishing of local capital are the ones labeled as enemies. At the same time, the Western world-whose machinery exploits natural resources, entire populations, and the economies of poorer countries while ramping up the production of weapons and military technology-is the one labeled a “victim” and “savior” . While the capitalist crisis rages on, European states choose to play the victim and blame migrant women for poverty and the cost of living, suddenly transforming them into illegal intruders from whom Europe must protect itself. The Greek state, in particular-which criminalizes anyone who crosses the border while knowing full well that the majority of the workforce in construction, agricultural work, and tourism consists of migrants, usually undocumented-faithfully reproduces this rhetoric. In this way, violent mass pushbacks, detentions in detention centers, deportations, and constant police harassment on the streets-things that might have seemed unimaginable in 2015-are normalized. This entire patriarchal and highly contradictory narrative reveals a clear weakness of Western power as it struggles to maintain social subjugation to capital and the illusion of the capitalist system as the only way of functioning.
For us, one thing is certain: we refuse to be boxed into a choice between conflicting sovereign camps. We do not side with any protector state, any genocidal regime, any authoritarian regime that suppresses resistance, or any expansionist power. We will not serve any “hidden” elite that profits from the war industry at the expense of so many lives, nor will we be consumed by some spectacular media spectacle about good and evil. Our solidarity lies with the oppressed revolting across the globe, against states and all forms of authority. In our effort to understand war in its entirety and the effects it has within our own local context, as a group active in one of the city center’s most prominent immigrant neighborhoods-even as gentrification policies struggle to alter its character-it is imperative that we collectively turn against this war which, beyond borders -is also taking root in our neighborhood through racist “routine” ID checks and daily racist police violence. Communicating and building relationships with the people who have escaped this and so many other similar wars, and the uniting of our struggles will give birth to resistance against the (Greek) murderous state and the resurgent fascist formations within society. Το turn our attention inward against the Greek state and take action by spreading our anti-war and anti-state positions through diverse forms of struggle.
COMMUNITIES OF STRUGGLE IN EVERY NEIGHBOURHOOD AGAINST WAR, STATES AND BOSSES
NEITHER NATIONALIST NOR RELIGIOUS, OUR WAR IS A CLASS-WAR
AGAINST THE GREECE-USA-ISRAEL ALLIANCE
SOLIDARITY WITH ALL THE UPRISINGS FROM THE BOTTOM
FREE PALESTINE
Κατειλημμένο Κοινωνικό Κέντρο Ζιζανίων
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΧΑΡΕΙΣ ΚΑΝΙΒΑΛΟΥΣ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ…
Σήμερα, που οι πολεμικές συρράξεις μαίνονται ανά τον πλανήτη και που η στρατιωτικοποίηση των ζωών μας ολοένα και σκληραίνει, μπορούμε με ευκολία να συμπεράνουμε ότι βρισκόμαστε στην ιστορική καμπή μίας νέας επίθεσης της κυρίαρχης τάξης στους από τα κάτω.
Η Ευρώπη πλέον, με την ακροδεξιά να λαμβάνει όλο και περισσότερο χώρο σε κυβερνητικά σχήματα αλλά και στη δημόσια σφαίρα, κουρελιάζει περαιτέρω τις «φιλελεύθερες» ανθρωπιστικές αξίες. Αυτές που συχνά επικαλείται στην κούρσα της πολιτισμικής δυτικής υπεροχής, στο βωμό της εξυπηρέτησης των οικονομικών συμφερόντων των ισχυρών. Τα προσχήματα των ψευδεπίγραφων αξιών της Ευρώπης που δεν αλέθονται στον μύλο της πολεμικής βιομηχανίας, θάβονται στη συνοριογραμμή της, εκεί που καθημερινά ορίζεται ξανά και ξανά η αξία κάθε ζωής.
Το ελληνικό κράτος πειραματίζεται εδώ και χρόνια πάνω στα σώματα των μεταναστών, δοκιμάζοντας τις πιο απάνθρωπες πολιτικές του. Στα πρόσωπά τους δεν αναγνωρίζει ανθρώπους, παρά μόνο ένα πρόβλημα προς διαχείριση, μια κρίση που προσπαθεί να μετατρέψει σε ευκαιρία. Πάνω στις πλάτες τους αναπτύσσει πολιτικές και τεχνολογίες ελέγχου πληθυσμών, ενώ την ίδια στιγμή αναζητά τρόπους να βγάλει κέρδος από τη δυστυχία τους. Είτε χρησιμοποιώντας τους ως διαπραγματευτικό χαρτί στο διακρατικό παζάρι για τη νομή ευρωπαϊκών πόρων, είτε μέσω της ανάπτυξης μιας στρατο – αστυνομικής βιομηχανίας που αναλαμβάνει την επιτήρησή τους.
Η σταδιακή στρατιωτικοποίηση των συνόρων στον Έβρο και το Αιγαίο, σε συνδυασμό με τη ρητορική περί «υβριδικής απειλής», κατέστησε το μεταναστευτικό αμιγώς στρατιωτικό ζήτημα, νομιμοποιώντας ολοένα και πιο σκληρές πρακτικές. Τα σύνορα της Ελλάδας μετατράπηκαν την τελευταία πενταετία από διοικητικά όρια σε «πολεμικές ζώνες». Μετά τον Μάρτιο του 2020, ο Έβρος δεν φυλάσσεται απλώς· οχυρώνεται. Η κατασκευή του φράχτη και η χρήση στρατιωτικών μέσων επιτήρησης (drones, θερμικές κάμερες, ηχητικά κανόνια) καλλιέργησαν στην κοινή γνώμη την αίσθηση ότι η χώρα δέχεται «εισβολή». Μόλις πρόσφατα ο πρωθυπουργός σε επίσκεψή του στον Έβρο είπε 
απευθυνόμενος σε κατοίκους «τίποτε από όλα αυτά δεν θα μπορούσε να γίνει χωρίς τη δική σας βοήθεια. Εσείς οι Εβρίτες κρατήσατε τη χώρα και την Ευρώπη ασφαλή», δηλώνοντας ξεκάθαρα τη στήριξή του στα παραστρατιωτικά τάγματα που βγήκαν εκείνη την περίοδο.
Η στρατιωτικοποίηση της διαχείρισης οδήγησε στην αποδοχή των pushbacks και των δολοφονιών μεταναστών στα σύνορα ως μιας «νόμιμης» αμυντικής πρακτικής, παρά τις καταγγελίες και καταδίκες από διεθνείς οργανισμούς και θεσμούς. Στις 3/2/2026 το ελληνικό λιμενικό δολοφόνησε τουλάχιστον 15 μετανάστες στα ανοικτά της Χίου, λίγα χρόνια μετά τη δολοφονία περίπου 600 ανθρώπων στα ανοιχτά της Πύλου. Σε αυτές τις δολοφονίες μεταναστών έχουν να προστεθούν εκατοντάδες ακόμα, οι οποίες συμβαίνουν σχεδόν σε εβδομαδιαία βάση. Μέσα από τα παραπάνω, καθίσταται σαφές ότι το ελληνικό κράτος μέσα από τις επιλογές του, έχει πάρει θέση «μάχης», μέσα από τις δολοφονικές ενέργειες του λιμενικού, της frontex και των (παρα)στρατιωτικών φασιστικών ομάδων στα σύνορα αλλά και μέσα από τη σταθερή συμμετοχή και στήριξη του στην ευρωπαϊκή και νατοϊκή μηχανή πολέμου.
Αλλά και όσες μετανάστριες καταφέρουν να περάσουν τα σύνορα, η πραγματικότητα που τους επιφυλάσσει το ελληνικό κράτος είναι δυσοίωνη. Η ελληνική νομοθεσία προβλέπει την αύξηση στα όρια ποινών, χρηματικά αλλά και φυλάκισης, για τους “παράτυπους” μετανάστες και ποινικοποιεί επ’ άπειρον κάθε μη χαρτογραφημένη παραμονή στη χώρα. Κλείνει τα μάτια σε καθημερινές ρατσιστικές επιθέσεις φασιστών και νοικοκυραίων και τις κρατικές δολοφονίες μεταναστών σε αστυνομικά τμήματα. Θεσμοθετεί την απαγόρευση εισόδου για λόγους δημόσιας τάξης και εθνικής ασφάλειας ενώ επεκτείνει τους ορισμούς αυτών των λόγων. Η διάρκεια του χρονικού διαστήματος απαγόρευσης εισόδου για ζητήματα εθνικής ασφάλειας εκτείνεται από 5 έτη σε 10 έτη και εισάγεται δυνατότητα παράτασης αυτής μέχρι και για 5 έτη περαιτέρω. Με την ίδια τεκμηρίωση το Υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου έχει πρόσφατα προβεί στην επανεξέταση του καθεστώτος προστασίας στα πλαίσια του πολιτικού ασύλου σε δεκάδες πολιτικούς πρόσφυγες στην ελληνική επικράτεια, μεταξύ των οποίων και ο σύντροφος B.E.
Σε ιδεολογικό επίπεδο, το ελληνικό κράτος προσπαθεί μέσω της διαχείρισης των μεταναστριών να διεγείρει τα πιο φοβικά ένστικτα της κοινωνίας, κατασκευάζοντάς τους ως υπαρξιακή απειλή για την ευημερία του ντόπιου πληθυσμού. Καλλιεργεί συστηματικά την πεποίθηση ότι οι ζωές κάποιων είναι παντελώς αναλώσιμες καθώς αποτελούν εμπόδιο ή παράπλευρη απώλεια προς τη συλλογική πρόοδο. Και την ίδια στιγμή σφυγμομετρεί. Ζυγίζει πόση βία και θάνατο μπορεί να συνηθίσει η ντόπια κοινωνία, ώστε σιγά σιγά να αρχίζει να εφαρμόζει και πάνω της τις πολιτικές που εφάρμοζε για τους μετανάστες, ώστε να γίνουν αναλώσιμες και όσες ζωές δεν είναι ήδη. Για πολύ καιρό οι αιτίες που προκαλούν τη μετανάστευση είχαν σκεπαστεί από το κατεπείγον της διαχείρισης αυτού του πληθυσμού. Όλοι μιλούσαν για το «τι θα κάνουμε με τους μετανάστες;» και κανείς για το πώς προέκυψαν. Σήμερα πλέον οι πόλεμοι, η εξαθλίωση και τα αυταρχικά καθεστώτα, φαντάζουν όλο και πιο γνώριμα σε μεγάλες μερίδες του πληθυσμού. Καθώς όλα αυτά έρχονται κατά πάνω μας με γοργούς ρυθμούς, καλούμαστε να στήσουμε αναχώματα και να αγωνιστούμε για τις ζωές μας. Αυτόν τον αγώνα θέλουμε να τον δώσουμε μαζί με τις μετανάστριες, ανταλλάσσοντας εμπειρίες επιβίωσης και αντίστασης στον αυταρχισμό, καλλιεργώντας σχέσεις μεταξύ των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων.
Είναι καιρός που δεν έχουμε άλλη επιλογή παρά να δυναμώσουμε τις σχέσεις αλληλεγγύης και το πείσμα μας για αγώνα. Να επαναφέρουμε το όραμα και τον αγώνα στην καθημερινότητά μας. Να σαμποτάρουμε τις πολεμικές επιχειρήσεις του ελληνικού κράτους, να αρνηθούμε τη στρατιωτικοποίηση των ζωών μας, να αγωνιστούμε μαζί με μεταναστες/τριες και να συγκρουστούμε με τον σύγχρονο ολοκληρωτισμό.
ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΝΤΟΠΙΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΩΝ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΗ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ ΤΟΥΣ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ «ΕΙΡΗΝΗ» ΤΟΥΣ
αναρχικό στέκι υπόκεντρο
Κάλεσμα σε αντιπολεμική μικροφωνική συγκέντρωση στην Πλατεία Αγίου Παντελεήμονα, την Παρασκευή 5/6 στις 19.00
Καλούμε σε αντιπολεμική μικροφωνική συγκέντρωση στην πλατεία Αγίου Παντελεήμονα την Παρασκευή 6 Ιουνίου,στις 7 το απόγευμα.
Ακολουθεί το κείμενο του καλέσματος :
Nα σαμποτάρουμε την πολεμική μηχανή
Ο πόλεμος δεν είναι εικόνα στις ειδήσεις, στον δρόμο γεννιούνται συνειδήσειςΗ παγκόσμια πολεμική συγκυρία χτίζεται γύρω από στρατιωτικές συγκρούσεις για ηγεμονία, οικονομική και πολιτική εξουσία. Η γενοκτονία των Παλαιστινίων από το Ισραήλ με τη στήριξη ΕΕ-ΝΑΤΟ-ΗΠΑ, ο πόλεμος Ρωσίας-Ουκρανίας/ΝΑΤΟ, οι συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή και ο ανταγωνισμός ΗΠΑ-Κίνα-Ρωσία, συνθέτουν μια γενικευμένη πολεμική συνθήκη.Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το Ισραήλ και οι ΗΠΑ επιτέθηκαν στο Ιράν, με εκατοντάδες νεκρούς αμάχους. Στόχος τους η αποσταθεροποίηση και ρήξη του καθεστώτος του Ιράν όπως και η πολιτική ευθυγράμμιση της χώρας με τα δυτικά συμφέροντα.Το ελληνικό κράτος συμμετείχε και συμμετέχει ενεργά στην πολεμική αναμέτρηση, αποστέλλοντας φρεγάτες και αεροσκάφη F-16 στην Κύπρο και πυρομαχικά στα ΗΑΕ. Ταυτόχρονα, εντείνει τον ανταγωνισμό μεταξύ του ελληνικού και του τουρκικού κράτους, τοποθετώντας κοντά στα σύνορα,συστοιχίες πυραύλων στο νησί της Καρπάθου και ύστερα πολεμικά αεροσκάφη.Παράλληλα, οι αμερικανικές βάσεις στην Ελλάδα, και κατά κύριο λόγο η βάση της Σούδας στην Κρήτη, αξιοποιούνται για τον ανεφοδιασμό πλοίων και αεροσκαφών που συμμετέχουν στις στρατιωτικές επιχειρήσεις, ενώταυτόχρονα αναβαθμίζουν τα οπλικά τους συστήματα.
Εδώ πνιγμένοι, εκεί βομβαρδισμένοι οι μετανάστ(ρι)ες είναι της γης οι κολασμένοι Διαχρονικά και μέσα σε αυτή την πολεμική συγκυρία, πέφτουν βόμβες,επικρατούν η πείνα, η εξαθλίωση, το δουλεμπόριο, οι γενοκτονίες και οι πολεμικές συρράξεις με τη χρηματοδότηση, τη στρατιωτική εμπλοκή και τηνενίσχυση της ΕΕ. Εκείνοι/ες/α που προσπαθούν να διασωθούν και αναγκάζονται να φύγουν από τον τόπο τους, αναζητώντας μια καλύτερη τύχη και ζωή, χαρακτηρίζονται από το ελληνικό κράτος ως «εισβολείς»,«υβριδική απειλή» και «κίνδυνος». Με αυτόν τον τρόπο, το κράτος και οι μηχανισμοί καταστολής του (μπάτσοι, λιμενικό, στρατος, Frontex) στα σύνορα επιχειρεί για ακόμη μία φορά να αυστηροποιήσει τους νόμους – μεαναστολή χορήγησης ασύλου και φυλακίσεις ανθρώπων χωρίς χαρτιά – να ισχυροποιήσει την καταστολή, να χτίσει νέα στρατόπεδα συγκέντρωσης και να δολοφονεί στη θάλασσα, είτε μέσω pushbacks, είτε βυθίζοντας βάρκες,όπως στην Πύλο το καλοκαίρι του 2023, με δεκάδες νεκρούς και αγνοούμενους.Όσοι/ες/α καταφέρουν να περάσουν τα σύνορα και να φτάσουν στον ελλαδικό χώρο, έρχονται αντιμέτωποι/ες/α με απελάσεις, μαζικές συλλήψεις -σκούπες στο κέντρο της Αθήνας και σε άλλες πόλεις, με τον εγκλεισμό, τις δολοφονίες και τα βασανιστήρια σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και αστυνομικά τμήματα. Ταυτόχρονα και σε πλαίσιο εκμετάλλευσης, το ελληνικό κράτος έχει προχωρήσει σε συμφωνίες εισαγωγής μεταναστών εργατών που δουλεύουν σε άθλιες εργασιακές συνθήκες στα χωράφια και τον τουρισμό. H μετανάστευση αποτελεί για τους κυρίαρχους πεδίο κερδοφορίας, αφού τους προσφέρει φθηνό, ‘αόρατο’ εργατικό δυναμικό, από μικρά και μεγάλα αφεντικά, μπάτσους και συνοριοφύλακες, κυκλώματα διακίνησης,εκμεταλλευόμενοι τον πόνο και τη δυσμενή θέση των μεταναστών/ιων για τηνενίσχυση των κερδών τους. Ενάντια σε κράτος – κεφάλαιο και κάθε εξουσία Σε αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα που ο ρατσιστικός λόγος και πρακτικές ξεχειλίζουν και κατακλύζουν την καθημερινότητα του πολέμου, της ακρίβειας, της εξαθλίωσης, της μιζέριας, της υποτίμησης του μισθού μας και της ζωής μας, ευθύνονται οι ίδιοι μηχανισμοί που ευθύνονται και για τα αίτια που οδηγούν εκατομμύρια ανθρώπους στον δρόμο της προσφυγιάς και της μετανάστευσης. Οι υπεύθυνοι για τον πόλεμο, τη φτώχεια, την εκμετάλλευση και την καταπίεση είναι τα κράτη και το κεφάλαιο, όχι οι φτωχές και οι φτωχοί κατατρεγμένοι από τις χώρες που λεηλατεί η «δύση».Αγωνιζόμαστε με την προοπτική κοινών αγώνων ντόπιων και μεταναστών/ιων.Με τους καταπιεσμένους αυτού του κόσμου, εντός και εκτός συνόρων, δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα. Με κοινό πρόταγμα την αλληλεγγύη, να οργανωθούμε και να παλέψουμε μαζί, πλάι η μία στο άλλο, ενάντια στονκοινό εχθρό και καταπιεστή μας: τα κράτη και τους διαχειριστές τους,κάθε μορφή φασισμού, εθνικισμού, ρατσισμού και μιλιταρισμού, σε κάθε μορφή εκμετάλλευσης και εξουσίας. Για έναν κόσμο χωρίς σύνορα, πολέμους και έθνη. Για έναν κόσμο αλληλεγγύης, ισότητας και ελευθερίας. Για την αναρχία.
Αναρχική συλλογικότητα Acte
