>Κινητοποίηση αλληλεγγύης στον πολιτικό πρόσφυγα Soner Inanç, 9:00 στο υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου
>Συγκέντρωση για την υπεράσπιση των Αγράφων, 10:00 στο ΣτΕ
>Δίκη τριών εκπαιδευτικών της ΕΛΜΕ και του προέδρου του Ε.Κ. Πειραιά, 10:00 στα δικαστήρια Πειραιά
>Συγκέντρωση αλληλεγγύης στα προφυλακισμένα της υπόθεσης 1/7 στη Θεσσαλονίκη, 9:00 στα δικαστήρια
>Κινητοποίηση αλληλεγγύης στον πολιτικό πρόσφυγα Soner Inanç
ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ/CALL TO DEMO [GR/ENG]
Κινητοποίηση στο Υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου την Τετάρτη 07/10 09:00 (Λεωφόρος Θηβών 196-198)
Tην Τετάρτη 7 Οκτώβρη ο Soner Inanç πολιτικός αγωνιστής για τα εργατικά δικαιώματα και τις δημοκρατικές ελευθερίες στην Τουρκία κλείνει 42 ημέρες απεργίας σε απεργίας πείνας ενώ είνα διαδοχικά από τα τέλη Ιούλη σε κράτηση στο ΑΤ Λαυρίου, έπειτα στη Θεσσαλονίκη και από τις 9 Σεπτέμβρη στο ΠΡΟΚΕΚΑ Παρανεστίου Δράμας. Τα αιτήματα της απεργίας πείνας είναι η απελευθέρωση του και η απόδοση καθεστώτος ασύλου.
Σε ενδεχόμενη απόρριψη του αιτήματος ασύλου του ο Soner Inanç κινδυνεύει με άμεση απέλαση και φυλάκιση στην Τουρκία. Ο ίδιος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Τουρκία καθώς έχει στοχοποιηθεί για την πολιτική δράση του από το τουρκικό κράτος και ήδη έχει φυλακιστεί στο παρελθόν για τη συμμετοχή του στο κίνημα του Gezi Park.
Στις 5 Οκτωβρίου εκδόθηκε η απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Καβάλας επί των αντιρρήσεων κατά της κράτησης του. Η απόφαση απορρίπτει τις αντιρρήσεις του Soner, βασιζόμενη σε μία σειρά από ψευδείς παραδοχές και νομικές υπερβάσεις μετά από πρωτοφανή, πολιτικού χαρακτήρα, παρέμβαση του ΠΡΟΚΕΚΑ Δράμας μέσα από τον ψευδή ισχυρισμό πως ο Soner Inanç ξεκίνησε απεργίας στις 18/09 (!!). Για όλους εμάς, αυτή παρέμβαση καταδεικνύει την πολιτική στοχοποίηση του όπως και όλων των πολιτικών προσφύγων από την Τουρκία μέσα από τις όχι-και-τόσο-κρυφές συμφωνίες μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Ταυτόχρονα, η “λογική” των απορριπτικών ως τώρα αποφάσεων της υπηρεσίας ασύλου καταδεικνύει τις συνέπειες των μεγάλων αλλαγών που έχουν επέλθει στο καθεστώς ασύλου τα τελευταία έτη καθώς έχουμε να κάνουμε με την καταστρατήγηση της έννοιας του πολιτικού ασύλου. Γι’αυτό και ο αγώνας του Soner είναι και αγώνας για το πολιτικό άσυλο γενικότερα και χρειάζεται τη στήριξη όλων μας.
Καταγγέλουμε το ΠΡΟΚΕΚΑ Δράμας, τη δίοικηση και το ιατρικό προσωπικό του για την σκοπίμως ελλειπέστατη πρόσβασή του σε υπηρεσίες υγείας και την υποβολή του Soner σε εξευτελιστική μεταχείριση, προσπαθώντας να τον «πείσουν» (δηλαδή, να τον πιέσουν) να σταματήσει την απεργία ή ελέγχοντας αν «όντως δεν τρώει». Μετά από πολλές εβδομάδες στέρησης βιταμινών, αναγκαίων για την μη ύπαρξη μόνιμων επιπτώσεων, το αίτημα αυτό άρχισε να καλύπτεται όπως όφειλε εξαρχής μετά από συνεχή πολιτική κινητοποίηση και δημοσιογραφική κάλυψη για τον κίνδυνο τον οποίο διατρέχει αν δεν του χορηγηθούν. Το ΠΡΟΚΕΚΑ Παρανεστίου οφείλειως απεργός πείνας ο Soner Inanç να παρακολουθείται από ανεξάρτητη ιατρική επιτροπή για να διασφαλιστεί η απρόσκοπτη άσκηση της ως πολιτική δράση με συγκεκριμένα αιτήματα: τη συνέχιση της διαδικασίας απόδοση ασύλου, την μη απέλαση του στην Τουρκία και την απελευθέρωσή του. Ο Soner δηλώνει αποφασισμένος να συνεχίσει στον αγώνα του, αφού κρατείται άδικα, περιμένοντας νέα απόφαση για το άσυλό του.
Την Τετάρτη 7 Οκτώβρη εξετάζεται και πάλι προσφυγή επί του αιτήματος ασύλου του, απόφαση για την οποία χρειάζεται να εκδοθεί το συντομότερο δυνατό καθώς η απεργία πείνας του Soner βρίσκεται σε εξαιρετική επικίνδυνο στάδιο. O Soner Inanç δε ζητάει τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από μια ανεπηρέαστη απόφαση, η οποία θα αναγνωρίσει την ουσία του ζητήματος: ο Soner Inanç διώκεται πολιτικά και ως εκ τούτου ποινικά από το τουρκικό κράτος και τους κατασταλτικούς μηχανισμούς του. Η πολιτική στοχοποίηση στο ελληνικό κράτος είναι μια δεύτερη δίωξη, η οποία καταστρατηγεί κάθε έννοια ασύλου.
Στηρίζουμε σε όλα τα επίπεδα την άμεση απελευθέρωση και απόδοση πολιτικού ασύλου στον Soner Inanç. Σε αυτήν την κατεύθυνση καλούμε σε:
κινητοποίηση στο Υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου την Τετάρτη 07/10 09:00 (Λεωφόρος Θηβών 196-198)
Solidarity with Migrants
English:
CALL TO DEMON [GR/ENG]
Demo at the Ministry of Migration and Asylum on Wednesday 07/10 at 09:00 (196-198 Leoforos Thivon)
On Wednesday, October 7, Soner Inanç, a political activist fighting for workers’ rights and democratic freedoms in Turkey, will reach 42 days on hunger strike, while he has been successively detained since the end of July, first at the Lavrio Police Station, then in Thessaloniki, and since September 9 at the Pre-Removal Detention Center (PROKEKA) in Paranesti, Drama. The demands of his hunger strike are his release and the granting of asylum status.
If his asylum application is rejected, Soner Inanç faces immediate deportation and imprisonment in Turkey. He was forced to leave Turkey after being targeted by the Turkish state for his political activity and has previously been imprisoned for his participation in the Gezi Park movement.
On October 5, the decision of the Administrative Court of Kavala was issued regarding his objections to his detention. The decision rejects Soner’s objections, relying on a series of false assumptions and legal overreaches, following an unprecedented political intervention by the through the false claim that Soner Inanç began his hunger strike on September 18 (!!). For all of us, this intervention demonstrates his political targeting, as well as that of all political refugees from Turkey, through the not-so-hidden agreements between Greece and Turkey. At the same time, the “logic” behind the asylum service’s rejection decisions to date demonstrates the consequences of the major changes that have taken place in the asylum system in recent years, as we are dealing with the undermining of the very concept of political asylum. This is why Soner’s struggle is also a struggle for political asylum in general, and why it needs all of our support.
We denounce the PROKEKA in Paranesti, its administration and its medical staff for deliberately providing him with extremely inadequate access to healthcare and subjecting Soner to degrading treatment, attempting to “convince” him, that is, pressure him, to stop his hunger strike or checking whether he is “really not eating”. After many weeks without access to vitamins necessary to prevent permanent damage, this need finally began to be addressed as it should have been from the outset, following continuous political mobilization and media coverage of the danger he faces if they are not provided to him.
As a hunger striker, Soner Inanç must be monitored by an independent medical committee in order to ensure the unhindered exercise of his hunger strike as a form of political action with specific demands: the continuation of the asylum process, his non-deportation to Turkey, and his release. Soner states that he is determined to continue his struggle, as he is being unjustly detained while awaiting a new decision on his asylum application.
On Wednesday, October 7, his appeal regarding his asylum application will be examined. A decision needs to be issued as soon as possible, as Soner’s hunger strike has reached an extremely dangerous stage. Soner Inanç asks for nothing more and nothing less than an impartial decision which will recognize the substance of the matter: Soner Inanç is being politically and, consequently, criminally persecuted by the Turkish state and its repressive mechanisms. His political targeting by the Greek state constitutes a second persecution, undermining any notion of asylum.
We support, at every level, the immediate release of Soner Inanç and the granting of political asylum to him.
In this direction, we call for:
A demonstration at the Ministry of Migration and Asylum on Wednesday 07/10 at 09:00 (196-198 Leoforos Thivon).
Solidarity with Migrants
>Συγκέντρωση για την υπεράσπιση των Αγράφων
Την Τετάρτη 7 Οκτωβρίου 2026, στο Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ) πρόκειται να εξετασθεί η προσφυγή τεσσάρων Δήμων, της Καρδίτσας, Αργιθέας, Λίμνης Πλαστήρα και Μουζακίου ,του Δικτύου και του ΕΟΣΚ ενάντια στη δημιουργία αιολικού πάρκου στη θέση «Ζυγουρολίβαδο».
Το επικείμενο έργο αποτελεί συνέχεια της ισοπέδωσης του Τυμπάνου και εντάσσεται στα σχέδια των «αρπακτικών» για τη μετατροπή των Αγράφων σε βιομηχανική περιοχή, τη λεηλασία της φύσης και την ιδιωτικοποίηση της ενέργειας.
Η παραπάνω εξέλιξη δεν είναι ένα γεγονός που έρχεται σαν κεραυνός εν αιθρία. Είναι η λογική συνέχεια των πολιτικών κράτους, κεφαλαίου και Ε.Ε., οι οποίες βασίζονται στις επιδιώξεις τους για την ιδιωτικοποίηση των φυσικών πόρων, του νερού, της ενέργειας και οδηγούν σε ενεργειακό παροξυσμό, ενώ ταυτόχρονα εκτινάσσουν τις τιμές της ενέργειας στα ύψη. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τίποτα δεν μας χαρίστηκε· όλα τα κατακτήσαμε με τους αγώνες μας. Είμαστε σίγουροι ότι με πολλούς και πολλές από εσάς έχουμε βρεθεί στις εκδηλώσεις και τις κινητοποιήσεις ενάντια στα αιολικά και την «πράσινη» ανάπτυξη που πραγματοποιήθηκαν στην πόλη και στα χωριά μας. Έχουμε συζητήσει πολλές φορές στα μοιράσματα και στις εξορμήσεις. Συναντηθήκαμε στις διαδηλώσεις στην πόλη της Καρδίτσας και στο βουνό, εκφράζοντας την αντίθεσή μας στη λεηλασία και την καταστροφή των Αγράφων. Μαζί πανηγυρίσαμε, όταν μπλοκάραμε τη δημοπρασία δημοτικών δασικών τεμαχίων, για να μην περάσει η αδειοδοτημένη γραμμή μεταφοράς ηλεκτρικού ρεύματος για τα αιολικά εργοστάσια. Μαζί βρεθήκαμε στους δρόμους και στα βουνά, για να υπερασπιστούμε τη φύση, τα χωριά και τη ζωή μας από αυτούς που τα ρημάζουν. Μαζί σταθήκαμε στο πλευρό όσων διώκονται γιατί έπραξαν το αυτονόητο, γιατί υπερασπίστηκαν τα Άγραφα από τα αδηφάγα σχέδια κράτους και επενδυτών. Και δικαιωθήκαμε! Μαζί χαρήκαμε και στη νίκη που επισφραγίστηκε με την απόφαση του ΣτΕ, έπειτα από χρόνια πολύμορφων αγώνων του κινήματος για τη σωτηρία των Αγράφων, για το οριστικό μπλοκάρισμα στις επιδιώξεις προς εγκατάσταση αιολικών στην ιστορική κορυφογραμμή της Νιάλας και στο Βοϊδολίβαδο.
Για εμάς τίποτα δεν τελειώνει στην αδειοδότηση ή όχι ενός έργου. Για να μην ξεχνάμε, ο Τύμπανος λεηλατήθηκε χωρίς τις νόμιμες αδειοδοτήσεις
Το δίκιο του αγώνα μας θα κριθεί στους δρόμους, στις παρεμβάσεις, στις πορείες και στα μπλόκα των έργων.
Καλούμε κάθε σύλλογο, κάθε πολίτη της Καρδίτσας, της περιοχής της Λίμνης Πλαστήρα και της ευρύτερης περιοχής και όλους τους υπερασπιστές των Αγράφων σε διαρκή επαγρύπνηση και αγώνα, γιατί ήρθε η ώρα να αναμετρηθούμε και πάλι με το κράτος, τους επενδυτές και τους μηχανισμούς τους, για να μην επιτρέψουμε να ισοπεδωθεί ακόμη ένα βουνό των Αγράφων. Για να μπλοκάρουμε τους σχεδιασμούς που φέρνουν την ακρίβεια και θέλουν να μετατρέψουν την περιοχή σε μια απέραντη βιομηχανική ζώνη από μπετό και παλιοσίδερα, από αποψιλωμένα δάση και ερημωμένα χωριά. Δεν περιμένουμε από κανένα σωτήρα να μας δώσει τη λύση. Ο μόνος δρόμος είναι αυτός του μαζικού και μαχητικού αγώνα. Με εμπιστοσύνη και βασισμένοι στις δικές μας δυνάμεις, με οργάνωση και συντονισμό από τα κάτω, να βρεθούμε στους δρόμους του αγώνα, για να υπερασπιστούμε τα Άγραφα και να μπλοκάρουμε την εγκατάσταση ανεμογεννητριών στην Καζάρμα και σε κάθε βουνό των Αγράφων .
Σας καλούμε και εμείς:
• Στη συνάντηση συλλογικοτήτων και συνέλευση για τη συνεχεια του αγώνα και την υπεράσπιση των Αγράφων, το Σάββατο 3 Οκτωβρίου, στις 18:00, στο ορειβατικό καταφύγιο Καραμανώλη.
• Στην ανάβαση στην κορυφή Τέμπλα από το καταφύγιο, τη Κυριακή 4 Οκτωβρίου, στις 09:00.
• Στη συγκέντρωση στο ΣτΕ, την Τετάρτη 7 Οκτωβρίου, στις 10:00, όπου θα εξεταστεί η αίτηση ακύρωσης της περιβαλλοντικής άδειας για το αιολικό εργοστάσιο στην κορυφή Καζάρμα που περιλαμβάνει 9 ανεμογεννήτριες των 150 μέτρων.
Τα Άγραφα στο διάβα των αιώνων παρέμειναν ανυπότακτα, απάτητα και ελεύθερα με αγώνες και αντίσταση.
Στον ίδιο δρόμο να βαδίσουμε και εμείς
Ανοιχτη Συνέλευση ενάντια στην Πράσινη Ανάπτυξη και στα Αιολικά στα Άγραφα
>Δίκη τριών εκπαιδευτικών της ΕΛΜΕ και του προέδρου του Ε.Κ. Πειραιά
Η αγωνιστική δράση και τα σωματεία και πάλι στο στόχαστρο: Βάζουμε φραγμό στα σχέδια τους! ΟΛΕΣ/ ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 07/10/2026 ΣΤΙΣ 10:00 π.μ. ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΠΕΙΡΑΙΑ
Εκδικάζεται την Τετάρτη 07 Οκτωβρίου 2026 στο Πλημμελειοδικείο Πειραιά, μετά από αναβολή, η υπόθεση που αφορά την ποινική δίωξη τριών συναδέλφων μας και μελών της ΕΛΜΕ Πειραιά και του Προέδρου του Εργατικού Κέντρου Πειραιά, που διώκονται με μήνυση που υπέβαλε εναντίον τους ο πρώην Διευθυντής Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, για τη συμμετοχή τους:
- σε κινητοποίηση που είχε γίνει στις 30/11/2022 στα γραφεία της ΔΔΕ ενάντια στις πρώτες διώξεις εκπαιδευτικών
- σε διαμαρτυρία, στις 17/3/2023 στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, ενάντια σε διαφημιστική ημερίδα της ιδιωτικής εκπαίδευσης από την ΔΔΕ Πειραιά!
Σε μια συγκυρία όπου η ελληνική κοινωνία βάλλεται οικονομικά αντιμετωπίζοντας ένα απίστευτο κύμα ακρίβειας και εξαθλίωσης και η δημόσια εκπαίδευση υποβαθμίζεται καθημερινά τόσο από τις τεράστιες ελλείψεις υλικοτεχνικών υποδομών, όσο και από την έλλειψη εκπαιδευτικού προσωπικού (οι φετινοί διορισμοί και προσλήψεις αναπληρωτών μέχρι σήμερα είναι από τους λιγότερους των τελευταίων χρόνων), αλλά και από τις συγχωνεύσεις τμημάτων, οι διώξεις των εκπαιδευτικών είναι το μοναδικό πράγμα που συνεχίζεται ακατάπαυστα, είτε λόγω απεργίας από την αξιολόγηση, είτε λόγω συνδικαλισμού!
Οι διώξεις των παραπάνω συναδέλφων μας είναι ξεκάθαρα πολιτικές, καθώς κατηγορούνται επειδή άσκησαν το δικαίωμα έκφρασης της πολιτικής τους άποψης για να υπερασπιστούν το χαρακτήρα του δημόσιου σχολείου, που αφορά όλους εμάς ως εργαζομένους αλλά και τους μαθητές μας που δικαιούνται δημόσια δωρεάν εκπαίδευση! Στο κατηγορητήριο, η κινητοποίηση στη ΔΔΕ μεταφράζεται σε «φωνασκίες» και «διατάραξη της ομαλής λειτουργίας δημόσιας υπηρεσίας». Και επειδή αυτά είναι προφανώς ανεπαρκή, η μήνυση φορτώνεται με χαλκευμένες κατηγορίες για φθορές σε μυστηριώδεις πόρτες και με σοβαρότερες χαλκευμένες κατηγορίες στον πρόεδρο του ΕΚ Πειραιά για πρόκληση «σωματικής βλάβης» που θα «μπορούσε να προκαλέσει κίνδυνο ζωής».
Η παρουσία μας την Τετάρτη 07/10/2026 έξω από το δικαστήριο είναι πολύ σημαντική τη στιγμή που η πολιτική του υπουργείου Παιδείας αποσκοπεί στην περιστολή των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων όλων μας, δηλαδή των ελευθεριών μας να μιλάμε, να αποφασίζουμε και να δρούμε για τη διασφάλιση των συνθηκών εργασίας μας, την υπεράσπιση της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης και για τη μη κατηγοριοποίηση των μαθητών μας, η οποία είναι ξεκάθαρα ταξική!
Η συμμετοχή μας σημαίνει ότι καθένας και καθεμία είναι σκεπτόμενος/η και δρών εργαζόμενος/η και κατ’ επέκταση συλλογικό πολιτικό υποκείμενο. Σημαίνει την αναγνώριση της αντίδρασης που πρέπει να υπάρχει στην πίεση που μας ασκείται μέσα από την αξιολόγηση να πειθαρχήσουμε στις πολιτικές τους για να αποδεικνύουμε ότι «αξίζουμε» σαν εκπαιδευτικοί, ότι το σχολείο μας «αξίζει» σαν μονάδα, γιατί αλλιώς μπορούν απλά να μας σβήσουν από το χάρτη.
Η συνδικαλιστική δράση είναι το μέσο κατάκτησης των εργασιακών δικαιωμάτων μας, τα οποία μπορεί να θεωρούνται κεκτημένα, αλλά διακυβεύονται και καταπατώνται καθημερινά.
Και γι’ αυτό πρέπει να την υπερασπιζόμαστε με κάθε τρόπο!
Διεκδικούμε την αθώωση των συναδέλφων μας και την παύση κάθε πολιτικής δίωξης!
Κάτω τα χέρια από τους αγωνιστές συνδικαλιστές συνάδελφους μας!
Κάτω τα χέρια από τους απεργούς συναδέλφους/συναδέλφισές μας!
Ποινικοποιούν ξανά την συνδικαλιστική δράση – Όλοι και όλες στις 7/10, στις 10 πμ στα Δικαστήρια Πειραιά
Στάση εργασίας από ΕΛΜΕ Πειραιά 10:00-14:00
Σε δίκη για κινητοποιήσεις τρία συνδικαλιστικά στελέχη της ΕΛΜΕ: ο πρόεδρος του ΔΣ Ηλίας Πατίδης, ο Ακρίτας Καλούσης μέλος του ΔΣ και ο Παναγιώτης Χουντής πρώην γραμματέας του ΔΣ. Και ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Πειραιά Μάρκος Μπεκρής.
Κάτω τα χέρια από τα σωματεία, τους λαϊκούς αγώνες και την απεργία
Μετά την αναβολή της δίκης στις 23/3, στις 7/10 θα εκδικαστεί η μήνυση που έχει καταθέσει ο ΔΙΔΕ Πειραιά ενάντια στους 4 συνδικαλιστές για μια κινητοποίηση που είχε γίνει στις 30/11/2022 στα γραφεία της ΔΔΕ ενάντια στις πρώτες διώξεις εκπαιδευτικών και για μια άλλη κινητοποίηση στις 17/3/2023 στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, ενάντια σε διαφημιστική ημερίδα της ιδιωτικής εκπαίδευσης από την ΔΔΕ Πειραιά!
Στο κατηγορητήριο για τους 4, η κινητοποίηση στη ΔΔΕ μεταφράζεται σε «φωνασκίες» και «διατάραξη της ομαλής λειτουργίας δημόσιας υπηρεσίας». Και επειδή αυτά είναι προφανώς ανεπαρκή, η μήνυση φορτώνεται με χαλκευμένες κατηγορίες για φθορές σε μυστηριώδεις πόρτες και με σοβαρότερες χαλκευμένες κατηγορίες στον πρόεδρο του ΕΚ Πειραιά για πρόκληση «σωματικής βλάβης» που θα «μπορούσε να προκαλέσει κίνδυνο ζωής»!
Η εξέλιξη, δυστυχώς, δεν είναι καθόλου πρωτοφανής. Εντάσσεται στο συνολικό κλίμα επίθεσης του συστήματος και των κυβερνήσεών του στα συνδικαλιστικά δικαιώματα, στο δικαίωμα στον αγώνα, την κινητοποίηση, τη διαδήλωση, με τα χιλιάδες πειθαρχικά για συμμετοχή στην απεργία- αποχή από την αξιολόγηση, με το πλήθος άλλων συνδικαλιστικών διώξεων, με το καθεστώς διοικητικής και εργοδοτικής τρομοκρατίας σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, με το νέο φασίζον πειθαρχικό πλαίσιο στο Δημόσιο, με το χτύπημα των διαδηλώσεων, τις συλλήψεις μαθητών και φοιτητών, τις διαγραφές φοιτητών.
Μια πολιτική που πάει χέρι χέρι με τη φτώχεια και την εξαθλίωση πλατιών λαϊκών στρωμάτων, αλλά και με την προετοιμασία μιας κοινωνίας να μην σηκώνει κεφάλι μπροστά στο μαύρο μέλλον της συντριβής των πιο βασικών δικαιωμάτων στη ζωή αλλά και μπροστά στην απεχθή προοπτική της όξυνσης των άδικων πολέμων.
Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι ο ενορχηστρωτής των διώξεων αυτών έχει ανταμειφθεί από τους πολιτικούς του προϊσταμένους (θέση στο ΔΣ του ΙΕΠ, θέση στην Επιτροπή για το Εθνικό Απολυτήριο).
Η δίκη αυτή δεν αφορά τους 4. Αφορά κάθε εργαζόμενο και εργαζόμενη, όλο το κίνημα των εργαζομένων. Άλλωστε οι αγώνες μας μπορούν να ανατρέψουν τους σχεδιασμούς τους! Φάνηκε με τη νίκη της επιστροφής της Χρύσας στο σχολείο, όπως και με τις πρώτες αποφάσεις για την απεργία αποχή που απαλλάσσουν τους εκπαιδευτικούς από την κατηγορία.
Η τρομοκρατία δεν θα περάσει – του λαού η πάλη θα τη σπάσει! Οι αγώνες θα νικήσουν!
Όλοι και όλες στις 7/10, στις 10 πμ στα Δικαστήρια Πειραιά
Καλούμε όλα τα σωματεία να πάρουν αποφάσεις και να καλέσουν ώστε στις 7/10, η δίκη του συνδικαλιστικού κινήματος να μετατραπεί σε μια μεγάλη διαδήλωση υπεράσπισης των αγώνων και των σωματείων.
>Συγκέντρωση αλληλεγγύης στα προφυλακισμένα συντρόφια
Πρώτες πρωινές ώρες της Παρασκευής 10/7 η Αντιτρομοκρατική μαζί με την Κρατική Ασφάλεια εισβάλουν με τις γνωστές μαφιόζικες μεθόδους τους σε σπίτια και προχωρούν στις συλλήψεις ενός συντρόφου, μιας συντρόφισσας και ενός ακόμη ατόμου. Τα καθεστωτικά των ρουφιάνων δημοσιογράφων έσπευσαν να συνδέσουν τις συλλήψεις με τον εμπρησμό έξω από το σπίτι της πολιτεύτριας της ΝΔ, Αφροδίτη Νέστορα, όπου υπό αδιευκρίνιστες μέχρι στιγμής συνθήκες βρήκε τον θάνατο η μητέρας της. Ακόμη, από πολύ νωρίς έκαναν λόγο για τρομοκρατικές οργανώσεις και φυσικούς αυτουργούς, βάζοντας στο αφήγημά τους ακόμη και το γελοίο επινόημα των ηθικών αυτουργών. Παράλληλα, η κυβέρνηση της ΝΔ δεν δίστασε να εργαλειοποίησει το συμβάν, προκειμένου να σπείρει κλίμα τρομοκρατίας και να βάλει για άλλη μια φορά στο στόχαστρο τον αναρχικό χώρο, όπως φάνηκε από δηλώσεις βουλευτών και δελτία ειδήσεων. Στο ίδιο κλίμα τρομοϋστερίας έρχεται να προστεθεί και η “εξιχνίαση” της υπόθεσης της Marfin, έπειτα από 16 χρόνια ύστερα από ανώνυμο mail, με τις συλλήψεις που πραγματοποιήθηκαν την ίδια μέρα στην Αθήνα.
Το πρωί της Πέμπτης 16/07 συλλαμβάνεται ακόμη ένας σύντροφος με τα κανάλια απευθείας να τον συνδέουν με την ίδια υπόθεση, συνεχίζοντας την πάγια τακτική τους να προδικάζουν τα γεγονότα. Η συγκεκριμένη κατασταλτική μεθόδευση έρχεται να προστεθεί σε μια μακρά λίστα διώξεων εις βάρος ανθρώπων που αγωνίζονται υπερασπιζόμενοι τα αναρχικά ιδεώδη, εντασσόμενη παράλληλα στην προσπάθεια του κράτους να ποινικοποιήσει τις φιλικές και συντροφικές σχέσεις, όπως άλλωστε εχουμε δει και σε άλλες περιπτώσεις πχ του Π. Καλαϊτζή, Β. Σταθόπουλου, στην υπόθεση Αμπελοκήπων κλπ.
Τις επόμενες μέρες, έπειτα από τις ανακριτικές διαδικασίες, αποφασίζεται η προφυλάκισή τους στις φυλακές της Λάρισας, της Δράμας και τις γυναικείες Κορυδαλλού.
Οι ίδιοι άνθρωποι που τώρα χύνουν κροκοδείλια δάκρυα είναι οι υπεύθυνοι για τη δολοφονία 57 ανθρώπων, για την οποία υπόθεση η αστική δικαιοσύνη απέδειξε περίτρανα το ρόλο της ως υποστηρικτικός μηχανισμός κράτους και κεφαλαίου. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που σιωπούν σε εργοδοτικές δολοφονίες, γυναικοκτονίες, πνιγμούς μεταναστών. Είναι οι ίδιοι που οπλίζουν τα χέρια των μπάτσων, δίνοντάς τους το ελεύθερο να δολοφονούν όποιον/α δεν συμμορφώνεται με τις εντολές τους, αφήνοντας την αστυνομική αυθαιρεσία στο απυρόβλητο, όπως έχει φανεί από αρκετές υποθέσεις των τελευταίων ετών. Ο ίδιος κομματικός μηχανισμός που εκ φύσεως σπέρνει θάνατο παρουσιάζει επιλεκτική συμπόνοια, θυματοποιείται, ενώ είχε καλέσει ακόμη και ξενδιάντροπες συγκεντρώσεις προκειμένου να ανεβάσει τα εκλογικά του ποσοστά.
Η χρονική συγκυρία στην οποία γίναν ταυτόχρονα οι κατασταλτικές επιχειρήσεις σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα μόνο τυχαία δεν είναι. Κυβέρνηση και ΕΛΑΣ προσπαθούσαν να αποσιωπήσουν τα τότε πρόσφατα γεγονότα, όπως οι φονικές πυρκαγιές σε Λιτή, Ωραιόκαστρο και Ασπρόπυργο, η προσπάθεια ξεπλύματος των μπάτσων-βιαστών του Α.Τ. Ομόνοιας καθώς και η εν ψυχρώ δολοφονική επίθεση από την ΟΠΚΕ στον 20χρονο στο Άργος.
Το μόνο σίγουρο που μπορούμε να δηλώσουμε είναι πώς δεν αφήνουμε κανέναν και καμιά μόνη στα χέρια του κράτους. Απέναντι στη συνολική επίθεση που δέχεται το αναρχικό κίνημα, εμείς απαντάμε στους σημερινούς πραίτορες της αστικής δημοκρατίας και στους υποστηρικτές τους ότι ο κόσμος του αγώνα δεν τρομοκρατείται. Το πογκρόμ ενάντια στον αναρχικό χώρο έχει ήδη αρχίσει και είναι χρέος όλων να σταθούμε απέναντι στις κατασταλτικές μεθοδεύσεις του κράτους και να αντισταθούμε με αξιοπρέπεια.
Καλούμε σε συγκέντρωση αλληλεγγύης την Τετάρτη 7/10 στις 11:30 στα δικαστήρια Θεσσαλονίκης, όπου περνάνε από ανακρίτρια ο σύντροφος και η συντρόφισσα.
ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ / ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ
ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ
Συμβούλιο Αναρχικών
Τα ξημερώματα της 1ης Ιούλη πραγματοποιείται τριπλή εμπρηστική επίθεση σε σπίτια πολιτευτών της ΝΔ στη Θεσσαλονίκη. Η μία απο αυτές οδήγησε στον, υπό αδιευκρίνιστες μέχρι στιγμής συνθήκες, θάνατο της Βάγιας Νέστορα, μητέρας της πολιτεύτριας με τη ΝΔ, Αφροδίτης Νέστορα. Η κυβέρνηση και τα μίντια, ως είθισται, άδραξαν την ευκαιρία εργαλειοποίησης του εν λόγω θανάτου πραγματώνοντας το προεκλογικό τους σόου. Ως συνήθως, στο στόχαστρο των ερευνών, βρέθηκε για άλλη μία φορά ο α/α χώρος, με τα μίντια να συντηρούν το αφήγημα της κυβέρνησης, παρουσιάζοντας τον αντιεξουσιαστικό χώρο ως τη μήτρα παραγωγής υπόπτων, προδικάζοντας την υπόθεση πρωτού αυτή φτάσει στα χέρια της αστικής δικαιοσύνης.
Εννιά ημέρες μετά, η αντιτρομοκρατική προχωράει στη σύλληψη του συντρόφου Χάρη Σ., της συντρόφισσας Γεωργίας Β. κι ενός ακόμα ατόμου, ενώ στις 16/7 συλλαμβάνεται και οδηγείται στη ΓΑΔΘ ο σύντροφος Αίμονας Τ., με μοναδικό στοιχείο ενοχής την ψευδομαρτυρία του τρίτου συλληφθέντα. Ελλείψει στοιχείων, παρά την άρνηση όλων των κατηγοριών και ενώ δεν δόθηκε το περιθώριο εξέτασης μαρτύρων υπεράσπισης από την ανακρίτρια, αποφασίζεται η προφυλάκιση των δύο συντρόφων και της συντρόφισσας, οι οποίοι οδηγούνται στις φυλακές Λάρισας, Δράμας και Κορυδαλλού. προκειμένου να ολοκληρωθεί το αναγκαίο αφήγημα κράτους-μίντια, περί της ύπαρξης τουλάχιστον τριών δραστών και να αποκατασταθεί η “κοινωνική ειρήνη”. Παράλληλα, τα ειδησιογραφικά ασκώντας άριστα την ποταπή δουλειά τους διαρρέουν φωτογραφίες της συντρόφισσας και του συντρόφου από τυχαίες κάμερες της πόλης, ποινικοποιώντας για ακόμα μία φορά τις συντροφικές και φιλικές σχέσεις εντός του χώρου. Φυσικά, ο πολιτικός χρόνος στον οποίο συμβαίνουν τα παραπάνω δεν είναι τυχαίος. Είναι εμφανές πως το ελληνικό κράτος έχει εισέλθει σε καθεστώς πολεμικής προετοιμασίας και επομένως σε καθεστώς θωράκισης απέναντι σε εσωτερικούς εχθρούς. Εχθροί οι οποίοι κατασκευάζονται και παρουσιάζονται με μαεστρία από τον κρατικό μηχανισμό, με στόχο τον αποπροσανατολισμό του δημόσιου διαλόγου από τους υπαίτιους της εκμετάλλευσης και εξαθλίωσης των ζωών μας.
Δεν μας εκπλήσσει η χυδαία στάση μπάτσων, δημοσιογράφων και δικαστών απέναντί μας, αλλά ούτε και η αναξιοπρεπής μεταχείρηση και ο ευτελισμός του θανάτου ενός ατόμου της “δικής τους πλευράς”, με τα στελέχη της ΝΔ να παίζουν ένα ντροπιαστικό και συνάμα θλιβερό θέατρο στα κανάλια, προκειμένου να ασκήσουν συναισθηματικές πιέσεις στο κοινωνικό σύνολο. Οι τακτικές αυτές στοχεύουν διαχρονικά στην αποδυνάμωση και διάσπαση του α/α χώρου μέσα από ψεύδη και βρώμικα πολιτικά παιχνίδια.
Απέναντι σε όλη τη λασπολογία, τη χυδαιότητα και τη στοχοποίηση του αντιεξουαστικού κινήματος απαντάμε πως όχι μόνο τρόμο δεν αισθανόμαστε, αλλά τώρα, πολύ περισσότερο από ποτέ, μπροστά στην ολομέτωπη επίθεση που συλλογικά δεχόμαστε, δεν σκύβουμε το κεφάλι. Όσο προσπαθείτε να καταστήσετε κανονικότητα την υποτίμηση της ανθρώπινης ζωής, τόσο οι αγώνες μας θα μπαίνουν ανάχωμα στα σχέδιά σας. Στεκόμαστε πλάι στα συντρόφια μας με υπερηφάνεια, υψώνοντας τις φωνές μας ωστέ να μην σας αφήσουμε να ξεχάσετε πως οι δολοφόνοι είστε εσείς.
Καλούμε σε συγκέντρωση αλληλεγγύης εξώ από τα δικαστήρια, την Τετάρτη 07/10 όπου ο σύντροφος Χάρης Σ. και η συντρόφισσα Γεωργία Β. καλούνται για συμπληρωματική κατάθεση έπειτα απο προθεσμία που έλαβαν την Παρασκευή 02/10.
ΠΙΣΩ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ, ΕΜΠΡΟΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ
ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ
ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΜΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ
Ταμείο Αλληλεγγύης Φυλακισμένων και Διωκόμενων Αγωνιστ(ρι)ών
Στις 10/7, 2 συντρόφια και ένα ακόμα άτομο συλλαμβάνονται από την «αντι»τρομοκρατική, ενώ η τελευταία συνδέει τις συλλήψεις με πρόσφατο εμπρησμό. Παράλληλα πραγματοποιούνται, μετά από 16 χρόνια, συλλήψεις για την υπόθεση της Marfin. Επιπλέον την Πέμπτη 16/07 συλλαμβάνεται ένας ακόμα σύντροφος με τα κανάλια να τον συνδέουν με την υπόθεση της 01/07 της Θεσσαλονίκης και την αντιτρομοκρατική να εισβάλλει σπίτι του, πραγματοποιόντας έρευνα. Τα τρία συντρόφια προφυλακίζονται με τα μίντια να επιτίθενται στον αναρχικό χώρο και τη δικογραφία να παραμένει ανοικτή.
Δύναμη ως την λευτεριά στα συντρόφια μας, που είναι στα χέρια του κράτους.
Αγώνας, αυτοοργάνωση, αλληλεγγύη
Ανοιχτή συνέλευση αλληλεγγύης στα 3 προφυλακισμένα συντροφια για την υπόθεση της 01/07 στη Θεσσαλονίκη
Την Τετάρτη 7/10, η ανακρίτρια καλεί εκ νέου τα προφυλακισμένα συντρόφια και εμείς καλούμαστε να δείξουμε ότι δεν είναι μόνοι/ες τους στα χέρια του κράτους.
Λοιπόν,
Γράψε στην αρχή της πρώτης σελίδας:
εγώ δεν μισώ τους ανθρώπους
κανέναν δεν κλέβω
μα αν πεινάσω
τρώω τη σάρκα του σφετεριστή μου.
Φυλάξου.
Από την πείνα μου φυλάξου
κι απ’ την οργή μου.
(Απόσπασμα από το ποίημα “Ταυτότητα” του Παλαιστίνιου ποιητή Μαχμούντ Νταρουίς)
Τα γεγονότα
Στις 10/07, μέλη της “αντιτρομοκρατικής” υπηρεσίας, συλλαμβάνουν έναν σύντροφο στην Θεσσαλονίκη και μία συντρόφισσα που βρισκόταν στα Χανιά. Τα συντρόφια κατηγορούνται για εμπρηστική επίθεση με γκαζάκια στο σπίτι της πολιτεύτριας της ΝΔ, Αφροδίτης Νέστορα. Οι συλλήψεις συνοδεύονται από όλα εκείνα τα στοιχεία που έχουν καταστήσει την συγκεκριμένη υπηρεσία ως συμμορία στην κοινή γνωμή: Εισβολές σε σπίτια, κλίμα τρομοκρατίας στα συλληφθέντα συντρόφια, απαγόρευση επικοινωνίας με δικηγόρο, χρήση βίας για να παρθούν αποτυπώματα. Την ίδια μέρα συλλαμβάνεται από την “αντιτρομοκρατική” ένα ακόμα άτομο για την ίδια υπόθεση. Λίγες μέρες μετά, στις 16/07, με το ίδιο μοτίβο, η “αντιτρομοκρατική” συλλαμβάνει έναν τρίτο σύντροφο και του αποδίδονται οι ίδιες κατηγορίες με μοναδικό “στοιχείο” την ψευδή κατάθεση του τρίτου ατόμου, τις συντροφικές και φιλικές του σχέσεις με τον σύντροφο και τη συντρόφισσα και την ενεργό πολιτική του δράση στην πόλη της Θεσσαλονίκης τα τελευταία χρόνια. Το κατηγορητήριο που διαμορφώνεται τελικά είναι ιδιαίτερα βαρύ καθώς τα συντρόφια κατηγορούνται για ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο, τετελεσμένη και σε απόπειρα, συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση, έκρηξη, εμπρησμό και παράβαση νόμου περί όπλων που περιλαμβάνει κατοχή εκρηκτικών.
Ταυτόχρονα, στις 10/07, στην Αθήνα γίνονται συλλήψεις 2 συντρόφων για την επίθεση στην τράπεζα της Marfin στη μεγαλειώδη αντιμνημονιακή πορεία τον Μάιο του 2010 και επιπλέον εκδίδεται ένταλμα σύλληψης για μια συντρόφισσα που ζει εδώ και χρόνια στη Μεγάλη Βρετανία (η οποία συλλαμβάνεται και αυτή από τις βρετανικές αρχές λίγες μέρες αργότερα). Αφορμή των συλλήψεων στέκονται κάποιες γελοίες ταυτοποιήσεις αντικειμένων των υποτιθέμενων δραστών, από φωτογραφίες των διακοπών τους, και ένα ακόμα πιο γελοίο, ανώνυμο email, το οποίο κατονόμαζε, μεταξύ άλλων, ως αρχηγό της επίθεσης, σύντροφο που την περίοδο εκείνη βρισκόταν έγκλειστος στις φυλακές Κορυδαλλού. Τελικά, παρά την σαθρότητα των στοιχείων, και ενώ μάλιστα για την συντρόφισσα έχει ήδη υπάρξει απαλλακτικό βούλευμα το 2022, η δικαστική εξουσία ως πιστό τσιράκι και ταυτόχρονα ακρογωνιαίος λίθος του κρατικού μηχανισμού, αποφασίζει την προφυλάκιση των 3 συντροφιών για την υπόθεση της Marfin. Άλλοι τρεις άνθρωποι προστίθενται στη μακρά λίστα των αισχρών προφυλακίσεων αγωνιστών που διαπράττει το κράτος ακολουθώντας κυβερνητικές ατζέντες και ενισχύοντας τον ποινικό λαϊκισμό και τον κοινωνικό κανιβαλισμό. Ο χρόνος μας όμως δεν αποτελεί έρμαιο των εξουσιαστών για να ικανοποιεί τα επικοινωνιακά παιχνίδια του. Ο κρατικός μηχανισμός ακόμα προσπαθεί να εκδικηθεί τους κοινωνικούς – ταξικούς αγώνες των χρόνων 2010-2012, που ακολούθησαν την εξέγερση του 2008, και την εξεγερσιακότητα εκείνης της περιόδου, οπότε και εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι επιχείρησαν να στήσουν αναχώματα στη βίαιη φτωχοποίηση τους, παραμένοντας στο δρόμο, συγκρουόμενοι με τις δυνάμεις καταστολής, συλλογικοποιούμενοι σε λαϊκές συνελεύσεις στις γειτονιές.
Από τα δελτία μιλάει η εξουσία
Δεξί χέρι της ελληνικής αστυνομίας σε αμφότερες τις επιχειρήσεις, σύσσωμος ο μιντιακός μηχανισμός που επιλέγει να κάνει γενικευμένη επίθεση ήθους και αξιών στον αναρχικό / αντιεξουσιαστικό χώρο, εμφανίζοντας μάλιστα σειρά ψευδών στοιχείων για τα ίδια τα συλληφθέντα συντρόφια και το δήθεν βεβαρυμένο ιστορικό τους. Αναφορικά με την υπόθεση της Θεσσαλονίκης, προκειμένου να στήσουν ενα ενδεδειγμένο προφίλ εις βάρος των συντροφιών που να επηρεάζει αρνητικά την κοινή γνώμη, τα μιντιακά καθάρματα επιδίδονταν συνεχώς σε ψευδείς πληροφορίες και θεαματικές παραπλανητικές τηλεαφηγήσεις, όπως για παράδειγμα ότι η συντρόφισσα ήταν μέλος της οργάνωσης “Αναρχική Δράση” και οτι είχε πραγματοποιήσει 28 επιθέσεις και για τον πρώτο σύντροφο ότι ήταν γνωστός στις αρχές ενώ δεν είχε συλληφθεί ποτέ. Ταυτόχρονα,στην αρχή στοχοποιούσαν εκκενωμένες καταλήψεις της Θεσσαλονίκης παίζοντας τους ντεντέκτιβ, ενώ ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δεν δίστασε να συνδέσει το ζήτημα με την Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών την ώρα που ο σύντροφος Αρίστος Χατζής νοσηλευόταν σχεδόν δύο μηνες στη ΜΕΘ μετα την λήξη της απεργίας πείνας μέχρι θανάτου που πραγματοποίησε για την κοινότητα. Όλα αυτά τα επικοινωνιακά σόου, τα fake news, ο βομβαρδισμός των δελτίων ειδήσεων και των ειδησεογραφικών σελίδων με συγκεκριμένες πανομοιότυπες πληροφορίες δεν είναι διόλου τυχαία. Στο σύνθημα “από τα δελτία μιλάει η αστυνομία” (παραλάσσοντας το στην εξουσία εν γένει) αποτυπώνεται το πώς η πληροφορία η οποία μεταδίδεται μαζικά είναι πλήρως εναρμονισμένη και επιβεβλημένη από τις κρατικές επιταγές και το κεφάλαιο. Την στιγμή που οι μπάτσοι δολοφόνησαν τον 20χρονο Θοδωρή στο Άργος, στα ΜΜΕ προβαλλόταν αλλεπάλληλα η υπόθεση της Μαρφίν και της Θεσσαλονίκης. Η ιδεολογική κατήχηση και η μαζική προπαγάνδα που υφίσταται ο κοινωνικός ιστός απο την εξουσία μέσω των μιντιακών πραιτωριανών της αποτελεί πάγια τακτική, διαχρονικά δοκιμασμένη (και για αυτούς κρίνεται συνήθως επιτυχημένη). Η πρακτική αυτή πραγματώνεται με διάφορους τρόπους
έχοντας πάντα ωστόσο τον ίδιο στόχο: Να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη, να αποκρύψει τις ευθύνες κράτους και κεφαλαίου και να εξυπηρετήσει πιστά τα συμφέροντα τους. Ετσι λοιπόν, αποφασίζεται ποια γεγονότα θα προβληθούν, πόση έκταση θα καταλάβουν στην μιντιακή σφαίρα, πως και πόσο θα διαστρεβλωθούν. Η παρακολούθηση ενος και μονο δελτίου ειδήσεων φτάνει για να επιβεβαιωσει την αρχική θεση. Η απόκρυψη των εργοδοτικών δολοφονιών, των κρατικών δολοφονιών, των δολοφονιών μεταναστριων, της γενοκτονίας στην Παλαιστίνη, το βάφτισμα των γυναικοκτονιών ως εγκλήματα πάθους, η αποπολιτικοποίηση των συγκρούσεων ως επεισοδία, και η αντιστροφή των θέσεων καταπιεστή και καταπιεζόμενου ξεπλένοντας την αστυνομική βία ειναι μερικά απο τα αμέτρητα παραδείγματα της μιντιακής εκστρατείας.Αντίστοιχα, η ανάδειξη του εσωτερικού και εξωτερικού εχθρού μονοπωλεί στα δελτία ειδήσεων και, όπως αποδεικνύεται, καθετί ιδιαίτερα προβεβλημένο έχει τα αντίστοιχα αποτελέσματα για να ικανοποιήσει τα αφεντικά του και το εκάστοτε κοινό του.
Αντιεξέγερσης συνέχεια…
Οι συντονισμένες αυτές επιχειρήσεις του ελληνικού κράτους, σε συνεργασία με την πολιτική και ιδεολογική επίθεση απέναντι στον αντιεξουσιαστικό χώρο και τα μέσα αγώνα που αυτός επιλέγει δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Γνωρίζουμε πολύ καλά πως για τους διαχειριστές της εξουσίας, με ό,τι μανδύα και αν εμφανίζονται, μια (ανάμεσα σε πολλές άλλες) στόχευση παραμένει διαχρονική και κοινή: να τελειώνει μια και καλή με τον εσωτερικό έχθρο, με τις ταξικές αξιώσεις του προλεταριάτου της, με την ριζοσπαστικοποίηση των απόψεων και του αγώνα όσων είναι στην απέναντι πλευρά, όσων βάλλονται και καταπιέζονται από αυτήν. Οι μετανάστριες που εξεγείρονται στα κέντρα κράτησης και επιτίθενται στους μπάτσους που τους φυλάνε είναι “εγκληματικά στοιχεία”, οι απεργοί στα εργασιακά κάτεργα είναι “παράνομα υποκείμενα”, οι εργαζόμενοι/ες/α στους χώρους εκπαίδευσης και υγείας που αγωνίζονται είναι “αποκλίνοντες από την κανονικότητα”, οι μαθητές και οι μαθήτριες είναι έν δυνάμει “παραβατικά υποκείμενα” και οι αναρχικές/κομμουνιστές/αντιεξουσιαστές είναι “τρομοκράτες”.
Δεν έχουμε αυταπάτες πως το ελληνικό κράτος και κεφάλαιο, καθώς και οι συμμαχίες που αυτό έχει δημιουργήσει, το καθιστούν ιδιαίτερα ενδυναμωμένο και οχυρωμένο απέναντι σε αυτό τον εσωτερικό εχθρό. Οι συγκεκριμένες συμμαχίες δεν είναι κάτι γενικό και αόριστο. Κάθε άλλο, είναι ειδικό και ορισμένο. Είδαμε την συγκεκριμένη υπόθεση και τα συντρόφια μας να γίνονται αντικείμενο συζήτησης ακόμα και για τον υπουργό εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, που σε μια κίνηση αυτογελοιοποίησης έσπευσε να υπερασπιστεί την αξία της ανθρώπινης ζωής. Οι ίδιοι άνθρωποι, των οποίων ένα καταφατικό νεύμα και μόνο αρκεί για να πυροδοτήσει εκατοντάδες βόμβες και πυραύλους, για να στερήσει δεκάδες χιλιάδες ανθρωπίνων ζωών. Λίγο καιρό πριν, σε αγαστή συνεργασία με την πρεσβεία του Ισραήλ, το ελληνικό κράτος διέταξε εισαγγελική έρευνα για αντισιωνιστική περιπολία στην πόλη της Θεσσαλονίκης, διακηρύσσοντας μάλιστα ότι τα πιθανά αδικήματα είναι εγκληματική συμμορία, δημόσια υποκίνηση βίας ή μίσους, διέγερση σε διάπραξη εγκλημάτων, βιαιοπραγία ή διχόνοια. Ο κυρίαρχος ιδεολογικός μηχανισμός κράτους και κεφαλαίου προσπαθεί μέσω του ιστορικού αναθεωρητισμού να αντιστρέψει την πραγματικότητα ώστε να εκπληρώσει τους στοχους του. Αναζωπυρώνοντας και διαωνίζοντας συνεχώς τη θεωρία των δύο άκρων, προσπαθούν να αλλοιώσουν την ιστορική μνήμη και την προλεταριακή συνείδηση και να διασπάσουν τις συνδέσεις των από τα κάτω για να ικανοποιούν ανενόχλητοι τα συμφέροντα τους και να διατηρούν την υποτιθέμενη κοινωνική ειρήνη και σταθερότητα που ευαγγελίζονται. Αυτή η στρεβλή παρουσίαση της πραγματικότητας δεν ειναι μόνο επικίνδυνη για τα κινήματα και την κοινωνική βάση γενικότερα, αλλά συγχρόνως είναι εξόφθαλμα ψεύτικη και ανιστόρητη. Στον λογο της κυριαρχίας οι αντιφασίστες βαφτίζονται φασίστες ή εξομοιώνονται με αυτούς, το κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη αντισημιτικό και οι Παλαιστίνιοι τρομοκράτες, και οι αγώνες για ενα καλύτερο κοσμο αντικοινωνικοι. Η ιστορια όμως έχει γραφτεί και συνεχίζει να γράφεται όσο
και αν προσπαθει η σύγχρονη αστική δημοκρατία να οδηγήσει στη λήθη. Το ποιοι είναι οι αντιφασίστες και ποιοι πολέμησαν για ένα κόσμο χωρίς φασισμό και ναζισμό, ποιοι από την άλλη συνεργάστηκαν με τους φασίστες και τους χρειάζονται για την πολιτική τους αναπαραγωγή και ως εμπροσθοφυλακή του εθνικού κορμού και των πολεμικών σχεδιασμών και ποιοι τελικά αγωνίζονται αδιάκοπα γα ενα καλύτερο κοσμο ενάντια στο θάνατο και την γενοκτονία, δεν είναι ερωτήματα με διαπραγματεύσιμη απάντηση, ούτε αλήθειες που μπορούν να αμφισβητηθούν. Αποτελούν μια πραγματικότητα που μετουσιώνεται καθημερινά μέσα απο τους αγώνες των απο τα κάτω σε όλα τα πεδία ζωής και ύπαρξης εδώ και χιλιάδες χρόνια και για πολλά ακόμη, μέχρι την εξάλειψη κάθε μορφής καταπίεσης και εξουσίας.
Κράτος και κεφάλαιο οι μόνοι τρομοκράτες
Στο δημόσιο διάλογο, λοιπόν, με αφορμή τις τελευταίες διώξεις, πλανάται από την πλευρά της κυριαρχίας μια συζήτηση για την αξία της ανθρώπινης ζωής. Από τις τηλεδίκες συντροφιών μας στα δελτία ειδήσεων μεχρι εκπροσώπους του κράτους να διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους και να μας κουνούν το δάχτυλο. Αυτού του είδους η προπαγάνδα αποσκοπεί στην συσπείρωση ενός αξιοθρήνητου ακροδεξιού πόλου και στην συνολική δεξιά μετατόπιση όλου του πολιτικού φάσματος, ωστόσο στην συνείδηση της κοινωνικής βάσης δεν έχει καμιά απήχηση. Γιατί πολύ απλά, η κοινωνική βάση δεν τρομοκρατείται από τις οργανώσεις που βαπτίζονται τρομοκρατικές από τα κρατικά νομοθετήματα, κομμένα και ραμμένα για τις επιταγές του κεφαλαίου. Τρομοκρατία για την εργατική τάξη είναι η επισφαλής καθημερινότητα,είναι η έμφυλη βία, είναι οι άθλιες συνθήκες εργασίας, οι (απλήρωτες) υπερωρίες, οι χαμηλοί μισθοί, τα υπέρογκα έξοδα και ενοίκια, οι τιμές των σούπερ μάρκετ. Είναι το συναίσθημα του να φεύγεις από το σπίτι σου για το μεροκάματο και να μην είσαι σίγουρος ότι θα γυρίσεις, ή θα έχεις την κατάληξη των εργατριών της Βιολάντα, της εργάτριας στην Σίνδο ή αυτών στον Ασπρόπυργο και στα Εξαμίλια Κορίνθου. Είναι για τις μετανάστριες η συνθήκη εγκλεισμού σε κέντρα κράτησης με άθλιες συνθήκες φαγητού, περίθαλψης και άλλων βασικών αγαθών. Είναι οι ιδιωτικοποιήσεις και ο πλήρης εξευτελισμός της δημόσιας παιδείας και υγείας, δύο αγαθά, στα οποία η πρόσβαση έχει καταντήσει “χόμπι” της αστικής τάξης και των πλουσίων. Είναι οι εν ψυχρώ δολοφονίες παιδιών στον δρόμο από τα καθάρματα της ΕΛΑΣ, με τελευταίο θύμα τον 20χρονο Θοδωρή στο Άργος. Είναι η γενοκτονία των Παλαιστινίων σε κοινή θέα και σε λάιβ μετάδοση από τα ΜΜΕ ανά τον κόσμο. Είναι οι 57 των Τεμπών, οι 600 της Πύλου και οι 15 της Χίου.
Εμας, λοιπόν, και τους άνθρωπους που κατοικούν στο ίδιο ταξικό διαμέρισμα με μας στην κοινωνική πυραμίδα, όλα αυτά είναι που μας τρομοκρατούν και στα οποία εναντιωνόμαστε καθημερινά. Στα υπόλοιπα, αυτά τα οποία καταδικάζει απερίφραστα και με κάθε τρόπο η εξουσία, εμείς βρίσκουμε την ελπίδα, το όραμα και το όνειρο για έναν διαφορετικό κόσμο. Οι πολύμορφοι αγώνες των καταπιεσμένων είναι ο μοναδικός δρόμος προς την κατάκτηση αυτού του κόσμου και στεκόμαστε περήφανοι απέναντι σε αυτούς που έχουν ήδη συμβεί, ανυπόμονες και διψασμένες για αυτούς που θα έρθουν. Δυστυχώς για τους εχθρούς μας, το κράτος και το κεφάλαιο, τους διαβεβαιώνουμε ότι άλλη μια προσπάθεια τους να κριθεί η ταξική πάλη σε αίθουσες στημένων δικαστηρίων θα πέσει στο κενό, ακριβώς γιατί το διακύβευμα και η κατάληξη αυτής θα κριθεί για άλλη μια φορά στον δρόμο, και σε κάθε γωνιά, όπου ξεφυτρώνουν ταξικοί αγώνες και διεκδικήσεις.
Ο δρόμος του αγώνα απλώνεται μπροστά μας – ας τον διαβούμε
Ζούμε σε μία εποχή στην οποία η αφήγηση της κυριαρχίας μεταδίδεται απο πληθώρα διαδρομών, δημιουργώντας ένα καθηλωτικό προς τον δέκτη ψηφιδωτό στο οποίο κινδυνεύει να αντιληφθεί τις διαφορετικές αποχρώσεις της αστικής λογικής και αντίληψης ως πραγματικές διαφορές. Στην πραγματικότητα η αποδοχή του <<τέλους της ιστορίας>>, της αποδοκιμασίας της ταξικής πάλης και της ενσωμάτωσης περνάει μέσα από δύο κυρίαρχους αφηγηματικούς σχηματισμούς. Ο ένας είναι ο διάλογος με την εξουσία, το κράτος και την αστική τάξη (εμπιστοσύνη σε θεσμούς, συμμετοχή σε εκλογές κ.α.) και ο δεύτερος είναι η αποστασιοποίηση από την επαναστατική βία. Ο κοινωνικός και ταξικός πόλεμος ο οποιός αδιάκοπα διεξάγεται σε εσωτερικό και εξωτερικό μετράει εκατόμβες εκτοπισμένων, πεινασμένων, νεκρών, φυλακισμένων και καταπιεσμένων, με την πλάστιγγα σχεδόν μονομερώς να γέρνει εναντίον μας.
Δεν μπορούμε να προσδοκούμε σε μία μη βίαιη μεταβολή των κοινωνικών σχέσεων για την ανατροπή ενός βάρβαρου καπιταλιστικού συστήματος.
Το συνειδητοποιημένο προλεταριακό υποκείμενο πρέπει να βρίσκεται μακριά από λογικές αποκλεισμού κινηματικών πρακτικών, να βρίσκει συλλογικούς τρόπους και συνδέσεις ούτως ώστε να μπορεί να ξεπερνά κατασταλτικούς σκοπέλους και να απαντά ενεργά και δυναμικά στους καταπιεστές του.
Ο δρόμος της προλεταριακής επαναστατικής προοπτικής δεν είναι όμορφος γιατί διέπεται από <<αγαθά>> ιδανικά. Είναι όμορφος γιατί δίνει ελπίδα για μάχη σε όσους, όσες και όσα θέλουν να στέκονται με ψηλά το κεφάλι απέναντι στους δυνάστες τους, επειδή είναι πραγματικά δυνατόν να νικήσει και η επανάσταση αποτελεί την μόνη βιώσιμη επιλογή για το μέλλον του ανθρώπου και της φύσης. Φτάνοντας λοιπόν στο εδώ και στο τώρα, κάθε χαραμάδα αντίστασης είναι για εμάς φωτεινό άστρο στο στερέωμα της ταξικής πάλης, από την πιο μικρή αμφισβήτηση μέχρι την πιο παράτολμη ενέργεια, από την πιο μικρή κρυφή σύναξη κάτω από την μύτη των αφεντικών μέχρι την κατάληψη των μέσων παραγωγής, από τo queer άτομο που φεύγει από το καταπιεστικό του σπίτι, μέχρι την πυρπόληση εργοταξίων που λεηλατούν την φύση. Δεν περισσεύει τίποτα και μας λείπουνε πολλά. Είναι μαζί μας ό,τι είναι στον δρόμο του αγώνα, αρκεί να είναι στον δρόμο. Με όλη τη φαντασία, την δημιουργικότητα, το ρίσκο, με όλα τα μέσα και σε όλα τα πεδία.
Κόντρα στην λογική των σωτήρων, για εμάς η ώρα να αγωνιστούμε με περισσότερη ένταση και αισιοδοξία από ποτέ είναι τώρα. Οι ριζοσπαστικοί ταξικοί αγώνες είναι η μοναδική λύση για το προλεταριάτο και τις καταπιεσμένες κοινωνικές ομάδες και κάθε μέρα εξελίξεων μας βοηθά να το συμπεράνουμε αυτό όλο και πιο συνειδητά.Είναι η στιγμή να σταθούμε με αξιοπρέπεια και θάρρος για όλα εκείνα που πιστεύουμε. Να αντιδράσουμε με πάθος και αυταπάρνηση σε κάθε αδικία, σε κάθε ανισότητα, σε κάθε καταπίεση, να σταθούμε στο πλευρό όσων βάλλονται από τις πολιτικές κράτους και κεφαλαίου. Να συμμετέχουμε έμπρακτα και μαζικά σε συνελεύσεις, σωματεία, συγκεντρώσεις, πορείες,υπερασπιζόμενοι/ες/α την κοινωνική και πολιτική μας ταυτότητα. Η στιγμή είναι αυτή και το μονοπάτι είναι μπροστά μας. Ακόμα και αν φαίνεται δύσβατο με την πρώτη ματιά, όλοι, όλες και όλα μαζί, με πείσμα και αλληλεγγύη, τον δρόμο θα τον βρούμε περπατώντας. Ο ταξικός αντίπαλος μας δείχνει καθημερινά και σε όλα τα επίπεδα τα δόντια του και δεν μας μένει παρά μόνο μια επιλογή: να του τα σπάσουμε.
Κλείσε το σπίτι
Δώσε σε μια γειτόνισσα το κλειδί
Και προχώρα.
Εκεί που οι φαμίλιες μοιράζονται ένα ψωμί στα οκτώ
εκεί που κατρακυλάει ο μεγάλος ίσκιος των ντουφεκισμένων
σ’ όποιο μέρος της γης
σ’ όποια ώρα
εκεί που πολεμάνε και πεθαίνουν οι άνθρωποι
για ένα καινούργιο κόσμο.
Εκεί θα σε περιμένω, αγάπη μου.
Τάσος Λειβαδίτης.
Ανάρες, ομάδα δράσης και αλληλεγγύης.
