Παρέμβαση στην παραλία της Θεσσαλονίκης ενάντια στη ρατσιστική επίθεση στο Ωραιόκαστρο
Ούτως ή άλλως, ο φόβος είναι αυτός που τους κινητοποιεί εξαρχής. Ο φόβος ότι σύντομα θα βρεθούν στη θέση των μεταναστών, στον πάτο του βαρελιού. Οι ενδείξεις άλλωστε είναι πράγματι ανησυχητικές: το καθεστώς διαχείρισης των μεταναστών εξαπλώνεται, εν μέσω της πανδημίας, σε όλο και μεγαλύτερα τμήματα του ντόπιου πληθυσμού. Το να ζεις περιορισμένος σε έναν χώρο-φυλακή, το να σε ελέγχει η αστυνομία κάθε τρείς και λίγο, το μην έχεις πρόσβαση στην περίθαλψη, το να στιγματίζεσαι ως απειλή για την κοινωνία, το να ζεις μια μόνιμη εργασιακή επισφάλεια, το να σου φορτώνουν όλες τις ευθύνες και τις ενοχές του κόσμου μοιάζουν γνώριμα σε όλο και περισσότερους πλέον. Μόνο που εμείς, σε αυτήν την συνθήκη , επιθυμούμε να αναζητήσουμε συνοδοιπόρους, ανάμεσα σε όσους υφίστανται την βία, ανάμεσα σε όσους βράζουμε στο ίδιο καζάνι.
Διάβασε περισσότερα
