Συνεργατική για την ανεξάρτητη ενημέρωση και επικοινωνία
Του ΝΟ
Πάντα μου άρεσε να ακούω όμορφα περίεργα μουσικά κομμάτια. Ένα απ’ αυτά, το πιο αγαπημένο μου, είναι το Suppose They Give a War and No One Comes1. Το τραγούδησε, χρόνια πριν το 1967, μια μπάντα με όνομα σιδηρόδρομο, οι The West Coast Pop Art Experimental Band. Το τραγούδι έθετε ένα υποθετικό ερώτημα, τι θα γινόταν αν κάποιοι κάναν πόλεμο και κανείς δεν πήγαινε.
Βιβλιοπαρουσιάσεις και εκδηλώσεις που θα λάβουν χώρα σε διάφορα σημεία στη χώρα την Παρασκευή 24/4
Διάβασε περισσότερα
Πάντοτε ζήλευα τα αποδημητικά πουλιά… Ένας μονόλογος για την Παλαιστίνη… που επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη μετά από δύο κύκλους παραστάσεων στην Αθήνα, τη θερμή ανταπόκριση του κοινού στη Θεσσαλονίκη τον Νοέμβριο και μια εξίσου επιτυχημένη περιοδεία στην Κρήτη, σε σκηνοθεσία Παναγιώτη Γκιζώτη και “ζωντανεύει” επί σκηνής από την Αγγελίνα Τερσενίδου. Στο Θέατρο Τ για για τέσσερις παραστάσεις, από τις 23 έως τις 26 Απριλίου.
Διάβασε περισσότερα
Η συγκεκριμένη κινηματογραφική πραγματεία συνιστά μια αμείλικτη διαλεκτική καταγραφή της ταξικής πάλης στην Χιλή στην πιο βίαιη καμπή της, λίγο πριν το πραξικόπημα Πινοσέτ. Δεν πρόκειται για μια απλή χρονογραφία των γεγονότων του 1973, αλλά για μια ανατομία της αντεπανάστασης, η οποία αποκαλύπτει με επιστημονική ακρίβεια πώς η άρχουσα τάξη, θορυβημένη από την απειλή της απώλειας των προνομίων της, αποβάλλει το προσωρινό δημοκρατικό της ένδυμα για να προετοιμάσει το έδαφος για τον φασισμό.
Διάβασε περισσότερα
“Βρείτε μας
κάθε Πέμπτη, Σάββατο και Κυριακή στο Κιόσκι (συλλογικό καφενείο) από τις 18:30 έως τις 23:30.
κάθε Πέμπτη, στην Συλλογική Κουζίνα της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών, Τριχωνίδος και Κούζη από τις 16:00-17:00.
κάθε Δευτέρα, Τρίτη και Παρασκευή, στην Δομή Φούρνου “Berkin Elvan” της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών, στην οδό Κρκίνης, από τις 10:00-12:00.
κάθε Τετάρτη, στην Δομή Λογιστικού Τροφίμων της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών, Τριχωνίδος και Κούζη, από τις 16:00-17:00.”
Ο βασικός της σκοπός είναι να δείξει τη βαρβαρότητα του νεοφιλελευθερισμού και γενικότερα του καπιταλιστικού συστήματος και να υπηρετήσει τους εργαζόμενους, τα φτωχά λαϊκά στρώματα και τη νεολαία, ώστε να οικοδομήσουν μια εργατική και επαναστατική πολιτική. Που να τους οδηγήσει σε μια νέα κοινωνία χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση, σε μια σοσιαλιστική κοινωνία που δε θα έχει σχέση με τις σταλινικές δικτατορίες
Διάβασε περισσότερα
Κυριακή 29 03 από τις 14:00, με ΖΩΝΤΑΝΗ ΜΟΥΣΙΚΗ με τους ΕΜΜΑΝΟΥΕΛΑ (κιθάρα, φωνή) ΧΡ. ΚΑΠΡΑΛΟ (πνευστά) + ΟΥΖΜΠΕΚΙΚΑ πιάτα, &
19:00 ΠΡΟΒΟΛΗ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ “ΚΑΙ ΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ;”, για την ανάπτυξη του ριζοσπαστικού συνεργατισμού στην Ελλάδα μέσα στην κρίση και μετά.
Το βιβλίο παρακολουθεί, από
αντιεξουσιαστική σκοπιά, τη συγκρότηση της πόλης μας, της Ορεστιάδας, από προσφυγούπολη σε συνοριακή πόλη. Προσεγγίζει το χτίσιμο των συνόρων ως κομμάτι της επιβίωσης του ντόπιου πληθυσμού, υποτίμησης του μεταναστευτικού, ισχυροποίησης του κράτους, πλουτισμού των εταιρειών και των δικτύων εγκλήματος. Μέσα από την προσωπική μας εμπειρία, μαρτυρίες που συλλέξαμε, υλικό από το διαδίκτυο και άλλες α/α/α αναλύσεις/καταγραφές εξετάζουμε τη συνοριακή κρίση ως την ηχηρή και ορατή συμπύκνωση των καθημερινών πρακτικών που οικοδομούν την Ευρώπη-Φρούριο, πολιτικά, στρατιωτικά και πολιτισμικά. Ο ρατσισμός και η στρατιωτική διαχείριση, τα βασανιστήρια και οι δολοφονίες δεν ήταν κάποια έκτακτη συνθήκη εκείνων των ημερών. Ό,τι περιγράφουμε συνιστά αναπόσπαστο κομμάτι των συνόρων, απλώνεται σε όλη την ελλαδική επικράτεια και συμβαίνει τώρα…
>”Δεν είναι γεύμα σε δεξίωση, μια έρευνα για την working class λογοτεχνία” του Αλμπέρτο Προυνέτι, στη Λέσχη Αναιρέσεις, Θεσσαλονίκη.
>”Οικοδομώντας την Ευρώπη Φρούριο”, Συνοριακή κρίση στον Έβρο τον Φλεβάρη – Μάρτη του 2020, στο XANADU, Ξάνθη.
Στις μητροπόλεις της Αθήνας, του Παρισιού και του Λονδίνου, οι ζωές τριών νέων ανθρώπων -του Νίκου Σαμπάνη, του Ibrahima Bah και του Chris Kaba- συνθλίβονται από την αστυνομική βία, φέρνοντας στο φως τον ρατσισμό που είναι βαθιά ριζωμένος στα ευρωπαϊκά συστήματα αστυνόμευσης.
Μέσα από τις ιστορίες τους το ντοκιμαντέρ αναδεικνύει μοτίβα συστημικής καταπίεσης και παρακολουθεί τον αγώνα των οικείων για ορατότητα και δικαιοσύνη.