Ακόμα μία φορά βρεθήκαμε στο δικαστικό μέγαρο Ηρακλείου, για όσα βρίσκονταν αντιμέτωπα με το σαθρό και άδικο νομικό σύστημα και την κατασκευασμένη κατηγορία του διακινητή, του οδηγού δηλάδη και των βοηθητικών ατόμων στις βάρκες που πλέουν από τη Λιβύη προς την Ευρώπη, αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον και την επιβίωση τους, πρόσφυγες και μετανάστες που οι πολιτικές της βιας και των συνόρων τους κρατούν εγκλωβισμένους και ποινικοποιούν την ύπαρξη τους.
Στις 7 υποθέσεις της ημέρας που εκδικάστηκαν, 12 άτομα, όλα για μήνες προφυλακιστέα σε διάσπαρτα σωφρονιστικά ιδρύματα της χώρας, βρέθηκαν στην δικαιοδοσία μίας έδρας, που όσα αποδεικτικά στοιχεία τους παρουσιαζόντουσαν, όσο και αν η πλειοψηφία των “κατηγορούμένων” προέρχονται από το πολύπαθο Σουδάν που αυτόματα δικαιούνται προστασίας και προσφυγικής ταυτότητας, η σύνθεση της ετημηγορίας παρέμενε η ίδια.
Ναι μεν τηρήθηκαν κάποια προσχήματα,
ναι μεν στις περισσότερες περιπτώσεις αναγνώρισαν την έκτακτη ανάγκη και την μη κερδοσκοπία, από την άλλη και πάλι δόθηκαν σωρηδόν 10ετείς φυλακίσεις.
Στη μία φωτεινή (σχεδόν) στιγμή της ημέρας ο 18χρονος Μάνουελ από το Σουδάν, θύμα βασανιστηρίων και στη Λιβύη, αθωώθηκε χωρίς βέβαια να μας είναι ξεκάθαρη αυτή η “καλοσύνη” της έδρας, που την ίδια στιγμή καταδίκαζε τον συγκατηγορούμενό του στην ίδια υπόθεση, ο οποίος τελούσε και “βοηθητικό χαρακτήρα” βάση των ανακρίσεων, στην ποινή των 25ετών κάθειρξης!!
Ακόμα μία ημέρα βρεθήκαμε αντιμέτωπα όλες και όλοι μας σε μια συνθήκη που υποτιμά την προσφυγιά και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι συνάνθρωποι μας που προσπαθούν- για τον οποιοδήποτε λόγο- να μετακινηθούν προς την Ευρώπη και δυστυχώς για εκείνους δεν διαθέτουν τα απαραίτητα “προσόντα”, ώστε να αναγκάζονται να διαφύγουν μεσω κυκλωμάτων εκμετάλλευσής τους.
Όπως πολλές φορές αναφέρουμε, αλλά και όπως πλέον δικηγόροι αναφέρουν μέσα στις δικαστικές αίθουσες, οι πραγματικοί διακινητές και εκμεταλλευτές δεν βρίσκονται στα πλεούμενα αυτά ρισκάροντας τη ζωή τους, αλλά χαίρουν ευζωίας και βρίσκονται στο απυροβόλητο απο αρχές και δικαιοσύνη.
Αν υπήρχε το ελάχιστο ενδιαφέρον για την λύση του ζητήματος και της δημιουργίας δικτύων ασφαλών περασμάτων και υποδοχής, θα βρισκόμασταν σε δικαιότερες κοινωνίες που πραγματικά διέπονται από αρχές συμπεριληπτικές και ΜΗ ρατσιστικές.
Στα υπόλοιπα χαρακτηριστικά της ημέρας, ένας αριθμός συνανθρώπων μας που βρισκόταν χτες κατηγορούμενο, εμφανίστηκε καταβεβλημενο σωματικά και ψυχολογικά, και πολλοί απο αυτούς δεν φορούσαν καν παπούτσια, αλλά παντόφλες, και γνωρίζουμε καλά ότι είχαν ήδη ημέρες ταξιδίου μπροστά τους από το ένα σωφρονιστικό κατάστημα στο άλλο για την διαδικασία της δίκης τους. Αυτό μας κάνει να αναρρωτιόμαστε για τις συνθήκες στις ελληνικές φυλακές, που τόσα ακούμε και μερικές φορές αντιμετωπίζουμε, μια εξάντληση των συνανθρώπων μας που εκτός απο την ελευθερία τους στερούνται και τα βασικά τους δικαιώματα και αξιοπρέπεια.
Ας κρατήσουμε βέβαια την θετική είδηση της ημέρας ψηλά, και ας ευχηθούμε στον Μάνουελ για ένα καλύτερο μέλλον και μια ζωή λεύτερη και ελπιδοφόρα!
Κανένας άνθρωπος δεν ειναι λαθραίος
Η μετανάστευση και η αναζητηση ασύλου δεν θα πρέπει να ποινικοποιούνται.
***γράφουμε αυτές τις γραμμές την ίδια στιγμή που το συμβούλιο Ευρωπαϊκής Ένωσης προωθεί σκληρότερες αλλαγές στις μεταναστευτικές πολιτικές με την νομιμοποίηση και διευκόλυνση των απελάσεων με τα ελάχιστα κριτήρια…… Η Ευρωπαϊκή Ένωση των ΜΗ δικαιωμάτων και του εγκλεισμού είναι εδώ.
ENGLISH:
That awkward moment when Greek courts fail to see the visible and invisible signs of torture, but focus instead on whether someone was holding a phone…
Once again, we found ourselves at the Heraklion courthouse, standing beside those facing a broken and unjust legal system, people trapped under the fabricated charge of “smuggler,” the so-called “driver” or “assistant” on the boats leaving Libya for Europe, seeking nothing more than survival and a better future. Refugees and migrants whom border and violence policies keep imprisoned and whose very existence is criminalised.
In the seven cases heard that day, 12 people — all held in pre-trial detention for months in prisons scattered across the country — stood before a court that, regardless of the evidence presented or the fact that most of the “accused” come from war-torn Sudan and are automatically entitled to protection and refugee status, delivered the same verdicts over and over again.
Yes, some appearances of due process were observed.
Yes, in most cases the court acknowledged the state of emergency and the absence of profit motive.
And yet, one more time, people were handed down 10-year prison sentences in bulk.
In the one (almost) bright moment of the day, 18-year-old Manuel from Sudan — a survivor of torture in Libya — was ACQUITTED. We still don’t know what exactly prompted this sudden “kindness,” especially when his co-defendant in the same case, who according to the investigation merely held an “assistant role,” was sentenced to 25 years in prison.
Once again, we all confronted a system that denies the reality of forced displacement and the hardships faced by people trying — for any number of reasons — to reach Europe, without the “privileges” that would allow them to travel safely and legally, forcing them instead into the hands of exploitation networks.
As we have said many times — and as lawyers increasingly state inside courtrooms — the real smugglers and profiteers are not on these boats risking their lives. They live comfortably, untouched by authorities and the justice system.
If there were even minimal political will to solve this issue — to create safe corridors and humane reception systems — we would live in fairer societies grounded in inclusive and non-racist principles.
A final image from the day: several of the people standing trial appeared physically and psychologically exhausted. Many weren’t even wearing shoes, only slippers — despite having already endured days of transfers between distant prisons just to attend their hearing. This forces us to question once again the conditions inside Greek prisons, where so many reports — and our direct experience — point to a level of deprivation that strips people not only of their freedom, but of basic rights and dignity.
Let’s hold on to the one positive news of the day and send our warmest wishes to Manuel — for a better future, a free and hopeful life ahead.
No human being is illegal.
Migration and the search for asylum must not be criminalised.
*”We write these lines at the very moment the Council of the European Union pushes for even harsher migration policies — institutionalising and accelerating deportations with minimal safeguards…
The EU of NON-rights and confinement is already here.
Θάλασσα Αλληλεγγύης – Thalassa of Solidarity
