Διαδηλώσεις Νίκης και Αξιοπρέπειας, συγκεντρώσεις και πορείες για τα Προσφυγικά, Σάββατο 15/5

Αθήνα: Στις 12:00 στην πλατεία Συντάγματος, Πορεία Νίκης και Αξιοπρέπειας

Θεσσαλονίκη: Στις 10:30 στο Άγαλμα Βενιζέλου, Συγκέντρωση Αλληλεγγύης

Πάτρα: Στις 12:00 στην κατάληψη Παραρτήματος, Συγκέντρωση Αλληλεγγύης

Ιωάννινα: Στις 12:00 στην Αρχιτεκτονική Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, Συγκέντρωση Αλληλεγγύης

Χανιά: Στις 12:00 στην πλατεία Αγοράς, Συγκέντρωση Αλληλεγγύης

Ηράκλειο: Στις 19:00 στην πλατεία Λιονταριών

Ξάνθη: Στις 12:00 στην κεντρική πλατεία Ξάνθης

Αλεξανδρούπολη: Στις 12:00 στο Αναγνωστήριο Ιατρικής

ΑΘΗΝΑ

Ανοιχτή Συνέλευση Υπεράσπισης του πάρκου Δρακόπουλου στηρίζει τον αγώνα των κατειλημμένων προσφυγικών και συμμετέχει στην πορεία νίκης και αξιοπρέπειας το Σάββατο 16-5 και ώρα 12.00 στο Σύνταγμα.

Ο Αριστοτέλης, μαζί με άλλους ΣΕΠΕ και Σύλλογους Γονέων & Κηδεμόνων, συνυπογράφει κείμενο στήριξης της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών

Ως εκπαιδευτικοί και γονείς δηλώνουμε την αλληλεγγύη και τη στήριξή μας στον αγώνα που κάνει από την αρχή της χρονιάς η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών απέναντι στην πολυδιαφημιζόμενη «ανάπλασή» τους, δηλαδή στα σχέδια εκκένωσης και στην απειλή έξωσης των 400 κατοίκων και των 50 παιδιών που βρίσκονται ανάμεσά τους (μαθητές και μαθήτριες των σχολείων μας), διεκδικώντας το δικαίωμα στη στέγη, στην αξιοπρεπή διαβίωση και στην παραμονή τους σε έναν χώρο με τεράστια ιστορική αξία. Πρόκειται για μια προγραμματική σύμβαση πολλών εκατομμυρίων ευρώ μεταξύ Περιφέρειας Αττικής, Υπουργείου Πολιτισμού και ΔΥΠΑ. Το έργο αυτό, το οποίο παρουσιάζουν ως «ανάπλαση» και «κοινωνική κατοικία», αποτελεί στην πραγματικότητα μια βίαιη επιχείρηση εκδίωξης της κοινότητας με το πρόσχημα της «κοινωνικής κατοικίας» και των «ξενώνων για ασθενείς» τη στιγμή που η ίδια η κοινότητα παρέχει ήδη αυτά τα αγαθά δωρεάν και αυτοοργανωμένα, χωρίς καμία κρατική στήριξη.

Υπερασπιζόμαστε την Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών, ένα δυναμικό κοινωνικό εγχείρημα που λειτουργεί στη γειτονιά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας από το 2010. Στα 16 χρόνια παρουσίας της έχει αναπτύξει 22 αυτόνομες δομές κοινωνικής ωφέλειας. Μερικές από τις σημαντικότερες είναι το Παιδικό Στέκι για την απασχόληση και την υποστήριξη των παιδιών της γειτονιάς, η Δομή Υγείας για την παροχή ιατρικής φροντίδας, η Συλλογική Κουζίνα και ο Φούρνος για την κάλυψη επισιτιστικών αναγκών, η Βιβλιοθήκη και οι δομές Αυτομόρφωσης αλλά και η Τεχνική Ομάδα για τη συντήρηση και την επισκευή των κτιρίων, ενώ σε διαμερίσματα φιλοξενούνται και ασθενείς λόγω της γειτνίασης της κοινότητας με το νοσοκομείο «Άγιος Σάββας».

Στεκόμαστε στο πλευρό των δύο απεργών πείνας, του Αριστοτέλη Χατζή (απεργία από τις 5 Φλεβάρη) και της Suzon Doppagne (απεργία πείνας από την 1 Μαΐου), που αγωνίζονται για την υπεράσπιση του δικαιώματός τους (και συνολικά της κοινότητάς τους) να συνεχίσουν να ορίζουν την καθημερινότητα, τη διαβίωση και τη ζωή τους μέσα από τη συλλογικότητα και την αλληλεγγύη, με το σύνθημα «Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ»!

Ζητάμε:

• ΑΜΕΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ «ΑΝΑΠΛΑΣΗ» ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΚΚΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ.

• ΔΙΑΣΦΑΛΙΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΜΟΝΗΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΟΥΣ. ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΟΠΟΥ ΔΙΑΜΕΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΔΕΘΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΜΑΖΙ ΤΗΣ.

• ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΤΗΣ ΔΟΜΩΝ.

• ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΕΜΠΡΑΚΤΕΣ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ «ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ Λ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ Α.Μ.Κ.Ε» ΜΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ. ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ «ΑΝΑΠΛΑΣΗ» ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ

Διεκδικούμε τη διατήρηση των Προσφυγικών ως ζωντανού χώρου αυτοοργανωμένης κοινωνικής κατοικίας, αλληλεγγύης και συλλογικής ζωής και για αυτό συμμετέχουμε το Σάββατο 16 Μαΐου, στις 13:00, στην κινητοποίηση στο Σύνταγμα, για να νικήσει το δικαίωμα για ζωή και αξιοπρέπεια. Καλούμε κάθε εργαζόμενο, γονιό, εκπαιδευτικό και κάτοικο της πόλης να σταθεί στο πλευρό της κοινότητας.

Σύλλογος Διδασκόντων 40ού Δημοτικού Σχολείου Αθηνών Εκπαιδευτικοί – μέλη Συλλόγου Διδασκόντων 23ου Γυμνασίου Αθηνών

Α ́Σύλλογος Αθηνών Εκπαιδευτικών Π.Ε.

Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. «Αριστοτέλης»

Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. «Η Αθηνά»

Σύλλογος Γονέων & Κηδεμόνων 14ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών «Δημήτρης Πικιώνης» Σύλλογος Γονέων & Κηδεμόνων 23ου Γυμνασίου Αθηνών

Σύλλογος Γονέων 35ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών

Νέος Σύλλογος Γονέων & Κηδεμόνων 36ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών

Σύλλογος Γονέων & Κηδεμόνων 40ού Δημοτικού Σχολείου Αθηνών

Σύλλογος Γονέων & Κηδεμόνων 56ου Γενικού Λυκείου Αθηνών

Σύλλογος Γονέων & Κηδεμόνων 133ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών

Σύλλογος Γονέων & Κηδεμόνων Μουσικού Σχολείου Αθήνας

Διαρκής Αγώνας για την ταξική απελευθέρωση Κεντρική πορεία αλληλεγγύης με τα Προσφυγικά – Πανελλαδική και διεθνής μέρα δράσης

Σάββατο 16/5

Αθήνα, Σύνταγμα, 12:00

Θεσσαλονίκη, Στηρίζουμε τα καλέσματα στο Αγ. Βενιζέλου, 10:30

Νίκη στην απεργία πείνας του συντρόφου Αριστοτέλη Χαντζή και της συντρόφισσας Suzon Doppagne

Αμέριστη αλληλεγγύη στον δίκαιο αγώνα της κοινότητας κατειλημμένων προσφυγικών

Εδώ και κάποιους μήνες, το κεφάλαιο και το κράτος του ετοιμάζει μια νέα κατασταλτική επιχείρηση, αυτή τη φορά ενάντια στην κοινότητα των κατειλημμένων προσφυγικών. Η επίθεση που δέχονται τα Προσφυγικά είναι κομβικής σημασίας για όλους μας, αφού το αστικό κράτος προχωρά σε διαγωνισμό για την επικείμενη εκκένωση, ξεπερνώντας νομικά εμπόδια ακόμα και με δικές του παρατυπίες. Η επιχειρούμενη εκκένωση εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο εξευγενισμού, τουριστικοποίησης, “αναπλάσεων”, αυξήσεων ενοικίων, αλλά και σε ένα ευρύτερο κατασταλτικό δόγμα “νόμος και τάξη”. Απώτερος σκοπός είναι φυσικά η πλήρης απονέκρωση των προσφυγικών πολυκατοικιών της λεωφόρου Αλεξάνδρας, ενός ιστορικού-πολιτικού χώρου, που φέρει μέχρι σήμερα τα σημάδια από τα πυρά των Δεκεμβριανών, καθώς πολλοί αντάρτες είχαν βρει καταφύγιο στα προσφυγικά με αποτέλεσμα, οι πολυκατοικίες να υποστούν πολλές ζημιές από τις οβίδες των Βρετανών που χτυπούσαν από τον Λυκαβηττό.

Όλοι & όλες το Σάββατο 16/5 και ώρα 12.00 στο Σύνταγμα.

Ποτέ δεν θα καταστείλουν αυτό που δεν μπορούν να κατανοήσουν

Τα Προσφυγικά της Αλεξάνδρας ειναι πάνω από 16 χρόνια ένα αυτοοργανωμένο καταληψιακό εγχείρημα που στεγάζει περίπου 400 ανθρώπους και αποτελεί μια ζωντανή αυτοοργανωμένη κοινότητα, σφηνωμένη ανάμεσα στη ΓΑΔΑ και τον Άρειο Πάγο. Η γειτονιά αυτή, είναι κτισμένη από τη δεκαετία του ’30 ως συγκρότημα 8 κτηρίων προσφυγικών κατοικιών, με τα σημάδια από τις σφαίρες στις μάχες των Δεκεμβριανών ακόμα στις προσόψεις τους. ΄Oπως κάθε καταληψιακό εγχείρημα, τα κατειλημμμένα προσφυγικά αποτέλουν αγκάθι στα χέρια των κατασταλτικών σχεδίων του κράτους, σε ένα αθηναϊκό κέντρο που έχει παραδοθεί στις ορέξεις του κεφαλαίου και τον εξευγενισμό.

Το κρατικό σχέδιο για την περιοχή εκφράζεται σήμερα μέσω της προγραμματικής συμφωνίας που διαμορφώθηκε το καλοκαίρι του 2025 μεταξύ του Υπουργείου Πολιτισμού, της Περιφέρειας Αττικής και της Δ.ΥΠ.Α. Το σχέδιο της σύγχρονης ανάπλασης της περιοχής έχει σημείο εκκίνησης το 2019 όπου κατά την διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ η ΑΝΑΠΛΑΣΗ Α.Ε με χρηματοδότηση από τα ΕΛΠΕ εκπόνησε μελέτη για την “αξιοποίηση” της περιοχής. Παρατηρώντας τη συνέχεια στον κρατικό σχεδιασμό, η καταστολή εξυφαίνεται στη συγκεκριμένη περίπτωση φορώντας το “κοινωφελές” προσωπείο, στο όνομα της αναπαλαίωσης των κτηρίων που είναι ανακηρυγμένα μνημεία από το 2003 και 2009, τη μετατροπή κάποιων εκ των διαμερισμάτων σε κοινωνικές κατοικίες και ξενώνες φιλοξενίας για το αντικαρκινικό νοσοκομείο “Ο Άγιος Σάββας”. Παραγνωρίζοντας -ή για την ακρίβεια γνωρίζοντας πολύ καλά-πως η γειτονιά αυτή, αυτοοργανωμένα και οριζόντια στεγάζει ήδη εκατοντάδες κατοίκους, καλύπτει ανάγκες της κοινωνικής βάσης μέσα από τις πολυπληθείς δομές της (δομή φούρνου, Γυναικεία Δομή, Δομή παιδικού στεκιού και αυτομόρφωσης, βιβλιοθήκης,υγείας κ.α.), διατηρεί ήδη ξενώνες για συγγενείς ασθενών και πραγματοποιεί εργασίες συντήρησης και σχεδιασμού αποκατάστασης του συγκροτήματος όλα αυτά τα χρόνια.

Στις 16 Μαϊου, καλείται πορεία υπεράσπισης του αγώνα των Προσφυγικών κόντρα στα αναπτυξιακά σχέδια κράτους και κεφαλαίου. Ο απεργός πείνας μέχρι θανάτου από 5 Φλεβάρη 2026 Αριστοτέλης Χαντζής, κάτοικος και μέλος της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών, θα βρίσκεται στην 101η ημέρα απεργίας πείνας, με κρίσιμο κίνδυνο για την ζωή του, καθώς και για πρόκληση σοβαρών μόνιμων βλαβών σε ζωτικά όργανα. Την ίδια στιγμή η δεύτερη απεργός πείνας, Suzon Doppagne, έχει μπει στον αγώνα με απεργία πείνας μέχρι θανάτου από 1η Μαΐου και στις 16 Μαΐου θα βρίσκεται στη 15 ημέρα.

10, 100 , 1000αδες καταλήψεις ενάντια σε ένα κόσμο οργανωμένης σήψης

Υπερασπιζόμαστε τις καταλήψεις και τους χώρους αγώνα, που βρίσκονται στο στόχαστρο της καταστολής και αποτελούν μία δοκιμή στο τώρα του οράματος για έναν άλλο, δίκαιο και ελεύθερο κόσμο. Δίνοντας αγώνες από το μετερίζι της κοινωνικής βάσης, υπερασπιζόμενα αυτοοργανωμένα και συλλογικά τα εδάφη τους απέναντι σε μπάτσους και φασίστες κάθε λογής. Αποτελώντας σημεία πολιτικής ζύμωσης, εδαφικοποιημένα εγχειρήματα όπου υλοποιούνται τα προτάγματα της αυτοοργάνωσης και της αλληλεγγύης, τόπους συνάντησης και αμφισβήτησης των κυρίαρχων σχέσεων και των εκβιαστικων θεσμών της ιδιοκτησίας, ενάντια στον κόσμο της εξουσίας, της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης. Αποτελώντας αναχώματα στον εθνικιστικό και πατριωτικό οχετό, στο ρατσισμό και το φασισμό, στην πατριαρχία, στις κραυγές για συστράτευση σε εθνικούς πολέμους καθώς και στην ανάπτυξη και τον εξευγενισμό.

Μέσα από τις καταλήψεις και τα αυτοοργανωμένα εγχειρήματα αγώνα, παλεύουμε με όπλα μας τη συλλογικοποίηση, την αλληλεγγύη και τη δράση στο εδώ και το τώρα, για την συλλογική και ατομική απελευθέρωση, συνιστώντας διαρκή απειλή για το κυρίαρχο σύστημα και τους πολιτικούς διαχειριστές του. Το ολοένα και κλιμακούμενο κατασταλτικό σχέδιο που η κυριαρχία εξυφαίνει, δε μας λυγίζει, αλλά μας πεισμώνει. Μας επιβεβαιώνει ότι έχουμε το δίκιο με το μέρος μας. Μας τροφοδοτεί με υπομονή και σθένος να συνεχίζουμε να βαδίζουμε το μονοπάτι για την κοινωνική απελευθέρωση. Απέναντι στις ορέξεις και τις προσταγές κράτους, αφεντικών και των πραιτοριανών τους, ορθώνουμε την αλληλεγγύη, στεκόμαστε η μία δίπλα στο άλλο και διευρύνουμε τα ρήγματα του υπάρχοντος. Μέχρι το γκρέμισμα αυτού του κόσμου, θα μας βρίσκετε μπροστά σας.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΩΝ & ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΟΜΕΝΩΝ ΓΙΑ ΖΩΗ

ΑΛΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΝΤΖΗ ΑΠΟ 5/2 ΚΑΙ ΤΗΣ SUZON DOPPAGNE ΑΠΟ 1/5

ΑΝ ΔΕΝ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ Σ’ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ, ΟΙ ΠΟΛΕΙΣ ΜΑΣ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝΕ ΜΟΝΤΕΡΝΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ

αναρχικό στέκι υπόκεντρο

Ταξική Αντεπίθεση | Νίκη στον αγώνα των Προσφυγικών – Πόλεμο στον πόλεμο των αφεντικών | Κάλεσμα στην πορεία Νικης και Αξιοπρέπειας για τους συντρόφους απεργούς πείνας κοινωνικούς αγωνίστ(ρι)ες Αρίστου Χαντζή (5/2) και Suzon Doppagne (1/5) [Σύνταγμα Σάββατο 16/5 12:00]

Νίκη στον αγώνα των Προσφυγικών – Πόλεμο στον πόλεμο των αφεντικών

Η επιλογή του αστικού κράτους να επιτεθεί στην κοινότητα των κατειλημμένων Προσφυγικών αποτελεί οργανικό κομμάτι μιας συνολικότερης πολιτικής στρατηγικής που στοχεύει στην υποτίμηση της εργατικής τάξης και στην πειθάρχηση των φτωχοποιημένων κοινωνικών στρωμάτων. Ειδικότερα, η νεοφιλελεύθερη (άκρο)δεξιά κυβέρνηση της ΝΔ, στο δρόμο των προκατόχων της και με την ιδιαίτερη ένταση που φέρει ως το κατεξοχήν κόμμα του μεγάλου κεφαλαίου, έχει αναγάγει σε ιδεολογική προμετωπίδα της το δόγμα «νόμος και τάξη». Ένα δόγμα που λειτουργεί ως εργαλείο εκκαθάρισης κάθε κοινωνικού ρήγματος, επιχειρώντας να σαρώσει τα κοινωνικά και εργασιακά κεκτημένα, να διαλύσει τους αυτοοργανωμένους χώρους και να εξαλείψει κάθε μορφή συλλογικής ζωής που δεν υπάγεται στην κρατική επιτήρηση και την καπιταλιστική κανονικότητα της υποταγής και της εκμετάλλευσης.

Όπως ακριβώς είναι τα Προσφυγικά, μια γειτονιά που κουβαλά βαθιά μέσα της το αποτύπωμα μιας προλεταριακής κοινότητας, γεννημένης από τον βίαιο εκτοπισμό, τον ξεριζωμό και τη μαζική προσφυγιά που φύτεψε βαθιά μέσα σε αυτό το κομμάτι του αστικού ιστού τον σπόρο της συλλογικής οργάνωσης και της λαϊκής και ταξικής αντίστασης. Μια παράδοση αντίστασης που συνεχίζεται μέχρι σήμερα στα Προσφυγικά, εκεί όπου συγκροτείται μια σύγχρονη κοινότητα μεσυνελεύσεις, δομές αλληλοβοήθειας, πολιτική ζύμωση και καθημερινή συλλογική αυτοργάνωση. Ένας χώρος όπου διαφορετικές γλώσσες, πολιτισμικές εμπειρίες και κοινωνικές διαδρομές συνυπάρχουν στη βάση της αλληλεγγύης και της αντίστασης, αμφισβητώντας στην πράξη την ατομικιστική και εμπορευματοποιημένη οργάνωση της ζωής που επιβάλλει ο καπιταλισμός.

Τα Προσφυγικά έχουν γνωρίσει από πρώτο χέρι την ωμότητα ενός συστήματος, που όταν απειλείται, δεν διστάζει να προσφύγει στις πιο σκληρές μορφές καταστολής για να διασφαλίσει την αναπαραγωγή του. Δεν είναι η πρώτη φορά που αυτή η γειτονιά βρίσκεται στο στόχαστρο της βίας του αστικού κράτους. Από τις συγκρούσεις του Δεκέμβρη του 1944, όταν τα βρετανικά ιμπεριαλιστικά στρατεύματα σε σύμπραξη με τις ντόπιες αστικές δυνάμεις, τους μηχανισμούς της χωροφυλακής και τους πρώην ταγματασφαλίτες επιχείρησαν να συντρίψουν την εαμική λαϊκή αντίσταση και την απελευθερωτική της δυναμική μέσα στον αστικό ιστό, μέχρι τη μετεμφυλιακή περίοδο των μαζικών διώξεων, των φακελωμάτων, των εξοριών και της βίαιης πειθάρχησης ολόκληρων εργατικών συνοικιών που θεωρούνταν «επικίνδυνες», η περιοχή αποτέλεσε πεδίο εφαρμογής της ωμής κρατικής καταστολής απέναντι σε κάθε μορφή λαϊκής αντίστασης που απειλούσε όχι μόνο την καθεστηκυία αστική τάξη, αλλά και την ένταξή και εξάρτηση της στο ευρύτερο ιμπεριαλιστικό σύστημα κυριαρχίας.

Δεκαετίες αργότερα, και ασφαλώς εντός διαφορετικών κοινωνικοιστορικών συνθηκών, η ίδια ωστόσο λογική κρατικής τρομοκρατίας επανήλθε τον Νοέμβρη του 2023, όταν η αστυνομία επιχείρησε μαζική εισβολή στη γειτονιά. Αυτή η απόπειρα καταστολής αντιμετωπίστηκε όμως από τη μαζική, άμεση και αποφασιστική αντίσταση, αποδεικνύοντας για άλλημια φορά ότι η γειτονιά δεν παραδίδεται, ούτε παραχωρείται. Σήμερα λοιπόν η κρατική καταστολή επανέρχεται με σύγχρονους όρους και εκεί όπου άλλοτε χρησιμοποιήθηκαν όπλα και εκκαθαριστικές επιχειρήσεις, τώρα επιστρατεύονται τα εργαλεία της «ανάπλασης», του εξευγενισμού και της εμπορευματικής αξιοποίησης. Η ταξική βία και κυριαρχία επιβάλλεται μέσω της χωροταξικής και οικονομικής αναδιάρθρωσης. Έτσι λοιπόν μια τέτοιου μεγέθους ανάπλαση υπάγεται στην συνολικότερη αναδιάρθρωση ενός παρασιτικού καπιταλισμού που μέσα στη σήψη και τη δομική του κρίση, για να μπορέσει να αναπαραχθεί θα απαλλοτριώσει ολόκληρες γειτονιές ώστε να τροφοδοτήσει τις φούσκες του real estate, κερδοσκοπώντας πάνω στις πιο βασικές ταξικές μας ανάγκες τη στέγαση, το δημόσιο χώρο, την ίδια την επιβίωση.

Πρόκειται για μια πολυεπίπεδη διαδικασία ταξικής αφαίμαξης της αλυσίδας της ληστρικής κερδοφορίας του κεφαλαίου, μιας και αφού πρώτα ο χώρος απαξιωθεί, εκκενωθεί και ενταχθεί στη σφαίρα της κερδοσκοπίας του real estate ακολουθεί το στάδιο της εργολαβικής «αξιοποίησης». Εκεί ενεργοποιείται η διαχρονική και οργανική σύμπραξη του κράτους με το μονοπωλιακό κεφάλαιο των μεγάλων κατασκευαστικών ομίλων, όπου γνωστά «τζάκια» της εγχώριας αστικής τάξης μέσω των βαθιά θεσμοποιημένων μηχανισμών διαπλοκής προχωρούν στην εργολαβική ιδιοποίηση του δημόσιου πλούτου, με τον δημόσιο χώρο, τη γη και τις υποδομές να μετατρέπονται σε πεδία ιδιωτικής συσσώρευσης. Μια συσσώρευση της οποίας το πραγματικό κόστος πληρώνεται στα σύγχρονα ταξικά σφαγεία των εργοταξίων, που γεννούν τη μία καπιταλιστική δολοφονία μετά την άλλη, μέσα από ξεχειλωμένα ωράρια, εξαντλητική εντατικοποίηση, ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και την πλήρη απαξίωση των μέτρων υγείας και ασφάλειας.

Όμως η επίθεση αυτή δεν περιορίζεται στο πεδίο της οικονομικήςεκμετάλλευσης. Δεν εξαντλείται στην απαλλοτρίωση της γης και στην υπερεκμετάλλευση της εργασίας. Επεκτείνεται ταυτόχρονα στο ίδιο το επίπεδο της πολιτικής και συλλογικής οργάνωσης, στη μνήμη και στη συνέχεια της αντίστασης. Στοχεύει στην αποδιάρθρωση των κοινοτικών δεσμών, στην ποινικοποίηση της αυτοοργάνωσης, στην απονοηματοδότηση ενός χώρου που φέρει μέσα του μια πραγματική πυκνή ταξική ιστορία αγώνων και αντίστασης που παραμένει ζωντανή μέχρι και σήμερα. Γιατί αυτό που πραγματικά φοβίζει την αστική εξουσία δεν είναι η απώλεια ενός οικοπέδου, αλλά η ύπαρξη ενός ζωντανού παραδείγματος συλλογικής ζωής που αμφισβητεί έμπρακτα την καπιταλιστικές αξίες και προσταγές. Γι’ αυτό και επιχειρεί να εξαφανίσει όχι μόνο τις σημερινές κοινότητες που επιμένουν να οργανώνονται και να αγωνίζονται, αλλά επιχειρεί να σβήσει κάτω από τα μπάζα της “ανάπτυξης” την ίδια την ιστορία του χώρου, απογυμνώνοντας την από το ταξικό της περιεχόμενο με σκοπό να δημιουργήσει μια μνήμη απονευρωμένη και ακίνδυνη που δεν θα γεννά αντίσταση.

Έτσι λοιπόν το πραγματικό διακύβευμα που συμπυκνώνεται σήμερα στη γειτονιά των Προσφυγικών δεν είναι αν θα υπάρξει σύγκρουση μιας και η ταξική σύγκρουση ήταν, είναι και θα είναι πάντα παρούσα στον καπιταλισμό και θα αποκτάει ολοένα και σκληρότερο πρόσωπο όσο τα δομικά αδιέξοδα και αντιφάσεις του οξύνονται. Το ερώτημα είναι αν θα μπορέσουμε εμείς από την δική μας πλευρά μέσω της συλλογικής και επίμονης αντίστασης να μετατρέψουμε αυτή την σύγκρουση σε ανάχωμα απέναντι στην καπιταλιστική αναδιάρθρωση της λήθης και της παρακμής. Μια σύγκρουση που ήδη η κοινότητα των Προσφυγικών έχει προτάξει συλλογικά και ποικιλόμορφα, εντάσσοντας μέσα σε αυτό το πλούσιο μωσαϊκό της αντίστασης και το ιστορικό μέσο της απεργίας πείνας, με τον αλύγιστο σύντροφο Αρίστο Χαντζή να φτάνει την 100η μέρα και η συντρόφισσα Suzon Doppagne την 15η, αυτής της έσχατης πράξης αντίστασης, όπου το ίδιο το σώμα μπαίνει ανάχωμα στις ερπύστριες της καπιταλιστικής ανάπλασης, όπου το ίδιο το σώμα και οι ανάγκες του γίνονται όχημα ταξικής αντίστασης, υπενθυμίζοντας σε όλους μας το πραγματικό πολιτικό διακύβευμα του αγώνα των Προσφυγικών.

Από τη δική μας πλευρά, ως Ταξική Αντεπίθεση, έχοντας βρεθεί με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες των Προσφυγικών να κρατάμε το ίδιο πανό, στο ίδιο μετερίζι, στο ίδιο οδόφραγμα ενάντια σε κράτος, κεφάλαιο, ιμπεριαλισμό, φασισμό, έχοντας σταθεί δίπλα δίπλα στους μεγάλους αγώνες για το κρατικό καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη και της αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, στους αγώνες των Εξαρχείων, όσο και στους αγώνες για να τιμήσουμε τους νεκρούς αγωνιστές και να υπερασπιστούμε τις εξεγέρσεις της 17ης Νοέμβρη και της 6ης Δεκέμβρη, στεκόμαστε ολόψυχα αλληλέγγυοι και αλληλέγγυες μαζί τους, γιατί ξέρουμε ότι κάθε χτύπημα εναντίον τους είναι χτύπημα εναντίον όλων μας, και ότι η νίκη τους θα είναι μια νίκη του κόσμου του αγώνα, μια νίκη της δικής μας Τάξης!

Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)

Φτάνοντας τις 101 μέρες απεργίας πείνας το Σάββατο , η υγεία του συντρόφου Αριστοτέλη Χατζή βρίσκεται σε κίνδυνο, έχοντας φτάσει πια στο σημείο που οποιαδήποτε βλάβη σε ζωτικά όργανα μπορεί να είναι μόνιμη. Ταυτόχρονα, ένα ακόμα μέλος της κοινότητας, η συντρόφισσα Suzon Doppagne ξεκίνησε και αυτή απεργία πείνας μέχρι θανάτου, φτάνοντας το Σάββατο τις 15 μέρες.

Η επίθεση προς τα κατειλημμένα προσφυγικά αλλα και τα εδαφη του αγώνα ευρύτερα, έρχεται χέρι χέρι και με την ευρύτερη ολομέτωπη επίθεση προς την κοινωνική βάση και τους/τις ήδη ταξικά καταπιεσμένους-ες που όλο ενα και εντατικοποιείται τα τελευταία χρόνια με αμέτρητα νομοσχέδια και μεταρρυθμίσεις που αφορούν, την εργασία , την μετακίνηση, την μετανάστευση, την εκπαίδευση, την υγεία, το ρεύμα, το νερό, τον ποινικό κώδικα. Την ίδια στιγμή χιλιάδες airbnb ,υπό των έλεγχο εταιρειών και επίδοξων ¨μικροξενοδόχων¨, ξεφυτρώνουν σε κάθε γειτονιά της Αθήνας, συμπαρασύροντας τα ενοίκια στα ύψη. Αποτέλεσμα αυτού, εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου της τάξης μας, είτε κινδυνεύει είτε βρίσκεται ήδη χωρίς σπίτι, χωρίς δηλαδή τρόπο να καλύψει βασικές ανθρώπινες ανάγκες, όπως η στέγαση. Ο σκοπός όλων αυτών βρίσκεται μεταξύ άλλων στην περαιτέρω ιδιωτικοποίηση και κατ’ επέκταση την αύξηση της εντατικοποίησης των ζωών μας – της όξυνσης των ταξικών φραγμών όσο και της της δημιουργίας ενός «κράτους αστυφύλακα» όπου όλα είναι ιδιωτικά ώστε να μετατίθενται οι ευθύνες από το κράτος σε ιδιώτες, αλλά οι μηχανισμοί ελέγχου παραμένουν κρατικοί ώστε να αυξάνεται η κρατική παρέμβαση. Έτσι, η μεθόδευση της εμπορευματοποίησης των αναγκών μας έρχεται κρατώντας το χέρι της καταστολής.

Η κλιμάκωση των κατασταλτικών τακτικών από το κράτος – συνήθως σε περιόδους όπου του δίνεται αυτό το περιθώριο αναβάθμισης λόγω της ύφεσης των κινημάτων – τα τελευταία ειδικά χρόνια, εμφανίζεται τόσο με έμμεσο τρόπο, όπως με τον εξευγενισμό και με ποικίλες αναδιαρθρώσεις που μονόδρομο έχουν την περαιτέρω εντατικοποίηση και επιδείνωση του ανθρώπινου μόχθου, όσο και με άμεσο όπως με αμέτρητες συλλήψεις, διώξεις, πειθαρχικά, μεταρρυθμίσεις, επίπλαστα κατηγορητήρια, εκκενώσεις κατειλημμένων χώρων. Επιτιθέμενο το κράτος σε κάθε συλλογικό αγώνα, επιχειρεί να εξαφανίσει την προοπτική της συγκρότησης της κοινωνικής βάσης ως συλλογικό σώμα, πιστό στις νεοφιλελεύθερες επιταγές που αντιλαμβάνονται τον άνθρωπο ως άτομο-καταναλωτή.

Δεν είναι τυχαίο που οι καταλήψεις βρίσκονται όλο ένα και περισσότερο στο στόχαστρο της κρατικής καταστολής. Έχουνε δώσει άλλωστε κάθε δικαίωμα στην κρατική εξουσία να τις φοβάται όσο τίποτα καθώς οι ίδιες ανέκαθεν αποτελούν, αποτελούσαν και θα αποτελούν χώρους εδαφικοποίησης των αντιστάσεων και των αγώνων μας. Είναι χώροι απελευθερωμένοι που ανήκουν σε όλους και σε κανέναν ταυτόχρονα, χώροι που συμβάλλουν τα μαζικά κινήματα να γίνονται γενικές εξεγέρσεις αντί για πυροτεχνήματα, οι καταπιεσμένοι-ες να οργανώνονται, να εμπνέονται, να μετουσιώνουν σε πράξεις την οργή και την ελπίδα τους, συντονισμένα οργανωμένα ως ένα σώμα ενιαίο που κάνει κάθε προσπάθεια να πληθαίνει να εξαπλώνεται, να αντεπιτίθεται με τον ένα δίπλα στην άλλη απέναντι σε κάθε επίθεση από το κράτος και την εξουσία. Είναι στέγες αυτοοργάνωσης και αγώνα αλλά και πολλά ακόμη περισσότερα για τα ίδια τα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας. Ο ρόλος των καταλήψεων για μας είναι διττός ,από την μία στεγάζουν τις ανάγκες του οργανωμένου αναρχικού κινήματος και από την άλλη αποτελούν κέντρο πολιτικοποίησης και αγώνα για τους κάτοικους των περιοχών, οι οποίοι θέλουν να αντισταθούν στην ολοένα εντατικοποιημένη επίθεση από τον καπιταλισμό. Είναι πρωτόλειες μορφές οργάνωσης της κοινωνίας του αύριο, οι οποίες δεν αποτελούν αυτοσκοπό για τους αγωνιστές/τις αγωνίστριες, αλλά αναπόσπαστες δομές των κινημάτων. Ο ρόλος τους ενσαρκώνει την αντίληψη των αναρχικών για τον επαναστατικό αγώνα: πόλεμος με το κράτος και το κεφάλαιο στους δρόμους, στις γειτονιές, στα πανεπιστήμια, στους χώρους δουλειάς και ταυτόχρονα ανάπτυξη των επαναστατικών συνθηκών στα εδάφη που απελευθερώνουμε.

Θεωρούμε ότι η επίθεση στα κατελειμμένα εδάφη του αγώνα, εξυπηρετεί αυτόν τον διττό στόχο: καταστολή-απονέκρωση των δομών του κινήματος και ταυτόχρονα έδαφος για περαιτέρω εξευγενισμό-τουριστικοποίηση των γειτονιών μας. Aνέκαθεν το κράτος, ανεξαρτήτως κομματικής-κυβερνητικής ηγεσίας , προσπαθεί να εξαφανίσει ολότελα κάθε μορφή αγώνα που οργανώνεται από τα κάτω. Για αυτό και οι κατειλημμένοι χώροι ήταν και είναι διαχρονικά ένα αγκάθι στους σχεδιασμούς της κοινωνικής σήψης, καθώς αποτελούν σημεία συσπείρωσης του αναρχικού και του ευρύτερου ανταγωνιστικού κινήματος. Δεν αποτελούν φαντασιακή ιδέα για μια ουτοπική κοινωνία, για “νησίδες ελευθερίας” εντός του καπιταλισμού, αλλά τον πυρήνα και το κέντρο των αγώνων. Εντός τους πολιτικοποιούμαστε, ζυμωνόμαστε, οργανωνόμαστε και μέσω των εργαλείων μας δημιουργούμε κοινότητες ζωής ενάντια στην εμπορευματοποίηση.

Διαχρονικά , κάθε κατάληψη διαφέρει από την άλλη όσο αφορά τις προσεγγίσεις και τις πολιτικές της ατζέντες . Όμως η ιστορία έχει δείξει πως όταν το κίνημα συσπειρώνεται, αφήνει πίσω εσωτερικές παθογένειες, συγκλίνει σε στρατηγική και ενώνεται στη δράση, δημιουργεί σημαντικό ανάχωμα απέναντι στην κρατική καταστολή (ιδεολογική και υλική) και στην επέλαση του καπιταλιστικού ¨επεκτατισμού¨.

Θεωρούμε πως οι συντρόφισσες και οι σύντροφοι, οι συλλογικότητες και οι καταλήψεις που δραστηριοποιούμαστε εντός του αναρχικού κινήματος, δεν αποτελούμε απλώς διαφορετικές εστίες αλλά οφείλουμε να συντονίζουμε τις δυνάμεις μας και να συγκροτούμε μια συλλογική στρατηγική υπεράσπισης των χώρων μας,ενάντια στην κρατική καταστολή. Ως εκ τούτου, προτάσσουμε την οργάνωση και την ενότητα των δράσεων που έχουν ως στόχο να προστατέψουν τις ήδη υπάρχουσες δομές και αποσκοπούν σε ένα αναρχικό κίνημα με επαναστατική προοπτική. Αναγνωρίζουμε τις καταλήψεις σαν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής και του αγώνα και τις υπερασπιζόμαστε με κάθε τρόπο.

ΔΗΜΟΣ – ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ – ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΝΑ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΟΥΝ ΤΩΡΑ ΤΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ

ΝΙΚΗ ΣΤΙΣ ΑΠΕΡΓΙΕΣ ΠΕΙΝΑΣ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΤΖΗ ΚΑΙ ΤΗΣ SUZON DOPPAGNE ΑΠΟ 5/2 ΚΑΙ 1/5

ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΕΞΕΥΓΕΝΙΣΜΟ

Αναρχική Πρωτοβουλία Αντίστασης και Δράσης F. Ascaso

Σήμερα, 15/05/2026, προχωρήσαμε σε δράση κατάληψης γερανού και ανάρτησης γιγαντοπανό στο εργοτάξιο της ΑΒΑΞ για τη νέα γραμμή 4 του Μετρό στο Γκύζη, ακολουθούμενη από συμβολική απεργία πείνας μίας ημέρας, ως ελάχιστη ένδειξη αλληλεγγύης στους απεργούς πείνας Αριστοτέλη Χαντζή, από 05/02/2026, και Suzon Doppagne, από 01/05/2026, καθώς και στον αγώνα των κατοίκων της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών απέναντι στη νέα επίθεση που εξαπολύουν κράτος και κεφάλαιο μέσω του λεγόμενου σχεδίου «ανάπλασης» της Περιφέρειας Αττικής.Εδώ και μήνες η Περιφέρεια λειτουργεί ως αιχμή του κρατικού σχεδιασμού, προωθώντας ένα θολό και σκόπιμα ασαφές πλάνο «ανάπλασης», το οποίο δεν αποσκοπεί ούτε στη βελτίωση της ζωής των κατοίκων ούτε στην κάλυψη κοινωνικών αναγκών, αλλά στην εκδίωξη της κοινότητας των Προσφυγικών και την παράδοση του χώρου στα συμφέροντα του κεφαλαίου, της εμπορευματοποίησης και της λεγόμενης «ανάπτυξης». Πίσω από τα αφηγήματα περί «αξιοποίησης» επιχειρείται η αποξήλωση μιας ζωντανής κοινότητας αγώνα. Ενός χώρου που εδώ και χρόνια αποτελεί πεδίο συλλογικής ζωής, αλληλεγγύης, αυτοοργάνωσης και κοινωνικής αντίστασης μέσα στην καρδιά της πόλης.

Η επίθεση στα Προσφυγικά δεν αφορά μόνο μια γειτονιά. Αφορά συνολικά κάθε μορφή αυτοοργανωμένης ζωής που δεν χωράει στον ασφυκτικό σχεδιασμό κράτους και κεφαλαίου. Δεν είναι τυχαίο ότι το συγκεκριμένο εγχείρημα βρίσκεται ανάμεσα σε δύο βασικούς πυλώνες του κρατικού μηχανισμού, τη ΓΑΔΑ και το Εφετείο Αθηνών. Η ύπαρξη των Προσφυγικών αποτελεί εδώ και χρόνια μια ζωντανή υπενθύμιση ότι ακόμη και μέσα στις πιο ελεγχόμενες ζώνες της μητρόπολης μπορούν να υπάρξουν κοινότητες αγώνα και αντίστασης.Αυτό ακριβώς είναι που φοβούνται και θέλουν να εξαφανίσουν. Το αντιπαράδειγμα της κοινοτικής και συλλογικής οργάνωσης. Οι δομές που έχουν συγκροτηθεί όλα αυτά τα χρόνια – από τη δομή φούρνου και τη γυναικεία δομή μέχρι τη δομή παιδικού στεκιού και αυτομόρφωσης, τη συλλογική κουζίνα, τη δομή ρούχων, τη δομή υγείας, βιβλιοθήκης, λογιστικής και τεχνικής υποστήριξης – αποτελούν ζωντανά παραδείγματα συλλογικής οργάνωσης πέρα από τη λογική του χρήματος, του κέρδους και της εμπορευματοποίησης των ανθρώπινων αναγκών.

Σε μια περίοδο όπου το δόγμα «νόμος και τάξη» εφαρμόζεται με ολοένα και μεγαλύτερη ένταση από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, οι επιθέσεις στα καταληψιακά εγχειρήματα πολλαπλασιάζονται. Από την Εξωστρεφή και τη Ματρόζου μέχρι τον Ευαγγελισμό και τη διαρκή αστυνομοκρατία στα Εξάρχεια και τον Λόφο Στρέφη, γίνεται σαφές ότι στόχος είναι κάθε εστία συλλογικής ζωής και αντίστασης. Οι επενδύσεις real estate, η τουριστικοποίηση και η πλήρης εμπορευματοποίηση της πόλης απαιτούν «καθαρούς» χώρους, χωρίς κοινότητες αγώνα και αυτοοργάνωσης.Σε μια εποχή όπου η συλλογική μνήμη δέχεται διαρκή επίθεση, όπου η γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού κανονικοποιείται και οι νέες δυτικές σταυροφορίες παρουσιάζονται ως «πολιτισμός» και «ασφάλεια», τα Προσφυγικά και η ιστορία τους αποτελούν αγκάθι που πρέπει να ξεριζωθεί. Τα Προσφυγικά κουβαλούν μέσα τους τη μνήμη της προσφυγιάς, του ξεριζωμού και της επιβίωσης. Χτίστηκαν για να στεγάσουν ανθρώπους κυνηγημένους από πόλεμο, φτώχεια και εθνικισμό, ανθρώπους που βρέθηκαν μακριά από τις πατρίδες τους αλλά κατάφεραν να δημιουργήσουν κοινότητες ζωής και αλληλεγγύης μέσα στις πιο δύσκολες συνθήκες.

Ακριβώς γι’ αυτό αποτελούν μέχρι σήμερα ένα ζωντανό αντιπαράδειγμα απέναντι στον κόσμο των συνόρων, του αποκλεισμού και της κρατικής βίας. Έναν τόπο όπου άνθρωποι διαφορετικών εθνοτήτων, γλωσσών και καταγωγών συνεχίζουν να συνυπάρχουν, να οργανώνονται και να αγωνίζονται μαζί, πέρα από διαχωρισμούς και εθνικές ταυτότητες, στη βάση της αλληλεγγύης, της συλλογικής ζωής και του κοινού αγώνα. Το 1944 οι αντιφασίστες αντάρτες χρησιμοποίησαν τα Προσφυγικά ως καταφύγιο απέναντι στον ελληνικό και βρετανικό στρατό. Τα σημάδια από τις σφαίρες παραμένουν μέχρι σήμερα στις προσόψεις των κτιρίων, όπως και το μνημείο των ανταρτών που θυμίζει καθημερινά ότι η ιστορία αυτού του τόπου είναι ιστορία αντίστασης.Απέναντι σε αυτή τη συντονισμένη επίθεση, οι απεργίες πείνας των συντρόφων αποτελούν μια κραυγή αξιοπρέπειας – μια σηκωμένη γροθιά αντίστασης.

Δεν πρόκειται για μια «ατομική επιλογή», αλλά για μια έσχατη πολιτική πράξη απέναντι στη βία, τον εκτοπισμό και την καταστολή.

Στεκόμαστε αλληλέγγυοι/ες στους απεργούς πείνας και στην Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών.

Όλοι/ες στην πορεία υπεράσπισης της κοινότητας το Σάββατο 16/05/2026.

Να μπλοκάρουμε τα σχέδια εκκένωσης, ανάπλασης και εμπορευματοποίησης.

Τα Προσφυγικά θα παραμείνουν τόπος μνήμης, αγώνα και συλλογικής ζωής.

Ή θα νικήσουμε ή θα νικήσουμε.

Αλληλέγγυοι/αλληλέγγυες

*Συγκέντρωση – πορεία αλληλεγγύης στην Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών

Σάββατο 16/05, 10:30, Άγαλμα Βενιζέλου*

ΑΜΕΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ «ΑΝΑΠΛΑΣΗ» ΤΩΝ «ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ» ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ /

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΝΤΖΗ ΚΑΙ ΤΗΣ S. DOPPAGNE

Για άλλη μια φορά η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών, ένας απελευθερωμένος δημόσιος χώρος στον ιστό της πόλης, αποτελεί στόχο της Περιφέρειας Αττικής, συγκεκριμένα, είναι η τέταρτη μέσα στην τελευταία δεκαετία. Εν όψει της ευρωπαικής χρηματοδότησης του ΕΣΠΑ που αφορά τη Αττική για τα έτη 2021-2027, προβλέπεται η εκκένωση του κτηριακού συγκροτήματος της Λ. Αλεξάνδρας, με πρόσχημα τη δημιουργία κοινωνικών κατοικιών και ξενώνων για τους ασθενείς και τους συνοδούς του νοσοκομείου «Άγιος Σάββας». Αυτή η απόπειρα αποτελεί ξεκάθαρα πολιτική επίθεση σε ένα εγχείρημα των από τα κάτω, με ψεύτικες προθέσεις. Αφενός, τα «προσφυγικά» αποτελούν ήδη κοινωνικές κατοικίες που φιλοξενούν πάνω απο 400 ανθρώπους, οι οποίοι χτυπήθηκαν από την στεγαστική κι οικονομική κρίση, καθώς και αγωνιστές κι αγωνίστριες από την Ελλάδα, την Τουρκία, το Κουρδιστάν και αλλού. Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια έχουν συγκροτηθεί 22 αυτόνομες δομές κοινωνικής αυτάρκειας, ωφέλειας κι αυτο-οργάνωσης, με σκοπό την υποστήριξη των κατοίκων, στους οποίους περιλαμβάνονται πολλά παιδιά και ευάλωτα άτομα, μεταξύ των οποίων η δομή φιλοξενίας θεραπευόμενων και συνοδών του αντικαρκινικού νοσοκομείου «Άγιος Σάββας», για τους οποίους το Κράτος δεν έδειξε κανένα αντανακλαστικό χρόνια ολόκληρα. Χαρακτηριστικά, εντός της κοινότητας υπάρχει επίσης: γυναικεία δομή, κοινωνικό κέντρο, δομή υγείας και κοινωνικού φαρμακείου, δομή συλλογικού φούρνου «Berkin Elvan», δομή παιδικού στεκιού και αυτομόρφωσης, αλλά και αυτοοργανωμένος βρεφονηπιακός σταθμός κι άλλες.

Φυσικά, το Κράτος δεν αποδέχεται τις «κοινωνικές κατοικίες» που δεν μπορεί να ελέγξει ούτε είναι σε θέση να αντιληφθεί τους δεσμούς κοινότητας και αλληλοβοήθειας που έχουν αναπτύξει οι, επί χρόνια, κατοικούντες των «προσφυγικών». Για το Κράτος όλα σχετίζονται με την πολιτική επιβολή και το κέρδος, όμως η ζωή τόσων δεκάδων ανθρώπων που θα μείνουν στον δρόμο, δεν μπορεί να είναι παιχνίδι στα χέρια του κάθε καριερίστα πολιτικού που θέλει να επιδείξει «έργο» και του κάθε εντολοδόχου του Κεφαλαίου. Η καταστροφή των «προσφυγικών» σημαίνει, μεταξύ άλλων, και την επέκταση του εξευγενισμού, αφού θα σημάνει την εκτόξευση των ενοικίων της περιοχής.

Στο πλαίσιο αυτό, ο Αριστοτέλης Χαντζής(από 05/02) και η Suzon Doppagne(από 01/05), ως μέλοι και κάτοικοι της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας, προχωράνε σε απεργία πείνας μέχρι θανάτου, αναγνωρίζοντας, όπως δηλώνουν, σε αυτήν την ενέργεια ένα μέσο αγώνα για την ανάδειξη ενός συλλογικού αγώνα που στόχο έχει τη διατήρηση των Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας, με αιτήματα:

* Άμεση ακύρωση της σύμβασης από την Περιφέρεια Αττικής

* Παραμονή όλων των κατοίκων των προσφυγικών στα σπίτια, στον τόπο και την περιοχή που διαμένουν και έχουν συνδεθεί κοινωνικά, πολιτισμικά και οργανικά μαζί της.

* Να δοθούν έμπρακτες εγγυήσεις για την αποκατάσταση των προσφυγικών από την Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία με την επωνυμία «Κάτοικοι και Φίλοι Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας Α.Μ.Κ.Ε».

Λαμβάνοντας υπόψη τις επιθέσεις της Κυβέρνησης Μητσοτάκη στο κίνημα, αυτή η επίθεση θα είναι ένα από τα σημαντικότερα πλήγματα στον κόσμο της αυτοοργάνωσης. Το έδαφος των «προσφυγικών» αποδεικνύει πως η οργάνωση της ζωής με αντιεραρχικά και κοινοτικά χαρακτηριστικά, με βάση την άμεση δημοκρατία, μπορεί να είναι εφαρμόσιμη στο «εδώ και στο τώρα».

Στεκόμαστε αλληλέγγυοι στους αγώνες της κοινότητας και καλούμε όλους να σταθούμε δίπλα τους.

Η κοινή μας γλώσσα είναι η αλληλεγγύη.

Στις κατειλημμένες γειτονιές ανθίζουν οι κοινότητες του μέλλοντος.

Αλληλεγγύη στα «Προσφυγικά»!

Νίκη στην απεργία πείνας του συντρόφου Αριστοτέλη Χαντζή και της συντρόφισσας Suzon Doppagne!

Αντιεξουσιαστική Κίνηση Θεσσαλονίκης

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΝΤΖΗ ΚΑΙ SUZON DOPPAGNE

Συγκέντρωση – πορεία αλληλεγγύης:

Σάββατο 16/05 στις 10:30 στο Άγαλμα Βενιζέλου

Διανύουμε μια αρκετά εκτεταμένη περίοδο στην οποία η επιβολή του σύγχρονου ολοκληρωτισμού στο εσωτερικό και των δυτικών κοινωνιών μοιάζει πλέον να έχει επέλθει σε όλες τις πτυχές της κοινωνικής ζωής. Σταδιακά παρατηρούμε την κλιμάκωση της κρατικής τρομοκρατίας: την άνοδο του φασισμού/ναζισμού, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών και τις αυξανόμενες δολοφονίες τους στα σύνορα, την ολοκληρωτική υποτίμηση των ζωών των εργαζομένων, τη διάλυση της δημόσιας υγείας και της παιδείας, τους νόμους περιστολής των διαδηλώσεων και των απεργιών, τον έλεγχο της ζωής στα πανεπιστήμια, τις γυναικοκτονίες, τη συγκάλυψη κυκλωμάτων trafficking και παιδοβιασμών, τις δολοφονίες στα Τέμπη και τη συγκάλυψη του κρατικού αυτού εγκλήματος. Είναι πλέον προφανές ότι το κρατικό καπιταλιστικό σύστημα δεν έχει τίποτε άλλο να υποσχεθεί πέρα από φτώχεια, εξαθλίωση και θάνατο! Και αν η τελευταία εγγύση του κρατικού – καπιταλιστικού συστήματος, τουλάχιστον για τις κοινωνίες του δυτικού κόσμου ήταν η μη εμπόλεμη κατάσταση, πλέον η υπόσχεση αυτή δεν μπορεί να εκπληρωθεί καθώς σε παγκόσμιο πλέον επίπεδο τα κράτη εξοπλίζονται για πολεμική συμπλοκή και σύρραξη και παράλληλα θωρακίζονται τους ενάντια σε όσους ονομάζουν ως “εσωτερικούς εχθρούς”, σε όσους δηλαδή δε σιωπούν, δε συναινούν, δε σκύβουν το κεφάλι – αντιθέτως συνεχίζουν να αγωνίζονται για την ελευθερία, για την ισότητα και τη ζωή, συνεχίζουν να αγωνίζονται για την ανθρωπότητα!

Αιχμή της κατασταλτικής δράσης του κράτους αποτελεί και η επίθεση στους κατειλημμένους χώρους και το αναρχικό κίνημα. Η τωρινή κυβέρνηση συνεχίζοντας και αναβαθμίζοντας το έργο όλων των προηγούμενων εξέθεσε τις προθέσεις της αρχικά με το τελεσίγραφο Χρυσοχοΐδη για την επίθεση στο σύνολο των κατειλλημένων χώρων. Όταν κατάλαβε ότι η στρατηγική της ενιαίας επίθεσης παρήγαγε πολύ περισσότερη συσπείρωση απ’ ότι φόβο την εγκατέλειψε, άλλαξε προϊστάμενο στο υπουργείο καταστολής και επιδόθηκε σε σταδιακά χτυπήματα ανά την επικράτεια. Οι καταλήψεις αποτελούν κομμάτι του αγώνα, το έδαφος όπου προετοιμάζονται τα σχέδια της κοινωνικής και ταξικής αντεπίθεσης και για αυτό πρέπει να χτυπηθούν, στο πλαίσιο της «προληπτικής αντιεξέγερσης» για να μην βρουν κοινωνικές προσβάσεις να μην έρθουν σε ώσμωση με την διογκούμενη οργή των πληβειακών μαζών, ιδιαίτερα σε μια περίοδο όπου τα προτάγματα του αναρχικού αγώνα είναι τα μόνα που μπορούν να δώσουν μιαν απάντηση στη βάρβαρη πραγματικότητα που βιώνουμε. Η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών βρίσκεται το τελευταίο διάστημα στο στόχαστρο της κρατικής καταστολής μέσω μιας νέας σύμβασης η οποία ορίζει τα συγκεκριμένα κτίρια ως διαθέσιμα προς εκμετάλλευση και ορίζει την άμεση εκκένωσή τους.

Είμαστε εδώ για να τους υπενθυμίσουμε ξανά πως οι αγώνες μας δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν. Τα «τελεσίγραφα» καίγονται στους δρόμους και οι επιθέσεις των ένστολών καθαρμάτων που εισβάλλουν μέσα στο σκοτάδι της νύχτας στα Σπίτια του Αγώνα θα απαντώνται με ανακαταλήψεις, ανοικοδομήσεις και μαζικές συγκρούσεις, κάτω από το φως της μέρας. Το αναρχικό κίνημα γεννήθηκε μέσα από σχέσεις αμοιβαίας κοινωνικής αλληλοβοήθειας, αναπτύχθηκε και ενέπνευσε με το όπλο της αλληλεγγύης και αυτό παραμένει το ιδανικό και ο προσανατολισμός του για την κοινωνία που οραματίζεται, για τον κόσμο που θα χωρά μέσα του όλους τους κόσμους

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΚΑΜΙΑ ΠΑΡΑΔΟΣΗ, ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΚΩΧΗ

ΔΕΚΑ ΕΚΑΤΟ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΕΝΑ ΚΟΣΜΟ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΣΗΨΗΣ

Συλλογικότητα για τον Κοινωνικό Αναρχισμό- Μαύρο & Κόκκινο μέλος της Αναρχική Πολιτική Οργάνωση – Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων

Κάλεσμα σε συγκέντρωση αλληλεγγύης στην Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών

Σάββατο 16/05 | 10:30 | Άγαλμα Βενιζέλου

ΚΟΙΝΗ ΜΑΣ ΓΛΩΣΣΑ Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

Τα προσφυγικά δεν αποτελούν έναν εγκαταλελειμμένο χώρο προς «αξιοποίηση» ούτε ένα πολεοδομικό πρόβλημα που χρήζει τεχνικής διαχείρισης αλλά μια ζωντανή, ενεργή και ιστορικά φορτισμένη κοινότητα κοινωνικής κατοικίας, αυτοοργάνωσης και αλληλεγγύης, η οποία εδώ και δεκαέξι χρόνια στεγάζει, φροντίζει και στηρίζει εκατοντάδες ανθρώπους που αποκλείστηκαν από το κράτος και τις αποδιαρθρωμένες κοινωνικές δομές.

Ήδη από το καλοκαίρι του 2025 στα κρυφά, η Περιφέρεια Αττικής εκκίνησε μέσω προγραμματικών συμβάσεων τον σχεδιασμό για την καταστολή και την εκκένωση της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών, επιχειρώντας να προετοιμάσει το έδαφος για μια συνολική παρέμβαση που δεν έχει ως στόχο την κοινωνική φροντίδα αλλά την εκδίωξη των κατοίκων και την αναδιάρθρωση της περιοχής με όρους οικονομικής εκμετάλλευσης.

Με την έναρξη του 2026, το σχέδιο αυτό πέρασε σε νέα φάση, με την οργανωμένη προπαγανδιστική του προώθηση μέσω πληρωμένων δημοσιευμάτων και τη δρομολόγηση όλων εκείνων των διοικητικών και χρηματοδοτικών βημάτων που προβλέπουν τη βίαιη εκκένωση των Προσφυγικών μέσα στους επόμενους έξι μήνες, στο πλαίσιο ενός έργου προϋπολογισμού δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ, χρηματοδοτούμενου από ευρωπαϊκούς πόρους.

Μέσα σε αυτή τη συνθήκη, ο Αριστοτέλης Χατζής και η Suzon Doppagne μέλη της κοινότητας των Προσφυγικών ξεκίνησαν απεργία πείνας μέχρι θανάτου. Η απεργία πείνας αποτελεί μια ύστατη πράξη αντίστασης και αξιοπρέπειας, καθώς ένα σώμα εκτίθεται συνειδητά στη φθορά για να αναδείξει τη βία που επιχειρείται να επιβληθεί σιωπηλά. Δεν πρόκειται για μια μεμονωμένη πράξη διαμαρτυρίας, αλλά για μια κραυγή που συμπυκνώνει την αγωνία, την επιμονή και τη συλλογική βούληση μιας ολόκληρης κοινότητας να παραμείνει ζωντανή. Η ευθύνη για την έκβαση αυτού του αγώνα είναι κοινωνική και πολιτική και μας καλεί να σταθούμε ενεργά και έμπρακτα στο πλευρό όσων υπερασπίζονται τη ζωή και την αξιοπρέπειά τους.

Τα Προσφυγικά αποτελούν μια κοινότητα περισσότερων από 400 ανθρώπων που στεγάζουν μετανάστριες, πρόσφυγες, παιδιά, ηλικιωμένους, ασθενείς και ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, η οποία έχει εξασφαλίζει το αυτονόητο δικαίωμα στη στέγη, έχει συγκροτήσει ένα εκτεταμένο πλέγμα δομών κοινωνικής φροντίδας, υγείας, παιδείας, πολιτισμού και συλλογικής ζωής, ανοιχτών όχι μόνο στους κατοίκους των Προσφυγικών αλλά και στην ευρύτερη γειτονιά των Αμπελοκήπων, του Γκύζη και συνολικότερη της πόλης της Αθήνας.

Μέσα σε συνθήκες διαρκούς πολιτικής πίεσης και κρατικής απαξίωσης, στα Προσφυγικά λειτουργούν δομές παιδικής μέριμνας και αυτομόρφωσης, αυτοοργανωμένος βρεφονηπιακός σταθμός με καθημερινή παρουσία και εκπαιδευτικό πρόγραμμα, δομή υγείας και κοινωνικό φαρμακείο που καλύπτουν υπαρκτά κενά του δημόσιου συστήματος, δομή φιλοξενίας για θεραπευόμενους και συνοδούς του Αντικαρκινικού Νοσοκομείου «Άγιος Σάββας», συλλογικός φούρνος που εξυπηρετεί δεκάδες ανθρώπους καθημερινά, τεχνικές ομάδες συντήρησης των κτιρίων, κοινωνικό καφενείο και κινηματογράφο, βιβλιοθήκη και αναγνωστήριο, γυναικεία δομή ενδυνάμωσης και αλληλεγγύης, καθώς και δομές στήριξης αστέγων και ανθρώπων σε ακραία επισφάλεια.

Η ύπαρξη και λειτουργία αυτής της κοινότητας έχει αποδείξει στην πράξη ότι η κοινωνική κατοικία ειναι μια καθημερινή πράξη συλλογικής ευθύνης, αλληλεγγύης και φροντίδας, που μετασχηματίζει τη γειτονιά, περιορίζει τον κοινωνικό αποκλεισμό και δημιουργεί όρους ειρηνικής συνύπαρξης ανθρώπων από διαφορετικές χώρες και πολιτισμούς.

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, κάθε σχέδιο εκκένωσης, καταστολής ή «ανάπλασης» που αγνοεί τους ανθρώπους που ζουν στα Προσφυγικά και επιχειρεί να τους εκτοπίσει στο όνομα μιας δήθεν ανάπτυξης, αποτελεί κομμάτι κρατικής βίας, εκτοπισμού και διάλυσης υπαρκτών κοινωνικών δεσμών, με συνέπειες στη ψυχική και σωματική υγεία παιδιών, ηλικιωμένων και ασθενών.

Η Κοινότητα των Προσφυγικών έχει ήδη αναλάβει με δικές της δυνάμεις την ευθύνη της φροντίδας και της ανακαίνισης ενός ιστορικού και αρχιτεκτονικού συνόλου, το οποίο το κράτος εγκατέλειψε επί δεκαετίες, αποδεικνύοντας ότι η αυτοοργάνωση μπορεί να διασώσει και να ζωντανέψει χώρους που η επίσημη πολιτική αντιμετωπίζει αποκλειστικά ως οικονομικά αντικείμενα.

Για εμάς, ως καταληψίες και αναρχικούς/ες, η υπεράσπιση των Προσφυγικών είναι αναπόσπαστο κομμάτι μιας συνολικής πολιτικής στάσης που αναγνωρίζει στις καταλήψεις στέγης, στις αυτοοργανωμένες κοινότητες και στις δομές αλληλεγγύης πραγματικά κύτταρα κοινωνικής ζωής και αντίστασης απέναντι στην κρατική καταστολή, την εμπορευματοποίηση της κατοικίας και τη συστηματική απαξίωση της ανθρώπινης ζωής.

Στεκόμαστε δίπλα σε κάθε δομή και κάθε κοινότητα που δέχεται επίθεση γιατί η υπεράσπισή τους είναι άρρηκτα δεμένη με τη δική μας ύπαρξη, τους δικούς μας αγώνες και τη δυνατότητα να υπάρξουν άλλοι τρόποι οργάνωσης της κοινωνίας, βασισμένοι στην ισότητα και την αλληλεγγύη.

Να σταθούμε απέναντι στα σχέδια εκτοπισμού, καταστολής και κοινωνικής ερήμωσης, χτίζοντας στην πράξη δεσμούς που δεν διαλύονται με διοικητικές αποφάσεις, χρηματοδοτικά προγράμματα ή αστυνομικές επιχειρήσεις. Οι κοινότητες όπως τα Προσφυγικά είναι κομμάτι ενός ευρύτερου αγώνα για ελευθερία και ζωή και όσο αυτές οι σχέσεις αλληλεγγύης βαθαίνουν τόσο γίνεται σαφές ότι απέναντι στη βία και την εγκατάλειψη μπορούμε όχι μόνο να αντέξουμε αλλά και να τα καταφέρουμε.

ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ –

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ

10-100-1000ΔΕΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΣΗΨΗΣ

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΤΖΗ ΚΑΙ ΤΗΣ SUZON DOPPAGNE

Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ

Συνέλευση Υπεράσπισης της Κατάληψης Libertatia

Η κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών αποτελεί ένα πεδίο έμπνευσης και μία ηχηρή υλική αποτύπωση της αυτοοργάνωσης μέσα στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, αποδεικνύοντας με τον πιο έμπρακτο τρόπο την ύπαρξη εναλλακτικής δόμησης της κοινωνίας στο εδώ και το τώρα, μια εναλλακτική σαν συνολική εικόνα από το μέλλον, όταν ξεμπερδέψουμε με το σάπιο κρατικοκαπιταλιστικό σύστημα ολοκληρωτικά. Τα προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας έχουν μια ιδιαίτερη ιστορία, η οποία συνεχίζει και μετασχηματίζεται από το παρελθόν στο παρόν με τη διατήρηση ενός αγωνιστικού και πολιτικου πλαισίου. Οι καταλήψεις και οι χώροι που στεγάζονται οι άνθρωποι δεν είναι μόνο τα ντουβάρια τους, ωστόσο τα ντουβάρια έχουν ιστορία την οποία ανακαλούμε και μνημονεύουμε ώστε να μην χαθεί στη λήθη που η εξουσία προσπαθεί να επιβάλλει. Γιατί η μνήμη και η ιστορική παρακαταθήκη φωτίζουν την συνέχιση των αγώνων.

ΠΑΤΡΑ

…από τη διαχειριστική συνέλευση παραρτήματος.

Στηρίζουμε την συγκέντρωση αλληλεγγύης στην κοινότητα κατειλημμένων προσφυγικών, Σάββατο 16 Μαίου, στις 12.00 στο Παράρτημα

Στις 26 Απριλίου 2024, στις 9 το πρωί είχε καλεστεί δημόσια συγκέντρωση αλληλεγγύης στον σύντροφο Αντρέα Φλώρο στην κατάληψη Παραρτήματος με μοίρασμα κειμένων και μικροφωνική. Γύρω στις 12 το μεσημέρι και ενώ ήμασταν σε αναμονή της προειλημμένης απόφασης προφυλάκισης του συντρόφου, οι μπάτσοι κάνουν αιφνιδιαστική δολοφονική επίθεση, ρίχνοντας χημικά και κρότου λάμψης στον κόσμο, ενώ γνώριζαν ότι υπήρχαν παιδιά. Οι δολοφόνοι των ΜΑΤ δε δίστασαν να σημαδέψουν και να ρίξουν κρότου λάμψης σε ένα βρέφος 14 μηνών που βρισκόταν στην αγκαλιά του πατέρα του. Αρχικά, προσάγονται 24 άτομα από τον εσωτερικό χώρο της κατάληψης και σε δεύτερο χρόνο άλλο ένα άτομο που αφού πρώτα αποσπάστηκε βίαια από σώμα ανθρώπων που προσέγγιζε την κατάληψη, ξυλοκοπήθηκε και σύρθηκε στον δρόμο. Τα 25 πλέον συντρόφια οδηγούνται στη ΓΑΔ Αχαΐας. Άμεσα πραγματοποιείται έρευνα με σκυλιά στον εσωτερικό χώρο του Παραρτήματος παρουσία εισαγγελέα, ενώ ταυτόχρονα δημοσιεύονται προκατασκευασμένα άρθρα στα τοπικά και μεγάλα ειδησεογραφικά sites για δήθεν «ρίψεις μολότοφ» και επεισόδια στο κέντρο της Πάτρας, ενώ το κατασχεμένο κινηματικό αρχείο και εξοπλισμός, όπως και απλά αντικείμενα καθημερινής χρήσης βαφτίζονται όπλα. Μετά από πέντε ώρες κράτησης, οι 24 από τις προσαγωγές μετατρέπονται σε συλλήψεις με κατηγορίες πλημμεληματικού χαρακτήρα. Κατά αυτόν τον τρόπο διεκπαιρεώνεται το προαποφασισμένο συντονισμένο κατασταλτικό σχέδιο μπάτσων, μμε και εισαγγελίας που περιλάμβανε μεταξύ άλλων τη δίωξη του Αντρέα και την προφυλάκισή του, την επίθεση στην κατάληψη Παραρτήματος και τελικά τη μαζική σύλληψη 24 ατόμων. Οι συλλήψεις αυτές έγιναν στοχευμένα, κατόπιν διαλογής των μικρότερων σε ηλικία ατόμων με προφανή σκοπό τόσο τον εκφοβισμό τους, όσο και την εκ νέου χαρτογράφηση των προσώπων και των δυναμικών του α/α χώρου. Εκτός από τα παραπάνω, το κράτος επέλεξε να συλλάβει 24 συντρόφια αφενός για να θέσει ένα κομμάτι του τοπικού κινήματος σε καθεστώς δικαστικής ομηρίας με σκοπό να το αδρανοποιήσει και αφετέρου να επαναλάβει την τακτική της οικονομικής αφαίμαξης ανθρώπων και κινημάτων επιχειρώντας να μετατοπίσει την πολιτική δράση και ανάλυση σε μια συνεχή προσπάθεια κάλυψης δικαστικών εξόδων. Όσον αφορά το Παράρτημα, η επίθεση σε μια δημόσια καλεσμένη συγκέντρωση και η επόμενη εισβολή τα ξημερώματα της 28/2/2025 πριν την μαζικότατη πορεία για τα Τέμπη έχει στόχο να υπονομεύσει τον διαχρονικό ρόλο της κατάληψης ως ανοιχτό κοινωνικό κέντρο αγώνα και αντίστασης. Η επίθεση στην κατάληψη Παραρτήματος και η δίωξη των συντρόφων δεν μπορεί παρά να ενταχθεί σε ένα πολυεπίπεδο κρατικό σχέδιο καταστολής που μεταξύ άλλων στοχεύει στην κάμψη του καταληψιακού κινήματος και ειδικά του κομματιού αυτού που αναδεικνύει τη βία και το παράλογο του εξουσιαστικού οικοδομήματος, αλλά και των κοινωνικών συμπεριφορών, σχέσεων και δυναμικών που προωθεί και επιβάλλει προκειμένου να συνεχίσει να υπάρχει. Στο πλαίσιο του ανταγωνιστικού κινήματος σε πρώτο επίπεδο, η βασική αφετηρία των καταλήψεων είναι η έμπρακτη αμφισβήτηση της έννοιας της θεσμοθετημένης ιδιοκτησίας από τα άτομα ή τις ομαδοποιήσεις που επιλέγουν να καταλάβουν ένα κτήριο προκειμένου να καλυφθούν οι εκάστοτε ανάγκες τους. Σε δεύτερο επίπεδο, οι καταλήψεις ως καθρέφτης των αναγκών των καταληψιών παίρνουν διαφορετικές μορφές και θέτουν ποικίλες στοχεύσεις και ερωτήματα τόσο στο εσωτερικό τους όσο και ως προς την κοινωνία. Ωστόσο, είτε αφορούν την κάλυψη βασικών αναγκών επιβίωσης, είτε εξυπηρετούν την ανάγκη για πολιτική στέγη, είτε λειτουργούν ως κοινωνικό κέντρο, έχουν ένα κοινό σημείο: τον επαναπροσδιορισμό των όρων που συγκροτούνται και οργανώνονται οι κοινωνίες σε μια βάση που προωθείται η συλλογικοποίηση έναντι της ιδιώτευσης, η ισοτιμία έναντι της ιεραρχίας και η αλληλεγγύη έναντι του ανταγωνισμού. Ζούμε σε ένα καπιταλιστικό, εξουσιαστικό σύστημα που μας εξοντώνει καθημερινά, μέσα από εξαντλητικά ωράρια, με μισθούς ίσα να βγάλουμε τον μήνα, ενώ την ίδια στιγμή βλέπουμε τις τιμές των ενοικίων και των προϊόντων να αυξάνονται συνεχώς και το κόστος ζωής να πολλαπλασιάζεται. Αυτό το σύστημα, μας θέλει απομονωμένες, σκλάβες στην σύγχρονη μηχανή παραγωγής κέρδους, να επιβιώνουμε προκειμένου να καλύπτονται ίσα-ίσα οι βασικές μας ανάγκες, πλήρως υποταγμένες στις κυρίαρχες ρητορικές του κράτους – έθνους, με οποιοδήποτε αντίσταση σε αυτά να ποινικοποιείται. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο της καθημερινής αφαίμαξης και ανασφάλειας, επιλέγουμε να βρίσκουμε συλλογικές λύσεις σε φαινομενικά ατομικές ανάγκες, να δημιουργούμε κοινότητες, να στηριζόμαστε ο ένας στην άλλη. Οι καταλήψεις μπορούν να λειτουργήσουν προωθητικά προς αυτήν την κατεύθυνση γιατί μπορούν να αποτελούν έναν φυσικό χώρο στον οποίο δημιουργούμε δομές για να απαντήσουμε στα καθημερινά προβλήματα μας, πχ αυτοοργανωμένες δομές υγείας, συλλογικές κουζίνες, χαριστικό παζάρι και άλλα. Πέραν από τα παραπάνω αποτελούν χώρους στέγασης των ιδεών μας και του αγώνα μας, με τις διαφορετικές εκφάνσεις που ο ίδιος μπορεί να πάρει και να του δώσουμε. Είναι οι χώροι όπου μπορούμε να επαναπροσδιορίσουμε τις σχέσεις μας μακριά απ’ τις πελατειακές σχέσεις και σχέσεις εκμετάλλευσης που επικρατούν στην κοινωνία, να συνυπάρξουμε ισότιμα, δίχως ιεραρχίες, χωρίς αρχηγούς, και να ορίσουμε την πραγματικότητα με βάση την αξιακή μας πυξίδα. Την ίδια στιγμή βρισκόμαστε εκεί για να συζητήσουμε και να ζυμωθούμε σε κοινούς προβληματισμούς και να οργανώσουμε τις αντιστάσεις μας απέναντι στην επίθεση που δεχόμαστε καθημερινά. Η εισβολή στην κατάληψη Παραρτήματος και η παραπομπή σε δίκη των 24 συντροφιών έγινε από το κράτος ακριβώς γιατί η κατάληψη Παραρτήματος ως χώρος εδώ και δεκαετίες πραγματώνει και στεγάζει πολιτικές διεργασίες και διαδικασίες, υποδομές αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας και είναι σημείο συνάντησης και οργάνωσης του ανταγωνιστικού κινήματος, επιτιθέμενο ενεργά στις ρατσιστικές και φασιστικές αντιλήψεις και στις λογικές των διαχωρισμών, της απομόνωσης, της παραίτησης. Πάνω απ’ όλα όμως γιατί παραμένει και θα παραμείνει σταθερό κέντρο αγώνα για την πόλη της Πάτρας λειτουργώντας στη βάση της αυτοοργάνωσης, της άρνησης θεσμικής αναγνώρισης και διαμεσολάβησης, ενάντια σε κάθε μορφή ιεραρχίας και κερδοφορίας. Γιατί η εξουσία φοβάται και εχθρεύεται τους ανθρώπους που ακολουθούν τις τρεις λέξεις που είναι γραμμένες έξω από την πόρτα της κατάληψης: ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ-ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

Ανοιχτή συνέλευση αλληλεγγύης στα 24 συλληφθέντα /Πάτρα

Στηρίζουμε την Συγκέντρωση αλληλεγγύης στην Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών το Σάββατο 16/05 στις 12:00 στο Παράρτημα

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ – ΚΑΜΙΑ ΥΠΟΤΑΓΗ

Σήμερα στις 15/05 συμπληρώνεται η 100η μέρα απεργίας πείνας του Αριστοτέλη Χατζή, ενώ η δεύτερη απεργός πείνας Souzon Doppagne βρίσκεται στην 14η μέρα απεργίας πείνας της. Η Περιφέρειας Αττικής και οι κρατικοί θεσμοί διατηρούν στάση πλήρους αδιαφορίας έναντι των ζώων των δύο αυτών αγωνιστών και συνολικά των 400 ανθρώπων που διαμένουν στην Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών, οι οποίοι έρχονται αντιμέτωποι με ένα καθεστώς ανασφάλειας όλους αυτούς τους μήνες. Ταυτόχρονα με όλη την ζοφερή συνθήκη που χαρακτηρίζει κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής, με την ακρίβεια να αφαιμάζει τους από τα κάτω και την απειλή μιας καθολικής πολεμικής σύρραξης να πλησιάζει όλο και περισσότερο, κράτος και κεφάλαιο βάζουν στο στόχαστρο οποιαδήποτε κοινωνική δράση τόσο εντός όσο και εκτός πανεπιστήμιου. Παράλληλα, η αντιμετώπιση της «εσωτερικής απειλής», η οποία δεν είναι άλλη από τον κόσμο και τους χώρους του αγώνα βλέπουμε να υλοποιείται με ξύλο και συλλήψεις στον δρόμο και επιχειρήσεις εκκένωσης σε πολιτικούς χώρους και καταλήψεις. Αυτή τη στιγμή η διαφύλαξη της κερδοφορίας του κεφαλαίου αποτελεί διαρκές επίδικο, που διασφαλίζεται με την επίθεση στις ζωές των από τα κάτω. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού, αποτελεί η ενορχήστρωση από την κυβέρνηση και το κράτος (Περιφέρεια Αττικής, Υπουργείο Πολιτισμού και Δ.Υ.Π.Α) σχεδίου για την ανάπλαση και την επί της ουσίας διάλυση της ιστορικής κοινωνικής δομής των Κατειλημμένων Προσφυγικών, μιας κοινότητας που εδώ και 16 χρόνια φιλοξενεί εκατοντάδες ανθρώπους και έχει οικοδομήσει δεκάδες δομές ταξικής αλληλεγγύης και αυτοοργάνωσης. Η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών υπερασπίζεται μέχρι τέλους τα προτάγματα της στην κοινωνία, τους ανθρώπους που έχουν χτίσει τις ζωές τους συλλογικά στις κατοικίες της και γύρω από τις δομές της, και την ιστορική μνήμη των Προσφυγικών. Το φοιτητικό κίνημα μπορεί και οφείλει να βρεθεί στο πλάι εκείνων των ανθρώπων που περιφρουρούν τις ζωές τους έναντι του κατασκευαστικού κεφαλαίου και την δήθεν ανάπλαση της γειτονιάς τους.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ

Ελευθεριακό Σχήμα Πανεπιστημίου Πατρών

ΙΩΑΝΝΙΝΑ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ

ΣΑΒΒΑΤΟ 16/5 12:00, ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ (ΠΑΠΑΖΟΓΛΕΙΟΣ)

Για άλλη μια φορά η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών, ένας απελευθερωμένος δημόσιος χώρος στον ιστό της Αθήνας, αποτελεί στόχο της Περιφέρειας Αττικής, συγκεκριμένα, είναι η τέταρτη μέσα στην τελευταία δεκαετία. Εν όψει της ευρωπαικής χρηματοδότησης του ΕΣΠΑ που αφορά τη Αττική για τα έτη 2021-2027, προβλέπεται η εκκένωση του κτηριακού συγκροτήματος της Λ. Αλεξάνδρας, με πρόσχημα τη δημιουργία κοινωνικών κατοικιών και ξενώνων για τους ασθενείς και τους συνοδούς του νοσοκομείου «Άγιος Σάββας». Αυτή η απόπειρα αποτελεί ξεκάθαρα πολιτική επίθεση σε ένα εγχείρημα των από τα κάτω, με ψεύτικες προθέσεις. Αφενός, τα «προσφυγικά» αποτελούν ήδη κοινωνικές κατοικίες που φιλοξενούν πάνω απο 400 ανθρώπους, οι οποίοι χτυπήθηκαν από την στεγαστική κι οικονομική κρίση, καθώς και αγωνιστές κι αγωνίστριες από την Ελλάδα, την Τουρκία, το Κουρδιστάν και αλλού. Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια έχουν συγκροτηθεί 22 αυτόνομες δομές κοινωνικής αυτάρκειας, ωφέλειας κι αυτο-οργάνωσης, με σκοπό την υποστήριξη των κατοίκων, στους οποίους περιλαμβάνονται πολλά παιδιά και ευάλωτα άτομα, μεταξύ των οποίων η δομή φιλοξενίας θεραπευόμενων και συνοδών του αντικαρκινικού νοσοκομείου «Άγιος Σάββας», για τους οποίους το Κράτος δεν έδειξε κανένα αντανακλαστικό χρόνια ολόκληρα. Χαρακτηριστικά, εντός της κοινότητας υπάρχει επίσης: γυναικεία δομή, κοινωνικό κέντρο, δομή υγείας και κοινωνικού φαρμακείου, δομή συλλογικού φούρνου «Berkin Elvan», δομή παιδικού στεκιού και αυτομόρφωσης, αλλά και αυτοοργανωμένος βρεφονηπιακός σταθμός κι άλλες.

Φυσικά, το Κράτος δεν αποδέχεται τις «κοινωνικές κατοικίες» που δεν μπορεί να ελέγξει ούτε είναι σε θέση να αντιληφθεί τους δεσμούς κοινότητας και αλληλοβοήθειας που έχουν αναπτύξει οι, επί χρόνια, κατοικούντες των «προσφυγικών». Για το Κράτος όλα σχετίζονται με την πολιτική επιβολή και το κέρδος, όμως η ζωή τόσων δεκάδων ανθρώπων που θα μείνουν στον δρόμο, δεν μπορεί να είναι παιχνίδι στα χέρια του κάθε καριερίστα πολιτικού που θέλει να επιδείξει «έργο» και του κάθε εντολοδόχου του Κεφαλαίου. Η καταστροφή των «προσφυγικών» σημαίνει, μεταξύ άλλων, και την επέκταση του εξευγενισμού, αφού θα σημάνει την εκτόξευση των ενοικίων της περιοχής.

Στο πλαίσιο αυτό, ο Αριστοτέλης Χαντζής, ως μέλος και κάτοικος της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας, βρίσκεται σε απεργία πείνας μέχρι θανάτου, από 5 Φλεβάρη. Ακόμα σε απεργία πείνας μέχρι θανάτου βρίσκεται από την 1η Μαΐου η Suzon Doppagne αναγνωρίζοντας, σε αυτήν την ενέργεια ένα μέσο αγώνα για την ανάδειξη ενός συλλογικού αγώνα που στόχο έχει τη διατήρηση των Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας, με αιτήματα:

• Άμεση ακύρωση της σύμβασης από την Περιφέρεια Αττικής

• Παραμονή όλων των κατοίκων των προσφυγικών στα σπίτια, στον τόπο και την περιοχή που διαμένουν και έχουν συνδεθεί κοινωνικά, πολιτισμικά και οργανικά μαζί της.

• Να δοθούν έμπρακτες εγγυήσεις για την αποκατάσταση των προσφυγικών από την Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία με την επωνυμία «Κάτοικοι και Φίλοι Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας Α.Μ.Κ.Ε».

Λαμβάνοντας υπόψη τις επιθέσεις της Κυβέρνησης Μητσοτάκη στο κίνημα, αυτή η επίθεση θα είναι ένα από τα σημαντικότερα πλήγματα στον κόσμο της αυτοοργάνωσης. Το έδαφος των «προσφυγικών» αποδεικνύει πως η οργάνωση της ζωής με αντιεραρχικά και κοινοτικά χαρακτηριστικά, με βάση την άμεση δημοκρατία, μπορεί να είναι εφαρμόσιμη στο «εδώ και στο τώρα».

Στεκόμαστε αλληλέγγυοι στους αγώνες της κοινότητας και καλούμε όλους να σταθούμε δίπλα τους.

Η κοινή μας γλώσσα είναι η αλληλεγγύη.

Στις κατειλλημένες γειτονιές ανθίζουν οι κοινότητες του μέλλοντος.

Αλληλεγγύη στα «Προσφυγικά»!

Νίκη στην απεργία πείνας του συντρόφου Αριστοτέλη Χαντζή!

Νίκη στην απεργία πείνας της συντρόφισσας Suzon Doppagne !

Χειρονομία – Αντιεξουσιαστική Κίνηση

ΔΟΜΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ

Στην καρδιά της Αθήνας υπάρχει ένα μεγάλο κτηριακό συγκρότημα, όπου πολλοί άνθρωποι έχουν επιλέξει να στεγάσουν τις ανάγκες τους. Ένα συγκρότημα με μεγάλη ιστορία, αφού ήδη από το 1933 είχε οικοδομηθεί για τη στέγαση προσφύγων από τη Μικρά Ασία και τη περίοδο των Δεκεμβριανών του 1944 είχε χρησιμοποιηθεί σαν καταφύγιο ανταρτών, με τα σημάδια των επιθέσεων να υπάρχουν ακόμη στη πρόσοψη του. Μέσα σε αυτό το ιστορικό κτήριο από το 2010 έχει δημιουργηθεί μια κοινότητα αυτοοργάνωσης μακριά από την εκμετάλλευση του κράτους και επιχειρηματιών, αποτελούμενη από ντόπιους και μετανάστες όλων των ηλικιών.

Τα προσφυγικά πολλές φορές έχουν βρεθεί στο στόχαστρο της καταστολής, με αστυνομικές επιχειρήσεις και συλλήψεις. Το τελευταίο διάστημα όμως το κράτος φαίνεται πως θέλει να ξεμπερδεύει μια και καλή με τους/-ις καταληψίες, με την υπογραφή σύμβασης, τον Ιούνιο του 2025, ανάμεσα σε περιφέρεια Αττικής, υπουργείο Πολιτισμού και ΔΥΠΑ για ανάπλαση των προσφυγικών και τη δημιουργία κοινωνικών κατοικιών.

Το επιχείρημα της κοινωνικής αξιοποίησης χιλιοφορεμένο, μιας και το κράτος το έχει χρησιμοποιήσει στο παρελθόν για να εκκενώσει κινηματικούς χώρους αλλά με ένα πιο κοινωνικό προσωπείο. Το αποτέλεσμα όλων αυτών των εκκενώσεων; Καμιά αξιοποίηση για τη κοινωνία, είτε με την εγκατάλειψη τους, είτε με την παραχώρηση τους σε εργολάβους για την ανέγερση πολυκατοικιών, φυσικά διόλου προσιτές για έναν άνθρωπο της εργατικής τάξης. Ένα άστοχο επιχείρημα καταστολής χώρων αντίστασης, αφού στο κέντρο της Αθήνας μόνο κτήρια δε λείπουν για την επίτευξη αυτών των στόχων.

Χώροι λοιπόν σαν τα προσφυγικά μπαίνουν στο στόχαστρο γιατί αντιτίθενται στους εκβιασμούς του κέρδους και των ενοικίων και οι κάτοικοι τους έχουν επιλέξει να ζούνε με όργανο την αυτοοργάνωση και τη συλλογικοποίηση των αναγκών τους. Γιατί λοιπόν ένας άνθρωπος της τάξης μας να συντάσσεται με την εκκένωση των προσφυγικών, τη στιγμή που βιώνει στο πετσί του την εκμετάλλευση και την ακρίβεια σε κάθε έκφανση της ζωής του; Που οι τραπεζίτες με μπροστάρηδες τους μπάτσους ξεσπιτώνουν για ψύλλου πήδημα μέχρι και καρκινοπαθείς; Για να δει την παράδοση άλλου ενός κτηρίου στους εργολάβους, θυσία στο βωμό του τουρισμού και να γίνει και αυτή η γειτονιά “εξευγενισμένη”, φτιαγμένη στα μέτρα των τουριστών.

Η κοινότητα έχει ήδη ξεκινήσει τις κινητοποιήσεις ενάντια στην εκπόνηση των κρατικών σχεδίων. Στα πλαίσια αυτών έχουν ξεκινήσει απεργία πείνας δύο κάτοικοι, ο Αριστοτέλης Χαντζής (από 05/02/26) και η Suzon Doppagne (από 01/05/26) ενώ κινήσεις στήριξης πραγματοποιούνται σε όλη τη χώρα. Εμείς από τη πλευρά μας στεκόμαστε αλληλέγγυα στα προσφυγικά και στις δομές του αγώνα που αντιτίθενται στα δολοφονικά σχέδια κράτους- αφεντικών και προβάλλουν πως ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός. Ένας κόσμος χωρίς εκμετάλλευση και οικονομικούς εκβιασμούς, χωρίς ντόπιους και ξένους, χωρίς διαχωρισμούς με βάση το φύλο και τη σεξουαλικότητα. Ένας κόσμος αλληλεγγύης και αξιοπρέπειας.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ

ΑΜΕΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ

Αναρχική ομάδα A Batalha

ΧΑΝΙΑ

Κάλεσμα σε Πορεία νίκης και αξιοπρέπειας για τους απεργούς πείνας στα Προσφυγικά της Λ. Αλεξάνδρας, για τις Κοινωνίες μας, για όλους και όλες μας μαζί.

** Σάββατο 16 Μαΐου, στις 12:00, στην πλατεία Αγοράς **

Στο πλαίσιο του πανελλαδικού καλέσματος, καλούμε κάθε άνθρωπο, συλλογικότητα και πολιτική οργάνωση να στηρίξει και να αναδείξει το παράδειγμα και τον αγώνα της κοινότητας των κατειλημμένων προσφυγικών κατεβαίνοντας σε πορεία αλληλεγγύης, το Σάββατο 16 Μαΐου, στις 12:00, στην πλατεία Αγοράς στα Χανιά.

Η ημερομηνία αυτή συμπίπτει με τη συμπλήρωση των 101 ημερών απεργίας πείνας του Αριστοτέλη Χαντζή, με την κατάσταση της υγείας του να είναι κρίσιμη, ενώ από την 1η Μάη έχει μπει σε απεργία πείνας και το δεύτερο μέλος της κοινότητας, η συντρόφισσα Suzon Doppagne, για την υπεράσπιση της ζωής και την κλιμάκωση του αγώνα που δίνει η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών ενάντια στα σχέδια ανάπλασης και εκκένωσης της γειτονιάς των προσφυγικών.

Τα προσφυγικά αποτελούν μια κοινότητα στην οποία κατοικούν πάνω από 400 άνθρωποι διαφορετικών εθνικοτήτων. Είναι μια ζωντανή κοινότητα που οργανώνεται με βάση την αλληλεγγύη και την συμπερίληψη απέναντι στον κόσμο της εξατομίκευσης και του ανταγωνισμού που προτάσσουν το κράτος και ο καπιταλισμός.

Ξεκίνησε να οργανώνεται πριν 16 χρόνια, πάνω στην ανάγκη να απομακρυνθούν οι πιάτσες παρασκευής και διακίνησης ναρκωτικών που βρίσκονταν στην γειτονιά με την ανοχή της ΕΛΑΣ. Είναι μια κοινότητα που βασίζεται στη συλλογική οργάνωση και την οριζοντιότητα, έχοντας κεντρικό όργανο λήψης αποφάσεων τη γενική συνέλευση της κοινότητας μαζί με την γυναικεία δομή. Ακολουθεί ένα μοντέλο αυτοοργάνωσης μέσα από το οποίο έχουν συγκροτηθεί 22 αυτόνομες δομές, όπως η Γυναικεία Δομή, η Δομή Υγείας, η Δομή Παιδικού Στεκιού, η Δομή Φούρνου “Berkin Elvan” κ.α που δίνουν λύσεις στις ανάγκες των κατοίκων της κοινότητας αλλά και της ευρύτερης περιοχής.

Η κοινότητα των κατειλημμένων προσφυγικών βρίσκεται για μια ακόμα φορά στο στόχαστρο του ελληνικού κράτους, με ευθύνη της περιφέρειας και της κεντρικής κυβέρνησης που έχουν ενορχηστρώσει μια επίθεση που απειλεί την γειτονιά των προσφυγικών με βίαιη εκκένωση. Το πρόσχημα είναι η δημιουργία ξενώνων για τους συγγενείς των θεραπευόμενων του αγίου Σάββα, λίγο μετά την ανακοίνωση της κοινότητας για την εκκίνηση της λειτουργίας της δομής φιλοξενίας ακριβώς για τους θεραπευόμενους του αγίου Σάββα και τους συγγενείς τους, καθώς και την δημουργία κοινωνικών κατοικιών την ίδια στιγμή που το σχέδιο προβλέπει τη βίαιη απομάκρυνση πάνω από 400 ανθρώπων που ήδη κατοικούν στα προσφυγικά.

Τα αιτήματα της απεργίας πείνας και της κοινότητας:

1. ΑΜΕΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ.

2. ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ, ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΠΟΥ ΔΙΑΜΕΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΔΕΘΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ.

3. ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΕΜΠΡΑΚΤΕΣ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ “ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ Λ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ Α.Μ.Κ.Ε.” ΜΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ!

– ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ “ΑΝΑΠΛΑΣΗ” ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ!

Ο τρόπος οργάνωσης της κοινότητας των κατειλημμένων προσφυγικών και η κουλτούρα που παράγει αποτελούν σημείο αναφοράς και πρόταση για τα κινήματα στον ελλαδικό χώρο, και όχι μόνο. Τα προσφυγικά αποτελούν το ζωντανό όραμα μιας ελεύθερης κοινωνίας, που όμως παραμένει βαθιά ριζωμένη στην κοινωνική πραγματικότητα. Γι’ αυτό και θεωρούμε ότι η ανάδειξη του αγώνα και η στήριξη της κοινότητας των κατειλημμένων προσφυγικών είναι ευθύνη όλων μας.

ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΝΤΖΗ ΑΠΟ 5/2 ΚΑΙ ΤΗΣ SUZON DOPPAGNE ΑΠΟ 1/5

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ

https://www.facebook.com/hashtag/save?__cft__[0]=AZZZzW3Ez4wFJFMjUOA_zLiIq9ePbii4q2uLulsom3gd8qEMaU4j7Kenq3TnFhihYoRZZgFWcCXc9FAoHnh7yRw6ySbg35Hf4yJDJGOvNGMcdQTMkG_V20hZ9PdgacpUbtnHbli9Df7gwBVrLU8Q9PCUkPuDh_IfDLxW75iBpd3KPJNhiQ1wsbESKOtYpqj3lhA& PROSFYGIKA

Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ

Ανοιχτή Συνέλευση Αλληλεγγύης με την Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών (Χανιά)

Αυτό το Σαββατοκύριακο,

Στηρίζουμε/καλούμε στις κινητοποιήσεις:

1) Πορεία αλληλεγγύης με την κοινότητα των κατειλημμένων προσφυγικών ~ Σάββατο 16 Μάη, 12.00, στην πλ. Αγοράς

2) Αντιπολεμική κινητοποίηση ενάντια στις αμερικανο-νατοϊκές βάσεις και τη βάση της Σούδας ~ Κυριακή 17 Μάη, συγκέντρωση 12.00 στην πλ. Αγοράς

Κοινωνικό Στέκι-Στέκι Μεταναστών Χανίων

ΗΡΑΚΛΕΙΟ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ

Μέσα στο τσιμέντο και την εξατομίκευση της μητρόπολης των Αθηνών, ανάμεσα σε δύο πυλώνες του της κρατική εξουσίας, στα άλλοτε παρατημένα οκτώ μπλοκ των προσφυγικών κατοικιών, ανθίζει εδώ και 16 χρόνια η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών. Τα κτήρια των Προσφυγικών είναι ένα ταμπούρι κοινωνικής και λαϊκής αντίστασης από το 40 μέχρι σήμερα. Αποτελούν ένα μνημείο της σύγχρονης ανατρεπτικής ιστορίας και της αντίστασης των καταπιεσμένων απέναντι στο τέρας της σκλαβιάς, με εμφανή πάνω τους τα σημάδια που άφησαν ο δοσιλογισμός και ο δυτικός ιμπεριαλισμός.
Η Κοινότητα, σε πείσμα των καιρών, συνεχίζει αυτή την παράδοση αντίστασης, και στέκεται στη πρώτη γραμμή των αγώνων για Ισότητα Αλληλεγγύη και Ελευθερία. Στα γεμάτα ζωή τσιμέντα της στεγάζονται και αγωνίζονται πάνω από 400 άνθρωποι, ανάμεσα τους παιδιά, ηλικιωμένοι, ευπαθείς ομάδες, ντόπιοι, μετανάστ(ρι)ες, πρόσφυγες. Μέσα στα χρόνια ζωής και αγώνα της, η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών κατάφερε να απομακρύνει τις πιάτσες παρασκευής και διακίνησης ναρκωτικών που υπήρχαν στην περιοχή με την ανοχή της ΓΑΔΑ, ενώ έχει συγκροτήσει 22 αυτόνομες δομές κοινωνικής αυτάρκειας, ωφέλειας και αυτοοργάνωσης για τους ανθρώπους της Κοινότητας, αλλά και της ευρύτερης περιοχής.

Μέσα στο καλοκαίρι του 2025, η Περιφέρεια Αττικής μέσω προγραμματικής σύμβασης εκκίνησε τον σχεδιασμό για την καταστολή και εκκένωση της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών. Όπως όλα δείχνουν, υπάρχει ένα σχέδιο που προβλέπει τη χρηματοδότηση του έργου, με το συνολικό προϋπολογιζόμενο κόστος να ανέρχεται στα 15 εκατ. ευρώ με ευρωπαϊκή χρηματοδότηση από το Περιφερειακό ΕΣΠΑ Αττικής 2021-2027.
Την δημόσια έναρξη του σχεδιασμού της καταστολής της Κοινότητας έκαναν όπως πάντα τα καθεστωτικά ΜΜΕ όπου σε εντεταλμένη υπηρεσία από το κράτος, προπαγανδίζουν την «καμπάνια αξιοποίησης και ανάπλασης» των Προσφυγικών τοποθετώντας και τον χρονικό ορίζοντα των 6 μηνών για να ξεκινήσει η επίθεση και στη συνέχεια το μεγάλο φαγοπότι των κρατικοδίαιτων εκλεκτών του ελληνικού κράτους και του καθεστώτος Μητσοτάκη.

Αυτός ο όπως φαίνεται καλά σχεδιασμένος και μεθοδικός κατασταλτικός σχεδιασμός, γίνεται γιατί τα προσφυγικά μέσα σε αυτά τα χρόνια με τη δέσμευση τους στους παναθρώπινους αγώνες και αξίες, κατάφεραν να κάνουν την καταστολή να κάνει βήματα πίσω όσο αφορά το απελευθερωμένο αυτό έδαφος. Με τη μαζική αυτοάμυνα, την εμπλοκή της κοινότητας σε όλους τους αγώνες του λαού και του ανταγωνιστικού κινήματος και συγχρόνως με τη δημιουργία των δομών κοινωνικής αυτάρκειας και ωφελείας στο έδαφος των προσφυγικών, το κράτος και η καταστολή αδυνατεί να βρει τον κοινωνικό χώρο να επιτεθεί. Δεν είναι τυχαίο που τα εντεταλμένα ΜΜΕ προπαγανδίζουν πως στα προσφυγικά το κράτος θα δημιουργήσει κοινωνικές κατοικίες και ξενώνες για του συγγενείς όσων νοσηλεύονται στον Άγιο Σάββα, ότι δηλαδή κάνει ήδη σήμερα η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών.

Δεν είναι η πρώτη φορά που το κράτος απειλεί την Κοινότητα και ούτε η πρώτη φορά που θα προσπαθήσει να την καταστείλει. Τόσο τα Προσφυγικά, όσο και οι κάτοικοι αλλά και αλληλέγγυοι της Κοινότητας συχνά βρίσκονται στο στόχαστρο της ελληνικής αστυνομίας. Καθημερινές προσαγωγές, συλλήψεις πριν από πορείες, ξύλο και βασανισμοί, συλλήψεις και απειλές σε ανήλικους κατοίκους, επίθεση στα μπλοκ της κοινότητας από ΜΑΤ, ΕΚΑΜ αλλά και φασιστοειδών ομάδων, προκλητική παρουσία κάθε λογής μπάτσου μέσα στη γειτονιά και οποιαδήποτε άλλη πρακτική έχει στη φαρέτρα του το κράτος και το παρακράτος, χρησιμοποιήθηκαν απέναντι στη Κοινότητα με σκοπό την καταστολή και κάμψη του ηθικού των αγωνιστών/ριών της, αλλά μάταια! Η Κοινότητα και οι άνθρωποι της, συνεχίζουν να ζουν, να αγωνίζονται και να συγκροτούν ένα ανταγωνιστικό αντιπαράδειγμα κοινωνικής οργάνωσης, μέσα σε αυτή δυστοπική καθημερινότητα Κράτους και Κεφαλαίου.

Η καταστολή των καταλήψεων και των απελευθερωμένων κοινωνικών εδαφών, η περίφραξη των πλατειών και το ξεπούλημα των ελάχιστων φυσικών τοπίων εντός των αστικών ιστών, έχει ως στόχο να ξεριζώσει κάθε μορφή αντίστασης, αλληλεγγύης και αυτοοργάνωσης ανθίζει απέναντι σε ένα κρατικο-καπιταλιστικό σύστημα το οποίο λεηλατεί κάθε τι ζωντανό, σε αυτό τον πλανήτη. Μέσα στην δυστοπία των καιρών μας, χιλιοστά πριν το παγκόσμιο σφαγείο, η μαχητική υπεράσπιση των απελευθερωμένων εδαφών, της ζωής και του αγώνα για τον επαναστατικό κοινωνικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, αποτελεί την ύψιστη ευθύνη αυτών που τάσσονται απέναντι στο κράτος το κεφάλαιο και την πατριαρχία, αυτών που βρίσκονται στην πλευρά του κοινωνικού οδοφράγματος που ονομάζεται επανάσταση.

ΤΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΜΕΝΑ ΕΔΑΦΗ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ, ΘΑ ΜΑΤΩΣΕΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΠΑΡΕΤΕ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΥ ΧΑΤΖΗ ΑΠΟ 5/2 ΚΑΙ SUZON DOPPAGNE ΑΠΟ 1/5
Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ

Κατάληψη Ευαγγελισμού

ΟΛΟΙ- ΟΛΕΣ- ΟΛΑ ΣΤΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 16/05 ΣΤΙΣ 19:00 ΣΤΗ ΠΛΑΤΕΙΑ ΛΙΟΝΤΑΡΙΩΝ

Αλληλεγγύη και Δύναμη στη κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών!

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ;

Τα Κατειλημμένα Προσφυγικά στη Λ. Αλεξάνδρας πρόκειται για μια ολόκληρη γειτονιά, με κοινοτιστικά χαρακτηριστικά που η ιστορία της μετράει από το 1933, όταν οικοδομήθηκε το κτηριακό συγκρότημα για να φιλοξενήσει πρόσφυγες και μετανάστριες. Αποτελούμενη από προλεταριάτο, τα Προσφυγικά το ’44 χρησιμοποιήθηκαν ως καταφύγιο για τους αντιφασίστες παρτιζάνους, έναντι του ελληνικού και αγγλικού κρατικού στρατού. Η ανάγκη συλλογικοποίησης και συγκρότησης κοινωνικής αντιπρότασης, η οποία προέκυψε μέσω των κοινωνικών αγώνων του 2008-2010, οδήγησε στην δημιουργία της Συνέλευσης Κατειλημμένων Προσφυγικών (ΣΥ.ΚΑ.ΠΡΟ), η δράση της οποίας τα τελευταία 16 χρόνια έχει καταφέρει να γεμίσει την γειτονία με ζωή. Σήμερα,στεγάζονται περίπου 400 άνθρωποι, εκ των οποίων 50 παιδιά, από τουλάχιστον 27 διαφορετικές εθνικότητες με τον καθένα ξεχωριστά αλλά και με όλους μαζί συλλογικά να δίνουν ένα ζωντανό παράδειγμα αντίστασης. Με γνώμονα την ισότητα, την οριζοντιότητα, την αυτοοργάνωση αλλά και την εναντίωση σε κράτος, πατριαρχία, καπιταλισμό και ιμπεριαλισμό, οι άνθρωποι της κοινότητας -κάτοικοι & αλληλέγγυοι- δίνουν καθημερινά αγώνες ώστε να χτίσουν και να διατηρήσουν τα θεμέλια μιας ζωής, συγκροτημένης στην βάση ενός κοινωνικοπολιτικού πεδίου συνύπαρξης και αγώνα. Στην γειτονία, λειτουργούν χώροι ψυχαγωγίας & πολιτικής ζύμωσης μέσα από αυτοδιαχειριζόμενες δομές. Ενδεικτικά κάποιες από τις οποίες είναι: η Δομή φούρνου, η Γυναικεία Δομή, η Δομή παιδικού στεκιού και αυτομόρφωσης, η Δομή ρούχων, η Δομή βιβλιοθήκης, η Δομή υγείας, η Δομή συλλογικής κουζίνας, η Δομή Φιλοξενίας Θεραπευόμενων και Συνοδών του Αντικαρκινικού Νοσοκομείου “Ο Άγιος Σάββας”, σε συνεργασία με μέλη του συλλόγου εργαζομένων του νοσοκομείου. κ.α. Μέσα, λοιπόν, στη δυσχερή, δυστοπική πραγματικότητα τα Προσφυγικά αποτελούν έναν σύγχρονο αγώνα των καταπιεσμένων, ενάντια στην κρατική λογική της εξατομίκευσης και της απομόνωσης.

ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΩΡΑ;

Μέσα στο καλοκαίρι του 2025, η Περιφέρεια Αττικής υπέγραψε, μαζί με το Υπουργείο Πολιτισμού και τη Δ.ΥΠ.Α.,προγραμματική σύμβαση για την επικείμενη εκκένωση των Προσφυγικών. Ενώ δεν είναι πρώτη φορά που το κράτος επιχειρεί να εκκενώσει τα Προσφυγικά, αυτή τη φορά υπάρχει πρόγραμμα που πρόκειται να τεθεί σε λειτουργία με Ευρωπαϊκή χρηματοδότηση 15 εκατομμυρίων ευρώ. Ως πρόσχημα για την αξιοποίηση των χρημάτων παρουσιάζεται η αξιοποίηση των Προσφυγικών για την δημιουργία κοινωνικών κατοικιών και υποστηρικτικών δομών. Όμως, έτσι δεν χρησιμοποιούνται ήδη;

Η κοινότητα, αυτό-οργανωμένα και αυτοχρηματοδοτούμενα συντηρεί τα τελευταία 16 χρόνια τα 8 μπλοκ κτηρίων, ενώ βρίσκεται σε διαδικασία για την επιπλέον εξωτερική συντήρηση πρόσοψης. Σκοπός λοιπόν του κράτους δεν είναι αυτός που παρουσιάζεται. Το πραγματικό κίνητρο είναι η εκπόρευση του μεγαλύτερου δυνατού κέρδους, εξευγενίζοντας την περιοχή των Αμπελοκήπων, ώστε να ενισχυθεί ο τουρισμός και κατ’ επέκταση να αυξηθεί το κόστος ζωής. Σκοπός είναι η δημιουργία ενός έργου που θα χαρακτηριστεί φιλανθρωπικό, για να δικαιολογήσουν την αισχροκέρδεια τους. Κάθε τι που δεν υπάγεται σε πλήρη έλεγχό τους, παρουσιάζεται ως υποβαθμισμένο, ενώ μιλώντας για “ανάπλαση” και “αναβάθμιση” εννοούν εκδίωξη και εμπορευματοποίηση.

ΑΠΕΡΓΟΙ ΠΕΙΝΑΣ:

Σε αυτά τα πλαίσια, ο Αριστοτέλης Χαντζής, μέλος της κοινότητας των Προσφυγικών, ξεκίνησε απεργία πείνας μέχρι θανάτου για την υπεράσπιση της ζωής στις 05/02/26, ως μια ηχηρή διαμαρτυρία απέναντι στα σχέδια του κράτους και των μηχανισμών του.

Σχεδόν 3 μήνες μετά: 1η Μάη, ξεκινά απεργία πείνας η Suzon Doppagne, μέλος και κάτοικος της κοινότητας των Προσφυγικών , συμπορευόμενη με τον σύντροφο Αρίστο, πάνω στη βάση της συλλογικής απόφασης, να δοθεί μέχρι τέλους ο αγώνας για την υπεράσπιση της Κοινότητας. Εκπροσωπώντας ολόκληρη την κοινότητα και τα αιτήματα της, οι απεργοί πείνας θέτουν την ζωή τους σε κίνδυνο βάζοντας το σώμα τους ως ανάχωμα αντίστασης στην κρατική βία και καταστολή που προσπαθεί να επιβληθεί. Τα αιτήματά περιλαμβάνουν την ακύρωση της σύμβασης από την περιφέρεια Αττικής, την παραμονή όλων των κατοίκων στα προσφυγικά και εγγυήσεις για την αποκατάσταση των προσφυγικών από την μη κερδοσκοπική εταιρεία Αστικού Δικαίου “Κάτοικοι και φίλοι Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας”. Η διαμαρτυρία του Αρίστου και της Suzon αποτελεί την κραυγή ολόκληρης της κοινότητας που αρνείται να γίνει παθητικό αντικείμενο της εξουσίας. Είναι χρέος μας λοιπόν, να αποκτήσουμε ενεργό ρόλο στηρίζοντας των αγώνα υπεράσπισης των Κατειλημμένων Προσφυγικών, ώστε οι άνθρωποι αυτοί να ακουστούν, τα αιτήματα να εκπληρωθούν και η κοινότητα να επιβιώσει.

Η εκκένωση των κατειλημμένων Προσφυγικών δεν είναι ένα απομονωμένο περιστατικό, αλλά πρόκειται για μια πιο διευρυμένη επίθεση. Η πολιτική καταστολή που δέχεται τόσο ο Α/Α χώρος – και όχι μόνο- πάει χέρι χέρι με τον εξευγενισμό γειτονιών, αύξηση ενοικίων, εκτοπισμό κατοίκων και περαιτέρω τουριστικοποίηση. Σε μία περίοδο γενικευμένης πίεσης, η εξολόθρευση κάθε αποκλίνουσας πολιτικής ταυτότητας και μορφής ύπαρξης και η πειθάρχηση των κοινωνικών αντιστάσεων είναι πρωτεύουσες ανάγκες του κράτους για να επιβιώσει. Κάθε σχέδιο εκκένωσης, επιχειρεί να απονεκρώσει την περιοχή και να εκτοπίσει τους εκατοντάδες ανθρώπους που της δίνουν ζωή.

Οι καταλήψεις αποτελούν κοινωνικά αναχώματα και ορμητήρια, είναι τα μέρη που οι αγώνες μας παίρνουν απτή μορφή, είναι η έμπρακτη αντίσταση με εναντίωση σε κάθε μορφή εξουσίας, έξω από τα πλαίσια εμπορευματοποίησης, που προτάσσει το κράτος & το κεφάλαιο. Δείχνοντας έτσι, πως ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός. Οι καταλήψεις λοιπόν δεν είναι τα ντουβάρια, είμαστε όλες και όλα εμείς, που χτίζουμε τον δικό μας κόσμο βασισμένο στην αλληλεγγύη, την ισότητα και τις συντροφικές μας σχέσεις.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ/ΟΛΕΣ/ΟΛΑ ΚΑΤΑΛΗΨΙΕΣ,

Δύναμη στα Προσφυγικά και σε κάθε κέντρο αγώνα, που παρά το πείσμα των καιρών, μάχονται & αντιστέκονται, υπερασπίζοντας την ίδια τους τη ζωή και τα απελευθερωμένα -από το κράτος- εδάφη.

ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ, ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΝΤΖΗ ΑΠΟ 05/02 & ΤΗΣ SUZON DOPPAGNE ΑΠΟ 01/05.

ΑΜΕΣΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΙΤΗΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ.

ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΦΤΩΧΟΙ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΟΙ.

10-100-1000 ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΥΠΟΤΑΓΗΣ ΚΑΙ ΣΗΨΗΣ.

Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ

ΟΛΟΙ- ΟΛΕΣ- ΟΛΑ ΣΤΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 16/05 ΣΤΙΣ 19:00 ΣΤΗ ΠΛΑΤΕΙΑ ΛΙΟΝΤΑΡΙΏΝ

Ανοιχτή συνέλευση για την Υπεράσπιση της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών

Συγκέντρωση αλληλεγγύης στην Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών:

🔸Σάββατο 16/5 – 19:00 – Λιοντάρια

Νίκη στα αιτήματα της κοινότητας και των απεργών πείνας μέχρι θανάτου Α. Χατζή και S. Doppagne.

Προλεταριακή Περίπολος

ΞΑΝΘΗ

Σάββατο 16/05 | 12:00 | κεντρική πλατεία Ξάνθης

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΠΟΡΕΙΑ

Στις σύγχρονες μητροπόλεις των επιχειρηματικών σχεδίων του real estate

Στις “εξευγενισμένες” γειτονιές με τα άπιαστα ενοίκια και τα Airbnb

Στις πλατείες που λυμαίνονται τα “εναλλακτικά” μαγαζιά

ΕΚΕΙ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ ΤΟ ΚΕΡΔΟΣ, ΤΗΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ, ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ!

Σε αυτές τις συνθήκες η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών στην Αθήνα υπερασπίζεται τη ζωή!

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ!

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΈΛΗ ΧΑΝΤΖΗ ΚΑΙ ΤΗΣ SUZON DOPPAGNE!

ΚΟΙΝΗ ΜΑΣ ΓΛΩΣΣΑ Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ!

Αυτόνομο Στέκι Ξάνθης

Αυτόνομο Σχήμα Πολυτεχνικής Ξάνθης

Ανοιχτός Κοινωνικός Χώρος Xanadu

Πέλοτο

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ

Αλληλεγγύη στα Προσφυγικά – Νίκη στον απεργό πείνας από 5/2 Αριστοτέλη Χαντζή και στην απεργό πείνας από 1/5 Suzon Doppagne:

Τα Κατειλημμένα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας στέκονται σήμερα ως οχυρό της συλλογικής ζωής και της αυτοοργάνωσης, σε μια Αθήνα που πολιορκείται από την εμπορευματοποίηση. Το συγκρότημα των οκτώ πολυκατοικιών, που χτίστηκε το 1933 για να στεγάσει πρόσφυγες της Μικράς Ασίας, κουβαλά στους τοίχους του τις σφαίρες των Δεκεμβριανών και την ιστορία ταξικών και κοινωνικών αγώνων, έχοντας μετατραπεί τις τελευταίες δεκαετίες σε μια ζωντανή κοινότητα αγώνα. Σήμερα, η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών αποτελεί ένα μοναδικό εγχείρημα όπου πάνω από 400 άνθρωποι, ντόπιοι και μετανάστες, οικοδομούν μια γειτονιά βασισμένη στην αλληλεγγύη, την αυτοοργάνωση και την άρνηση της λογικής της ιδιοκτησίας και του κέρδους.

Αυτή η ζωντανή εστία αντίστασης βρίσκεται πλέον αντιμέτωπη με την προσπάθεια εκτόπισης των κατοίκων της, καθώς η Περιφέρεια Αττικής, προωθεί ένα σχέδιο «ανάπλασης» ύψους εκατομμυρίων ευρώ. Το κράτος, ξαφνικά “θυμήθηκε” τα Προσφυγικά και εμφανίζεται ως «σωτήρας» προκειμένου να επιβάλει την εκκένωση του συγκροτήματος, χρησιμοποιώντας προσχήματα όπως η κοινωνική κατοικία ή η φιλοξενία συνοδών ασθενών, την ίδια στιγμή που επιχειρεί να διαλύσει τις ήδη υπάρχουσες δομές υγείας και στέγασης που η ίδια η κοινότητα έχει δημιουργήσει. Η σύμβαση αυτή είναι το θεσμικό όπλο για τον βίαιο εξευγενισμό της περιοχής, ενταγμένο στο ευρύτερο πλαίσιο της “ανάπλασης”, που στοχεύει στην αποστείρωση του κέντρου της πόλης από κάθε στοιχείο που δεν υποτάσσεται στους κανόνες της αγοράς.

Στην πρώτη γραμμή αυτού του αγώνα για την υπεράσπιση της γειτονιάς και της αξιοπρέπειας βρίσκονται οι κάτοικοι της γειτονιάς Αριστοτέλης Χαντζής και Suzon Doppagne που βρίσκονται σε απεργία πείνας μέχρι θανάτου. Ο Αριστοτέλης Χαντζής ξεκίνησε την απεργία πείνας 5 Φλεβάρη ενώ η SuzonDoppagne στις 1 Μαΐου. Οι απεργία πείνας έχει συγκεκριμένα αιτήματα, όπως την άμεση ακύρωση της σύμβασης ανάπλασης της Περιφέρειας Αττικής και την εξασφάλιση της παραμονής όλων των κατοίκων στα σπίτια τους.

Η υπεράσπιση των Προσφυγικών δεν είναι μια υπόθεση που αφορά μόνο τους κατοίκους τους ή έναν συγκεκριμένο πολιτικό χώρο. Σε μια εποχή που η ακρίβεια και η στεγαστική κρίση καλπάζει, ο δημόσιος χώρος συρρικνώνεται και ξεπουλιέται και η κρατική βια και καταστολή εντείνονται τα Προσφυγικά θέτουν ένα ζωντανό ερώτημα: Σε τι είδους πόλεις θέλουμε να ζούμε; Σε πόλεις φτιαγμένες για επενδυτές και τουρίστες ή σε γειτονιές που χωρούν τις ανάγκες, τη μνήμη και την αλληλεγγύη των ανθρώπων;

Είναι η ώρα που η κοινωνία οφείλει να αναγνωρίσει στον αγώνα των Προσφυγικών ως τον δικό της αγώνα. Για ένα μέλλον όπου ο άνθρωπος θα είναι πάνω από το κέρδος και η αλληλεγγύη θα είναι ο μόνος νόμος που διέπει τις γειτονιές μας.

•ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΝΤΖΗ & ΤΗΣ SUZON DOPPAGNE

• ΑΜΕΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ

• ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ, ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΟΠΟΥ ΔΙΑΜΕΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΔΕΘΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ

• ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΕΜΠΡΑΚΤΕΣ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ

ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ “ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ Λ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ Α.Μ.Κ.Ε.” ΜΕ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ! – ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ “ΑΝΑΠΛΑΣΗ” ΤΩΝ

ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ!

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ

Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ

●Καλούμε σε Ανοιχτή Συνέλευση Αλληλεγγύης στα Προσφυγικά για την διοργάνωση δράσεων την Τετάρτη 20 Μαΐου 19:00 στο Αναγνωστήριο (Ι.Καβύρη 6)

Συνέλευση Κατάληψης Παλιού Νεκροτομείου

D.I.Y. live αλληλεγγύης στα Προσφυγικά

Συναυλία αλληλεγγύης και στήριξης της κοινότητας κατειλημμένων προσφυγικών