Παρίσι – Ανταπόκριση: Ηρώ Σιαφλιάκη
Περισσότεροι από 500.000 υπολογίζονται οι διαδηλωτές στη Γαλλία κατά την 5η πράξη των κινητοποιήσεων, την Τρίτη 13 Οκτώβρη. Η διαδήλωση των μαθητών, αρκετών φοιτητών, καθηγητών και πολλών άλλων ξεκίνησε από το Δημαρχείο Hôtel de Ville υπό τους ήχους μιας Ορχήστρας διακοσίων ατόμων. Η πορεία, με την αναγνωρίσιμη πια χαρούμενη αποφασιστικότητά της, πέρασε το ποτάμι και κατέληξε στην πλατεία Invalides, όχι μακριά από το Matignon, στο 7ο διαμέρισμα του Παρισιού, επίσημη κατοικία και ο τόπος εργασίας του αρχηγού της γαλλικής κυβέρνησης. Εκεί, και επί μία ώρα, οι αστυνομικοί, αφού έκλεισαν κάθε έξοδο, πλημμύρισαν την πλατεία με δακρυγόνα.
Μια δεύτερη διαδήλωση, των συνδικάτων (αυτή μόνο είχε δηλωθεί) ξεκίνησε από την Place d’Italie με ίδια κατάληξη.
Επεισόδια σημειώθηκαν σε αρκετές περιοχές, με την ίδια πάντα σκληρή στάση της αστυνομίας1, αλλά προφανώς το κίνημα δεν φαίνεται να πτοείται. Αντίθετα, όλοι περιμένουν την 17η Οκτώβρη. Εδώ και δύο περίπου μήνες, ένα κάλεσμα που θυμίζει Κίτρινα γιλέκα διαδίδεται παντού, προσδιορίζοντας μόνο αυτή τη μέρα ως αρχή γενικευμένων κινητοποιήσεων.
Μέσα στον γενικό πανικό ένα δακρυγόνο αστυνομικών έπεσε ανάμεσα σε άλλους αστυνομικούς2.
Το 90% των Πανεπιστημίων παρέμειναν και την Τετάρτη έως τις 14.10, κλειστά. Επίσης, περισσότερα από 200 λύκεια παραμένουν μπλοκαρισμένα. Σε πολλές περιπτώσεις τα μαθήματα που προσπάθησαν να γίνουν μέσω ιντερνέτ χακαρίστηκαν.
Και οι φοιτητές των ελίτ πανεπιστημίων στους δρόμους
Ένα από τα πιο αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά του κινήματος η συμμετοχή φοιτητών από ελίτ και ιδιωτικά εκπαιδευτικά ιδρύματα, όπως το HEC Paris, το Stanislas, το Καθολικό Πανεπιστήμιο της Λιλ, το Καθολικό Ινστιτούτο του Παρισιού, το Audencia και τα Sciences Po. Οι αποκλεισμοί και οι εκδηλώσεις αλληλεγγύης σε αυτά τα ιδρύματα αποτελούν ένδειξη ότι η εξέγερση υπερβαίνει τα παραδοσιακά κοινωνικά και ταξικά όρια. Ακόμη και νέοι από προνομιούχα περιβάλλοντα συντάσσονται με τους μαθητές των λαϊκών συνοικιών, αμφισβητώντας την κοινωνική ανισότητα και τις υπάρχουσες δομές εξουσίας.
Κυβέρνηση και κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης επιχειρούν να αποδώσουν τις κινητοποιήσεις στο αριστερό κόμμα La France Insoumise και στον Ζαν-Λυκ Μελανσόν, σε μία προσπάθεια να υποτιμήσουν τη δυναμική και την αυτονομία του κινήματος.Παράλληλα, οργανώσεις Καθολικών και Προτεσταντών προσκόπων εκφράζουν την υποστήριξή τους, ζητώντας να ακουστούν οι νέοι και να συμμετέχουν ουσιαστικά στη δημοκρατική ζωή.
Παρακάτω ένα κείμενο από καθηγητή λυκείου στο προάστιο του Παρισιού, Μοντρέιγ:
Μια χειροβομβίδα απεμπλοκής κοστίζει 52 ευρώ. Ένα σχολικό εγχειρίδιο μαθηματικών της «Seconde» (Β’ Λυκείου) κοστίζει κατά μέσο όρο 33 ευρώ. Το βιβλίο είναι επαναχρησιμοποιούμενο.
Ένας εκτοξευτής LBD για να τυφλώνουν τα παιδιά μας κοστίζει 1280 ευρώ·Που ισοδυναμεί με 20 καλούς ανεμιστήρες για να «δροσιστούν» οι σχολικές αίθουσες.
Ένα δακρυγόνο κοστίζει περίπου 30 ευρώ, Ενώ ένα γεύμα στη σχολική καντίνα στην περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς κοστίζει το πολύ 9,80 ευρώ.
Μια διμοιρία CRS (μονάδα καταστολής) κοστίζει 40.000 ευρώ την ημέρα, Που ισοδυναμεί με 576 ώρες αναπλήρωσης ενός/μιας εκπαιδευτικού.
Και το πιο σοκαριστικό είναι το συνολικό κόστος μιας ημέρας καταστολής, και ακόμη κι αν για τις διαδηλώσεις των μαθητών λυκείου δεν έχει ακόμη υπολογιστεί, μπορούμε να το συγκρίνουμε με τις διαδηλώσεις στη Σαιντ-Σολίν (Sainte–Soline) το 2023. Η αστυνομική δύναμη κόστισε 3,4 εκατομμύρια ευρώ για μόλις 3 ημέρες.
Σήμερα λέγεται ότι αυτές οι μαθητικές διαδηλώσεις κοστίζουν ακριβά, αλλά συχνά ξεχνάμε να υπενθυμίσουμε ότι η αστυνομία είναι υπεύθυνη για ένα πολύ μεγάλο μέρος αυτών των καταστροφών, ΔΙΟΤΙ μια βίαιη απάντηση από την πλευρά της αστυνομίας προκαλεί πάντα κλιμάκωση της βίας.
1 Μεταξύ άλλων, μπορούμε να αναφέρουμε πως στην Τουλούζη αστυνομικός πέταξε δακρυγόνο σε μπαλκόνι πολυκατοικίας. Το 2018, ακριβώς έτσι σκοτώθηκε η Zineb Redouane, στο διαμέρισμά της στη Μασσαλία, κατά τη διάρκεια διαδήλωσης των Κίτρινων Γιλέκων.
O μακρονισμός φαίνεται να χάνει την κοινωνική νομιμοποίησή του στους νέους. Μια ολόκληρη γενιά διεκδικεί ένα διαφορετικό μέλλον, με αιτήματα που δεν αφορούν μόνο σε συγκεκριμένα προβλήματα της εκπαίδευσης, αλλά κυρίως την αναγνώρισή τους ως ενεργών υποκειμένων της δημοκρατικής ζωής.
