Την εξέγερση που σαρώνει αυτή τη στιγμή τη Γαλλία, αυτή τη σπίθα που απλώνεται σε Ισπανία, Πορτογαλία, Βέλγιο, Ιταλία, Αλβανία επιχειρήθηκε να φωτιστεί στην κατάμεστη αίθουσα του infolibre, το Σάββατο το βράδυ μέσα από μαρτυρίες ανθρώπων που έζησαν τις πρόσφατες διαδηλώσεις στο Παρίσι στις 17/10, από συμμετέχοντες στη διαδήλωση του Σαββάτου 24/10 και μαρτυρίες φοιτητ(ρι)ών. Μετέφεραν το κλίμα στη Γαλλία όπου οι εξεγερμένοι είναι αποφασισμένοι να μην εγκαταλείψουν το δρόμο και το σπάσιμο με το σύστημα, να παραμείνουν σε αυτή τη γιορτή της ανθρωπιάς και της αλληεγγύης, στο διαρκή αγώνα με κύριο σύνθημα: Ο κόσμος ή τίποτα.
Όπως ειπώθηκε από το infolibre: Αυτό το κοινό πεπρωμένο που οδηγεί τους λαούς, ενωμένους απέναντι στην πολιτική του επανεξοπλισμού εις βάρος της κοινωνικής πρόνοιας, να επαναστατήσουν μαζί. Οι πολίτες απαιτούν, πάνω απ’ όλα, το δικαίωμα να αποφασίζουν ελεύθερα για τη μοίρα τους και το πιο βασικό το δικαίωμα να ζουν ειρηνικά. Η νεολαία, φοιτητές και μαθητές διεκδικούν “τον κόσμο ή τίποτα” και δηλώνουν ότι “δεν αγωνιζόμαστε για ένα καλύτερο αύριο, αγωνιζόμαστε για το αύριο”. Η οργή εκείνων που είναι αποκλεισμένοι από τα πάντα και δεν εκπροσωπούνται από κανέναν.
«Σε τι είδους χώρα ζούμε; Η δημοκρατία απειλείται από την κυβέρνηση!» φώναξε ο Ryad Rani, πρόεδρος της Ένωσης Μαθητών Λυκείου (USL), καταγγέλλοντας την απαγόρευση της τελευταίας στιγμής από την νομαρχία στην πορεία της Βαστίλης για αυτήν την ημέρα κινητοποίησης στις 24 Οκτωβρίου.
Απέναντι σε αυτό το ραγισμένο πρόσωπο του “πολιτισμού” της Ευρώπης οι σπασμένες βιτρίνες σηματοδοτούν το όριο μεταξύ αυτών που έχουν και αυτών που δεν έχουν, ή μάλλον μεταξύ αυτών που είναι και αυτών που δεν είναι. Αποτελούν το σπάσιμο της βιτρίνας του συστήματος και τον διαχωρισμό από τον καπιταλισμό και την κυριαρχία του εμπορεύματος. Αυτό το κρυστάλλινο όριο όπου συγκρούεται με την αστική ιδεολογία που επικρίνει το σύστημα μέχρι κάποιος να την αγγίξει και να την αμφισβητήσει σοβαρά.
Έχοντας μόλις επιστρέψει από το Παρίσι, ο Χρίστος Ταξιλτάρης, ομ. καθηγητής του ΑΠΘ, μίλησε για τη μεγαλύτερη 
διαδήλωση, τη διαδήλωση της 17ης Οκτωβρίου, που έχει ποτέ αντικρίσει. Τόνισε τη σημασία του πολιτικού υποβάθρου των πορειών αυτών, επετείου της 17ης Οκτωβρίου 1961, όταν δολοφονήθηκαν εξεγερμένοι Αλγερινοί από την αστυνομία υπό τη διοίκηση του Μωρίς Παπόν, πρώην συνεργάτη των ναζί στο καθεστώς του Βισύ. Τα σημεία συνάντησης των διαδηλώσεων έφεραν και αυτά συμβολικό βάρος: Τόσο το ιστορικό cinema Rex στην Grand Boulevard, όσο και η γέφυρα St. Michel συνδέονται με τις δολοφονίες του 1961. Ένα από τα συνθήματα που κυριάρχησαν είναι το «Είμαστε οι απόγονοι αυτών που δεν καταφέρατε να πνίξετε», αναφορά στους δολοφονημένους Αλγερινούς που η αστυνομία το 1961 είχε πετάξει στον Σηκουάνα. Ακούγονταν επίσης εκτεταμένα: «Ο δρόμος μας ανήκει» και «ACAB». Ανέμιζαν πολλές παλαιστινιακές, αλλά και αλγερινές και χιλιανές σημαίες.
Δεν υπήρχε ωστόσο ενιαία πολιτική γραμμή, οι περισσότεροι άνθρωποι κρατούσαν ατομικά πλακάτ με εκατοντάδες διαφορετικά αιτήματα και συνθήματα. Υπήρχε, συνέχισε ο Ταξιλτάρης, ατμόσφαιρα γιορτής και διάθεση αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας μπρος στην καταστολή.
Εντύπωση έκανε ότι οι πρακτικές όσων συγκρούονταν με την αστυνομία ήταν αποδεκτές καθολικά. Ήταν κατανοητό σε όλους ότι η έμφαση στη λεηλασία και στη μεταναστοφοβία ήταν το κυριότερο στοιχείο της ακροδεξιάς προπαγάνδας των media.
Yπήρχε πίεση να γίνουν πολλές συλλήψεις -έγιναν πάνω από 10.000 προσαγωγές- ωστόσο οι ποινές που επιβλήθηκαν ήταν στο σύνολο τους πολύ μικρές, καθώς υπήρχε έλλειψη στοιχείων. Ωστόσο, με την πίεση που δέχονται οι εισαγγελείς να είναι αμείλικτα αυστηροί, δύο άνθρωποι, ένας στη Λιμόζ κατηγορείται για τον εμπρησμό του Δημαρχείου και ένας στο Παρίσι απειλούνται με πολύ βαριές ποινές.
Τέλος, ο Ταξιλτάρης έκανε μνεία στα ειδικά αστυνομικά και στρατιωτικά σώματα που έχουν κινητοποιηθεί, αφού δοκιμάστηκαν στη Νέα Καληδονία το 2024… Τόνισε ότι οι διαφορές με τις προηγούμενες κινητοποιήσεις, είτε των νέων και των εργατών, είτε των φτωχών στα banlieues, είναι ότι παλαιότερα η «σοσιαλιστική» κυβέρνηση έδινε οικονομικά αντισταθμίσματα (τώρα δεν υπάρχουν λεφτά), καθώς και ότι οι αρχές προσπαθούσαν να διαχωρίσουν τους διαδηλωτές και τα κατάφερναν. Δεν είχαν συναντηθεί ποτέ στο παρελθόν φοιτητές, μαθητές, κίτρινα γιλέκα, συνδικάτα, Γάλλοι αλγερινής καταγωγής: μεσαία στρώματα που χάνουν τα δικαιώματά τους, νέοι που δεν βλέπουν προοπτική στον κόσμο όπου ζούνε, φτωχοί και μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς που ζουν εδώ και δεκαετίες σε άθλιες συνθήκες, όλοι μαζί κατέβηκαν στους δρόμους.
Κατόπιν ακούστηκαν ανταποκρίσεις από τις διαδηλώσεις στο Παρίσι, σε ζωντανή σύνδεση, με παράλληλη προβολή εικόνων και βίντεο της 24/10:
Η μεταπτυχιακή φοιτήτρια Χάρις, μέλος της Πρωτοβουλίας Ελλήνων φοιτητών και εργαζομένων στο Παρίσι, ένα 
διάλειμμα από την πορεία που καταδιωκόταν διαρκώς από τα σώματα κρατικής βίας, περιέγραψε πώς, παρά τα ελικόπτερα που ίπτανται πάνω από την πόλη όλη τη μέρα, ο κόσμος δεν δείχνει διάθεση να υπαναχωρήσει. Παρόλο που η διαδήλωση μισού εκατομμυρίου ατόμων απαγορεύτηκε στο κέντρο, μεταφέρθηκε περιφερειακά και πραγματοποιήθηκε με δυναμισμό και έντονες συμπλοκές.
Δεν γνωρίζουμε ποια θα είναι συνέχεια, είπε και κατέληξε: Μπορεί να μην υποχωρεί η κυβέρνηση, αλλά δεν υποχωρούν ούτε οι διαδηλωτές – κι αυτό οφείλεται στην αλληλεγγύη, την ανθρωπιά και την αλληλοστήριξη που κυριαρχούν παρά τις συνδυασμένες επιθέσεις ακροδεξιάς και των υπερασπιστών της κρατικής εξουσίας. Στην Ορλεάνη μάλιστα, την ίδια μέρα, έγινε αντιφασιστική πορεία με 25.000 άτομα ενάντια στο εθνικό συνέδριο του ακροδεξιού κόμματος της Μαρί ΛεΠέν, ενώ στην πόλη είχε κηρυχθεί απαγόρευση κυκλοφορίας ανηλίκων μετά τη δύση του ηλίου και για την προστασία του ακροδεξιού συνεδρίου είχαν επιστρατευθεί 3.000 αστυνομικοί.
Ο μεταπτυχιακός φοιτητής Στέργιος, που διαμένει επίσης στο Παρίσι, τόνισε την πρωτοφανή αστυνομική βία που αντιμετωπίζει ο κόσμος στον δρόμο. Η εξέγερση στη Γαλλία έχει διαστάσεις διεθνείς, είπε. Μετέφερε το ίδιο κλίμα και κοινές διαπιστώσεις με την προηγούμενη ομιλήτρια και επιπλέον, περιέγραψε το περιστατικό στα Εξάρχεια στις 18 Οκτωβρίου, μετά τη συγκέντρωση αλληλεγγύης στους εξεγερμένους στη Γαλλία, όπου τρία φιλικά του πρόσωπα γαλλικής καταγωγής, δύο κορίτσια κι ένα αγόρι, συνελήφθησαν από αστυνομικούς, ξυλοκοπήθηκαν άγρια και επιβαρύνθηκαν με ένα κατηγορητήριο παρανοϊκό. Η δίκη τους θα γίνει την Τρίτη 27 Οκτωβρίου.
Στη συνέχεια στο χώρο του infolibre, ο Γιώργος Μπουντούρης, μέλος της φοιτητικής κίνησης Attack στο ΑΠΘ έδωσε ένα ισχυρό διεθνιστικό μήνυμα, τονίζοντας τον ρόλο της νεολαίας που παντού στον κόσμο εξεγείρεται για μια καλύτερη ζωή. «Η νεολαία είναι στο προσκήνιο, διεκδικεί», είπε. Ανέφερε τη φράση του Μπέκετ από το Waiting for Godot: «O αέρας αντιλαλεί τις κραυγές μας, αλλά η συνήθεια είναι ο τέλειος σιγαστήρας» για να καταλήξει ότι «η νεολαία δεν έχει φθαρεί, δεν έχει συνηθίσει την κατάσταση, αντίθετα είναι ο σεισμογράφος των υπόγειων ρευμάτων και τώρα γίνεται ο πυροκροτητής τους.» Η νεολαία βγαίνει στο δρόμο με ποικίλες αφορμές, στην Ισπανία για το στεγαστικό, στην Ιταλία ενάντια στον μιλιταρισμό, στη Γαλλία για τις περικοπές στην παιδεία, γεννώντας ένα κύμα γενικευμένης ριζοσπαστικοποίησης.
Μπορεί οι εικόνες της Γαλλίας να μας θυμίζουν το παγκόσμιο ’68 (της Γαλλίας, της Ιαπωνίας, του Μεξικού), ωστόσο σήμερα υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά. Πρόκειται για την πρώτη γενικά που θα ζήσει χειρότερα από τους γονείς της. Γι’ αυτό και είναι σημαντικά τα ταξικά χαρακτηριστικά του εξεγερσιακού υποκειμένου. Το αμερικανικό όνειρο καταρρέει σε όλες τις μορφές του, οι εξεγέρσεις της GenZ το γνωρίζουν αυτό.
Επίσης, αναφέρθηκε εκτενώς στην κατάσταση των πανεπιστημίων στην Ελλάδα σήμερα, την κατάφωρη υποβάθμισή τους, τη στρατιωτικοποίηση της έρευνας και τη στροφή των πανεπιστημίων προς την οικονομία του πολέμου, αλλά και την αμείλικτη καταστολή που αντιμετωπίζει το φοιτητικό κίνημα (πειθαρχικό σε συμμετέχοντες σε συναυλία στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων του ΕΜΠ, δίωξη φοιτητή για αναγραφή συνθήματος αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη κατόπιν μήνυσης από τις πανεπιστημιακές αρχές, συλλήψεις σε άτομα που μπλόκαραν εκδήλωση της ΔΑΠ ΝΔΦΚ και του Μπέου στον Βόλο). Μίλησε όμως και για την αντίσταση: για τις κινητοποιήσεις μπλοκαρίσματος των ταμείων στις φοιτητικές λέσχες στο ΑΠΘ, για τις επιτυχημένες κινητοποιήσεις που κατάφεραν να διώξουν πολεμικό συνέδριο από το κάμπους του ΑΠΘ.
Οι εξεγέρσεις δεν πρέπει να ενσωματωθούν σε οποιαδήποτε μεταρρύθμιση ή υποσχέσεις, τόνισε. Ο μόνος δρόμος είναι η αντισυστημική ανατροπή μέσα από την οργάνωση της αντικαπιταλιστικής πάλης. Τελείωσε με ένα σύνθημα του παρισινού Μάη: «Τρεχάτε σύντροφοι. Ο παλιός κόσμος βρίσκεται πίσω μας».
Την ώρα της εκδήλωσης πληροφορηθήκαμε με ικανοποίηση ότι «αναβλήθηκε για τεχνικούς λόγους» (!), επιχειρηματική συνάντηση στο ΚΕΔΕΑ του ΑΠΘ με τον Έλληνα CEO της ελληνικής ομάδας της Stark, πολυεθνικής κατασκευαστικής «αμυντικών» drones, λίγες μέρες μετά τις αντιδράσεις από τμήμα της πανεπιστημιακής κοινότητας.
Ακολούθησε απευθείας σύνδεση με βιντεοκλήση: Η Ηρώ Σιαφλέκη και η Μπονίτα Παπαστάθη, κινηματογραφίστριες που 
συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις στο Παρίσι και είχαν στείλει πλούσιο φωτογραφικό και βιντεοληπτικό υλικό από όλες τις μέρες των διαδηλώσεων καθώς και την ίδια μέρα του Σαββάτου 24/10, μίλησαν για την πρωτοφανή ευρύτητα στη σύνθεση των διαδηλώσεων, επιβεβαιώνοντας ότι, στη Γαλλία των 10 εκατομμυρίων που ζουν στο όριο και κάτω από το όριο της φτώχειας, για πρώτη φορά είναι στους δρόμους μαζί τα κίτρινα γιλέκα, τα συνδικάτα, οι νέοι των άθλιων προαστείων, οι φοιτήτριες και οι φοιτητές, οι μαθήτριες και οι μαθητές δημόσιων αλλά και ιδιωτικών σχολείων -εντυπωσιακό αυτό- και οι «αστοί με την εργατική καρδιά». Άμεσο σημείο αναφοράς τα κίτρινα γιλέκα. Οι μαθητές και οι μαθήτριες «φορούν τα κίτρινα γιλέκα και προχωρούν μέσα και πέρα από τα κίτρινα γιλέκα», είπαν χαρακτηριστικά. Παρά τις 70.000 των αστυνομικών, την απαγόρευση της πορείας στο κέντρο της πόλης και τη βροχή, ο κόσμος επέμεινε.
Σε μια σύγκρουση πάντοτε γίνονται λεηλασίες, ανέφεραν, αλλά η προσπάθεια των επίσημων media να αναδείξουν μόνον αυτήν την πτυχή, δεν πείθει πια κανέναν. Το αδιέξοδο του πολιτικού συστήματος είναι πλέον προφανές, γι’ αυτό και το μόνο που κάνουν τα media είναι να μιλούν απεγνωσμένα για ταραξίες και πλιατσικολόγους. Ο Μελανσόν, από την άλλη, διστακτικός αρχικά, αναγκάστηκε να κάνει δηλώσεις υποστήριξης, όμως ούτε καν οι δηλωμένοι ψηφοφόροι του δεν είναι διατεθειμένοι-ες να εγκαταλείψουν τον δρόμο. Παρόλο που τα media επιμένουν να υποδεικνύουν το Κόμμα της «Ανυπότακτης Γαλλίας» ως υποκινητή των επεισοδίων, η αλήθεια είναι ότι ξεκίνησαν αυθόρμητα, αυτοοργανωμένα και από τα κάτω.
Αναφέρθηκε η φασιστική αντεπίθεση: Σε τρεις πόλεις, στη Νάντη, την Τουλούζη και το Μπορντώ, αντιφασίστριες και αντιφασίστες αναγκάστηκαν να αντιμετωπίσουν φασιστικές επιθέσεις, ενώ προχθές (Παρασκευή) στην Τραπ και τη Λαβεριέρ, φασίστας άνοιξε πυρ σε εργατικές μεταναστευτικές γειτονιές (σε βενζινάδικο, κέντρο υγείας και παιδική χαρά), σκοτώνοντας έναν άνδρα αφρικανικής καταγωγής (με οκτώ σφαίρες) και τραυματίζοντας δέκα άτομα, μεταξύ των οποίων ένα ανήλικο κορίτσι. Τρία από τα δέκα τραυματισμένα άτομα είναι ακόμη σε κρίσιμη κατάσταση.
Η Ηρώ και η Μπονίτα κατέληξαν ότι στη Γαλλία αυτήν τη στιγμή προωθείται ένας μικρός εμφύλιος, μια συνθήκη που καταδεικνύει την αμηχανία του κράτους απέναντι στα γεγονότα.
Στη διαπίστωση ότι μέρος των διαδηλωτών είπε «θα ψηφίσουμε Μελανσόν αλλά θα μείνουμε στον δρόμο να διαδηλώνουμε», ακούστηκε από το κοινό το εύλογο ερώτημα: «Αυτοί που θα είναι στον δρόμο, κι αν βγει ο Μελανσόν, τι θα κάνουν;»…
Στη συζήτηση που ακολούθησε τονίστηκε η ανάγκη να δούμε τις εξεγέρσεις στη Γαλλία με βάση την εμπειρία των ελληνικών 
κινητοποιήσεων το 2010-2011. Η Ελλάδα τότε υπήρξε ένα πειραματικό εργαστήριο για το πόσο μπορεί να φτωχοποιηθεί μια κοινωνία, να μειωθεί το βιοτικό της επίπεδο και να αποστερηθεί τα δικαιώματά της χωρίς να ανατραπεί το καθεστώς.
Οι εξελίξεις στην Ελλάδα απέδειξαν ότι το κοινωνικό συμβόλαιο είναι παρελθόν. Τα κράτη δεν έχουν καμιά πρόθεση να υπαναχωρήσουν ή να παραχωρήσουν δικαιώματα ή οικονομικές παροχές. Η κατεύθυνσή τους είναι σαφής: Πόλεμος, σε βάρος των κοινωνιών και της φύσης, στο πλαίσιο της παγκόσμιας κρίσης του καπιταλισμού. Συγκρούσεις των ενδοκυριαρχικών ανταγωνισμών, για την αναδιάταξη των πλανητικών εξουσιών.
Στον κόσμο τούτο που καταρρέει, δεν έχει πλέον καμιά προοπτική η επίκληση στο παρελθόν των αστικών προνομίων, η διεκδίκηση καλύτερων συνθηκών από το κράτος. Είναι αναγκαία η διεθνιστική αλληλεγγύη, η προσπάθεια για την οργάνωση της ζωής πέρα από το κράτος και την αγορά, η δημιουργία δομών σε όσους τομείς μπορούμε. Είναι αναγκαία, τέλος, η οργανωμένη δράση ενάντια σε κομβικά σημεία της επίθεσης της κυριαρχίας:
Αντίσταση στον εκφασισμό που περνά μέσα από τον πόλεμο κατά των μεταναστ(ρι)ών. Αντίσταση στην απανθρωποποίηση που περνά μέσα από τη γενοκτονία στη Γάζα. Αντίσταση στον μιλιταρισμό και τη στρατιωτικοποίηση παντού.
Σε αυτήν την κατεύθυνση, αναφέρθηκαν δύο επερχόμενες εκδηλώσεις:
-Η διεθνής ημέρα κινητοποίησης των λιμενεργατών ενάντια στη στρατιωτικοποίηση και τη μεταφορά πολεμικού υλικού στη Γάζα με το σύνθημα «Δεν δουλεύουμε για τον πόλεμό τους» στις 30 Οκτωβρίου. Την /ιδια μέρα η Πρωτοβουλία πανεπιστημιακών ΑΠΘ ΠΑΜΑΚ ΔΙΠΑΕ, διοργανώνει σχετική εκδήλωση την Παρασκευή 30 Οκτωβρίου 2026, 12:30, αμφιθέατρο Παλιάς Φιλοσοφικής ΑΠΘ.
– Η πανευρωπαϊκή φοιτητική απεργία ενάντια στον μιλιταρισμό και τον πόλεμο στις 20 Νοεμβρίου 2026.
ΒΙΝΤΕΟ ΕΙΚΟΝΩΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΗΣ 17/10
