“Η ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ ΚΑΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΘΕΛΟΤΥΦΛΕΙ“
Τρίτη 22/9, 18.00, στη πλατεία Δημαρχείου Ηγουμενίτσας, κάλεσμα από τη Πρωτοβουλία Γυναικών Ηγουμενίτσας
Αφίσες/Καλέσματα:
Ποιοι θυμούνται σήμερα την Σούζαν από τα Γιάννενα, την Ελένη από την Ρόδο, την Κυριακή που δολοφονήθηκε μπροστά σε αστυνομικό τμήμα; Οι δεκάδες γυναικοκτονίες είναι κομμάτι μιας βαθιά αρρωστημένης πατριαρχικής κοινωνίας, όπου ο μέσος σεξιστής, γαλουχημένος με τα ιερά και τα όσια του αυθεντικού αρσενικού, θέτει τους όρους ύπαρξης για την κάθε γυναίκα που βρέθηκε στο δρόμο του. Όρους ζωής και θανάτου.
Για να επικρατήσει η ζωή και η πραγματική ελευθερία και χειραφέτηση υπάρχει κυρίως ένας όρος : η θανάτωση της πατριαρχίας.
Αύριο στις 7μμ θα είμαστε στην Ηγουμενίτσα, ανταποκρινόμενες-οι στο κάλεσμα της Πρωτοβουλίας Γυναικών Ηγουμενίτσας για την Πηνελόπη, ενάντια στον σεξισμό, την πατριαρχία και την παλιανθρωπιά που μεγαλώνει τέρατα, άνδρες της διπλανής πόρτας.
Αναρχική ομάδα, A Batalha
Η ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ ΚΑΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΘΕΛΟΤΥΦΛΕΙ
20 Σεπτεμβρίου 2026, η Πηνελόπη δολοφονείται στην Ηγουμενίτσα από τον πρώην σύντροφό της. Πρόσφατα προηγήθηκαν δύο ακόμη γυναικοκτονίες στα τέλη του Αυγούστου, με διαφορά τεσσάρων ημερών, η μία στη Νέα Σμύρνη και η δεύτερη στη Ροδόπη. Δολοφόνοι, και στις δύο περιπτώσεις, όχι κάποιοι άγνωστοι περαστικοί, αλλά κοντινά τους πρόσωπα που μέναν μαζί στο ίδιο σπίτι, οι σύντροφοί τους. Γυναίκες δολοφονημένες που την ίδια στιγμή πολλές βιώνουν στο σπίτι τους την έμφυλη βία. Πόσες ακόμη πρέπει να δολοφονηθούν για να αντιληφθούμε ότι κάτι πάει στραβά;
Οι γυναίκες αυτές δεν είναι απλά νούμερα σε μια στατιστική πίτα, αλλά άνθρωποι που έχασαν τις ζωές τους από την πατριαρχία. Ένα σύστημα που καθυποτάσσει τις γυναίκες και όσα άτομα δε χωρούν στην ετεροκανονικότητα του και κάνει τους άντρες να τις θεωρούν κατώτερες, ιδιοκτησία τους, που τους δίνει το δικαίωμα μέχρι και να τους αφαιρέσουν τη ζωή. Η ιδέα αυτής της δύναμης δε καλλιεργείται εν μια νυκτί, αλλά δουλεύεται συστηματικά από τη παιδική ηλικία. Οι γυναίκες μεγαλωμένες σε αυτό το περιβάλλον, πολλές φορές νιώθουν εκείνες υπεύθυνες για ό,τι συμβαίνει, αφού συμπεριφορές όπως η ζήλια, ο έλεγχος, η απομόνωση και η ανδρική επιθετικότητα κανονικοποιούνται από την κοινωνία, με αποτέλεσμα να είναι εγκλωβισμένες σε μια κακοποιητική συνθήκη, που μπορεί να οδηγήσει ακόμη και στην πιο ακραία μορφή της έμφυλης βίας, τη γυναικοκτονία.
Η συνθήκη όμως δεν είναι τωρινή, όπως αρέσκονται να λένε τα κανάλια. Συμβαίνει από τότε που η πατριαρχία όρισε τις σχέσεις των ανθρώπων, ενώ μόνη διαφορά με το παρελθόν είναι πως παλιότερα χρησιμοποιούσαν τον όρο “έγκλημα πάθους”. Το προφίλ του γυναικοκτόνου χτίζεται απευθείας, για να μπορέσουμε να αντιληφθούμε υποτίθεται τα κίνητρα του. Καλό παιδί, ήσυχο, δεν είχε δώσει ποτέ δικαιώματα άρα κάτι τον ώθησε σε αυτή την ενέργεια. Το αλκοόλ, το πάθος, ή οι δυσμενείς οικονομικές συνθήκες που βιώνουμε; Κανένα από αυτά δεν του όπλισε το χέρι, παρά η απόλυτη εξουσία που θεωρούσε ότι έχει πάνω στη σύντροφο του. Το φεμινιστικό κίνημα πολύ καιρό προσπαθεί να καθιερωθεί ο όρος γυναικοκτονία, ώστε να αναδεικνύεται η αιτία των δολοφονιών και πολεμώντας στη βάση να εξαλειφθεί.
Και τι κάνει το κράτος; Αυτό που έκανε πάντα· χρησιμοποιεί την πατριαρχία προς όφελος του για να μας διαχωρίσει με βάση το φύλο και τη σεξουαλικότητα. Από τους νόμους, τις δικαστικές αίθουσες, μέχρι τις καταγγελίες στα αστυνομικά τμήματα αποτρέπονται άτομα που έχουν δεχθεί κακοποιητική συμπεριφορά να την καταγγείλουν. Στην περίπτωση που είναι ρομά, μετανάστριες, τρανς και σεξεργάτριες τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο δύσκολα. Από την απαξίωση της καταγγελίας μέχρι το δυσβάσταχτο κόστος της οικονομικής δίωξης, όλα αποτελούν αποτρεπτικούς παράγοντες για ένα άτομο να μιλήσει. Οπότε πέρα από το ζήτημα του φύλου, σημαντικό ρόλο παίζει και η ταξική θέση του ατόμου στη διαχείριση μιας καταγγελίας. Η κοινωνία από την άλλη, κάθε φορά δείχνει να σοκάρεται και μετά από λίγο θέτει ερωτήματα του τύπου “Γιατί δεν έφευγε τόσο καιρό;”, ξεπλένοντας τον κακοποιητή και ρίχνοντας ευθύνες στη γυναίκα που δέχθηκε την έμφυλη βία.
Και τι κάνουμε εν τέλει; Περιμένουμε μοιρολατρικά ποια θα είναι η επόμενη; Η απάντηση είναι ότι δε θα σταματήσουν να διαπράττονται γυναικοκτονίες, αν δεν αλλάξουμε ριζικά τις παγιωμένες πατριαρχικές αντιλήψεις της κοινωνίας. Μια αλλαγή που δε μπορεί να είναι μόνο ατομική αλλά και συλλογική, ώστε να μη κάνουμε πως δε βλέπουμε και δεν ακούμε τι συμβαίνει στο δίπλα σπίτι. Να πάρουμε θέση και να οργανώσουμε τις αντιστάσεις μας. Αντιλαμβανόμαστε την πατριαρχία ως ένα καταπιεστικό σύστημα που ωφελεί το κράτος και το κεφάλαιο και δεν πειθόμαστε από τα κροκοδείλια δάκρυα τους. Στον αντίποδα, προτάσσουμε την συλλογικοποίηση απέναντι σε κάθε μορφή εκμετάλλευσης και καταπίεσης, μέχρι όλες και όλοι να είμαστε ελεύθερες και ελεύθεροι.
ΚΑΜΙΑ ΑΛΛΗ ΔΟΛΟΦΟΝΗΜΕΝΗ
Τρίτη 22/9 στις 19:00 συγκέντρωση στην Πλατεία Δημαρχείου [Ηγουμενίτσα]
ΚΚΕ(μ-λ)
Το γεγονός ότι οι δολοφονίες γυναικών και οι επιθέσεις σε γυναίκες από τους «συντρόφους» τους πολλαπλασιάζονται με γρήγορους ρυθμούς τα τελευταία χρόνια και στην πόλη μας καταγράφονται δύο! σχεδόν απανωτές, αποκαλύπτει ότι τα δεσμά της γυναίκας μεγαλώνουν, σκληραίνουν, γίνονται όλο και πιο απάνθρωπα, βάρβαρα και αιματηρά! Και αυτά τα δεσμά, αυτές οι αιματηρές αλυσίδες που θέλουν τη γυναίκα εύκολο θύμα απέναντι σε κάθε μορφή βίας δεν είναι ένα συγκυριακό φαινόμενο. Εντάσσονται και είναι μέρος και έκφραση των πολιτικών και της επίθεσης του κεφαλαίου που δεν αφήνει λαϊκό δικαίωμα για δικαίωμα όρθιο! Πάνω σε αυτό το έδαφος της επίθεσης οι γυναίκες είναι τα πρώτα θύματα! Είναι αποτέλεσμα της κοινωνικής θέσης τους, η οποία χειροτερεύει και ραγδαία επιδεινώνεται μέσα σε ένα σύστημα απάνθρωπο, που δε λογαριάζει τη ζωή, που ξεχειλίζει από βία, που διαφημίζει τη βία για να εδραιώσει την κυριαρχία και την εξουσία του απέναντι στις λαϊκές τάξεις, στα φτωχά λαϊκά στρώματα, στον εργαζόμενο λαό και στη νεολαία και σε κάθε αδύναμη κοινωνική κατηγορία όπως οι πρόσφυγες, μετανάστες κλπ.
Κάθε επίθεση εναντίον των γυναικών, κάθε δολοφονία, κάθε κακοποίηση και εκδήλωση έμφυλης βίας, είναι ο καθρέφτης του βάρβαρου καπιταλιστικού συστήματος! Του συστήματος που στηρίζει την ύπαρξή του στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, που από τα σπλάχνα του και την εγκληματική του «φύση» προέρχεται η διπλή καταπίεση των γυναικών, στο σπίτι, στη ζωή και στη δουλειά, η καταπίεση λόγω φύλου και λόγω τάξης. Γιατί αν το ένα πρόσωπο της βίας φανερώνεται στις σχέσεις με το άλλο φύλο, το άλλο πρόσωπο εκδηλώνεται όλο και πιο άγριο, στις πλάτες των εργαζόμενων γυναικών, εκεί που τσαλαπατούνται δικαιώματα και κατακτήσεις των γυναικών, στη δουλειά, στο μισθό, στο ωράριο, στη μητρότητα, στις αμβλώσεις, στην προστασία των παιδιών! Και εκεί που το κεφάλαιο θυσιάζει ζωές εργατριών μαζικά, όπως έδειξε το εργοδοτικό έγκλημα στη «Βιολάντα»!
Να λοιπόν σε ποιο έδαφος «ριζώνουν και τρέφονται» οι αντιλήψεις που θέλουν τη γυναίκα «ιδιοκτησία» και αντικείμενο εκμετάλλευσης χωρίς κανένα δικαίωμα και δίχτυ προστασίας. Που «δικαιολογούν» τη βία και τις δολοφονίες , τροφοδοτούν την ανισοτιμία, αναβιώνουν τις πιο σκοταδιστικές και μεσαιωνικές απόψεις και τις αναπαράγουν μέσα από «επιστημονικές» ημερίδες, συνέδρια αλλά το κυριότερο, τις σφραγίζουν με αντιλαϊκούς και αντεργατικούς νόμους, με κοινό παρονομαστή να ενοχοποιούν τα ίδια τα θύματα, για να είναι αιώνια και στο απυρόβλητο η αντιδραστική πολιτική!
Αυτή τη σαπίλα του συστήματος πρέπει να δουν και να αναγνωρίσουν οι γυναίκες του λαού, και να σηκώσουν το δάχτυλο δείχνοντας τον ένοχο των δεινών τους και ενάντια σε ποιον πρέπει να στρέφεται το μεγαλύτερο «κατηγορώ»!
Απέναντί μας έχουμε έναν εχθρό, το σύστημα και τους μηχανισμούς του! Δε θα μείνουμε άφωνες και άπραγες, θεατές στις επιθέσεις εναντίον μας!
Θα αντιπαλέψουμε μαζί με τα άλλα κομμάτια του λαού και δίπλα τους τα αμέτρητα εγκλήματα του καπιταλισμού, τις πολιτικές και τη βάση που τα γεννά! Θα σπάσουμε τις αλυσίδες μας, θα συμμετέχουμε στους λαϊκούς αγώνες για δουλειά και ζωή με δικαιώματα, για ισοτιμία και χειραφέτηση και θα κερδίσουμε τη ζωή που μας αξίζει!
γυναίκες του
