Απεργιακές συγκεντρώσεις 1ης Μάη, Παρασκευή 1/5

Το Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στον χώρο της Ψυχικής Υγείας και της Κοινωνικής Πρόνοιας καλεί όλους και όλες, τους συναδέλφους και τις συναδέλφισσες του κλάδου μας στην απεργία, την Παρασκευή 1η Μάη 2026.

Κοντεύει σχεδόν ενάμιση αιώνας από τη στιγμή της εργατικής διεκδίκησης στο Σικάγο για την καθιέρωση του 8ωρου και καλύτερων εργασιακών συνθηκών και ερχόμαστε στο σήμερα, το 2026, όπου καλούμαστε πάλι να διεκδικήσουμε ξανά όσα με αγώνες είχαν κερδηθεί και τόσα χρόνια θεωρούσαμε δεδομένα. Τα εργατικά δικαιώματα τα οποία κερδήθηκαν ύστερα από άγριες συγκρούσεις και δολοφονίες εργατών το 1886 στο Σικάγο, μας υπενθυμίζουν την ανάγκη για αδιαπραγμάτευτους και συνεχείς αγώνες και διεκδικήσεις.

Σήμερα, όλο και περισσότερο τα εργαζόμενα άτομα βρισκόμαστε μπροστά στην έντονη και συνεχή επίθεση ενάντια στα εναπομείναντα εργασιακά δικαιώματά μας. Οι μισθοί μας δεν φτάνουν για να καλύψουμε τις βασικές μας ανάγκες, που για την ενοικίαση σπιτιού ξοδεύουμε τον μισό μισθό μας, δουλεύουμε απλήρωτες/οι , πολλές φορές ανασφάλιστοι/ες, με υπερωρίες, εκφοβισμούς και με τον συνεχή φόβο της απόλυσης ή της μη ανανέωσης της σύμβασής μας. Ακόμα χειρότερα πολλοί/ες από εμάς χύνουν το αίμα τους τραυματιζόμενα ή δολοφονημένα εξαιτίας των πλημμελών μέτρων ασφαλείας που αποτελούν για τα αφεντικά απλά ένα ακόμα πρόσθετο κόστος, βλέπε εργοστάσιο Βιολάντα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο κρατικός μηχανισμός και το κεφαλαίο έχουν πλέον αποδείξει πέραν πάσης αμφιβολίας το πόσο αναλώσιμες θεωρούν τις ζωές μας, θυσιάζοντας χωρίς δεύτερη σκέψη την ασφάλειά μας στον βωμό του κέρδους τους με χαρακτηριστικό παράδειγμα το έγκλημα των Τεμπών.

Τα τελευταία αντεργατικά νομοσχέδια καταπατούν ό,τι μπορεί να είχε απομείνει και να αποκαλείται εργασιακό δικαίωμα, καθώς νομιμοποιούν με κρατική βούλα τις αυθαιρεσίες των εργοδοτών και συνδυάζονται με την ευθεία επίθεση στο δικαίωμα στην απεργία και την ίδια την ύπαρξη των εργατικών σωματείων και των συλλογικών μας οργάνων, προφανώς για να μην υπάρχει αντίδραση σε όλα τα παραπάνω. Μετά από το τελευταίο απαράδεκτο αντεργατικό νομοσχέδιο της Νίκης Κεραμέως, το οποίο περιλαμβάνει τη νομιμοποίηση της 13ωρης εργασίας ακόμα και σε έναν εργοδότη, έχουμε ακόμα περισσότερο έλεγχο, ακόμα πιο εξαντλητικά ωράρια, μείωση των διαστημάτων άδειας, υπερωρίες και στη μερική απασχόληση (αν είναι μερική γιατί χρειάζεται υπερωρίες;), υπονομεύοντας την αναγκαιότητα για ξεκούραση, αυξάνοντας τον κίνδυνο ατυχημάτων, αλλά και απόλυσης, και καταργώντας το κεκτημένο 8ώρο.

Παράλληλα, δεν μπορούμε να αγνοούμε την γενοκτονία στην Παλαιστίνη, που αναδεικνύει με τον πιο βίαιο τρόπο την απαξίωση της ανθρώπινης ζωής μπροστά σε γεωπολιτικά και οικονομικά συμφέροντα. Οι πόλεμοι και οι στρατιωτικές συγκρούσεις που πλέον δεν είναι κάτι μακρινό, επηρεάζουν άμεσα την καθημερινότητά μας, τροφοδοτώντας την ακρίβεια, αυξάνοντας τις τιμές στην ενέργεια, στα καύσιμα και στα βασικά αγαθά, επιβαρύνοντας ακόμα περισσότερο τις ζωές των εργαζομένων. Την ίδια στιγμή που οι λαοί πληρώνουμε το κόστος, τα κέρδη για λίγους πολλαπλασιάζονται.

Τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα έχουμε συνεχώς αυξήσεις τιμών σε ενέργεια, είδη πρώτης ανάγκης και καύσιμα, υψηλά ενοίκια, αυξημένα ποσοστά ανεργίας, αύξηση της φορολογίας, αυξημένα κόστη υγείας και εκπαίδευσης, εξώσεις από σπίτια και πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας. Η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη για τις γυναίκες, τις μετανάστριες και τα LGBTQI+ άτομα βιώνοντας μεγαλύτερη ανεργία, χαμηλότερους μισθούς, μεγαλύτερη ανασφάλιστη εργασία και περισσότερες διακρίσεις, παραβιαστικές και βίαιες συμπεριφορές στον χώρο εργασίας. Όλα αυτά συνθέτουν ένα παζλ μιας ασφυκτικής ζωής που εξαθλιωνόμαστε και υποβαθμίζεται όλο και περισσότερο η ποιότητα της ζωής μας θέτοντας πραγματικό ζήτημα επιβίωσης για πάρα πολλά άτομα από εμάς.

Απέναντι στην καταπίεση, την εξαθλίωση και τον θάνατο, απέναντι στην ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση κάθε πτυχής της ζωής και δραστηριότητάς μας, θα συνεχίσουμε να οργανωνόμαστε στους χώρους δουλειάς μας, σε σωματεία, να απεργούμε και να διεκδικούμε αξιοπρεπείς συνθήκες για τη ζωή και την εργασία μας. Αγωνιζόμαστε για ελεύθερη πρόσβαση στην υγεία και την παιδεία, σταθερό ωράριο εργασίας, αυξήσεις στους μισθούς, πλήρη ασφαλιστική κάλυψη, συλλογικές συμβάσεις εργασίας και καταπολέμηση των διακρίσεων βάσει φύλου, φυλής και σε βάρος της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας. Μέσα από τα σωματεία μας μπορούμε να παρέμβουμε στα σχέδια τους και να τα ανατρέψουμε, με συμμετοχή, μαζικότητα και απεργίες.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΟΚΤΑΩΡΟ, ΤΙΣ ΕΡΓΑΤΙΚΕΣ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙΣ, ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ & ΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ

ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ & ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΙΔΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΕΣ & ΟΛΟΥΣ, ΝΤΟΠΙΟΥΣ & ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ & ΑΓΩΝΑΣ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΤΗΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ

---

Ταξική Πρωτοβουλία Βάσης Εργαζομένων στις Τηλεπικοινωνίες και την Πληροφορική

140 χρόνια έχουν περάσει από τα γεγονότα του Σικάγο του 1886. Την Πρωτομαγιά εκείνης της χρονιάς αγωνιστές/τριες εργαζόμενοι και εργαζόμενες, μετά από καλέσματα των συνδικάτων τους, βγήκαν στους δρόμους των ΗΠΑ και διεκδίκησαν καλύτερες συνθήκες εργασίας, με κύριο αίτημα τότε το 8ωρο, παίρνοντας ως απάντηση την -θανάσιμη αρκετές φορές – βία της κρατικής και παρακρατικής καταστολής, της αστυνομίας και των πληρωμένων λακέδων του Κεφαλαίου.

Στο Σικάγο οι εργαζόμενοι/ες, παρά την καταστολή, επέμεναν να βγαίνουν στους δρόμους και τις επόμενες ημέρες, ενώ την 4η Μαΐου 1886 πραγματοποιήθηκε Συγκέντρωση στην πλατεία Χέιμαρκετ, που εξελίχθηκε βίαια ανάμεσα στην αστυνομία και τους διαδηλωτές, με αποτέλεσμα να υπάρξουν απώλειες και από τις δύο πλευρές. Ακολούθησε κύμα αντεργατικής καταστολής, κυρίως απέναντι στα πιο δραστήρια κομμάτια της εργατικής τάξης: τους αναρχικούς, τους σοσιαλιστές και τους επαναστάτες συνδικαλιστές. Οι “έρευνες” της αστυνομίας οδήγησαν αργότερα στην σύλληψη 8 εργατών και την καταδίκη 5 εξ αυτών σε θάνατο (ο ένας αυτοκτόνησε το βράδυ πριν την εκτέλεση) ενάμιση χρόνο αργότερα.

Η δίκη και η καταδίκη των συλληφθέντων ξεσήκωσε κύμα αντιδράσεων και κινητοποιήσεων ανάμεσα στην εργατική τάξη αλλά και προοδευτικούς κύκλους διεθνώς. Παρότι είχε δεχθεί ένα ισχυρό πλήγμα από την καταστολή, το προλεταριάτο βγήκε από την υπόθεση αυτή πιο ενωμένο από ποτέ και συνέχισε να διεκδικεί δυναμικά. Η 1η Μαΐου καθιερώθηκε από την (2η) Διεθνή Ένωση των Εργαζομένων ως παγκόσμια ημέρα εργατικής διεκδίκησης το 1890, με κύριο αίτημα το 8ωρο.

Στην πόλη μας την Θεσσαλονίκη, την ημέρα αυτή μνημονεύουμε επίσης τις μεγαλειώδεις απεργιακές κινητοποιήσεις της Άνοιξης του 1936, που ξεκίνησαν με την απεργία των καπνεργατών στις 29 Απριλίου και κορυφώθηκαν στις 9 Μαΐου, όταν και οι διαδηλώσεις πνίγηκαν στο αίμα από την επέμβαση των αστυνομικών αλλά και στρατιωτικών δυνάμεων του Μεταξικού καθεστώτος. 12 νεκροί και εκατοντάδες τραυματίες, την ημέρα εκείνη μονάχα, ήταν το τίμημα του δυναμικού ταξικού αγώνα, καθώς εγκαινιαζόταν μια περίοδος σκληρού ολοκληρωτισμού, φυλακίσεων και εκτελέσεων κομμουνιστών και άλλων αγωνιστών εργαζομένων, αρκετοί εκ των οποίων παραδόθηκαν στους Ναζί κατά την κατοχή, ανάμεσα τους και οι περισσότεροι εκ των 200 εκτελεσθέντων της Καισαριανής.

Σήμερα, σχεδόν ενάμιση αιώνα μετά το Σικάγο και 90 χρόνια από τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης, οι εργαζόμενοι/ες συνεχίζουν τον αγώνα τους για καλύτερες συνθήκες εργασίας, λιγότερες ώρες δουλειάς, υψηλότερους μισθούς. Συνεχίζουν να αγωνίζονται ενάντια στο σύστημα της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Η παρούσα συγκυρία που βιώνουμε είναι σίγουρα αυτή της εκ νέου ολοκληρωτικής επίθεσης στα δικαιώματά μας. Η νομοθέτηση του 13ωρο, παράλληλα με τις “ευέλικτες” συνθήκες εργασίας που επιβάλλονται (παράλληλα με την σχεδόν απόλυτη απελευθέρωση των απολύσεων), μεγιστοποιούν τα κέρδη του Κεφαλαίου, ενώ ουσιαστικά κανονικοποιούν την εργασιακή εξάντληση.

Όλα τα παραπάνω συμβάλουν, εκτός των άλλων, στον πολλαπλασιασμό των “εργατικών ατυχημάτων”, δηλαδή των εργοδοτικών δολοφονιών. Την περσινή χρονιά ξεπεράσαμε τους/τις 200 νεκρούς/ες εργάτ(ρι)ες, ενώ και φέτος ήδη μετράμε δεκάδες ανθρώπους της τάξης μας που έγιναν θυσία στον βωμό του κέρδους, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τις 5 νεκρές εργάτριες στην βιομηχανία Βιολάντα στα Τρίκαλα. Αυτά είναι τα αποτελέσματα όταν τα αφεντικά τσιγκουνεύονται – τα μηδαμινά για αυτούς – κόστη των μέτρων εργασιακής ασφαλείας ενώ οι υπεύθυνες ελεγκτικές αρχές σωπαίνουν ή συγκαλύπτουν.

Στον κλάδο μας, τις Τεχνολογίες και την Πληροφορική, παρατηρούμε πως οι εταιρίες συνεχίζουν να αποκομίζουν τεράστια κέρδη κάθε χρόνο, εκμεταλλευόμενες την εργασία μας. Την ίδια ώρα, πολλά είναι τα τμήματα και πρότζεκτ που κλείνουν, καθώς θεωρούνται “ασύμφορα” και εκατοντάδες συνάδελφοι/ισσες πετιούνται στον δρόμο. Στις Τηλεπικοινωνίες και τα Call Center, οι εργαζόμενοι/ες συνεχίζουν να θεωρούνται αναλώσιμοι/ες και να ανακυκλώνονται με ταχύτητα πολυβόλου, αλλά και στην Πληροφορική παρατηρούνται πλέον σημαντικές περικοπές στο προσωπικό μικρότερων ή μεγαλύτερων εταιριών.

Παράλληλα, αρκετές από αυτές τις εταιρίες, “εναρμονιζόμενες με το κλίμα της εποχής” και τις ανάγκες της αγοράς, στρέφονται πλέον προς την έρευνα και την ανάπτυξη για την πολεμική βιομηχανία. Η ανάπτυξη τεχνολογιών οπλικών συστημάτων, drones αλλά και διαφόρων άλλων λογισμικών προγραμμάτων σε αυτή την κατεύθυνση αποτελεί ένα από τα κυριότερα πεδία ανάπτυξης των κερδών των επιχειρήσεων του κλάδου.

Την εποχή που ο Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος μας χτυπάει την πόρτα, την εποχή των γενοκτονιών και των ιμπεριαλιστικών επιδρομών, η παγκόσμια εργατική τάξη έχει την δυνατότητα, αλλά και την υποχρέωση, μέσα από την θέση της στην καπιταλιστική αλυσίδα (στα λιμάνια, τα τρένα, τα εργαστήρια), να μπλοκάρει τις μηχανές του θανάτου, να σταθεί αλληλέγγυα στους λαούς που βάλλονται, να βάλει φρένο στον πόλεμο. Δεκάδες ενέργειες τέτοιου χαρακτήρα έλαβαν χώρα τα τελευταία 2 χρόνια και είναι ανάγκη να πολλαπλασιαστούν.

Ως Ταξική Πρωτοβουλία Βάσης Εργαζομένων στις Τηλεπικοινωνίες και την Πληροφορική πιστεύουμε πως οι εργαζόμενοι/ες, οργανωμένοι/ες στα σωματεία τους και στις κοινωνικές και πολιτικές τους οργανώσεις, έχουν την δύναμη να σταματήσουν μια και καλή την καταπίεση και την εκμετάλλευση, τον πόλεμο και τον θάνατο. Μέσα από την καθημερινή διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους στον χώρο εργασίας, πρέπει να μαζικοποιήσουν τις τάξεις του οργανωμένου αγώνα, να προωθήσουν τις διαδικασίες βάσης και συμμετοχικότητας στα σωματεία τους και, εν τέλει, να πιστέψουν στην συλλογική τους δύναμη, την μοναδική δύναμη που μπορεί να φέρει τον κόσμο ανάποδα.

Όλοι και όλες στις απεργιακές κινητοποιήσεις για την Εργατική Πρωτομαγιά, 10:30, Καμάρα

Σχηματίζουμε κοινό μπλοκ με το Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών εργαζομένων στον κλάδο του επισιτισμού Θεσσαλονίκης και το Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στην Ψυχική Υγεία και την Κοινωνική Πρόνοια.

Ταξική Πρωτοβουλία Βάσης Εργαζομένων στις Τηλεπικοινωνίες και την Πληροφορική

---

ΣΕΡΕΤΕ – Παράρτημα Θεσσαλονίκης

Απεργιακή συγκέντρωση εργατικής πρωτομαγιάς

Σε συνέχεια των αποφάσεων της τελευταίας ΓΣ του ΣΕΡΕΤΕ – Παράρτημα Θεσσαλονίκης συμμετέχουμε στην απεργία της Παρασκευής 1ης Μαΐου και στις απεργιακές συγκεντρώσεις στις 11:00 στην Καμάρα.

Η Εργατική Πρωτομαγιά αποτελεί σταθερό σταθμό αγώνα για τις εργαζόμενες όλου του κόσμου. Είναι μέρα αντίστασης, όχι γιορτής – και είναι σήμερα πιο επίκαιρη από ποτέ.

Διεκδικούμε συλλογική σύμβαση εργασίας.
Οργάνωση στα σωματεία – την συλλογική μας φωνή.
Να σταθούμε ο ένας δίπλα στην άλλη και να διεκδικήσουμε τα αυτονόητα!

---

ΑΠ Ροσινάντε-Τοπική Ένωση Θεσ/νίκης

---

Οριζόντια Κίνηση, Πυρανθός και Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης

ΖΗΤΩ Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

Την Πρωτομαγιά η παγκόσμια εργατική τάξη τιμά τους νεκρούς του ταξικού πολέμου, πιάνει το νήμα από τις μάχες του παρελθόντος και το ξετυλίγει στο σήμερα, στον αγώνα για την ταξική και κοινωνική χειραφέτηση, για έναν κόσμο χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση.

Την ημέρα αυτή, όλοι/ες οι εργαζόμενοι/ές μνημονεύουμε και τιμούμε τους αναρχικούς αγωνιστές εργάτες στο Σικάγο του 1886, που έδωσαν την ζωή τους για να κατακτήσει η τάξη μας καλύτερες και πιο αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και ζωής, με κύριο αίτημα της εποχής το 8ωρο.

Στην πόλη μας την Θεσσαλονίκη, τιμούμε επίσης την μεγάλη εργατική εξέγερση του Μάη του 1936, η οποία πνίγηκε στο αίμα από το φασιστικό Μεταξικό καθεστώς, που, όπως και κάθε πολιτική εξουσία στην ιστορία, δημοκρατική ή απολυταρχική, έδρασε στην υπηρεσία των συμφερόντων του Κεφαλαίου.

Είναι χαρακτηριστικό ότι 140 χρόνια μετά από τα γεγονότα του Σικάγο και 90 από αυτά της Θεσσαλονίκης, καλούμαστε ακόμη να διεκδικούμε τα αυτονόητα, αφού κάθε νέος αντεργατικός νόμος που ψηφίζουν οι κυβερνήσεις κάθε απόχρωσης έρχεται να ξυλώσει λίγο-λίγο τις κατακτήσεις ενός ολόκληρου αιώνα.

Το 8ωρο, που κερδήθηκε με αίμα, θα έπρεπε σήμερα να θεωρείται παρωχημένο αίτημα, λόγω της ανάπτυξης της διαθέσιμης τεχνολογίας που μπορεί να μειώσει ριζικά τον χρόνο εργασίας. Ωστόσο, ακόμη και αυτό μοιάζει πλέον με ειδυλλιακή κατάσταση, αφού η νομοθέτηση του 13ωρου, σε συνδιασμό με την αυξημένη ανεργία και την επισφάλεια, εξαναγκάζει τους/τις εργάτ(ρι)ες στην απόλυτη εξουθένωση, προκειμένου να είναι αρκετά παραγωγικοί/ες για τα αφεντικά, εφόσον είναι ανά πάσα στιγμή αναλώσιμοι/ες. Οι “ευέλικτες” σχέσεις εργασίας επιτείνουν την εκμετάλλευση και η επίθεση στον συνδικαλισμό και την απεργία νομοθετείται μεθοδικά, ώστε οι εργαζόμενοι/ες να κρατιούνται διαιρεμένοι/ες και αδύναμοι/ες.

Ταυτόχρονα, οι εργοδοτικές δολοφονίες στα εργασιακά κάτεργα, που βαφτίζονται “ατυχήματα”, έχουν γίνει καθημερινότητα: Το 2025, με βάση τις πιο μετριοπαθείς εκτιμήσεις, ξεπεράσαμε τους 200 θανάτους σε εργασιακούς χώρους, ενώ η φετινή χρονιά ξεκίνησε με το μεγάλο εργοδοτικό έγκλημα στα Τρίκαλα, την δολοφονία 5 εργατριών στην βιομηχανία Βιολάντα. Και η λίστα των νεκρών αυξάνεται καθημερινά, με αποκλειστική ευθύνη των εργοδοτών, που για να γλιτώσουν λίγα ευρώ, παραβλέπουν βασικά μέτρα εργασιακής ασφάλειας.

Ως αναρχικοί/ες, μέλη της ευρύτερης εργατικής τάξης κι εμείς, πιστεύουμε πως αυτή η κατάσταση οφείλει και μπορεί να ανατραπεί. Αυτό όμως μπορεί να συμβεί μόνο από τους/τις ίδιους/ες τους/τις εργαζόμενους/ες και από κανέναν σωτήρα, καμία κυβέρνηση, κανένα κόμμα. Καλούμε όλους τους ανθρώπους της τάξης μας να οργανωθούν στους χώρους της δουλειάς τους, στα σωματεία τους, σε εργατικές πρωτοβουλίες. Να προωθήσουν στο εσωτερικό τους συμμετοχικές διαδικασίες στην βάση και να σπάσουν οποιαδήποτε γραφειοκρατία ή ιεραρχία, να διαλύσουν οποιαδήποτε φιλοεργοδοτική λογική. Να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους.

Τους καλούμε επίσης να πυκνώσουν τις γραμμές του οργανωμένου αναρχικού κινήματος και τον συνολικότερο αγώνα ενάντια σε κάθε καταπίεση και εκμετάλλευση. Τον αγώνα για μια κοινωνία ισότητας, ελευθερίας, αλληλεγγύης: την Αναρχία, τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό.

Δεν πρέπει επίσης να ξεχνάμε το εξής: Σήμερα, την εποχή των γενικευμένων διακρατικών πολεμικών συγκρούσεων, των ιμπεριαλιστικών επιδρομών και της γενοκτονίας που συνεχίζει να συντελείται στην Παλαιστίνη, στα οποία το Ελληνικό Κράτος παίζει ενεργό ρόλο, οι οργανωμένοι/ές εργαζόμενοι/ές εχουν την δύναμη να μπλοκάρουν τις πολεμικές μηχανές του θανάτου. Καθώς αυτοί/ες που την πληρώνουν στους πολέμους ειναι πάντα οι φτωχοί/ες, από την ίδια τους την θέση στην παραγωγική αλυσίδα μπορούν και πρέπει να σαμποτάρουν την πολεμική βιομηχανία: Στα λιμάνια, στα εργοστάσια, στα εργαστήρια ερευνών. Να μην γίνουμε κρέας για τις οβίδες τους!

Όλοι/ες στις διαδηλώσεις για την Εργατική Πρωτομαγιά

Στηρίζουμε τα μπλοκ των Σωματείων Βάσης και των Ταξικών Πρωτοβουλιών

Παρασκευή 1 Μάη, Καμάρα 10.30 πμ

---

Libertatia, συλλογικότητα για τον ελευθεριακό κομμουνισμό

Αναρχική Πρωτομαγιά: Από το Σικάγο του 1886 μέχρι και σήμερα, αγώνας για ζωή και ελευθερία ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά.

«Όχι, όχι, δεν μας καταδικάζουν σε θάνατο για κάποιο έγκλημα, αλλά όπως ειπώθηκε εδώ σε όλους τους τόνους: μας καταδικάζουν σε θάνατο λόγω της αναρχίας και δεδομένου ότι μας καταδικάζουν για τις αρχές μας, εγώ φωνάζω δυνατά: είμαι αναρχικός! Τους περιφρονώ, περιφρονώ την τάξη τους, τους νόμους τους, τη δύναμή τους, την εξουσία τους! Κρεμάστε με!»

Λούις Λινγκ (1864-1886), ένας από τους 8 αναρχικούς του Σικάγου, αυτοκτόνησε στο κελί του για να μην εκτελεστεί.

140 χρόνια έχουν περάσει από τα αιματηρά γεγονότα που σημάδεψαν το εργατικό και αναρχικό κίνημα και καθιέρωσαν την πρώτη Μαΐου ως ημέρα απεργίας, αγώνων και διεκδίκησης μιας καλύτερης ζωής. Η εξέγερση του Χεϊμάρκετ υπήρξε το αποκορύφωμα διαμαρτυριών που έλαβαν χώρα από την 1η Μαΐου κι έπειτα στο Σικάγο των Ηνωμένων Πολιτειών ως ένδειξη συμπαράστασης στους απεργούς εργάτες και τη διεκδίκηση τους για την καθιέρωση του 8ώρου και τη βελτιώση των συνθηκών εργασίας. Έτσι, το βράδυ της 4ης Μαΐου 1886, ύστερα από προγραμματισμένη εκδήλωση στην πλατεία Χεϊμάρκετ, οι αρχές επιτέθηκαν στο συγκεντρωμένο πλήθος που παρέμεινε στον δρόμο αποσκοπώντας στην διάλυση του, όταν εκτοξέυτηκε μια βόμβα προς το μέρος της αστυνομίας σκοτώνοντας έναν αστυφύλακα και τραυματίζοντας αρκετούς άλλους. Η αστυνομία τότε άνοιξε πυρ προς το πλήθος τραυματίζοντας και σκοτώνοντας άγνωστο αριθμό εργατών. Αυτό που ακολούθησε τις επόμενες μέρες ήταν η μεθοδευμένη σύλληψη και τελικά καταδίκη 8 αναρχικών εργατών (3 σε φυλάκιση και 5 σε θάνατο με τον έναν να αυτοκτονεί τελικά στο κελί του για να μην εκτελεστεί) χωρίς κανένα στοιχείο εναντίον τους, αφού η δικαστική αρχή φρόντισε να επιλέξει τους κατάλληλους ενόρκους ώστε να αποκλείσει το ενδεχόμενο μιας δίκαιης δίκης. Ο τύπος και η μπουρζουαζία, με ακόρεστη δίψα για αίμα, ήθελαν να δουν την τιμωρία του αναρχικού κινήματος και των ιδεών του. Η θυσία των αναρχικών του Σικάγου φωτίζει τους αγώνες του σήμερα και μας εμπνέει καθημερινά να αγωνιζόμαστε για μια ελεύθερη ζωή. Η Πρωτομαγιά ήταν είναι και θα είναι μέρα αγώνα και μνήμης των νεκρών της τάξης μας.

Στο σήμερα, τα αιτήματα του τότε φαντάζουν πιο επίκαιρα από ποτέ. Μετά από μια σειρά αντεργατικών νομοσχεδίων που ψηφίστηκαν, με βασικότερο αυτό που ορίζει τη θέσπιση της 13ωρης και 6ήμερης εργασίας η ανάγκη για συλλογικοποίηση και οργάνωση σε όλα τα πεδία της ζωής γίνεται όλο και πιο επιτακτική. Κράτος και Κεφάλαιο επιθυμούν την υποταγή και το κέρδος, έναντι της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, μας θέλουν γρανάζια στην καλοκουρδισμένη μηχανή τους, η ζωή μας να είναι δουλειά-σπίτι, σπίτι-δουλειά και να αναρωτιόμαστε πώς θα βγάλουμε τον μήνα. Ο μισθός δεν φτάνει για καλύψει τα βασικά αγαθά τα οποία ολοένα και ακριβαίνουν επιβαρύνοντας την τάξη μας. Επιπλέον, ο δημόσιος χαρακτήρας των κοινωνικών αγαθών κατακρεουργείται διαρκώς με τις ιδιωτικοποιήσεις σε όλους τους τομείς, της υγείας, της παιδείας, των μεταφορών, οδηγούν στην ολοένα και αυξανόμενη υποβάθμιση της ζωής μας. Το έγκλημα των Τεμπών ήρθε σαν αποτέλεσμα της συγκεκριμένης πολιτικής κράτους και κεφαλαίου, που θέλει το κέρδος να είναι πάνω από την ανθρώπινη ζωή, που για αυτούς είμαστε απλά αριθμοί στα στατιστικά τους. Οι μεγαλειώδεις πορείες που ξέσπασαν σε όλα τα μήκη και πλάτη της χώρας έδειξαν ένα βασικό πράγμα: ο μόνος δρόμος, είναι ο δρόμος. Όπλο μας είναι η απεργία, η συλλογικοποίηση και η οργάνωση στη βάση στους χώρους εργασίας, απέναντι στα αφεντικά που μας θέλουν σκλάβους. Τα εργατικά ατυχήματα πληθαίνουν, με τον αριθμό τους το 2026 ήδη να πλησιάζει το 100, ενώ 37 εργάτες σκοτώθηκαν στους χώρους της εργασίας τους σε αυτό το διάστημα. Οι επισφαλείς συνθήκες εργασίας και τα μηδαμινά συστήματα ασφαλείας, είναι συνειδητή επιλογή των αφεντικών ώστε να γλιτώσουν χρήματα, εις βάρος φυσικά των εργατών, όταν δε τα παραπάνω καταγγέλλονται από τους εργαζόμενους ή τα σωματεία, τα αγνοούν επιδεικτικά σφυρίζοντας αδιάφορα, όπως ακριβώς συνέβη στο εργοστάσιο της Βιολάντα στα Τρίκαλα, όταν 5 εργαζόμενες έχασαν τη ζωή τους ύστερα από έκρηξη που συνέβη λόγω διαρροής προπανίου, κάτι που ήταν γνωστό στην εργοδοσία αλλά και στο κράτος, αφού οι καταγγελίες των εργαζομένων για τις εργοδοτικές αυθαιρεσίες είχαν φτάσει και στην Περιφέρεια Θεσσαλίας ήδη από το 2020. Φανερή λοιπόν η συγκάλυψη και η υπέρμετρη προσπάθεια του σάπιου συστήματος να αυτοδιατηρηθεί με κάθε κόστος, κατακερματίζοντας τα εργασιακά μας δικαιώματα, ποινικοποιώντας τον συνδικαλισμό και την απεργία. Τέλος, βλέπουμε μια ολοένα και εντεινόμενη στρατιωτικοποίηση της ελληνικής κοινωνίας, με υπέρογκα ποσά να δαπανούνται στην πολεμική προετοιμασία και υπουργούς να μιλάνε με κυνισμό λέγοντας στους γονείς των φαντάρων ότι πρέπει να προετοιμαστούν να υποδεχτούν τα παιδιά τους σε φέρετρα.

Τα κεκτημένα του εργατικού κινήματος 140 χρόνια μετά την Πρωτομαγιά του 1886 έχουν πάψει να είναι αυτονόητα, όσο υπάρχουν η εκμετάλλευση, η καταπίεση, η φτώχεια, η καταστολή και ο θάνατος, τόσο εμείς θα αγωνιζόμαστε ενάντια σε όλες τις εκφάνσεις της εξουσίας. Παίρνοντας έμπνευση από τους αγώνες του παρελθόντος, σχεδιάζουμε την επαναστατική προοπτική του μέλλοντος. Ως αναρχικοί, στεκόμαστε πάντα δίπλα στους καταπιεσμένους, τους αδύναμους, αυτούς που αγωνίζονται και δε σκύψανε ποτέ κεφάλι. Απέναντι στη θανατοπολιτική κράτους και κεφαλαίου, προτάσσουμε την συλλογικοποίηση, την οργάνωση στη βάση σε όλα τα πεδία που δραστηριοποιούμαστε, μέχρι το γκρέμισμα του εξουσιαστικού συστήματος και την ανάδυση της υπόθεσης της Αναρχίας και της Κοινωνικής Επανάστασης.

Ζήτω η Αναρχική Πρωτομαγιά!

ΚΑΝΕΝΑΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΛΑΩΝ, ΚΑΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΤΑΞΕΩΝ

ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΝΕΚΡΕΣ ΕΡΓΑΤΡΙΕΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ

Libertatia, συλλογικότητα για τον ελευθεριακό κομμουνισμό.

*Στηρίζουμε τα μπλοκ των σωματείων βάσης και ταξικών πρωτοβουλιών

---

Αναρχική Συνέλευση Φοιτητών/τριών Quieta Movere

ΟΛΟΙ/ΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ ΣΤΗΝ ΚΑΜΑΡΑ 10.30

Την 1η Μάη του 1886 μαζικές απεργιακές κινητοποιήσεις κατακλύζουν μεγάλο μέρος της Αμερικής κατά τις οποίες εκατοντάδες χιλιάδες απεργοί πλημμυρίζουν τους δρόμους ορθώνοντας οδοφράγματα και πραγματοποιώντας συγκεντρώσεις. Στόχος της απεργίας ήταν η θέσπιση της 8ωρης εργασίας ανά ημέρα σε μία εποχή όπου το κεφάλαιο ξεζούμισε την ζωή των εργαζομένων με τις 12 και 14 ώρες να αποτελούν την κανονικότητα. Μπροστά στην μαζικότητα και την μαχητικότητα των απεργών το κράτος μην μπορώντας να διαχειριστεί την κατάσταση που αναδυόταν και υπό τον φόβο μιας ενδεχόμενης εξέγερσης προχωρά στην βίαια καταστολή των κινητοποιήσεων με την χρήση σφαιρών απέναντι στους συγκεντρωμένους απεργούς στο Σικάγο. Η επιλογή του κράτους να δείξει με τέτοια ωμότητα το πραγματικό του πρόσωπο απέναντι στην εργατική τάξη δείχνει σήμερα πιο πολύ από ποτέ το ασυμβίβαστο μεταξύ των καταπιεσμένων και των καταπιεστών τους αλλά και την πραγματική αστείρευτη δύναμη των από κάτω να δημιουργήσουν τριγμούς και να φέρουν σε πανικό τους εκμεταλλευτές τους, όταν δρουν μαζικά,μαχητικά και οργανωμένα.

Η ημέρα της πρωτομαγιάς δεν αποτελεί μία ημέρα αργίας, λόγω της θεσμικής της κατοχύρωσης αλλά στην σημερινή κατάσταση κατά την οποία η εργατική τάξη έχει βιώσει το ξεχαρβάλωμα πληθώρας δικαιωμάτων και με το βιωτικό της επίπεδο να είναι διαρκώς μειούμενο,βρίσκει το νόημά της ως ημέρα μάχης και αγώνα. Ενός αγώνα που θα σταθεί εμπόδιο στην ζωή λάστιχο και γαλέρα που επιδιώκουν κράτος και αφεντικά να μας καταδικάσουν, της ζωής με τις εργατικές δολοφονίες στα κάτεργα της μισθωτής εργασίας να είναι καθημερινότητα,της ζωής με πενιχρούς μισθούς και της ζωής διαρκούς “stand-by” δίχως ωράρια με τον/την εργαζόμενο/η να μετατρέπεται σε “λάστιχο” για τις ανάγκες της καπιταλιστικής κερδοφορίας.

Κάθε δικαίωμα για την κοινωνική βάση ήταν,είναι και θα είναι κόστος για κράτος και το κεφάλαιο.
Η λογική του κόστους-οφέλους δεν διέπει μόνο την καθημερινότητα των εργαζομένων αλλά κάθε έκφανση των ζωών μας.Μπροστά στις ανάγκες του κεφαλαίου για την αέναη ανάπτυξη της κερδοφορίας τους,κάθε κοινωνική ανάγκη λογίζεται ως κόστος και παραμερίζεται.Από την ανυπαρξία ουσιαστικών παροχών σίτισης,στέγασης και μεταφορών στις σχολές μας,το συνεχές βάθεμα για την εμπορευματοποίση της υγείας μέχρι τα ανύπαρκτα μέτρα ασφάλειας στους σιδηρόδρομους,τα κέρδη των αφεντικών βάφουν με αίμα τις ζωές μας και τις καταδικάζουν στον θάνατο και την εξαθλίωση. Οι οξυμένες κρατικές αντιπαραθέσεις δεν είναι παρά η πιο απτή και αφιλτράριστη αποτύπωση της προσπάθειας του κεφαλαίου για εύρεση νέων αγορών με σκοπό την διαιώνιση της κερδοφορίας του. Αποτέλεσμα της δομικής αυτής ανάγκης του κρατικοκαπιταλιστικού συστήματος είναι η διαρκής στρατιωτιοκοποίηση της κοινωνικής ζωής και εξοπλισμού των κρατών,με σκοπό να βρεθούν έτοιμα στην σκακιέρα ενός γενικευμένου πολέμου.

Η θέση της κοινωνικής βάση στην βαρβαρότητα του κρατικοκαπιταλιστικού συστήματος βρίσκεται στο νήμα της εξέγερση του Σικάγο. Μέσα από την πείρα των αγώνων του χθες οφείλουμε να συνεχίσουμε τον αγώνα που θα βάλει φρένο στον όλεθρο που μας ετοιμάζουν,θα γκρεμίσει τον σάπιο κόσμο και θα ανοίξει μια χειραφετική προοπτική,με σκοπό την οικοδόμηση ενός κόσμου δίχως εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους αλλά τον κόσμο της ισότητας και της ελευθερίας.

ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΙΣΘΩΤΗ ΣΚΛΑΒΙΑ
ΚΑΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΜΕ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

---

ΟΚΔΕ

Ενάντια στον πόλεμο: Για την νίκη του Ιράν και την ήττα των ΗΠΑ- Ισραήλ

Κάτω η κυβέρνηση Μητσοτάκη

ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 1/5

Αθήνα: 10:30, Προπύλαια

Θεσσαλονίκη: 10:30, Εγνατία με Αγίας Σοφίας

Πάτρα: προσυγκέντρωση Παράρτημα 10:00, Πλ. Όλγας 10:30

Η Πρωτομαγιά είναι μέρα αγώνα και απεργίας. Μετά την καθιέρωση ως Ημέρα Εργατών από την 2η Διεθνή το 1889, αποτελεί μια από τις ιστορικότερες ημερομηνίες-σταθμούς για το παγκόσμιο εργατικό κίνημα και η μεγαλύτερη κοσμική επέτειος παγκοσμίως: εκατομμύρια εργάτες απεργούν και διαδηλώνουν την 1η Μαΐου σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Αυτή η ημέρα δεν χαρίστηκε σε κανέναν, ούτε είναι μια «αναίμακτη» διαχρονικά κινητοποίηση: χιλιάδες εργάτες έχουν πνιγεί στο αίμα για να διεκδικήσουν όλα αυτά που τους αρπάζουν οι καπιταλιστές και τους καταδικάζουν στην καθημερινή σκλαβιά. Οι πρωτοπόροι εργάτες του Σικάγο το 1886 έμειναν αθάνατοι και άνοιξαν το δρόμο για την καθιέρωση του 8ώρου, μια θεμελιώδης κατάκτηση των εργαζομένων, ένας συμβολικός αλλά και ουσιαστικός δείκτης προόδου των εργατικών δικαιωμάτων.

140 χρόνια μετά και τίποτα δεν θεωρείται δεδομένο. Η κρίση του καπιταλιστικού συστήματος παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, χτυπώντας πρώτα και κύρια το βιοτικό επίπεδο και τις κατακτήσεις της εργατικής τάξης. Η απρόκλητη επίθεση στο Ιράν από ΗΠΑ-Ισραήλ, επιταχύνει τις εξελίξεις, βάζοντας βίαια τις κοινωνίες σε «καθεστώς πολέμου». Επιβεβαιώνει με τραγικό τρόπο πως οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές θα πρέπει να «εξαφανίσουν ολόκληρο τον πολιτισμό» του Ιράν για να συνεχίζουν να είναι οι πρώτοι ιμπεριαλιστές. Η διαφαινόμενη ήττα τους είναι γεγονός πολύ θετικό για την ανάπτυξη του εργατικού κινήματος, ωστόσο η παραδοχή της ήττας τους δεν πρόκειται να γίνει με «ομαλό» τρόπο. Απαιτείται άμεση αντιπολεμική δράση από τους λαούς για να σταματήσουν την επέκταση του πολέμου και την πολεμικές προετοιμασίες που θέλουν να επιτεθούν στις εργατικές κατακτήσεις και ελευθερίες.

Στην Ελλάδα, η αντεργατική κυβέρνηση Μητσοτάκη προσπαθεί να εξαπατήσει τους εργαζόμενους και να παρουσιάσει την εγκληματική πολιτική της και την αποτυχία της, ως επιτυχία. Νομοθέτησε μια αύξηση – ελεημοσύνη του κατώτατου μισθού στα 920 ευρώ μικτά, ένα μισθό εξαθλίωσης που τελειώνει στα μισά του μήνα γιατί τον εξανεμίζουν οι καλπάζουσες τιμές. Αδιαφορεί για τις επιπτώσεις της ακρίβειας, την εξάπλωση της φτώχειας και επιλέγει να επιδοτεί την ακρίβεια μέσω διάφορων pass ελεημοσύνης. Ανατιμήσεις πάνω από 40% σε βασικά είδη διατροφής, σε λογαριασμούς ενέργειας και ενοίκια οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε επισιτιστική και στεγαστική κρίση. Ενώ ταυτόχρονα, συμμετέχει στις πολεμικές συγκρούσεις των ΗΠΑ-Ισραήλ και είναι ο πιο πιστός τους σύμμαχος. Μετατρέπουν την Ελλάδα σε προκεχωρημένο φυλάκιο των σιωνιστών-ναζί, γίνονται οι καλύτεροι πελάτες εξοπλισμών, όπως αγόρασαν και πάλι πολεμικά αεροσκάφη από την Γαλλία για να τα στείλουν τα παλαιότερα στην Ουκρανία.

Μέσω του Νέου Συστήματος Εκμετάλλευσης και των ιδιωτικοποιήσεων μας δολοφονούν καθημερινά. Υγεία, Παιδεία και Κοινωνική Ασφάλιση καταρρέουν. Στους χώρους δουλειάς επικρατεί εκτεταμένα η ζούγκλα των εργοδοτών: «Μαύρα», χρωστούμενοι μισθοί, απολύσεις επειδή εργαζόμενοι ζητούν να εφαρμόζονται τα δικαιώματα τους (YES, απόλυση συνδικαλιστή στην efood κ.ά.). Καθημερινά ζούμε νέα «Τέμπη» στους χώρους δουλειάς: μέσα σε 2 χρόνια, πάνω από 300 εργαζόμενοι έχασαν τη ζωή τους εν ώρα εργασίας, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τις δολοφονίες στην Βιολάντα. Σε τέτοιες απατεωνιές και κλεψιές το «νέο παραγωγικό μοντέλο» του Μητσοτάκη και των μαφιόζων φίλων του. Διαρκώς νομοθετούν αντεργατικά μέτρα με πιο πρόσφατο το νομοσχέδιο για την αποδυνάμωση της επιθεώρησης εργασίας και την εισαγωγή ιδιωτών και εταιρειών ως ελεγκτές.

Παράλληλα οικοδομούν ένα Μαύρο Κράτος Έκτακτης Ανάγκης των ΜΑΤ και των δικαστηρίων για να καταστέλλουν-καταδικάζουν όποιον αντιστέκεται. Χτυπούν τις απεργίες, τις διαδηλώσεις, καταργούν πολιτικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα και ελευθερίες, επιβάλουν εξοντωτικά πρόστιμα και ποινές φυλάκισης ενώ οι υπεύθυνοι για τις παρακολουθήσεις, για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, για το έγκλημα των Τεμπών και μιας σειράς εγκλημάτων παραμένουν στο απυρόβλητο.

Η Πρωτομαγιά είναι η μέρα που συμβολίζει τους αγώνες όλων των εργαζομένων για καλύτερη ζωή, για περισσότερες κατακτήσεις και δικαιώματα, για ελευθερία και ειρήνη. 90 χρόνια από την εξέγερση του Μάη του 1936, και με την αποκάλυψη του φωτογραφικού υλικού των 200 εκτελεσθέντων κομμουνιστών της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του ’44, οι εργαζόμενοι, η νεολαία και τα φτωχά λαϊκά στρώματα να εμπνευστούμε, να υπερασπιστούμε και να αγωνιστούμε για όλες τις κατακτήσεις που προσπαθούν οι νεοφιλελεύθεροι αγριάνθρωποι να μας στερήσουν. Οι πρόσφατοι εργατικοί αγώνες (YES, ΠΕΝΕΝ κ.ά.) δείχνουν ότι οι εργαζόμενοι μπορούν να νικήσουν αν επιμένουν με συνέπεια στα αιτήματά τους. Με ένα συγκεκριμένο σχέδιο για έναν αγώνα διαρκείας που θα συγκρουστεί μέχρι τέλους με το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα που μας καταδικάζει σε πόλεμο, εξαθλίωση και βαρβαρότητα. Με τη σημαία της Εργατικής Πρωτομαγιάς να νικήσουμε την εγκληματική κυβέρνηση Μητσοτάκη.

• Αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, που να καλύπτουν το κόστος ζωής. Συλλογικές Συμβάσεις με ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις.
• Δραστικός έλεγχος των μέτρων ασφάλειας της εργασίας. Βαριά τιμωρία σε όσους εργοδότες ευθύνονται για εργατικά «ατυχήματα»-δολοφονίες.
• Κατάργηση του ΦΠΑ στα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης και όλων των αντιλαϊκών φόρων.
• Δημόσια και Δωρεάν Υγεία, Παιδεία, Κοινωνική Ασφάλιση για όλους. Λεφτά για τις κοινωνικές ανάγκες, όχι για τον πόλεμο, την καταστολή, το κεφάλαιο και τους πλούσιους.
• Στοπ στις Ιδιωτικοποιήσεις. Πίσω στο δημόσιο όλες οι βασικές υποδομές και υπηρεσίες (ενέργεια, ύδρευση, συγκοινωνίες, μεταφορές, κ.λπ.).
• Νίκη σε Ιράν, Κούβα, Βενεζουέλα, Παλαιστίνη – Για την ήττα των ΗΠΑ-Ισραήλ
• Κάτω η κυβέρνηση Μητσοτάκη

---

Ανάρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 1/5, 10:30, ΚΑΜΑΡΑ

Τον Μάη του 1886 δεκάδες χιλιάδες απεργοί στις ΗΠΑ εξεγείρονται διεκδικώντας ανθρώπινες συνθήκες εργασίας, με αιχμή την καθιέρωση του 8ώρου. Οι δολοφονικές κατασταλτικές ενέργειες που ακολουθούν, με πυροβολισμούς στο ψαχνό στο συγκεντρωμένο πλήθος, αλλά και η καταδίκη σε θάνατο 8 αναρχοσυνδικαλιστών ακολουθούνται από συνέχιση και εξάπλωση του εργατικού κινήματος που επιφέρει επί μέρους νίκες και προσωρινά καλύτερες συνθήκες εργασίας. Τις επόμενες δεκαετίες η πρωτομαγιά καθιερώθηκε ως μέρα εργατικών αγώνων, η επανανοηματοδότησή της πολλές φορές οδήγησε σε εξεγερτικές συνθήκες, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον Μάη του 1936 στη Θεσσαλονίκη και την μεγαλειώδη πορεία των καπνεργατών που συνοδεύτηκε από σκληρή καταστολή και τελικά 12 δολοφονίες απεργών.

140 χρόνια μετά, το καπιταλιστικό σύστημα, ως τρόπος καθολικής οργάνωσης της κοινωνικής πραγματικότητας, συνεχίζει να ρυθμίζει κάθε πτυχή της ζωής και της καθημερινότητας, να εισχωρεί σε κάθε πεδίο, ορατό ή αόρατο, καθιστώντας το πεδίο κερδοφορίας της αστικής τάξης και να αναπαράγεται μέσα από την διαιώνιση των ταξικών καταπιέσεων. Σε αυτή την μακρά περίοδο των 140 χρόνων, είδαμε αυτό το σύστημα, να παίρνει διάφορες μορφές και να χρησιμοποιεί κάθε όπλο που διαθέτει στην φαρέτρα του, άλλοτε με απολυταρχικά και φασιστικά καθεστώτα, άλλοτε με τον μανδύα του κοινωνικου κράτους, ακόμα και με τεχνοκρατικές διακυβερνήσεις, και ό,τι άλλο χρειάστηκε έτσι ώστε να προστατεύσει ανά τα χρόνια, την κυριαρχία της αστικής τάξης και του κεφαλαίου απέναντι στην κοινωνική βάση. Πάντα σε συνάρτηση με τις κοινωνικές συνθήκες και τις σύγχρονες, σε κάθε εποχή, διεκδικήσεις και αγώνες της εργατικής τάξης, με τα κράτη να παίζουν σημαίνοντα ρόλο σε όλη αυτή την προσπάθεια,ως μεσάζοντες στην πάλη των τάξεων και φυσικά ως θεματοφύλακες των συμφερόντων του κεφαλαίου.

Στο σήμερα, έχουμε να κάνουμε με μια περίοδο που χαρακτηρίζεται από μια άτακτη επιθετικότητα από την πλευρά του κεφαλαίου. Ξεκινώντας από τους χώρους εργασίας, η κατάσταση δείχνει να χειροτερεύει μέρα με την μέρα και οι αριθμοί είναι αμείλικτοι: 201 άνθρωποι μέσα στο 2025 δολοφονήθηκαν εν ώρα εργασίας στα σύγχρονα σφαγεία που έχει ετοιμάσει το κεφάλαιο για την εργατική τάξη. Άνθρωποι που δεν έγιναν πρώτο θέμα στα δελτία των μεγαλοκαναλιών, δεν εξέδωσαν για αυτούς δεκάδες συλληπητήριες ανακοινώσεις, ούτε χύθηκαν κροκοδείλια δάκρυα, δεν βρήκαν το δίκιο τους οι συγγενείς τους σε αίθουσες δικαστηρίων. Ακόμα βέβαια και να το έβρισκαν, δεν θα απάλυνε τον πόνο και την δυστυχία όλων αυτών των ανθρώπων, ωστόσο αποτελεί και αυτό το γεγονός, μια ακόμα απόδειξη της εχθρικής φύσης κράτους και κεφαλαίου απέναντι στην εργατική τάξη. Άλλωστε, είναι το κεφάλαιο αυτό που έχει ως μοναδική γλώσσα την γλώσσα του χρήματος και του κέρδους, και όχι οι άνθρωποι που αποτελούν την κοινωνική βάση.

Πριν λίγο καιρό, πέντε εργάτριες δολοφονήθηκαν για τα κέρδη των αφεντικών στο εργοστάσιο της μπισκοτοβιομηχανίας Βιολάντα στα Τρίκαλα. Πέντε νεκρές της τάξης μας, οι οποίες βίωναν τόσο την έμφυλη όσο και την ταξική εκμετάλλευση ως γυναίκες, μητέρες και φτωχές εργάτριες. Οι συγκεκριμένες εργάτριες, είχαν ζητήσει οι ίδιες να εργάζονται στις βραδινές βάρδιες, έτσι ώστε να καταφέρνουν να ανταπεξέρχονται στους υπόλοιπους ρόλους που τους επιβάλλει η καπιταλιστική και πατριαρχική βαρβαρότητα, το να ασχολούνται δηλαδή με τα παιδιά και τα υπόλοιπα “καθήκοντα” τους. Η εκμετάλλευση των γυναικών τόσο για την κοινωνική αναπαραγωγή, δηλαδή την παραγωγή και την άμισθη φροντίδα της οικογένειας, όσο και για την εργασία τους συνιστούν δομικό στοιχείο του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Όλα αυτά συνθέτουν ένα ψηφιδωτό άμισθης και μη ορατής εργασίας, το οποίο ενίοτε σε κάποιες περιπτώσεις είναι ακόμα πιο σκληρό και επίπονο ακόμα και από το ίδιο το 8ωρο-10ωρο-12ωρο στην δουλειά.

Οι δολοφονίες εργατριών είναι η άμεση συνέπεια και η αιχμή του δόρατος των πολιτικών του κεφαλαίου, απόληξη μιας γενικότερης επίθεσης σε κεκτημένα και διεκδικήσεις προηγούμενων ετών. Οι κρατικές επιλογές, ιδίως των τελευταίων ετών , έχουν λύσει τα χέρια των αφεντικών : κατάργηση 8ώρου, μηδαμινά μέτρα ασφαλείας, απελευθέρωση των απολύσεων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, απουσία συλλογικών συμβάσεων εργασίας, πενιχροί μισθοί σε σχέση με το κόστος ζωής, απλήρωτες υπερωρίες, ποινικοποίηση απεργιών και συνδικαλιστικών αγώνων και πολλά άλλα. Καθάρματα όπως οι Κατρούγκαλος, Χατζηδάκης και Κεραμέως ( ενδεικτικά ονόματα υπουργών που διετέλεσαν στο υπουργείο εργασίας τα τελευταία χρόνια) έχουν βάλει φαρδιά πλατιά την υπογραφή τους στην διαμόρφωση της σημερινής καθημερινότητας, εξυπηρετώντας φυσικά, τις κρατικές πολιτικές και τον συνολικότερο σχεδιασμό. Όλη αυτή η συνθήκη, όπως έχει διαμορφωθεί, καταρρίπτει φυσικά μύθους και αφηγήματα της κυριαρχίας περί εκσυγχρονισμού και νέας πραγματικότητας για τους εργαζόμενους/ες. Η αλήθεια είναι μία: όσο τεχνολογικά επιτεύγματα κτλπ θα χρησιμοποιούνται εντός του καπιταλιστικού πλαισίου θα είναι, ως επί το πλείστον, προς όφελος της αστικής και εις βάρος της εργατικής τάξης.

Ειδική μνεία στο παζλ της εργατικής τάξης, θα πρέπει να γίνει, στο πλέον εξαθλιωμένο κομμάτι αυτού, που είναι οι μεταναστευτικοί πληθυσμοί. Αν η ζωή της ντόπιας εργατικής τάξης αποτελεί ένα νούμερο στους υπολογισμούς κερδών που βρίσκονται στα συρτάρια των αφεντικών, δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι οι μετανάστριες πολλές φορές μπορεί να μην είναι ούτε αυτό. Η απόλυτη εξαθλίωση, με απασχόληση συνήθως στον πρωτογενή τομέα, έχοντας ως μεροκάματο ένα πιάτο φαγητό ή κάποιο ευτελές ποσό για ανθρώπους που έχουν εγκαταλείψει τα σπίτια και τις ζωές τους στην αναζήτηση της επιβίωσης ή ενός καλύτερου μέλλοντος. Διαστρωματώσεις όπως αυτή καθιστούν το σημερινό προλεταριάτο ενα μη ομογενοποιημένο σύνολο, που πολλές φορές αναζητά τον εχθρό του εντός του ίδιου του σώματός του. Αυτός είναι ενας διαχωρισμός, επιβαλλόμενος από την κυριαρχία ώστε να εγκαθιδρύσει την υπεροχή της και την ασφάλεια της. Ενας διαχωρισμός που οφείλουμε να σπάμε συνεχώς, κάθε μέρα.

Μέσα λοιπόν στο παραπάνω πλαίσιο, η κρατική προπαγάνδα σε μια προσπάθεια να κάνει το άσπρο μαύρο της αμείλικτης πραγματικότητας επιδίδεται σε κουβέντες περί ανάπτυξης και βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου των ζωών μας. Ξεχνάει βέβαια να διευκρινίσει ποιοι στα αλήθεια αναπτύσσονται και ποιών το επίπεδο ζωής όντως ανεβαίνει. Οι -όλων των ειδών- τελευταίες κρίσεις του καπιταλιστικού συστήματος φορτώθηκαν εξ’ ολοκλήρου στις πλάτες της κοινωνικής βάσεως. Οι περίοδοι αυτοί αποτέλεσαν και αποτελούν όντως περίοδο ραγδαίας ανάπτυξης των κεφαλαιοκρατών. Πιο απλά, το κεφάλαιο χρησιμοποιεί εντυπωσιακά κάθε είδους κρίση που θα συναντήσει στον δρόμο του, ενίοτε τις γεννά και το ίδιο, και καταφέρνει να βγει περισσότερο χαλυβδωμένο και μεγαλύτερο από αυτές. Τι αφήνουν οι κρίσεις αυτές στην εργατική τάξη: υπέρογκο κόστος ζωής, φτωχοποίηση και εξαθλίωση. Δεν μας προκαλεί λοιπόν έκπληξη όταν ακούμε επίσημα κρατικά χείλη να μιλόυν για μεγάλους δείκτες ανάπτυξης της οικονομίας. Όντως το κράτος, ως εκ φύσεως υπηρετής των συμφερόντων του κεφαλαίου, παρουσιάζει ανάπτυξη για αυτό, ανάπτυξη που πληρώνουμε με αίμα όλοι και όλες εμείς στην καθημερινότητα μας. Η τρομοκρατία, στην γλώσσα των απλών ανθρώπων και της κοινωνικής βάσης, είναι τα ακριβά ενοίκια, οι πενιχροί μισθοί, οι υπέρογκοι λογαριασμοί, τα ακριβά βασικά αγαθά και τρόφιμα, η αδυναμία πρόσβασης στην υγεία και στην παιδεία.

Αναφερόμενοι/ες στην τωρινή πολιτική και κοινωνική συνθήκη, δεν μπορούμε να παραλείψουμε τις γεωπολιτικές και πολεμικές εξελίξεις που συνταράσουν την καθημερινότητα. Η σφαγή των Παλαιστινίων συνηθίζεται με αμείωτο ρυθμό, όσο και αν η δυτική προπαγάνδα προσπαθεί να στρέψει αλλού τα βλέμματα και να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη, παίζοντας κρυφτό πίσω από μια επίπλαστη εκεχειρία,οι όροι της οποίας συντάχθηκαν στα δυτικά ανάκτορα και την οποία εξαναγκάστηκε ο παλαιστινιακός λαός να αποδεχθεί. Κατά την διάρκεια αυτής της εκεχειρίας λοιπόν, η Γάζα, η δυτική όχθη και τα υπόλοιπα παλαιστινιακά εδάφη παραμένουν το νουμέρο ένα σφαγείο παγκοσμίως με τους βομβαρδισμούς, τις δολοφονίες και τις κτηνωδίες από το ισραηλινό κράτος να είναι καθημερινά φαινόμενα.

Ταυτόχρονα, διανύουμε μια περίοδο όπου το παγκόσμιο κεφάλαιο βρίσκεται σε ένα πολεμικό, επιθετικό διαμοιρασμό της παγκόσμιας κυριαρχίας. Ο καπιταλιστικός πόλος ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ισραήλ και ΕΕ, εκτός από την γενοκτονία των Παλαιστινίων, διεξάγει πόλεμο στη Μέση Ανατολή με επιθέσεις στο Ιράν, με εισβολή στον Λίβανο,με την πρόσφατη εισβολή στη Βενεζουέλα και με τον οικονομικό στραγγαλισμό και εμπάργκο των ΗΠΑ απέναντι στο λαό της Κούβας. Τα προσωπεία των καλών δυτικών κρατών που διεξάγουν πολέμους και σκοτώνουν λαούς στην Μέση Ανατολή για να τους “εκπολιτίσουν” έχουν πέσει προ πολλού και η συγκεκριμένη προπαγάνδα δεν έχει πλέον παρά, ελάχιστη, απήχηση σε όσους και όσες αρνούνται να δουν ή κρύβουν σκοπίμως την πραγματικότητα. Τα δυτικά κράτη και η στρατιωτική συμμαχία του ΝΑΤΟ δεν αποσκοπεί σε τίποτα αλλό παρά στην ανάπτυξη των κεφαλαίων τους και στην εδραίωση και την υπεροχή τους σε όλο και μεγαλύτερο κομμάτι της παγκόσμιας πίτας. Η στόχευση αυτή περνάει μέσα από την εξάπλωση του δυτικού κεφαλαίου στα εδάφη στα οποία επιτίθεται.

Το μάρμαρο φυσικά πληρώνεται για μια ακόμη φορά από τις κοινωνικές βάσεις και τις εργατικές τάξεις των κρατών που δέχονται όλες αυτές τις πολεμικές επιθέσεις. Για παράδειγμα, το πρώτο χτύπημα των ΗΠΑ – Ισραήλ και των συμμάχων τους απέναντι στο Ιράν, ήταν σε ένα σχολείο θηλέων, όπου βρήκαν φρικτό θάνατο 160 κοπέλες. Οι θάνατοι και οι δολοφονίες είναι το αποκορύφωμα όλων αυτών που σε συνεργασία με τον εκτοπισμό, την εξαθλίωση και την φτώχεια δημιουργεί μια κόλαση επί γης για τους λαούς, όσο οι ισχυροί δίνουν την μάχη για τα μεγάλα συμφέροντα.

Το ελληνικό κράτος, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης, συγκεκριμένα του ελληνικού εφοπλιστικού κεφαλαίου που έχει συμφέροντα στην Ερυθρά Θάλασσα, στα Στενά του Ορμούζ και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή λόγω του παγκόσμιου εμπορίου καυσίμων, αλλά και συντασσόμενο με την στρατηγική ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ισραήλ, είναι ενεργό κομμάτι του προβλήματος, του πολέμου στη Μέση Ανατολή και της όξυνσης των παγκόσμιων διακρατικών ανταγωνισμών και της διεθνούς αντεπανάστασης.Για αυτό το λόγο στέλνει πολεμικές φρεγάτες στην Ερυθρά Θάλασσα, F-16 στην Κύπρο, με φόντο τον ανταγωνισμό και με την Τουρκία, έχει τροφοδοτήσει με συστοιχίες πυραύλων patriot τη Σαουδική Αραβία -συμβάλλοντας στο χρόνιο εμπάργκο και την ανθρωπιστική κρίση που προκαλεί η Σαουδική Αραβία στο λαό της Υεμένης-, ενώ έχει διακηρύξει και την αποστολή ελληνικών δυνάμεων στη Γάζα.

Την ίδια ώρα, η πολεμική προετοιμασία του ελληνικού κράτους στρέφει τα βέλη της και στο εγχώριο προλεταριάτο, το οποίο το προετοιμάζει να γίνει κρέας στα κανόνια των πολέμων των ισχυρών. Ως εκ τούτου, πέρασε νόμο που καθιστά σχεδόν εξ ολοκλήρου υποχρεωτική τη στρατιωτική θητεία, που ενεργοποιεί την εθελοντική στράτευση γυναικών, και που συνολικά προετοιμάζει την ήδη φτωχοποιημένη κοινωνική πλειοψηφία να ενδιαφερθεί για τη συμμετοχή στους πολέμους και όχι για την καλυτέρευση των ζωών της που καταπατώνται από την ελληνική αστική τάξη.

Τέλος, πριν λίγες μέρες ολοκληρώθηκε η δίκη για τα συντρόφια της υπόθεσης των Αμελοκήπων. Η πρωτόδικη απόφαση καταδίκασε τις συντρόφισσες μας Μαριάννα Μ. και Δήμητρα Ζ. για την υπόθεση, ενώ αυτοεξευτελιζόμενο αθώωσε τους άλλους 3 (Ν. Ρωμανό, Δημήτρη και Α.Κ.) που ο ίδιος ο κρατικός μηχανισμός είχε προφυλακίσει για 1.5 χρόνο. Η καταδίκη των συντροφισσών βασίστηκε κυρίως στον τρομονόμο 187α για την σύσταση δηλαδή και την συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση. Αν αφήσουμε στην άκρη το δικονομικό κομμάτι, τις γελοίες συνθήκες διεξαγωγής της δίκης και το αναμενόμενο της απόφασης, είναι δεδομένο και κοινώς αποδεκτό ότι η χρήση του όρου τρομοκρατία αποτελεί ένα νομικό όπλο- δημιούργημα της δικαστικής αρχής με μηδενικό κοινωνικό έρεισμα, όπως άλλωστε και το σύνολο του ποινικού κώδικα. Όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, είναι μονάχα η βία του κεφαλαίου, του κράτους και των τσιρακίων του, που πραγματικά τρομοκρατεί την κοινωνική βάση. Τις ενέργειες που αποσκοπούν στην κοινωνική επανάσταση και την ταξική χειραφέτηση, η εργατική τάξη κάθε άλλο παρά ως τρομοκρατικές για την ίδια τις εκλαμβάνει: βρίσκει σε αυτές ένα όραμα και μια ελπίδα, μια προοικονομία από αυτό που καμιά αρχή και κανένα κράτος δεν μπορεί σε βάθος χρόνου να εμποδίσει, την πτώση δηλαδή του συστήματος καταπίεσης και εκμεττάλευσης. Γεγονός που φάνηκε ξεκάθαρα και κατά την διάρκεια του δικαστηρίου, όπου συγκρούστηκαν η αξιοπρέπεια και η υπεράσπιση των δράσεων των συντροφιών μας, απέναντι στην συμμορίτικη, στείρα και αποκομμένη από την κοινωνική πραγματικότητα στάση και εικόνα δικαστών και ΕΛΑΣ.

Ποιος δρόμος λοιπόν απομένει στην εργατική τάξη για την ανατίμηση της; Για εμάς η απάντηση σε αυτό το ερώτημα δεν θέλει ιδιαίτερη σκέψη, ούτε δισταγμούς. Είναι πλέον σαφές, μετά από τόσα χρόνια και τόσα στάδια από τα οποία πέρασε η κοινωνική πραγματικότητα, για να το σκεφτόμαστε διπλά και τριπλά. Το σύμπλεγμα κράτους και κεφαλαίου απέτυχε παταγωδώς να δώσει στην κοινωνική βάση ότι αυτή αξιώνει και αξίζει, ενίοτε δε, της στέρησε και της στερεί βασικά αγαθά. Το σύστημα αυτό της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης φτιάχτηκε για να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των δυνατών και των πλουσίων αυτού του κόσμου. Δεν μπορεί να βελτιώσει τις ζωές μας γιατί δεν είναι κατασκευασμένο για αυτό.

Σε αυτά τα 140 χρόνια και ακόμα και από καταβολής καπιταλιστικού συστήματος, για εμάς είναι σαφές ότι ο μόνος δρόμος είναι αυτός της αντίστασης, της αντεπίθεσης και τελικά της ανατροπής, της κοινωνικής επανάστασης. Το καπιταλιστικό σύστημα δεν εξανθρωπίζεται, ανατρέπεται. Η ανατροπή αυτή δεν μπορεί να εκκινήσει και να συμβεί, από οποιονδήποτε άλλο, εκτός από εκείνες ακριβώς τις ομάδες που υφίστανται τις καταπιέσεις που αυτό γεννάει. Το προλεταριάτο οφείλει να δώσεις τις μάχες του που θα το οδηγήσουν σε αυτή την ανατροπή : με ακηδεμόνευτους και αδιαμεσολάβητους αγώνες, μακριά από την ανάθεση και τον υποταγμένο συνδικαλισμό, με καθημερινές διεκδικήσεις από την πιο μικρή ως την πιο μεγάλη εμείς πιστεύουμε ότι μπορούμε να πάρουμε ότι δικαιωματικά μας ανήκει.

Δεν φανταζόμαστε το μέλλον, το δικό μας και των επόμενων γενιών, πίσω από μια ατέρμονη γραμμή παραγωγής για 10 ή 12 ώρες, σε μια οθόνη σε γραφείο, στην πώληση προϊόντων που δεν μπορούμε να αγοράσουμε, σε καμπς ή σε φυλακές. Το φανταζόμαστε σε αγώνες, σε διεκδικήσεις, νικηφόρες ή μη, σε μάχες μαζί με όλες τις υπόλοιπες καταπιεσμένες κοινωνικές ομάδες απέναντι στους ισχυρούς και τους καταπιεστές μας. Σε πορείες, σε απεργίες, σε καταλήψεις για μια κοινωνία χωρίς εκμεττάλευση, ρατσισμό και καταπίεση αλλά με ισότητα και αλληλεγγύη. Σε αυτές τις μάχες δεν θέλουμε καθοδηγητές, ηγέτες και διαχειριστές. O αγώνας ξεκινά από την διεκδίκηση του πιο μικρού, του πιο καθημερινού, καταλήγει όμως στην καταστροφή αυτής της κοινωνικής δόμησης, σε έναν νέο κόσμο, ο οποίος υπάρχει ίσως μόνο στον συλλογισμό μας, όσο όμως τον φέρνουμε μέσα στους αγώνες μας είναι πραγματικός.

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ, ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ, ΤΟΥΣ ΤΑΞΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ

ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΔΕΝ ΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΝΟΜΙΜΟΙ Ή ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ ΣΕ ΑΙΘΟΥΣΕΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩΝ, ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟΙ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΙΣ ΑΝΑΡΧΙΚΕΣ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΕΣ ΜΑΡΙΑΝΝΑ Μ., ΔΗΜΗΤΡΑ Ζ.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ, ΑΠΟ 5/2, ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΝΤΖΗ

---

Αθήνα:

Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου – Ψηφιακών Μέσων Αττικής (ΣΥΒΧΨΑ)

Η Πρωτομαγιά παραμένει μια σταθερή υπενθύμιση ότι κάθε δικαίωμα που σήμερα θεωρούμε αυτονόητο κατακτήθηκε μέσα από σκληρούς αγώνες. Από τους εργάτες του Σικάγο το 1886 μέχρι τις σύγχρονες μάχες σε χώρους δουλειάς, ο άξονας παραμένει ίδιος: οι εργαζόμενοι οργανώνονται συλλογικά για να υπερασπιστούν τη ζωή και την αξιοπρέπειά τους.

Σήμερα, σε συνθήκες γενικευμένης ακρίβειας και διαρκούς υποτίμησης της εργασίας, η κυβέρνηση παρουσιάζει ως «στήριξη» μια αύξηση στον κατώτατο μισθό που δεν αγγίζει ούτε στο ελάχιστο τις πραγματικές ανάγκες των εργαζομένων. Πρόκειται για μια διαχειριστική κίνηση που καμουφλάρει τη συνεχή μεταφορά πλούτου από την εργασία προς το κεφάλαιο, ενώ ταυτόχρονα αναπαράγεται το αφήγημα ότι «δεν γίνεται» κάτι περισσότερο, λες και η παραγωγική βάση της κοινωνίας δεν είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι που εργάζονται.

Την ίδια στιγμή, η Ελλάδα εμπλέκεται ολοένα και βαθύτερα σε πολεμικά σχέδια που εξυπηρετούν τις στρατηγικές προτεραιότητες των ισχυρών και όχι τις ανάγκες της κοινωνίας. Η στήριξη των σχεδιασμών του Τραμπ από την ελληνική κυβέρνηση και συνολικά των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών μεταφράζεται για εμάς σε νέα βάρη, νέα δισεκατομμύρια για εξοπλισμούς, νέες περικοπές σε δημόσια αγαθά. H εργατική τάξη καλείται ξανά να πληρώσει τα παιχνίδια ισχύος άλλων.

Μέσα σε όλα αυτά, ο θεσμικός συνδικαλισμός της ΓΣΕΕ εδώ και δεκαετίες έχει αποκοπεί πλήρως από τις ανάγκες των εργαζομένων. Αντί να αποτελεί δύναμη σύγκρουσης, είναι ένας μηχανισμός διαμεσολάβησης ανάμεσα σε κυβέρνηση – εργοδοσία – εργαζόμενους, αναπαράγοντας μια λογική «κοινωνικού εταιρισμού» που όχι μόνο δεν ανακόπτει τις αντεργατικές πολιτικές, αλλά συχνά τις νομιμοποιεί. Η εργατική τάξη δεν χρειάζεται θεσμικούς διαχειριστές, χρειάζεται ζωντανά, μαχητικά σωματεία στους χώρους εργασίας.

Για εμάς, η απάντηση είναι ξεκάθαρη: Η δύναμη μας βρίσκεται στη συλλογική οργάνωση και στη συγκρότηση πραγματικών συσχετισμών στους χώρους εργασίας. Χωρίς αυτά, καμία αύξηση δε θα είναι πραγματική, κανένα δικαίωμα δεν είναι ασφαλές, καμία διεκδίκηση δε θα φτάσει μέχρι εκεί που χρειάζεται.

Γι’ αυτό διεκδικούμε:

• Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας που κατοχυρώνουν ενιαίους όρους και αξιοπρεπείς αμοιβές καθώς και προστασία κάθε εργαζόμενου από την εργοδοτική αυθαιρεσία.
• Μισθούς που ανταποκρίνονται στο πραγματικό κόστος ζωής, όχι “διορθώσεις” κατώτατου μισθού που απλώς νομιμοποιούν τη φτώχεια των εργαζομένων.
• Μείωση του χρόνου εργασίας χωρίς μείωση μισθού, ώστε ο παραγόμενος πλούτος από την τεχνολογική πρόοδο να επιστρέφει στους εργαζόμενους και όχι στα κέρδη των επιχειρήσεων.
• Κατάργηση των ευέλικτων, προσωρινών και ειδικού σκοπού εργασιακών σχέσεων που απαξιώνουν την εργασία και παράγουν επισφάλεια σε ολόκληρες γενιές εργαζομένων.
• Ενίσχυση και ουσιαστική χρηματοδότηση των δημόσιων κοινωνικών δομών απέναντι στην πολιτική που στερεί πόρους από αυτές για να τους διοχετεύει σε στρατιωτικούς εξοπλισμούς.
• Σωματεία ανεξάρτητα από εργοδοσία και κρατικούς μηχανισμούς. Σωματεία που ανήκουν στους εργαζόμενους.

Η Πρωτομαγιά δεν είναι τυπική επέτειος. Είναι μια στιγμή συλλογικής υπενθύμισης ότι η ιστορία γράφεται από τα κάτω.

Με οργάνωση και ταξική αλληλεγγύη.

Όλες και όλοι στη συγκέντρωση των πρωτοβάθμιων σωματείων

Προπύλαια, 1η Μάη 2026, 10:30 π.μ

---

ΣΒΕΟΔ | Συνέλευση Βάσης Εργαζομένων Οδηγών Δικύκλου, ΣΣΜ | Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών Εργαζομένων του Κλάδου του Επισιτισμού, ΣΒΕΜΚΟ | Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στις ΜΚΟ, ΣΒΕΑΚΥΠ | Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στον Αγροδιατροφικό Κλάδο & στις Υπηρεσίες Πρασίνου, ΣΒΕΑ | Σωματείο Βάσης Ενοικιαστών Αθήνας, Πρωτοβουλία Εργαζομένων & Ανέργων στην ιδιωτική εκπαίδευση

Ούτε στα χαρακώματα ούτε στη δουλειά
δεν θα πεθάνουμε για τα αφεντικά

Η ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΗ ΓΙΟΡΤΗ,
ΕΙΝΑΙ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΑΞΙΚΗ

Απεργιακή συγκέντρωση 1η Μάη:
Παρασκευή 11:00, Χαυτεία

«Την Κυριακήν να κλείωσι τα καταστήματα, καθ’ όλην την ημέραν, και οι
πολίται ν’ αναπαύωνται. Οι εργάται να εργάζωνται 8 ώρας την ημέραν. Ν’
απονέμηται σύνταξις εις τους εκ της εργασίας παθόντας και καταστάντας
ανικάνους προς διατήρησιν εαυτών και της οικογενείας των».
Αιτήματα των εργατών από την
πρώτη Εργατική Πρωτομαγιά στην Ελλάδα (1893)

Η καθιέρωση της Εργατικής Πρωτομαγιάς

H 1η Μαΐου καθιερώθηκε ως η Παγκόσμια Ημέρα των Eργατών στις 20 Ιουλίου 1889 κατά τη διάρκεια του ιδρυτικού συνεδρίου της Δεύτερης Διεθνούς στο Παρίσι, σε ανάμνηση του μακελειού στο Σικάγο το 1886, όπου η αστυνομία άνοιξε πυρ κατά εργατών. Βασικό αίτημα των εργατικών συνδικάτων την 1η Μαΐου 1886 αποτελούσε το 8ωρο, καθώς την περίοδο εκείνη δεν υπήρχε στις ΗΠΑ εργατική νομοθεσία και οι εργαζόμενοι αναγκάζονταν να εργάζονται αμέτρητες ώρες, ακόμα και Κυριακές. Στη δυναμική πορεία στο Σικάγο έλαβαν μέρος περισσότεροι από 90.000 εργαζόμενοι/ες, ενώ περίπου 350.000 εργάτ(ρι)ες από 1.200 εργοστάσια συμμετείχαν στην απεργία.

Οι βίαιες συμπλοκές έγιναν τρεις μέρες αργότερα, στις 4 Μαΐου, στην πλατεία Χεϊμάρκετ του Σικάγο, κατά τη διάρκεια συγκέντρωσης προς συμπαράσταση των απεργών. Παρά τον ειρηνικό χαρακτήρα της πορείας, η αστυνομία έλαβε την εντολή να διαλύσει με τη βία την κινητοποίηση. Στις συμπλοκές που ακολούθησαν, άγνωστος από το πλήθος πέταξε προς τις αστυνομικές δυνάμεις μία χειροβομβίδα, η οποία εξερράγη, σκοτώνοντας 1 αστυνομικό και τραυματίζοντας δεκάδες. Ως απάντηση, οι αστυνομικοί άρχισαν να πυροβολούν τους συγκεντρωμένους, με αποτέλεσμα 4 νεκρούς διαδηλωτές και πολλούς τραυματίες. Το επόμενο χρονικό διάστημα, με στόχο την άγρια καταστολή του εργατικού κινήματος, συλλαμβάνονται 8 αναρχικοί συνδικαλιστές εργάτες. Ενάμιση χρόνο αργότερα, 4 από αυτούς οδηγούνται στην κρεμάλα ως πρωτοστάτες των γεγονότων.

Η Εργατική Πρωτομαγιά σήμερα

Εκατόν σαράντα χρόνια μετά τα γεγονότα στο Σικάγο οι διεκδικήσεις και τα προτάγματα της Πρωτομαγιάς παραμένουν τραγικά επίκαιρα. Το 8ωρο και η πενθήμερη εργασία είναι στο στόχαστρο, τα όρια συνταξιοδότησης ξεχειλώνουν, ενώ οι συντάξεις πετσοκόβονται. Τα εργατικά ατυχήματα και δυστυχήματα έχουν εκτοξευθεί, με αποτέλεσμα κάθε χρόνο τα νούμερα να είναι τουλάχιστον τριψήφια. Ο χαμηλός βασικός μισθός, η ακρίβεια στα ενοίκια και τα είδη πρώτης ανάγκης ωθούν την εργατική τάξη στον αποκλεισμό και την ανέχεια. Όλα αυτά υπάρχουν και εξελίσσονται σε συνθήκες παγκόσμιου πολέμου, κάνοντας την κατάσταση αφόρητη. Όλα όσα κερδήθηκαν από την εργατική τάξη, τον προηγούμενο ενάμιση αιώνα, προσπαθούν να μας αφαιρέσουν σιγά σιγά σήμερα. Με διαδοχικούς αντιδραστικούς νόμους έρχονται να καταπατήσουν όσα έχει κερδίσει ο κόσμος του αγώνα με το αίμα του.

Απέναντι σε όλα αυτά, η υπεράσπιση των εργατικών κεκτημένων δημιουργεί αναχώματα στις διαθέσεις των αφεντικών και τις «καινοτόμες» ιδέες τους για την εργασιακή μας εξόντωση. Οι εργατικές διεκδικήσεις και οι παρεμβάσεις σε χώρους εργασίας καλλιεργούν το έδαφος για την κατάκτηση καλύτερων εργασιακών σχέσεων, δημιουργούν ένα πλαίσιο αναγκαίου φόβου της εργοδοσίας, και συγκροτούν αντίπαλο δέος. Δεν κάνουμε μνημόσυνο στο παρελθόν, τιμούμε τους νεκρούς της τάξης μας και διεκδικούμε στο παρόν απέναντι σε όσους μάς αφαιρούν το μέλλον.

ΒΙΟΛΑΝΤΑ

Στις 26/1/2026 έκρηξη που προκλήθηκε από διαρροή προπανίου στο εργοστάσιο της Βιολάντα οδήγησε στον θάνατο 5 εργατριών και τον τραυματισμό αρκετών ακόμα ατόμων. Προστίθενται έτσι στη μακρά λίστα των νεκρών της Τάξης μας, ακόμα πέντε γυναίκες που ξεκίνησαν να πάνε στη δουλειά τους και δεν γύρισαν ποτέ στα σπίτια τους. Ο πατριαρχικός καταμερισμός της εργασίας, τις οδήγησε να εργάζονται σε επισφαλείς νυχτερινές βάρδιες σε αδήλωτο υπόγειο του εργοστασίου, για να μπορούν παράλληλα να καλύψουν την απλήρωτη εργασία της μητέρας και της συζύγου στο σπίτι.

Ο θάνατός τους οφείλεται στην ανθρωποκτόνα «αμέλεια» της εργοδοσίας και την παντελή έλλειψη μέτρων προστασίας και προληπτικών ελέγχων. Παρά τις συνεχείς καταγγελίες των εργαζομένων για την έντονη οσμή προπανίου στις εγκαταστάσεις, ο εργοστασιάρχης Κων/νος Τζιωρτζιώτης αδιαφόρησε πλήρως για την ασφάλεια των εργατών, ενώ παράλληλα τρομοκρατούσε και φίμωνε κάθε προσπάθεια συνδικαλιστικής τους δράσης.

Τα τελευταία χρόνια, ο αριθμός των εργατικών ατυχημάτων και δυστυχημάτων έχει εκτοξευθεί. Παρόλο που η καταγραφή τους είναι ελλιπής, τα στοιχεία είναι αμείλικτα. Μόνο για τον Γενάρη του 2026 μετράμε ήδη 14 νεκρούς και 18 τραυματίες. Ενδεικτικότερα, έχουμε 633 νεκρούς/ές εργαζόμενους/ες για το διάστημα 2022- 2025. Τα νούμερα προκαλούν φρίκη και είναι προφανές πως δεν φταίει «η κακιά στιγμή». Οι υπεύθυνοι έχουν ονοματεπώνυμο και οι αιτίες για τον αυξανόμενο αριθμό εργατικών ατυχημάτων και δυστυχημάτων βρίσκονται στην κρατική-κυβερνητική πολιτική.

Αναλυτικότερα:

Α. ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΗ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ

Η κυβέρνηση της ΝΔ με μια σειρά νόμων (Χατζηδάκη, Γεωργιάδη και Κεραμέως) έχει απορρυθμίσει πλήρως τα εργατικά κεκτημένα δεκαετιών. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η μετατροπή του ΣΕΠΕ σε ανεξάρτητη αρχή, η θεσμοθέτηση της 13ωρης εργασίας, οι υπερωρίες μας που έγιναν φθηνότερες για τα αφεντικά, οι απεργίες μας που θεωρούνται παράνομες και καταχρηστικές, οι ατομικές συμβάσεις εργασίας με μηδενικές ώρες, η εργασία στην οποία εξωθούνται οι συνταξιούχοι συνάδελφοί μας, το διάλειμμα που δεν υπολογίζεται ως εργασιακός χρόνος, αλλά και η κυριακάτικη εργασία που έγινε πλέον καθεστώς.

Προφανώς, όταν δεν σου φτάνει ένας μισθός για να βγάλεις τα προς το ζην, θα δουλέψεις σε μια και δυο και τρεις δουλειές. Όταν η σύνταξη δεν μπορεί να καλύψει τις βασικές σου ανάγκες ως ηλικιωμένου ατόμου, θα επιστρέψεις πίσω στην δουλειά ακόμα κι αν το σώμα δεν το επιτρέπει. Και φυσικά αν κατέβεις στον δρόμο να διεκδικήσεις τα αυτονόητα, θα χτυπηθείς και θα διωχθείς από τους προστάτες των κυρίαρχων, την ελληνική αστυνομία.

Β. ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΩΝ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ

Οι συλλογικές συμβάσεις, ήδη από το 2010, άρχισαν να παγώνουν, να περιορίζονται και να αντικαθίστανται από επιχειρησιακές συμβάσεις, με στόχο τον περιορισμό των δικαιωμάτων και τη μείωση του εργατικού κόστους. Έκτοτε δεν έχουν επανέλθει. Οι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας δεν προβλέπουν μόνο αυξήσεις στους μισθούς και στα επιδόματα, αλλά περιλαμβάνουν και όρους για τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας, της υγιεινής και της ασφάλειάς μας. Σε αντίθεση με την οδηγία της ΕΕ, που ορίζει ότι το 80% των εργαζομένων πρέπει να καλύπτεται από συλλογικές συμβάσεις, στην Ελλάδα τα ποσοστά δεν ξεπερνούν το 20%.

Γ. ΑΠΟΡΡΥΘΜΙΣΗ ΣΕΠΕ & ΑΠΟΥΣΙΑ ΕΛΕΓΧΩΝ

Το κράτος μετέτρεψε το Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας (ΣΕΠΕ) σε δήθεν ανεξάρτητη αρχή με τον Ν. 4808/21 του Χατζηδάκη, απαξιώνοντας το θεσμικό του ρόλο. Οι επιθεωρητές που είναι υπεύθυνοι για τους ελέγχους ασφαλείας και υγιεινής είναι μετρημένοι στα δάχτυλα. Η απουσία ελεγκτικού μηχανισμού παρέχει ασυδοσία στους εργοδότες να διατηρούν στα ύψη την υποδηλωμένη και αδήλωτη εργασία, καταστρατηγώ- ντας κάθε έννοια εργατικού δικαίου και ασφάλειας. Η Επιθεώρηση Εργασίας συνεχίζει να ελέγχεται από το Υπουργείο Εργασίας, ενώ ταυτόχρονα καταργείται η δυνατότητα να προσφύγουν οι εργαζόμενοι σε δεύτερο βαθμό. Καθοριστική είναι επίσης η κάλυψη που προσφέρει ο νόμος στον εκάστοτε επιθεωρητή/τρια, καθώς ορίζει ότι ουδεμία διοικητική ή ποινική ευθύνη φέρει για τα πορίσματα που εκδίδει, παρέχοντας ασυλία, ώστε να μπορεί να εκδίδει εξόφθαλμα φιλεργοδοτικές αποφάσεις, ή να στέλνει αδικαιολόγητα υποθέσεις στο αρχείο.

Δ. ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΩΝ ΕΡΓΟΔΟΤΩΝ

Η πλειονότητα των μικρών και μεγάλων εργοδοτών, έχοντας σκοπό να αυξήσει τα κέρδη της, επιδιώκει τις περικοπές των απαραίτητων μέτρων για την υγιεινή και την ασφάλειά μας. Στο ζύγι της ασφάλειας και κινδύνου, συμφέρει τους εργοδότες η έκθεσή μας στον κίνδυνο. Εξαντλούν κάθε περιθώριο παραβατικότητας, ακόμη και στο πρόσφορο έδαφος που τους παρέχουν οι κυβερνήσεις. Για παράδειγμα, συχνά «ξεχνούν» να παρέχουν τα απαραίτητα Μέσα Ατομικής Προστασίας (ΜΑΠ), ενώ παράλληλα μας φορτώνουν με έξτρα καθήκοντα και ευθύνες που δεν είναι της ειδικότητάς μας. Ταυτόχρονα, ενώ γνωρίζουν πως η δουλειά δεν βγαίνει με το υφιστάμενο προσωπικό, αντί για προσλήψεις, απαιτούν γρήγορους ρυθμούς και πολύωρη εργασία, γεγονός που εκτοξεύει τον αριθμό των κινδύνων.

Ε. ΕΝΤΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Ο χαμηλός μισθός σε συνδυασμό με την υψηλή φορολογία της εργατικής τάξης, τα υπέρογκα ενοίκια και τη δυσβάσταχτη κάλυψη των βασικών μας αναγκών, μάς εξαναγκάζουν σε 10ωρη και 12ωρη εργασιακή εξόντωση, συνήθως σε παραπάνω από μια εργασίες ή σε απασχόληση 7/7, χωρίς καμία ανάπαυλα, ώστε να δώσουμε όλο τον μισθό μας σε σούπερ μάρκετ – νοίκι – ρεύμα – νερό. Οι εργοδότες απαιτούν από τους εργαζομένους να εξοντώνονται για να τα φέρουν βόλτα με τον υψηλό φόρτο εργασίας στα υποστελεχωμένα πόστα τους, με αποτέλεσμα οι υψηλοί ρυθμοί εργασίας να ενισχύουν την εξάντληση και να απειλούν τη ζωή μας.

ΣΤ. ΕΛΛΕΙΨΗ ΦΟΡΕΑ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΑΤΥΧΗΜΑΤΩΝ – ΔΥΣΤΥΧΗΜΑΤΩΝ

Ακολουθώντας την τακτική «δεν βλέπω, δεν ακούω, δεν μιλάω», οι κρατικοί μηχανισμοί και θεσμοί δεν κάνουν ούτε τα στοιχειώδη, όπως να καταγραφούν τα εργατικά ατυχήματα και δυστυχήματα ή να ορίσουν τις επαγγελματικές ασθένειες. Πάνω από τα μισά εργατικά ατυχήματα-δυστυχήματα, δεν καταγράφονται από τις ελληνικές αρχές, ώστε να αναπαράγεται ένα success story με επίπλαστους αριθμούς. Η καθημερινότητα στην εργασία αποδεικνύει την πραγματική διάσταση των εργατικών ατυχημάτων και δυστυχημάτων.

Για παράδειγμα, στους εργαζομένους οδηγούς δικύκλου, το εργατικό ατύχημα καταγράφεται ως τροχαίο ατύχημα και όχι ως τροχαίο εργατικό ατύχημα. Όπως και σε άλλα επαγγέλματα, π.χ. στον επισιτισμό, τον αγροτικό κλάδο ή τον κλάδο των κατασκευών (τρανταχτό παράδειγμα το εργοτάξιο του Ελληνικού), αν ο εργαζόμενος είναι υποδηλωμένος ή αδήλωτος, ο εργοδότης σπεύδει να αποκρύψει το συμβάν. Σε πολλές περιπτώσεις, οι εργοδότες επιστρατεύουν όλα τα μέσα για να μας φιμώσουν και να μην καταγγείλουμε το ατύχημα. Δυστυχώς, όμως, ακόμα κι εμείς οι ίδιες δεν αναφέρουμε πάντα το ατύχημα είτε από άγνοια είτε εξαιτίας του φόβου της απόλυσης.

ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ;

Σπάμε τον φόβο. Είναι πολύ σημαντικό να καταλάβουμε πόση δύναμη έχουμε στα χέρια μας ως Εργατική Τάξη. Μας εκβιάζουν λέγοντας ότι, αν αντισταθούμε στις κακές συνθήκες εργασίας, θα χάσουμε εντελώς τις δουλειές μας. Εμείς, όμως, παράγουμε τον πλούτο των κοινωνιών μας. Με συνείδηση και αλληλεγγύη προστατεύουμε η μία την άλλη. Διεκδικούμε τα Μέσα Ατομικής Προστασίας για όλες. Δεν συναινούμε στην εντατικοποίηση της εργασίας – της δικής μας ή των άλλων. Απαιτούμε τις κατάλληλες και ασφαλείς συνθήκες εργασίας. Και πάνω από όλα στεκόμαστε αλληλέγγυοι στους συναδέλφους μας.

Η πραγματική δύναμη της εργατικής τάξης πηγάζει πάντα μέσα από τη συλλογική οργάνωση, τις συλλογικές και ακηδεμόνευτες ταξικές διεκδικήσεις. Απέναντι στη βαρβαρότητα του κράτους και του κεφαλαίου, η κοινωνική βάση πρέπει να βρίσκεται συσπειρωμένη. Αυτοοργανωνόμαστε και επιλέγουμε να δράσουμε εμείς για εμάς.

Η αυτοοργάνωση δεν είναι απλώς μια πρακτική επιλογή, είναι πολιτική δήλωση που επισημαίνει ότι δεν χρειαζόμαστε αντιπροσώπους και αρχηγούς να ορίζουν τι μπορούμε να κάνουμε και τι όχι. Επιδιώκουμε να χτίσουμε συλλογικά έναν κόσμο βασισμένο στις δικές μας ανάγκες και στις δικές μας δυνάμεις.

Αντιιεραρχικά, ακηδεμόνευτα και μαχητικά οργανωνόμαστε σε σωματεία βάσης και εργατικές συλλογικότητες.

Απεργιακή συγκέντρωση 1η Μάη:
Παρασκευή 11:00, Χαυτεία

---

Συνέλευση Κατειλημμένων Προσφυγικών (ΣΥ.ΚΑ.ΠΡΟ)

Κάλεσμα στην πορεία της 1η Μάη και στην ανακοίνωση της έναρξης απεργίας πείνας μέχρι θανάτου από δεύτερο μέλος της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών

Η 1η Μάη ήταν και θα είναι η μέρα που έχει σημαδευτεί με το αίμα και τη θυσία των εργατών και εργατριών, αγωνιστών και αγωνιστριών, ανά τον κόσμο, που ύψωσαν ανάστημα και πάλεψαν για κοινωνική δικαιοσύνη. Από τους αναρχικούς μάρτυρες της Πρωτομαγιάς του 1886 και από τους 200 εκτελεσθέντες κομμουνιστές στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του 1944 μέχρι σήμερα, η μέρα αυτή φέρει χαραγμένο το ταξικό της πρόσημο, που θυμίζει στους καταπιεσμένους όλου του κόσμου ότι οι αγώνες μπορεί να έχουν κόστος και να απαιτούν θυσίες, αλλά γίνονται παρακαταθήκη για τους αγώνες του παρόντος και του μέλλοντος.

Στη σημερινή πραγματικότητα, η οποία ορίζεται υπό το πρίσμα του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου, την καταστροφική επέλαση των ιμπεριαλιστικών και αποικιοκρατικών δυνάμεων που αναδιαμορφώνουν ραγδαία και απρόβλεπτα τον κόσμο μας, κράτη και κεφάλαιο δείχνουν με τον πιο κυνικό τρόπο ότι θα συνεχίσουν να θυσιάζουν τις ζωές των από τα κάτω στον βωμό του κέρδους και της κυριαρχίας, διεκδικώντας την επικράτηση του τέλους της ιστορίας σαν ταφόπλακα για τις κοινωνικές αντιστάσεις. Αυτές τις στιγμές, μέσα στους πάμπολλους κοινωνικούς αγώνες που δίνονται σε κάθε γωνιά του πλανήτη, η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών επιλέγει να αντισταθεί με όλες τις τις δυνάμεις και σηκώνει την ευθύνη να σταθεί απέναντι στα σχέδια του ντόπιου κράτους και κεφαλαίου, αλλά και του σύγχρονου ολοκληρωτισμού που η παρούσα κυβέρνηση προσπαθεί να επιβάλει με τον πιο βάναυσο τρόπο. Αμφισβητεί έτσι στην πράξη, και ήδη μέσα από την ίδια της την ύπαρξη εδώ και 16 χρόνια, τη λογική του «τέλους».

Την 1η Μάη ο σύντροφός μας Αριστοτέλης Χαντζής θα βρίσκεται στην 86η μέρα απεργίας πείνας μέχρι θανάτου, ενώ κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης, στο Σύνταγμα, θα ανακοινωθεί και από δεύτερο μέλος της κοινότητας η έναρξη απεργίας πείνας μέχρι θανάτου, εκφράζοντας ξεκάθαρα τη συλλογική αποφασιστικότητα ολόκληρης της Κοινότητας να πολεμήσει ακόμα και και με την ίδια της τη ζωή μέχρι τη νίκη.

Γνωρίζουμε ότι η σύμβαση που αφορά την καταστολή και εκκένωση των Προσφυγικών είναι ένα έωλο κατασκεύασμα γεμάτο κενά, παρατυπίες και παραβιάσεις κάθε έννοιας ακόμα και της αστικής νομιμότητας, και η μη ανάκλησή της οφείλεται σε κεντρική πολιτική εντολή, με στόχο τη διάλυση της κοινότητας. Η ανάκληση αυτή, όμως, είναι μια απόφαση που μέσα από την αποφασιστικότητα του κινήματος και της κοινωνίας θα κερδηθεί.

Πλέον κανένας δεν μπορεί να πει ότι δε γνωρίζει. Η Κοινότητα αποτελεί πολιτικό εχθρό για την κυβέρνηση, το κράτος και το κεφάλαιο, το παρακράτος και τους μηχανισμούς του, που ανά τα χρόνια προσπαθούν να καταστείλουν με διαφόρων ειδών επιθέσεις. Για την κοινότητα η αυτοάμυνα είναι δέσμευση και υπόσχεση, και απέναντι σε όλα τα σχέδια καταστολής και εκκένωσης θα σηκώσουν το πολιτικό κόστος, για τη ζωή ή τον θάνατο.

Καλούμε στη στήριξη του μπλοκ της Συνέλευσης Κατειλημμένων Προσφυγικών την 1η Μάη, στις 11:00 στα Χαυτεία

Ανακοίνωση της 2ης απεργίας πείνας μέχρι θανάτου, μέλους της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών, 13.00, Σύνταγμα

Καλούμε τον κόσμο της αλληλεγγύης, τις κινηματικές δυνάμεις και συνολικά όλη την κοινωνία να σταθούν στο πλευρό της κοινότητας και συντονισμένα να κλιμακώσουν τον αγώνα, μέχρι τη νίκη.

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΟ 5/2 ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΝΤΖΗ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ

ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΖΩΗ, ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

ΜΕ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΜΑΣ ΠΟΤΙΖΕΤΑΙ ΤΟ ΧΩΜΑ ΠΟΥ ΑΝΘΙΖΟΥΝ ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

ΖΗΤΩ Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ

Συνέλευση Κατειλημμένων Προσφυγικών (ΣΥ.ΚΑ.ΠΡΟ)

Μail: sykapro_squat@riseup.net

Blog: sykaprosquat.noblogs.org

Instagram : @sykapro

Twitter: @Prosfygika

---

Συνέλευση Αναρχικών για την Κοινωνική και Ταξική Χειραφέτηση

ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ
ενάντια στο κράτος και τα αφεντικά
ενάντια στον πόλεμο, την εκμετάλλευση & την καταστολή

ΕΙΡΗΝΗ ΣΤΙΣ ΚΑΛΥΒΕΣ
& ΣΤΑ ΠΑΛΑΤΙΑ ΠΟΛΕΜΟ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ

Συγκέντρωση: Πέμπτη 30 Απρίλη, Προπύλαια, 19.00

Απεργιακή διαδήλωση: Παρασκευή 1η Μάη, Χαυτεία, 11.00

---

Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε

140 χρόνια μετά την αιματοβαμμένη προλεταριακή εξέγερση στο Σικάγο, η παγκόσμια εργατική τάξη απεργεί ενάντια στον πόλεμο που της έχει κηρύξει το κεφάλαιο, είτε με τους πυραύλους είτε με την επιβολή της φτώχιας.

Οι ΗΠΑ, το γενοκτονικό κράτος του Ισραήλ και οι σύμμαχοί τους στην Ε.Ε. μακελεύουν τους λαούς στη δυτική Ασία και οξύνουν την αντιπαράθεση με τους ανταγωνιστές τους, για να επιβάλουν την κυριαρχία τους σε κάθε γωνιά της γης.

Η ελληνική αστική τάξη και η κυβέρνηση συμμετέχουν από την πρώτη στιγμή στον πόλεμο, προσφέροντας φρεγάτες, αεροπλάνα, στρατεύματα, δηλαδή γη και ύδωρ στους δολοφόνους του πλανήτη. Μας υπόσχονται φέρετρα και μας ετοιμάζουν το λογαριασμό για τις ανάγκες της πολεμικής οικονομίας, ενώ οι εφοπλιστές έχουν χωθεί για τα καλά στο αλισβερίσι μεταφέροντας όπλα και πετρέλαιο για λογαριασμό του Ισραήλ.

Ο κόσμος της δουλειάς έρχεται καθημερινά αντιμέτωπος με την βάρβαρη αντεργατική επίθεση, τη συρρίκνωση των δικαιωμάτων του, τη μείωση του πραγματικού εισοδήματος, την ακρίβεια, το ξεχείλωμα του εργάσιμου χρόνου, την εντατικοποίηση, την εργοδοτική τρομοκρατία, τα εγκλήματα στους χώρους της δουλείας, τις ασθένειες και τα κουσούρια που κουβαλάει για μια ζωή.

Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση νομοθετεί για λογαριασμό των αφεντικών, τους απαλλάσσει από υποχρεώσεις και στρώνει με κάθε τρόπο το δρόμο της αιματοβαμμένης ανάπτυξής τους.

Άξια στυλοβάτης του συστήματος και συνοδοιπόρος του κεφαλαίου η συνδικαλιστική ηγεσία των ευρωπαϊκών προγραμμάτων και χρημάτων, της εργασιακής ειρήνης και της ταφόπλακας των Συμβάσεων Εργασίας. Ο Παναγόπουλος και η κουστωδία του βρίσκονται στην κρυφή της σάπιας συνδικαλιστικής πυραμίδας ως εκφραστές της αστικής ιδεολογικής κυριαρχίας που διαπερνά όλο τον ιστό του συνδικαλιστικού κινήματος, από τα πρωτοβάθμια σωματεία μέχρι τις τριτοβάθμιες οργανώσεις.

Δε βρέθηκαν εκεί μόνο χάρη στους – υπαρκτούς – νόθους αντιπροσώπους και τα ψεύτικα σωματεία σφραγίδες, αλλά και στήνοντας έναν μηχανισμό εξαγοράς, εξαπάτησης, μικροαστικών αυταπατών, συντεχνιακών λογικών κι εκβιασμών.

Απέναντι στην πολεμική βαρβαρότητα, την κλιμάκωση των επιθέσεων και τη ζοφερή εργασιακή πραγματικότητα, χρειαζόμαστε τώρα ένα κίνημα απαλλαγμένο από τα βαρίδια της ήττας, της συνθηκολόγησης, του πολιτικού ρεαλισμού.

Ένα κίνημα που δε θα…λιώνει τις σόλες σε απογευματινά συλλαλητήρια, αλλά με εμπιστοσύνη στη δύναμη και το κριτήριο της βάσης θα προετοιμάσει τις μάχες με όρους νίκης.

Ένα κίνημα που θα ξεκόψει μια και καλή, πολιτικά, προγραμματικά και οργανωτικά από τον εργοδοτικό, κυβερνητικό, ρεφορμιστικό συνδικαλισμό.

Για την ανατροπή, για να πάρουμε στα χέρια τον πλούτο που παράγουμε, για την κοινωνική αυτοδιαχείριση, για έναν κόσμο χωρίς αφεντικά κράτη κι εκμετάλλευση.

Όλες όλοι στην Πρωτομαγιάτικη απεργία.

• Να σταματήσουμε την πολεμική βαρβαρότητα
• Να ηττηθούν οι παγκόσμιοι δολοφόνοι και οι σύμμαχοί τους.
• Λευτεριά στην Παλαιστίνη.
• Αυξήσεις στους μισθούς – μείωση του χρόνου εργασίας.
• Κατάργηση όλων των αντεργατικών νόμων των τελευταίων ετών.
• Επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίαςστο ύψος των αναγκών μας.

Συγκεντρώσεις:
Αθήνα: 10.30 Προπύλαια
Θεσσαλονίκη: 11.00 Καμάρα
Πάτρα: 10.30 Εργατικό Κέντρο Πάτρας

#globalmayday26
#1world1struggle

---

Αναρχική Πολιτική Οργάνωση – Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων

ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

ενάντια σε κράτος, κεφάλαιο, πόλεμο, φασισμό, μισθωτή σκλαβιά

Οργάνωση και αγώνας για την πάγκοσμια Κοινωνική Επανάσταση, την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό

1η Μάη

Αθήνα: Χαυτεία, 11.00 | Θεσσαλονίκη: Καμάρα, 10.30

---

Αναρχική πρωτοβουλία αντίστασης και δράσης “F. Ascaso”, Αναρχική Συλλογικότητα ΑΠΟΠΕΙΡΑ

ΟΛΟΙ-ΟΛΕΣ ΣΤΙΣ ΤΑΞΙΚΕΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ- ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΑ ΑΝΑΡΧΙΚΑ ΜΠΛΟΚ ΚΑΙ ΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΒΑΣΗΣ

1 ΜΑΙΟΥ 2025, ΧΑΥΤΕΙΑ 11πμ

“Θα έρθει ο καιρός που η σιωπή μας θα είναι πιο δυνατή από τις φωνές που καταπνίγετε σήμερα” Augoustus Spies, ένας από τους 4 αναρχικούς εκτελεσθέντες και “μάρτυρες του Σικάγο”

Η 1η Μαίου δεν είναι αργία, δεν πρέπει να είναι το ετήσιο “χόμπι” των ταξικά προδοτικών συνδικαλιστικών ηγεσιών. Είναι κομμάτι της ιστορικής μας μνήμης συλλογικά ως εργατική τάξη και αναρχικό κίνημα – και εκεί πρέπει να επιστρέψει.

1η Μάη 1886: Σε πολλές χώρες του κόσμου, ξεσπούν απεργίες και οργανωμένες από τα κάτω εργατικές κινητοποιήσεις με σκοπό την κατάκτηση του 8ωρου και αξιοπρεπών συνθηκών εργασίας και ζωής. Στο Σικάγο στην πλατεία Heymarket, σε συγκέντρωση πολλών χιλιάδων εργαζομένων με πρωτοστάτες γνωστούς αναρχικούς και αναρχικές, ξεσπούν συγκρούσεις με την αστυνομία η οποία ανοίγει πυρ στους συγκεντρωμένους. Ένοπλοι εργάτες και εργάτριες, απαντούν. Στο τέλος της ημέρας, οι μπάτσοι μετρούν 6 νεκρούς, την ίδια στιγμή που πολλοί αγωνιστές και αγωνίστριες παίρνουν την δικιά τους περίοπτη θέση στο πάνθεον αυτών που έπεσαν στον αγώνα. Η αστυνομία της εποχής, σε συνεργασία με τα αφεντικά, ξεκινά ίσως μία από τις πρώτες συντονισμένες κατασταλτικές επιχειρήσεις εναντίον του αναρχικού κινήματος και του ακηδεμόνευτου ταξικού συνδικαλισμού. Τρομουστερία από τις αστικές εφημερίδες, έφοδοι σε σπίτια αγωνιστών και γραφεία αναρχικών και συνδικαλιστικών οργανώσεων, καλέσματα για αποκύρηξη της βίας, κατηγορίες από την “επίσημη” αριστερά της εποχής για προβοκάτσια, συλλήψεις δεκάδων αναρχικών και εν τέλει εκτέλεση σε θάνατο 4 γνωστών αναρχικών του Σικάγο, χωρίς στοιχεία και μόνο με την κατηγορία της “ηθικής συνέργειας” στις εκτελέσεις των μπάτσων.

Αν όλα αυτά μας φαίνονται πολύ γνώριμα, είναι γιατί κράτη και καπιταλιστές δεν έχουν μεμονωμένες θέσεις ανα ιστορικές περιόδους, δεν έχουν καλές και κακές κυβερνήσεις. Έχουν ιστορική συνέχεια, ως μηχανισμοί αναπαραγωγής του κεφαλαίου και καταπίεσης-καταστολής των κοινωνικών κινημάτων.

Η εργατική τάξη, το προλεταριάτο, η κοινωνική βάση, δεν έχει τίποτα να χάσει από τον δρόμο των εξεγέρσεων που στοχεύουν στην κοινωνική επανάσταση-μόνο τις αλυσίδες της.

Οι συνθήκες στις οποίες ζούμε οι εργαζόμενοι και οι εργάτριες σήμερα δεν ήρθαν απλά και μόνο από κάποια κακή “περίοδο” του καπιταλισμού, ή από κάποια ακόμα χειρότερη νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση. Δεν φταίει ο “κακός μας ο καιρός”, ή η άσχημη περίοδος που γεννηθήκαμε. Οι μισθοί μας μειώνονται, οι ώρες που δουλεύουμε αυξάνονται (πολλές-οι από εμάς κάνουμε 2 και 3 δουλειές για να επιβιώσουμε), τα λεφτά που βγάζουμε δεν μας φτάνουν ούτε για τον μισό μήνα. Ποιος ωφελείται? Τα αφεντικά, που αυξάνουν το κέρδος τους από την εργασία μας, που χρησιμοποιούν την υπεραξία προϊόντων και υπηρεσιών που εμείς παράγουμε για να την “επενδύουν” ξανά και ξανά, δημιουργώντας νέες στρατιές εργαζομένων, εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων. Ταυτόχρονα, από τα σχολικά χρόνια μας πειθαρχούν στην λογική της εξειδίκευσης και του ανταγωνισμού, για να εξελιχθούμε σε ειδικευμένους εργάτες, αποξενωμένους ο ένας με την άλλη και αλλοτριωμένους από τα εμπορεύματα και τις υπηρεσίες που οι ίδιοι παράγουμε. Αυτή είναι η καπιταλιστική ανάπτυξη, που λιβανίζουν οι θεσμοί της ιδεολογικής πειθάρχησης της κοινωνικής βάσης (σχολείο, ΜΜΕ, κόμματα κλπ). Αυτή ήταν, είναι και θα είναι η σκλαβιά της μισθωτής εργασίας: πουλάμε τα σώματά μας, την φυσική και διανοητική μας δύναμη για να πλουτίζουν τα αφεντικά και να αναπαράγεται το καπιταλιστικό σύστημα.

Την ίδια στιγμή προσπαθούν να μας πείσουν με το ψέμμα της ταξικής ανέλιξης, της υποτιθέμενης δυνατότητας μας να αναρριχηθούμε κοινωνικά, πατώντας επί πτωμάτων και αναπαράγωντας τις σχέσεις εξουσίας και εκμετάλλευσης. Διακυρήσσουν ότι οι αγώνες δεν “συμφέρουν” πλέον, ότι αν δουλέψουμε σκληρά ίσως κάποια στιγμή να γίνουμε κ εμείς μικρά αφεντικά, κάποιου μικρού μαγαζιού.

Έτσι διατηρούν τις εργαζόμενες μάζες στη μισθωτή σκλαβιά, αυξάνουν την παραγωγή και φυσικά τα κέρδη από την δική μας εργασία. Το κράτος και οι μηχανισμοί του λειτουργούν αναπαράγωντας και διαιωνίζοντας αυτήν την πραγματικότητα: μπάτσοι και δικαστές καταστέλλουν τα κοινωνικά-ταξικά και ριζοσπαστικά κινήματα, διώκουν, φυλακίζουν αγωνιστές και επαναστάτες ενώ ΜΜΕ, εκπαιδευτικό σύστημα, κόμματα, εκκλησία, “επίσημοι” συνδικαλιστές, διασφαλίζουν την υποταγή της βάσης στις κυρίαρχες ιδεολογίες της αστικής τάξης-την εξουσία, την πλάνη της κοινωνικής κινητικότητας, τον ατομισμό, την πατριαρχία, τον ρατσισμό, την ομοφοβία, την κατανάλωση, την λατρεία των εμπορευμάτων.

Όλα αυτά δεν αποτελούν αόριστες θεωρίες, αλλά σάρκα από τη σάρκα της αντικειμενικής πραγματικότητας που βιώνουμε εδώ και χρόνια, όχι ως άτομα, αλλά ως το σύνολο της εργατικής τάξης. Συνάδελφοι και συναδέλφισσές μας πεθαίνουν κάθε βδομάδα εξαιτίας της εντατικής υπερεργασίας, των κερδών που καρπώνονται τα αφεντικά από τις άθλιες συνθήκες εργασίας, θάνατοι που βαφτίζονται “εργατικά ατυχήματα”. Άνθρωποι της τάξης μας, γίνονται μια στατιστική σε κάποιο συρτάρι, κάποιου κρατικού γραφείου. Εκτοπιζόμαστε από τις περιοχές που ζούμε, τα νοίκια αυξάνονται, για να κερδίζουν τα αφεντικά των μεσιτικών εταιρειών ακινήτων και οι πλούσιοι “επενδυτές”.

Η συνθήκη αυτή δεν μπορεί να αφήνει αμέτοχο κανέναν εργαζόμενο, αδιάφορη καμία αναρχική. Τα κέρδη που αναπαράγονται μέσα από την εξαθλίωση της ζωής μας και τις εργατικές δολοφονίες, μέσα από τους νεκρούς στα τρένα και στις θάλασσες συμβάλλουν στην διαιώνιση συνολικά του εποικοδομήματος της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Μέσα από την συμμετοχή στα σωματεία μας, την οργάνωση σε συλλογικότητες και ομάδες, την δέσμευση μας στον αγώνα ενάντια στην εξουσία, το μονοπάτι που άνοιξαν οι αναρχικοί μάρτυρες του Σικάγο, που έστρωσαν οι νεκροί της πρωτομαγιάς του 1936 στην Θεσσαλονίκη, που το περπάτησαν τόσες και τόσοι αγωνιστές και αγωνίστριες, γίνεται δρόμος και λεωφόρος για εκατομμύρια καταπιεσμένες/ους.

ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΙΣΘΩΤΗ ΣΚΛΑΒΙΑ-ΚΑΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΜΕ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ-ΜΑΧΗΤΙΚΗ ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ

---

Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο – Αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη

Κάτω τα χέρια από το Ιράν και τον Λίβανο – Λευτεριά στην Παλαιστίνη – Καμία εμπλοκή στο πλευρό ΗΠΑ – Ισραήλ!

1 Μάη, Πλατεία Κλαυθμώνος 11πμ

Την 1η Μάη απεργούμε και διαδηλώνουμε ενάντια στον πόλεμο, τη φτώχεια και τον ρατσισμό, μαζί με την Παλαιστινιακή Παροικία, τα συνδικάτα, τους φοιτητικούς συλλόγους, κοινότητες μεταναστών, αντιπολεμικές και αντιρατσιστικές κινήσεις και συλλογικότητες.

Πιάνουμε το νήμα της 28ης Μάρτη με τα εκατομμύρια που πλημμύρισαν τους δρόμους στις ΗΠΑ και σε ολόκληρο τον πλανήτη και συνεχίζουμε για να τσακίσουμε Τραμπ – Νετανιάχου και Μητσοτάκη που βρίσκονται «στα στενά».

Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός αντιμετωπίζει μια ήττα στο Ιράν που κλονίζει ολόκληρο το σύστημα και γελοιοποιεί καθημερινά τον Τραμπ. Ο κόσμος που βγαίνει στους δρόμους στην Τεχεράνη έχει τη δύναμη να κάνει κουμάντο στη χώρα του κι όχι οι ιμπεριαλιστές με τις επεμβάσεις τους.

Ο Νετανιάχου σύρθηκε σε μια εκεχειρία με την φιλοαμερικανική κυβέρνηση στον Λίβανο ενώ η Χεζμπολάχ μάχεται και ο κόσμος επιστρέφει αποφασιστικά στο Νότο, παρά τις θηριωδίες των σιωνιστών που ξεσπάνε δολοφονώντας αμάχους όπως η δημοσιογράφος Αμάλ Χαλίλ. Στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη, η Παλαιστινιακή Αντίσταση δεν συνθηκολογεί, όσο κι αν η κατοχή σφίγγει την «κίτρινη γραμμή» και κλιμακώνει τις επιθέσεις των εποίκων. Στη Συρία συνεχίζονται οι διαμαρτυρίες ενάντια στην κυβέρνηση του Αλ Σάραα και στην ισραηλινή κατοχή στο Γκολάν.

Στις ΗΠΑ, οι κινητοποιήσεις που θυμίζουν το αντιπολεμικό κίνημα του Βιετνάμ συνεχίζονται με επόμενο σταθμό την Πρωτομαγιά. Στην Ιταλία, η πίεση του κινήματος ενάντια στον πόλεμο και τον φασισμό αναγκάζει την Μελόνι να έρχεται σε κόντρα με τον Τραμπ και να παγώνει αμυντική συμφωνία με το Ισραήλ. Ενώ το συνεχιζόμενο κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ απειλεί με κρίση πείνας πάνω από 45 εκατομμύρια ανθρώπους στον Παγκόσμιο Νότο, προσθέτοντας στην κρίση των από πάνω τον φόβο εξεγέρσεων των φτωχών, από την Αίγυπτο μέχρι την Ινδονησία, την Σρι Λάνκα και το Μπαγκλαντές.

Ο Μητσοτάκης, ο πιο πιστός συνεργάτης των Τραμπ – Νετανιάχου, προσπαθεί να ισορροπήσει την διαφαινόμενη ήττα διεκδικώντας μεγαλύτερο ρόλο στην περιοχή σε συμμαχία με τον Μακρόν και σε ανταγωνισμό με την Τουρκία. Την ίδια ώρα, παραπαίει κάτω από το βάρος των σκανδάλων και τη δύναμη των αγώνων που μπορούν να νικάνε, όπως έδειξαν οι εργαζόμενοι στους Δήμους με την τελευταία μεγαλειώδη απεργιακή τους συγκέντρωση.

Κλιμακώνουμε με απεργίες, καταλήψεις και διαδηλώσεις για να ανατρέψουμε την κυβέρνηση που δολοφονεί από τα Τέμπη και την Πύλο μέχρι τη Γάζα και το Ιράν! Δυναμώνουμε το αντιπολεμικό κίνημα για να ηττηθούν παντού ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός και το σιωνιστικό του μαντρόσκυλο. Για μια Ελεύθερη Παλαιστίνη από τον Ιορδάνη μέχρι τη Μεσόγειο. Απαιτούμε το σταμάτημα κάθε στρατιωτικής, οικονομικής και πολιτικής εμπλοκής στον πόλεμο Τραμπ – Νετανιάχου. Θέλουμε δουλειές και όχι βόμβες, αυξήσεις και όχι εξοπλισμούς. Να γυρίσουν πίσω οι φρεγάτες, να κλείσουν οι βάσεις και να ανοίξουν τα σύνορα για τους πρόσφυγες.

Στηρίζουμε την νέα αποστολή του Global Sumud Flotilla και του March to Gaza Greece για να σπάσει ο παράνομος αποκλεισμός της Γάζας, να σταματήσει η γενοκτονία και η συνενοχή των κυβερνήσεων.

Όλες, όλοι, όλα μαζί θα νικήσουμε!

---

Αντιεξουσιαστική Συνέλευση Παντείου

ΟΛΕΣ/ΟΛΑ/ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΣΤΗΝ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 1η ΜΑΐΟΥ

Την Παρασκευή 1 Μαΐου, φέτος όπως και κάθε χρόνο, έχει καλεστεί γενική απεργία στο κέντρο της Αθήνας, όπου σωματεία και το σύνολο της κοινωνικής βάσης καλείται να απεργήσει και να κατέβει στους δρόμους .

Η ημέρα αυτή έχει καθιερωθεί ως ημέρα διεθνούς απεργίας λόγω της αιματηρής εξέγερσης που έλαβε χώρα στις ΗΠΑ με επίκεντρο το Σικάγο την 1η Μαΐου του 1886, όπου εργατικά συνδικάτα, σοσιαλιστικές, κομμουνιστικές και αναρχικές οργανώσεις κάλεσαν τους εργάτες να απεργήσουν και να λάβουν μέρος στις κινητοποιήσεις απαιτώντας βελτίωση των συνθηκών εργασίας, καθιέρωση της 8ωρης εργάσιμης μέρας και στην περίπτωση της συνέλευσης των αναρχικών του Πίτσμπεργκ ολική εξέγερση. Όπως αναφέρει και ένα απόσπασμα από ένα μανιφέστο της συγκεκριμένης συνέλευσης που συντάχθηκε το 1883, ” … Συνεπώς οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να ελπίζουν στης βοήθεια κανενός καπιταλιστικου κόμματος στον αγώνα που διεξάγουν κατά του συστήματος. Πρέπει να πετύχουν την απελευθέρωσή τους στηριζόμενοι στις δικές τους δυνάμεις. Όπως παλιότερα η προνομιούχος τάξη δεν παρέδιδε την τυραννική εξουσία της, έτσι δεν μπορούμε και να περιμένουμε ότι οι καπιταλιστές της εποχής μας θα παραδώσουν την εξουσία τους, αν δεν αναγκασθούν να το κάνουν…”. Εν τελει, πάνω από 80.000 εργάτες στο Σικάγο (και περίπου 400.000 σε όλη την Αμερική) συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις. Η απεργία συνεχίστηκε τις επόμενες ημέρες, οδηγώντας στην αιματηρή καταστολή των μπάτσων και την δολοφονία τουλάχιστον 4 εργατών από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς κράτους και κεφαλαίου.

Οι συνθήκες αυτές και τα λόγια μιας συλλογικότητας σχεδόν 150 χρόνια πριν παραμένουν επίκαιρα στον καπιταλιστικό κόσμο του σήμερα. Καθημερινά βιώνουμε σε όλες τις πτυχές της ζωής μας τη βία του κράτους και του κεφαλαίου. Είναι γεγονός, ότι η συνεχόμενη και μεθοδευμένη αυτή βία δολοφονεί και τραυματίζει καθημερινά εργάτες στους χώρους εργασίας τους, όπως και βλέπουμε με τα πρόσφατα εργατικά ατυχήματα (απο την έκρηξη στο εργοστάσιο της Βιολάντα , μέχρι τις δολοφονίες και τους τραυματισμούς στα εργοτάξια) τα οποία πληθαίνουν συνεχώς, καθώς και με την επιβολή της 13ωρης εργασίας , η οποία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με αυτά . Φυσικά, η επίθεση αυτή των καταπιεστών μας δεν περιορίζεται μόνο εκεί, αλλά επεκτείνεται στα ράφια των σούπερ μάρκετ με την προκλητική και θρασύτατη κοστολόγηση των βασικών ειδών που είναι αναγκαία για την επιβίωση μας, χωρίς να ανοίγει κάμια μύτη αφεντικού για την εν γένη εκμετάλλευση και διαχειρίση αγαθών, τα οποία δεν θα επρεπε καν να έχουν χρηματικό αντίτιμο, αλλά να είναι προσβάσιμα σε όλους.

Οι απεργίες ως μέσο αγώνα, αποτελούν ένα ιδιαίτερα σημαντικό εργαλείο για τα ευάλωτα κοινωνικά στρώματα, εφόσον χρησιμοποιηθούν σωστά. Η εργαλειοποίησή τους έχοντας ως στοχοθεσία να ζητήσουμε καλύτερους όρους διαβίωσης από την κυβέρνηση και τους κρατικούς φορείς, αποτελεί μία προσωρινή λύση σε ένα ιδιαίτερα πολυδιάστατο πρόβλημα. Οι διεκδικητικοί αγώνες ευρύτερα αποτελούν απλά μια συνθήκη όπου εγκλωβισμένοι σε ένα κλουβί, ζητάμε να βελτιωθούν οι όροι της κράτησής μας, αλλά όχι η διακοπή του εγκλεισμού μας. Παρά ταύτα θα ήταν αφελές να μην αναγνωρίσουμε την ιστορική σημασία που κατέχουν οι απεργίες, καθώς και την αξία που έχουν, και ιδιαιτέρως οι απεργίες διάρκειας, ως ένα μέσο του πολύμορφου αγώνα μας. Οι αγώνες μας αυτοί οφείλουν να είναι αδιαμεσολάβητοι, συλλογικοί και μαχητικοί. Δεν ζητάμε το δίκιο των αιτημάτων μας και άλλες καλύτερες συνθήκες φυλάκισης, αλλά την πλήρη κατάλυση αυτού του συστήματος που μας καταπιέζει, μας σκοτώνει και μας υποτιμά καθημερινά, με όποιο μέσο διαθέτουμε. Ακόμη, οι εκφοβιστικές και τραμπούκικες πρακτικές αφεντικών όπου απειλούν εργαζόμενους που επιλέγουν να απεργήσουν με απόλυση και άλλες μορφές “τιμωρίας” εντός του χώρου εργασίας τους, δεν θα μας πτοήσουν, αλλά θα μας βρουν απέναντί τους σε κάθε τους βήμα προτάσσοντας την αλληλεγγύη μας και την συλλογική μας αντίσταση σε κάθε αφεντικό.

ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΣΦΑΙΡΕΣ ΣΤΟ ΨΑΧΝΟ

ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΟΝ ΖΟΥΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΕΔΩ

ΟΛΑ/ ΟΛΕΣ/ ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 01/05 ΣΤΙΣ 11:00 ΣΤΑ ΧΑΥΤΕΙΑ

ΟΙ ΕΡΓΑΤΟΩΡΕΣ ΜΕ ΑΙΜΑ ΕΙΝΑΙ ΒΑΜΜΕΝΕΣ, ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΜΜΕΝΕΣ

Αντιεξουσιαστική Συνέλευση Παντείου

Επικοινωνία: antiejousynelpanteioy@espiv.net

---

ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΣΤΕΚΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗΣ

Η εργατική πρωτομαγιά αποτελεί ένα ιστορικό ορόσημο της ταξικής και επαναστατικής πάλης. Μια ημέρα μνήμης και αγώνα στον αδιάκοπο ταξικό πόλεμο που μαίνεται. Ενός πολέμου με φανερές και αθέατες όψεις, που έχει αφήσει πίσω του εκατόμβες νεκρών για να κατακτηθούν όσα σήμερα ξηλώνονται, ενός πολέμου που διεξάγεται καθημερινά στους χώρους δουλειάς και τα πανεπιστήμια, στα ράφια της ακρίβειας και στους δρόμους των κοινωνικών αντιστάσεων.

Η εξέγερση των εργατών στο Σικάγο είναι μια κορυφαία στιγμή αυτού του διαρκούς ταξικού πολέμου. 140 χρόνια μετά τα γεγονότα της Χέιμαρκετ, η πρωτομαγιά είναι μια παγκόσμια ημέρα μνήμης για τους νεκρούς του χθες και μια ημέρα αγώνα και ανακήρυξης των επαναστατικών προταγμάτων για την απελευθέρωση της εργασίας από τις αλυσίδες της εκμετάλλευσης, που παραμένουν αδικαίωτα σήμερα.

Η πρωτομαγιά δεν είναι κομματικό πανηγύρι, ούτε μια φιέστα του εργοδοτικού συνδικαλισμού. Δεν είναι μια αφορμή για πορείες-περίπατους στην ανοιξιάτικη πόλη. Είναι ημέρα μάχης. Μια μέρα που οι καταπιεσμένες/οι αυτού του κόσμου δεν γιορτάζουν. Θυμούνται το χθες, αγωνίζονται για το αύριο. Οι ημέρες-σύμβολα αγώνων δεν πρέπει να αφήνονται έρμαια να καταβροχθιστούν από την ιστορική λήθη. Είναι τα διαρκή μας ραντεβού με την ιστορία. Ένα σημείο σύνδεσης του τότε με το τώρα.

Στο σήμερα, αυτό το «τώρα» γίνεται όλο και πιο ασφυκτικό. Κατακτήσεις που αποτέλεσαν καρπό σκληρών και αιματηρών αγώνων αποδομούνται. Το 8ωρο μετατρέπεται σε ένα κενό γράμμα, καθώς η εντατικοποίηση, οι απλήρωτες υπερωρίες και η διαρκής διαθεσιμότητα επιβάλλονται ως κανονικότητα. Η εργασία «ευελικτοποιείται»: ελαστικά ωράρια, εργολαβίες, πλατφόρμες, «μπλοκάκια» και επισφαλείς σχέσεις, πειθαρχικά, διώξεις απεργών. Οι συλλογικές συμβάσεις υπονομεύονται, τα συνδικαλιστικά δικαιώματα περιορίζονται, η απεργία στοχοποιείται και ποινικοποιείται.

Συγχρόνως, η ακρίβεια λεηλατεί καθημερινά τον κοινωνικό βίο, μετατρέποντας βασικές ανάγκες σε προνόμιο. Η στέγαση, η τροφή, η ενέργεια γίνονται πεδία περαιτέρω κερδοφορίας εις βάρος της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας που παράγει συλλογικά όλο τον πλούτο που μια χούφτα παράσιτων καρπώνεται υπό την προστασία των ένστολων κουμπουροφόρων υπηρετών της. Ο μισθός δεν φτάνει, ο χρόνος δεν ανήκει σε εμάς, η ζωή συμπιέζεται ανάμεσα σε δουλειά, σπουδές, ανασφάλεια, επιβίωση και παραλυτική εκτόνωση για αποσυμπίεση με ένα κινητό στο χέρι.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το πανεπιστήμιο δεν μένει ανεπηρέαστο. Προπτυχιακά και μεταπτυχιακά προγράμματα επί πληρωμή, φοιτητές-λάστιχο που εργάζονται παράλληλα με τις σπουδές, επιχειρηματικοποίηση, προγράμματα σπουδών-βίβλοι προπαγάνδας που βαφτίζουν την καθημερινή εκμετάλλευση ως «ευκαιρία» και «κοινωνική κινητικότητα». Και πάνω από τα κεφάλια των φοιτητών-μονομάχων που δεν έχουν την οικονομική άνεση και τις «πλάτες» για να σπουδάσουν εκ του ασφαλούς και χωρίς μόχθο στα νέα ιδιωτικά πανεπιστήμια-τσίρκο που εγκαινιάζονται, επικρέμεται ως δαμόκλειος σπάθης η απειλή των διαγραφών.

Ανάμεσα στα κεκτημένα που κερδήθηκαν με αιματηρούς αγώνες και σήμερα ξηλώνεται, είναι και το πανεπιστημιακό άσυλο: μια ιστορική κατάκτηση των κοινωνικών και φοιτητικών αγώνων, η οποία αντικαθίσταται από την αστυνόμευση και την καταστολή εντός των σχολών. Οι φοιτητές/ριες καλούνται να λειτουργήσουν ως «επενδυτές» του εαυτού τους, να ανταγωνιστούν μεταξύ τους, να εσωτερικεύσουν την αβεβαιότητα ως φυσική συνθήκη και αν αρνηθούν το μέλλον που τους επιφυλάσσουν οι ισχυροί αυτού του κόσμου, κάθε συλλογική αντίσταση αντιμετωπίζεται ως απειλή που πρέπει να κατασταλεί. Ποντάρουν στον φόβο, ποντάρουν στον ατομικισμό. Αλλά στο χέρι μας είναι, ο φόβος να αλλάξει στρατόπεδο.

Όλα τα παραπάνω, δεν είναι αποσπασματικές επιθέσεις, αλλά μια συνολική και βίαιη κοινωνική και ταξική αναδιάρθρωση που διαπερνά κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής. Από τους χώρους δουλειάς μέχρι τα πανεπιστήμια, από τις γειτονιές μέχρι τους δρόμους, επιχειρείται η εμπέδωση ότι το κράτος και ο καπιταλισμός είναι παντοδύναμοι, ότι οι αγώνες είναι πλέον μάταιοι. Γι’ αυτό και προσπαθούν διακαώς να τους εκδικηθούν όπως και κάθε νίκη, κάθε κατάκτηση, κάθε σύμβολο αυτών των αγώνων που χάραξαν μια για πάντα την λαϊκή ψυχή αυτού του τόπου. Δεν θα τους περάσει!

Να ξανακάνουμε τις σχολές κάστρα αγώνα, ζύμωσης επαναστατικών ιδεών και έμπρακτης συλλογικής αντίστασης. Να συλλογικοποιηθούμε, να οργανωθούμε και να παλέψουμε για να πάρουμε πίσω ό,τι μας κλέβουν, για να πετύχουμε νέες, ιστορικές νίκες. Να βρεθούμε στους δρόμους μαζί με τους εργαζόμενους, τους ανέργους, τα φτωχά λαϊκά στρώματα, όλους και όλες που βρίσκονται στην πλευρά των εκμεταλλευόμενων.

Η Πρωτομαγιά είναι ημέρα αγώνα. Κι ο αγώνας αυτός είναι διαρκής, καθημερινός, αδιάκοπος, ως την τελική νίκη, ως την Κοινωνική Επανάσταση, ως την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό

Καλούμε τους φοιτητές και τις φοιτήτριες να συμμετάσχουν στις κινητοποιήσεις της εργατικής πρωτομαγιάς μέσα από τα μπλοκ της Φεντεραλιστικής Ένωσης Αναρχικών

Προσυγκέντρωση: 11.00 Χαυτεία

ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΣΤΕΚΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗΣ

ΙΣΤΟΤΟΠΟΣ: https://steki-fls.espivblogs.net/

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ: anarxikes.oi-fls@espiv.net & fαcebook-instagram

---

Ταξική Αντεπίθεση (ομάδα αναρχικών & κομμουνιστ(ρι)ων)

ΟΛΕΣ- ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ 1ΗΣ ΜΑΗ | ΣΙΚΑΓΟ-ΣΑΛΟΝΙΚΗ-ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗ, Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΜΕ ΠΑΛΗ ΤΑΞΙΚΗ!

ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ 1ΗΣ ΜΑΗ

Παρασκευή 1.5 / 11.00 ΧΑΥΤΕΙΑ

ΣΙΚΑΓΟ -ΣΑΛΟΝΙΚΗ -ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗ, Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΜΕ ΠΑΛΗ ΤΑΞΙΚΗ!

ΒΙΟΛΑΝΤΑ- ΤΕΜΠΗ- ΧΙΟΣ- ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ, ΔΕΝ ΥΠΆΡΧΕΙ ΕΙΡΗΝΗ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

---

ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Η Εργατική Πρωτομαγιά να γίνει σταθμός σύγκρουσης και αγώνα. Δεν είμαστε αναλώσιμοι, δεν θα γίνουμε κρέας στα κανόνια τους.

Η Εργατική Πρωτομαγιά να γίνει σταθμός σύγκρουσης και αγώνα

Δεν είμαστε αναλώσιμοι, δεν θα γίνουμε κρέας στα κανόνια τους.

Η Πρωτομαγιά δεν είναι αργία, είναι απεργία! Φέτος συμπληρώνονται 140 χρόνια από την Πρωτομαγιά του Σικάγο, όπου οι εργάτες και οι εργάτριες διεκδίκησαν και κέρδισαν με απεργίες και αγώνες 8 ώρες δουλειά, 8 ώρες ανάπαυση, 8 ώρες ύπνο.

Η 1η Μάη 2026, είναι συνδεδεμένη με τα αιτήματα του Σικάγο, καθώς η εργατική τάξη και οι λαοί βρίσκονται αντιμέτωποι με έναν ακήρυχτο πόλεμο, με την απογείωση εκμετάλλευσης, της σκλαβιάς του 13ωρου, της φτώχειας, της ακρίβειας, της ελαστικής εργασίας.

Όταν η «ανάπτυξή» τους σημαίνει κέρδη για το κεφάλαιο και φτώχεια για την εργατική τάξη, και η «σταθερότητά» τους μεταφράζεται ως εργασιακή ζούγκλα, ιδιωτικοποιήσεις και εγκλήματα όπως στα Τέμπη και στην Βιολάντα, ο δρόμος του Μάη 1886 φαίνεται μονόδρομος.

Το κεφάλαιο επιχειρεί να απαντήσει στην κρίση του μέσα από τους εξοπλισμούς, τους ανταγωνισμούς και τους πολέμους των ΗΠΑ, Ισραήλ, ΝΑΤΟ και ΕΕ που εξοντώνουν λαούς, με την κυβέρνηση της ΝΔ να μετατρέπει τη χώρα σε πολεμικό ορμητήριο, φορτώνοντας τον λαό με εξοπλιστικά βάρη. Η κυβέρνηση με την στήριξη της θεσμικής αντιπολίτευση, προχωρά σε ακόμα περισσότερες παραγγελίες όπλων, συμμετέχει στον πόλεμο στο Ιράν, ενισχύει τη σφαγή του Παλαιστινιακού λαού και όλες τις ιμπεριαλιστικές αμερικανικές επιδιώξεις στο πλευρό του Ισραήλ. Παράλληλα συγκαλύπτει το σκάνδαλο των παράνομων επιδοτήσεων του ΟΠΕΚΕΠΕ και αποδέχεται τα ρουσφέτια και τις μαζικές υποκλοπές. Την ίδια στιγμή, στερεί κοινωνικές παροχές από τους εργαζόμενους, ενισχύοντας τα συμφέροντα των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων. Οι εργαζόμενοι βιώνουν καθημερινά τους λογαριασμούς που μένουν απλήρωτοι, τα ενοίκια που εκτοξεύονται και οι μισθούς που δεν φτάνουν ούτε για τα βασικά. Η ΕΕ κατευθύνει εκατοντάδες δισεκατομμύρια έως το 2030 για επανεξοπλισμό, ενώ και η κυβέρνηση δαπανά τεράστια ποσά κάθε χρόνο. Οι πολιτικές αυτές δεν είναι προσωρινές, αλλά μια μόνιμη επίθεση στα δικαιώματα της εργατικής τάξης.

Όμως, οι εργατικοί αγώνες αποτελούν ζωντανή απόδειξη της δύναμης, της συλλογικής δράσης και της οργάνωσης από τα κάτω! Από τις κατακτήσεις του 8ώρου και της κοινωνικής ασφάλισης, από την πρώτη Πρωτομαγιάτικη Απεργία στην Ελλάδα το 1892, τον αγώνα των καπνεργατών το 1936, τους 200 της Καισαριανής το 1944, μέχρι τον αγώνα των λαών της Παλαιστίνης και του Ιράν απέναντι στην καταπίεση, μαζί με τα κινήματα αλληλεγγύης και τις διεκδικήσεις των εργαζομένων διεθνώς που συγκρούονται με τον κόσμο της εκμετάλλευσης και πολέμου, κάθε κατάκτηση είναι αποτέλεσμα μαζικών και συγκρουσιακών αγώνων.

Κοινό χαρακτηριστικό τους η αλληλεγγύη και η αποφασιστικότητα των εργαζομένων να υπερασπιστούν τις ανάγκες και τη ζωή τους απέναντι στην εκμετάλλευση. Αυτοί οι αγώνες δείχνουν ότι, όταν οι εργαζόμενοι οργανώνονται και διεκδικούν συλλογικά, μπορούν να επιβάλλουν τις ανάγκες και τα δικαιώματά τους.

Σήμερα, η εργατική τάξη με τους αγώνες της μπορεί να απαντήσει στην επίθεση της κυβέρνησης και του κεφαλαίου. Να οργανώσει την αντίσταση απέναντι στον πόλεμο και να μπορέσουμε να αναπνεύσουμε.

Η δυσωδία που αναδίδει η υπόθεση Παναγόπουλου επιβεβαιώνει ότι ο υποταγμένος γραφειοκρατικός συνδικαλισμός καμία σχέση δεν έχει με τις εργατικές ανάγκες. Ο δρόμος είναι η κλιμάκωση και ο συντονισμός των αγώνων στην βάση των εργαζόμενων, με μαχητικές μορφές πάλης και απεργίες για να νικήσει ο κόσμος της δουλειάς.

Καμία κυβερνητική εναλλαγή στο πλαίσιο της ίδιας πολιτικής δεν μπορεί να δώσει λύση. Οι πολιτικές που υπηρετούν την ΕΕ, το ΝΑΤΟ και το κεφάλαιο, είτε με «νεοφιλελεύθερο» είτε με «προοδευτικό» πρόσημο, οδηγούν στην κατεύθυνση της λιτότητας, του πολέμου και της εκμετάλλευσης.

Δεν αποδεχόμαστε τη φτώχεια ως «κανονικότητα», τον πόλεμο ως «αναγκαιότητα», τη ζωή-λάστιχο ως «μοντέρνα εργασία». Παλεύουμε για να επιβάλουμε τις ανάγκες και τα δικαιώματά μας απέναντι στα κέρδη τους. Για να ανατραπεί η κυβέρνηση της φτώχειας και του πολέμου, για να ηττηθεί η πολιτική κεφαλαίου-ΕΕ-ΝΑΤΟ. Για «Ψωμί – Ειρήνη – Ελευθερία-Δημόσια Κοινωνικά Αγαθά».

Παλεύουμε για τη ζωή που μας αξίζει:

• Καμία εμπλοκή – καμία συνενοχή στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο κατά του Ιράν, του Λιβάνου, της Παλαιστίνης και των λαών της περιοχής. Ακύρωση των εξοπλιστικών προγραμμάτων για την «πολεμική οικονομία», διώξιμο των βάσεων. Λευτεριά στην Παλαιστίνη και διακοπή των οικονομικών πολιτικών και άλλων σχέσεων με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ.
• Πραγματικές αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις. Κατώτατος μισθός και σύνταξη 1.200 ευρώ καθαρά. Επιστροφή 13ου και 14ου μισθού και σύνταξης. Γνήσιες ελεύθερες ΣΣΕ. Μέτρα ενάντια στην ακρίβεια, την ενεργειακή και διατροφική φτώχεια, την έλλειψη στέγης. Μόνιμη και σταθερή δουλειά. Δραστική μείωση του εργάσιμου χρόνου -6ωρο 5νθήμερο 30ωρο.
• Απέναντι στις ιδιωτικοποιήσεις που δολοφονούν, παλεύουμε για κρατικοποιήσεις των επιχειρήσεων, χωρίς αποζημίωση για τα αφεντικά, με εργατικό έλεγχο.
• Αποκλειστικά στο Δημόσιο συγκοινωνίες, ρεύμα, νερό, Παιδεία, Υγεία, ασφάλιση και όλα τα κοινωνικά αγαθά. Λεφτά για τις κοινωνικές ανάγκες, όχι για το «χρέος», το σύμφωνο σταθερότητας της Ε.Ε. και τους πολεμικούς εξοπλισμούς.
• Να μην συγκαλυφθεί το έγκλημα στα Τέμπη. Να τιμωρηθούν οι ένοχοι και όσοι συνέργησαν στη συγκάλυψη.
• Κάτω οι αντεργατικοί νόμοι και η καταστολή. Κάτω τα χέρια από την απεργία. Κατάργηση των νόμων της αξιολόγησης. Τέρμα στις διώξεις και τις απολύσεις. Ελεύθερη συνδικαλιστική δράση. Κατάργηση του ν. Χατζηδάκη, Γεωργιάδη.
• Δικαιοσύνη για το έγκλημα στην Πύλο και στην Χίο. Ανοιχτά σύνορα. Άσυλο, στέγη, δικαιώματα και δουλειά για πρόσφυγες και μετανάστες.
• Μέτρα ασφαλείας στους χώρους δουλειάς, που έχουν γίνει κάτεργα εκμετάλλευσης. Να μπει τέλος στα εργοδοτικά εγκλήματα-εργατικά “ατυχήματα”.
• Έξοδος από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ που αποτελούν πυλώνες πολέμου, εκμετάλλευσης και αντιλαϊκών πολιτικών.

Η απάντηση βρίσκεται στον δρόμο του ανατρεπτικού και αντικαπιταλιστικού αγώνα.

Σήμερα, στο δρόμο του Σικάγο, περισσότερο από ποτέ, είναι αναγκαίο ένα μαχητικό εργατικό κίνημα που δεν θα υποτάσσεται στις λογικές του «ρεαλισμού» της εθνικής συμμαχίας και της ταξικής συνεργασίας. Ένα κίνημα που θα βάζει στο στόχαστρο την καρδιά του προβλήματος, δηλαδή το ίδιο το σύστημα της εκμετάλλευσης. Ένα κίνημα ταξικό και διεθνιστικό που θα παλεύει για την ειρήνη των λαών, ενάντια στον ρατσισμό και την φασιστική απειλή, για την ήττα της πολεμικής εκστρατείας του κεφαλαίου. Για να ανοίξει ο δρόμος για τις επαναστατικές αλλαγές και την εργατική εξουσία, για την κοινωνική απελευθέρωση και την εργατική χειραφέτηση.

Όλοι κι όλες στις πρωτομαγιάτικες απεργιακές συγκεντρώσεις

Αθήνα | 10.30 | Προπύλαια

Θεσσαλονίκη | 11.00 | Καμάρα

---

Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα ☭

Ζήτω η Κόκκινη Πρωτομαγιά – 2026

Κάτω ο Πόλεμος, Ψωμί, Δουλειά!

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ, ΤΟ ΨΩΜΙ, ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ!

Αυτή η Πρωτομαγιά δεν μοιάζει με καμία άλλη των τελευταίων ετών. Η ανθρωπότητα βρίσκεται πιο κοντά παρά ποτέ στο χείλος της αβύσσου ενός Τρίτου Παγκόσμιου Πολέμου και ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος. Η ιμπεριαλιστική πολεμική πυρκαγιά εξαπλώνεται ταχύτατα σε ολόκληρο τον πλανήτη. Οι βασικοί πυροδότες είναι ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός των ΗΠΑ υπό τον Νέρωνα Τραμπ, σε στενή συνεργασία με τον γενοκτονικό Σιωνισμό με επικεφαλής τον Νετανιάχου, έναν καταδικασμένο για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Την κατολίσθηση όμως στην καταστροφή, μπορεί και πρέπει να σταματήσει η επαναστατική αντίσταση των λαών, ανοίγοντας νέους δρόμους στην παγκόσμια σοσιαλιστική επανάσταση.

Στο νέο αμερικανοϊσραηλινό πόλεμο ενάντια στο Ιράν, κινητοποιώντας την μεγαλύτερη πολεμική μηχανή του κόσμου, και με άμεση συμμετοχή και συνενοχή της κυβέρνησης Μητσοτάκη-Δένδια, οι εγκληματίες πολέμου σπάσανε τα μούτρα τους! Το Ιράν, με την συνδρομή και του Άξονα της Αντίστασης σε Λίβανο, Παλαιστίνη, Υεμένη, Ιράκ, πέτυχε μια τακτική αλλά περίτρανη νίκη. Οι δυνάμεις που γέννησε η Ιρανική Επανάσταση του 1979 κι η Παλαιστινιακή Αντίσταση απέδειξαν ότι ο τάχα παντοδύναμος ιμπεριαλισμός μπορεί και πρέπει να νικηθεί!

Μπορούμε κι εμείς να νικήσουμε τα διεφθαρμένα και δουλικά τσιράκια του που κυβερνούν στην χώρα μας και να πάρουμε τις τύχες μας, την ζωή μας, την εξουσία στα χέρια μας, στα χέρια της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων!

Κανένας εφησυχασμός μπροστά στην κατολίσθηση στην βαρβαρότητα! Καμία “ουδετερότητα” ή “ίσες αποστάσεις” ανάμεσα στους μαζικούς φονιάδες των λαών και την Αντίσταση των λαών! Παλεύουμε ρητά για την ήττα του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ όπου γης!

Έχει συντελεστεί ένα ΠΟΙΟΤΙΚΟ ΑΛΜΑ στην παγκόσμια κατάσταση. Έστω κι αν υπάρξει μια προσωρινή εκεχειρία, ήδη ο νέος πόλεμος στον Κόλπο έχει καταφέρει βαρύ πλήγμα στην παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία, νέο τσουνάμι πληθωρισμού, ύφεσης, κρίσης του χρέους, πυροδοτώντας παντού την ταξική πάλη.

Η καπιταλιστική Ευρώπη στην προχωρημένη ιστορική της παρακμή, με την επιδεινούμενη οικονομική κρίση και τον εσωτερικό κατακερματισμό σε ανταγωνιστικά εθνικά καπιταλιστικά συμφέροντα, είναι αποδέκτης των πιο βίαιων εκρήξεων. Το πρόγραμμα Re-arm Europe, η στρατιωτικοποίηση της Ευρωπαϊκής οικονομίας όπου οι μισθοί των εργαζόμενων, οι δουλειές, το βιοτικό επίπεδο και η κοινωνική πρόνοια είναι ήδη συντρίμμια, είναι ένα πρόγραμμα ταξικού πολέμου.

Στην Ελλάδα, η χρεοκοπημένη κυβέρνηση της ΝΔ βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στο βούρκο των σκανδάλων, του ΟΠΕΚΕΠΕ και των υποκλοπών, εξακολουθεί να συγκαλύπτει τις τραγικές αιτίες και τους υπαίτιους του κρατικού εγκλήματος των Τεμπών, ενώ την ίδια στιγμή ωθεί την κοινωνία στη φτωχοποίηση και την εξαθλίωση.

Η φετινή Πρωτομαγιά σημαδεύεται από τις φωτογραφίες των 200 εκτελεσμένων κομμουνιστών της Καισαριανής που συγκλόνισαν το πανελλήνιο, προκαλώντας το μένος των φασιστικών σκουπιδιών. Οι αγωνιστές βαδίζουν προς το θάνατο ατρόμητοι, στέκονται μπροστά στο ναζιστικό εκτελεστικό απόσπασμα στον τοίχο της Καισαριανής παλικαρίσια, κάποιοι σηκώνουν την γροθιά ψηλά. Η εικόνες ζωντανεύουν τις μαρτυρίες ότι πριν την εκτέλεση ψάλανε (η πλειοψηφία) τον εθνικό ύμνο, ενώ μια μειοψηφία (οι τροτσκιστές) τον ύμνο της Διεθνούς.

Σήμερα, ξανά στο χείλος της αβύσσου, η εργατική τάξη και οι λαοί πρέπει και μπορούν να δώσουν επαναστατική απάντηση στα ιμπεριαλιστικά – καπιταλιστικά σχέδια τού ξοφλημένου και πιο αγριανθρωπικού από ποτέ, καπιταλιστικού συστήματος. Μαζί με την ίδια την αμερικανική εργατική τάξη και το λαό που οργανώνει μεγάλες διαδηλώσεις κατά του Τραμπ, τους φοιτητές που διαδηλώνουν υπέρ της Παλαιστίνης και υφίστανται διωγμούς, με την εργατική τάξη της Ευρώπης και τους λαούς της Δυτικής Ασίας, της Λατινικής Αμερικής και της Αφρικής, στο πλευρό του μαχόμενου λαού της Παλαιστίνης, να φράξουμε το δρόμο στους γενοκτόνους, πετυχαίνοντας μιαν πρώτη νίκη στη δική μας χώρα με την ανατροπή της κυβέρνησης Μητσοτάκη και τη νίκη της εργατικής εξουσίας.

►ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ!

►ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ NATO! ΔΙΑΛΥΣΤΕ ΤΟ NATO ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΒΑΣΕΙΣ!

►ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΙΡΑΝ, ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ, ΤΟΝ ΛΙΒΑΝΟ, ΤΗΝ ΥΕΜΕΝΗ, ΤΗ ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ, ΤΗΝ ΚΟΥΒΑ, ΤΟ ΣΑΧΕΛ!

►ΚΑΤΩ Ο ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΣΙΩΝΙΣΜΟΣ! ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ!

►ΧΤΙΣΤΕ ΤΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΌ ΚΟΜΜΑ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΔΙΕΘΝΗ!

Συγκέντρωση 1η Μαϊου 11:00 Προπύλαια

---

Εργατική Λέσχη Νέας Σμύρνης

1η ΜΑΗ: Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Η Πρωτομαγιά παραμένει μια σταθερή υπενθύμιση ότι κάθε δικαίωμα που σήμερα θεωρούμε αυτονόητο κατακτήθηκε μέσα από σκληρούς αγώνες. Από τους εργάτες του Σικάγο το 1886 μέχρι τις σύγχρονες μάχες σε χώρους δουλειάς, ο άξονας παραμένει ίδιος: οι εργαζόμενοι οργανώνονται συλλογικά για να υπερασπιστούν τη ζωή και την αξιοπρέπειά τους.

Σήμερα, σε συνθήκες γενικευμένης ακρίβειας και διαρκούς υποτίμησης της εργασίας, η κυβέρνηση παρουσιάζει ως «στήριξη» μια αύξηση στον κατώτατο μισθό που δεν αγγίζει ούτε στο ελάχιστο τις πραγματικές ανάγκες των εργαζομένων. Πρόκειται για μια διαχειριστική κίνηση που καμουφλάρει τη συνεχή μεταφορά πλούτου από την εργασία προς το κεφάλαιο, ενώ ταυτόχρονα αναπαράγεται το αφήγημα ότι «δεν γίνεται» κάτι περισσότερο, λες και η παραγωγική βάση της κοινωνίας δεν είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι που εργάζονται.

Την ίδια στιγμή, η Ελλάδα εμπλέκεται ολοένα και βαθύτερα σε πολεμικά σχέδια που εξυπηρετούν τις στρατηγικές προτεραιότητες των ισχυρών και όχι τις ανάγκες της κοινωνίας. Η στήριξη των σχεδιασμών του Τραμπ από την ελληνική κυβέρνηση και συνολικά των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών μεταφράζεται για εμάς σε νέα βάρη, νέα δισεκατομμύρια για εξοπλισμούς, νέες περικοπές σε δημόσια αγαθά. H εργατική τάξη καλείται ξανά να πληρώσει τα παιχνίδια ισχύος άλλων.

Μέσα σε όλα αυτά, ο θεσμικός συνδικαλισμός της ΓΣΕΕ εδώ και δεκαετίες έχει αποκοπεί πλήρως από τις ανάγκες των εργαζομένων. Αντί να αποτελεί δύναμη σύγκρουσης, είναι ένας μηχανισμός διαμεσολάβησης ανάμεσα σε κυβέρνηση – εργοδοσία – εργαζόμενους, αναπαράγοντας μια λογική «κοινωνικού εταιρισμού» που όχι μόνο δεν ανακόπτει τις αντεργατικές πολιτικές, αλλά συχνά τις νομιμοποιεί. Η εργατική τάξη δεν χρειάζεται θεσμικούς διαχειριστές, χρειάζεται ζωντανά, μαχητικά σωματεία στους χώρους εργασίας.

Για εμάς, η απάντηση είναι ξεκάθαρη: Η δύναμη μας βρίσκεται στη συλλογική οργάνωση και στη συγκρότηση πραγματικών συσχετισμών στους χώρους εργασίας. Χωρίς αυτά, καμία αύξηση δε θα είναι πραγματική, κανένα δικαίωμα δεν είναι ασφαλές, καμία διεκδίκηση δε θα φτάσει μέχρι εκεί που χρειάζεται.

Γι’ αυτό διεκδικούμε:

• Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας που κατοχυρώνουν ενιαίους όρους και αξιοπρεπείς αμοιβές καθώς και προστασία κάθε εργαζόμενου από την εργοδοτική αυθαιρεσία.

• Μισθούς που ανταποκρίνονται στο πραγματικό κόστος ζωής, όχι “διορθώσεις” κατώτατου μισθού που απλώς νομιμοποιούν τη φτώχεια των εργαζομένων.

• Μείωση του χρόνου εργασίας χωρίς μείωση μισθού, ώστε ο παραγόμενος πλούτος από την τεχνολογική πρόοδο να επιστρέφει στους εργαζόμενους και όχι στα κέρδη των επιχειρήσεων.

• Κατάργηση των ευέλικτων, προσωρινών και ειδικού σκοπού εργασιακών σχέσεων που απαξιώνουν την εργασία και παράγουν επισφάλεια σε ολόκληρες γενιές εργαζομένων.

• Ενίσχυση και ουσιαστική χρηματοδότηση των δημόσιων κοινωνικών δομών απέναντι στην πολιτική που στερεί πόρους από αυτές για να τους διοχετεύει σε στρατιωτικούς εξοπλισμούς.

• Σωματεία ανεξάρτητα από εργοδοσία και κρατικούς μηχανισμούς. Σωματεία που ανήκουν στους εργαζόμενους.

Η Πρωτομαγιά δεν είναι τυπική επέτειος. Είναι μια στιγμή συλλογικής υπενθύμισης ότι η ιστορία γράφεται από τα κάτω.

Με οργάνωση και ταξική αλληλεγγύη.

Όλες και όλοι στη συγκέντρωση των πρωτοβάθμιων σωματείων

Προπύλαια, 1η Μάη 2026, 10:30 π.μ

Εργατική Λέσχη Νέας Σμύρνης

Ελ. Βενιζέλου 12 & Αιγαίου, στάση τραμ Αιγαίου

ergatikilesxi.gr

ergatikilesxinsmyrni@gmail.com

---

Πάτρα