H κατειλημμένη κοινότητα των Προσφυγικών είναι ένα έδαφος απελευθερωμένο απ’τα χέρια του κράτους και την μιζέρια της ιδιοκτησίας. Είναι υπόδειγμα συνύπαρξης, αλληλεγγύης και αντίστασης, ενώ ταυτόχρονα αποτελεί και ένα αγκάθι στην καρδιά της μητρόπολης, στέκοντας αγέρωχη πάνω στη Λ.Αλεξάνδρας, ανάμεσα από τη ΓΑΔΑ και το εφετείο Αθηνών. Αυτή την ασυνέχεια, δηλαδή την
ύπαρξη της μεγαλύτερης αυτοοργανωμένης κατειλημμένης κοινότητας στην Ευρώπη στο κέντρο της Αθήνας, απειλεί με κάθε κόστος να αφανίσει η περιφέρεια Αττικής, η κυβέρνηση της ΝΔ, ο δήμος Αθηνών και οι διάφοροι εργολάβοι που ενδιαφέρονται να αναλάβουν την ανάπλαση. Τα Προσφυγικά έχουν δώσει αναρίθμητες μάχες απέναντι σε κράτος, αφεντικά, φασίστες και πατριαρχία. Από την επίθεση στους χρυσαυγίτες εξω απ΄το εφετείο και την μαχητική υπεράσπιση της κοινότητας απέναντι στους μπάτσους με 78 συλλήψεις το 2022, μέχρι τις εκατοντάδες πορείες, συγκρούσεις και συλλήψεις, τις χιλιάδες πολιτικές διαδικασίες, παρεμβάσεις και εκδηλώσεις. Πάντα με βαρύ τίμημα, με αυτοθυσία και αυταπάρνηση, στοιχεία που λείπουν τόσο εξώφθαλμα από την κοινωνία του σήμερα η οποία δομείται πάνω στην απάθεια και την συνενοχή. Επιπλέον, η κοινότητα στεγάζει δεκάδες μετανάστες χωρίς χαρτιά, πολιτικούς εξόριστους και τραυματίες πολέμου, παιδιά, ηλικιωμένους και ευπαθείς ομάδες. Ανθρώπους που χωρίς την ύψιστη μορφή κοινωνικής κατοικίας που είναι η κατάληψη, κινδυνεύουν υλικά και πολιτικά.
Μια κατειλημμένη κοινότητα 16 χρόνων που αριθμεί 400+ κατοίκους απειλείται άμεσα με εκκένωση και γι’αυτόν τον λόγο οι σύντροφοι και μέλη της κοινότητας Αρίστος Χαντζής και Suzon Doppagne έχουν προβεί σε απεργία πείνας μέχρι θανάτου από 05/02 και 01/05 αντίστοιχα. Η απεργία πείνας είναι ένα δύσκολος πολιτικός αγώνας όπου το σώμα μπαίνει ανάχωμα. Αποτελεί διαχρονικό μέσο πάλης των αγωνιζόμενων, όπως διαχρονική είναι και η αναλγησία του κράτους που κάθε φορά φλερτάρει με την κρατική δολοφονία. Για την ιστορία να αναφέρουμε ότι τα μόνα κράτη στην Ευρώπη που δολοφόνησαν απεργούς πείνας είναι το θατσερικό Ηνωμένο Βασίλειο με τους απεργούς πείνας του IRA και το τουρκικό. Αν νιώθει έτοιμος ο Νίκος Χαρδαλιάς να μπει σε μια τόσο επίλεκτη λίστα, φανταζόμαστε ότι έχει αναλογιστεί και τις συνέπειες. Η επικράτηση της συλλογικής ζωής και της αξιοπρέπειας πάνω στον θάνατο, την καταστολή και την κονόμα είναι υψίστης σημασίας .
ΚΑΛΟΥΜΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΝΑ ΣΤΗΡΙΞΕΙ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΣΕ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΜΕ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ ΣΤΙΣ 23/06 ΣΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ ΣΤΙΣ 19:00
ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΤΩΝ ΣΥΝΤΡΟΦΩΝ ΑΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΣΟΥΖΟΝ
ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΦΤΩΧΟΙ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΟΙ
ΤΙΠΟΤΑ ΔΕ ΤΕΛΕΙΩΣΕ, ΟΛΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ
Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ
Ανοιχτή συνέλευση αλληλεγγύης στα Προσφυγικά
Τους τελευταίους μήνες στην κοινότητα κατειλημμένων Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας μαίνεται ένας αγώνας ενάντια σε σχέδια αξιοποίησης από κράτος και κεφάλαιο, του οποίου οι προεκτάσεις ξεπερνούν την απλή υπεράσπιση μίας κατάληψης. Ένα από τα μεγαλύτερα αυτοοργανωμένα εγχειρήματα ανά τον ελλαδικό χώρο οργανώνει τις αντιστάσεις του ,προτάσσοντας τα χαρακτηριστικά της συλλογικής ζωής, της αλληλεγγύης, της κοινοτικής καθημερινότητας και των κοινωνικών αγώνων, παρουσιάζοντας μία ζωή διαφορετική από αυτή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Και όσο τα σχέδια της συνολικής αναδιάρθρωσης της πόλης από επενδυτικά και τουριστικά κεφάλαια φαίνεται να απλώνονται πάνω από τις μητροπόλεις, ο αγώνας για την διατήρηση της ιστορικής μνήμης και την υπεράσπιση μίας άλλης κοινωνικής πραγματικότητας παρουσιάζεται πιο κρίσιμος από ποτέ.
Η κοινότητα κατειλημμένων Προσφυγικών τα τελευταία 16 χρόνια αποτελεί ένα υπαρκτό και ζωντανό παράδειγμα αυτοοργάνωσης, στην καρδιά του κέντρου της Αθήνας. Εντός μίας συνθήκης
συνεχούς υποτίμησης των ζωών μας και ολοένα και αυξανόμενης έντασης της στεγαστικής κρίσης, στην κατάληψη κατοικούν 400 και πλέον άνθρωποι όλων των ηλικιών και κοινωνικών ομάδων. Ταυτόχρονα στο κτήριο οργανώνονται 22 αυτόνομες δομές οι οποίες λειτουργούν με βάση την αυτάρκεια, την αλληλεγγύη και την οριζοντιότητα, δημιουργώντας πεδία συνάντησης των κατοίκων και καλύπτοντας ποικίλες από τις ανάγκες τους. Πρόσφατη, εντός των τελευταίων ημερών, είναι και η επέκταση της δομής φιλοξενίας των συγγενών των καρκινοπαθών που δέχονται θεραπεία/νοσηλεία στο γειτονικό νοσοκομείο Άγιος Σάββας, σε συνεργασία με τα σωματεία του νοσοκομείου. Η συντήρηση και η υπεράσπιση του προηγουμένως εγκαταλειμμένου κτιρίου, εκτός από την εξασφάλιση της πολυποίκιλης λειτουργίας του, δρα ως αρωγός της διατήρησης της ιστορικής μνήμης του καθώς και όσων αγώνων(ταξικοί, κοινωνικοί, αντιφασιστικοί) έχουν εκπορευθεί από εντός του. Με αυτόν τον τρόπο, εκτός από την κάλυψη των αναγκών των κατοίκων, η κατάληψη των προσφυγικών καθίσταται και ένας χώρος συλλογικοποίησης των αντιστάσεων, ανταγωνιστικός προς την κυριαρχία.
Ερχόμενες στο σήμερα, βλέπουμε ότι οι καταλήψεις ως σταθερά εδάφη συνάντησης αγώνων και υποκειμένων βρίσκονται στο στόχαστρο της κρατικής καταστολής. Έτσι και στο παράδειγμα των Προσφυγικών, τον Ιούνιο του 2025 η Περιφέρεια Αττικής υπέγραψε μαζί με το Υπουργείο Πολιτισμού και τη Δ.ΥΠ.Α προγραμματική σύμβαση για την ανάπλαση 4 εκ των 8 κτηριακών συγκροτημάτων και συνεπακόλουθα την απομάκρυνση 400 και πλέον ανθρώπων από την στέγη τους. Η δημοσιοποίηση της σύμβασης ήρθε 7 μήνες αργότερα, μετά από προκήρυξη του διαγωνισμού του έργου το πρώτο τρίμηνο του 2026, συνοδευόμενη από απειλές καταστολής και εκκένωσης. Η χρηματοδότηση αυτού του σχεδίου «ανάπλασης» ανέρχεται στα 15 εκατομμύρια ευρώ, κεφάλαιο έτοιμο να αξιοποιηθεί για την δημιουργία «κοινωνικών κατοικιών» και ξενώνα φιλοξενίας για συγγενείς των θεραπευόμενων/νοσηλευόμενων του γειτονικού αντικαρκινικού νοσοκομείου ‘Αγιος Σάββας. Ταυτόχρονα το κράτος προσπαθώντας να επιβάλλει το δόγμα νόμος και τάξη σκιαγραφεί μιντιακά την εικόνα μίας εστίας ανομίας και επιθετικότητας.
Η ειρωνεία αυτής της «αξιοποίησης», αν και έκδηλη, δεν αποτελεί πρωτοεμφανιζόμενο εργαλείο του κεφαλαίου. Παρόμοιες απειλές έχουν ανακινηθεί ανά καιρούς και για το εργοστάσιο της Φάμπρικα Υφανέτ, για τα κατειλλημένα καστρόπληκτα της Άνω πόλης, καθώς και για λοιπούς κατειλημμένους χώρους.Φαίνεται ότι σε μία συγκυρία εκτόξευσης των ενοικίων και του κόστους ζωής, μείωσης του έμμεσου μισθού και συνολικής υποτίμησης της ζωής από το κεφάλαιο, «η κοινωνική ευαισθησία» του κράτους εγείρεται μόνο σε περιπτώσεις που μπορεί να υπάρξει περιθώριο επενδύσεων. Άλλωστε οι διαδικασίες αυτές διαφαίνονται και στους πρόσφατους μετασχηματισμούς των πόλεων.Τα επιχειρηματικά σχέδια «ωραιοποίησης» και «ανάπλασης» που πραγματοποιούνται στις μητροπόλεις και η συνολική αναδιάρθρωση του δημοσίου χώρου φωνάζει ότι οτιδήποτε δεν συμβαδίζει με αυτά αποτελεί απειλή: οι μετανάστες, οι άστεγοι, οι καταληψίες, οι διαδηλώσεις, τα αράγματα στην πλατεία, οτιδήποτε δηλαδή αντιστέκεται στην λογική του κέρδους. Εμείς ωστόσο δεν τρέφουμε αυταπάτες και γνωρίζουμε ότι η λεηλάτηση κάθε πτυχής της ζωής μας για τα κέρδη των αφεντικών, είναι η πραγματικότητα εντός του καπιταλισμού. Καμία ανατροφοδότηση αυτής της συνθήκης δεν κρύβει τίποτα το κοινωνικό ή φιλικό.
Σε αυτό το πλαίσιο εντεινόμενης καταστολής, οι απεργίες πείνας του Αριστοτέλη Χαντζή από 5/2 και της Suzon Doppagne από 1/5, αποτελούν κομμάτι της υπεράσπισης 400 και πλέον ανθρώπων που κατοικούν στα Προσφυγικά και της ίδιας της αυτοοργανωμένης κοινότητας. Μία κίνηση, με συνολικότερο αίτημα την ζωή και την αξιοπρέπεια, η οποία συστηματικά αποσιωπείται από τα Μ.Μ.Ε. και αγνοείται μέχρι στιγμής από τους κρατικούς φορείς, οδηγώντας τους έτσι στο θάνατο. Ταυτόχρονα πληθώρα δράσεων, πορειών, πολιτικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων, παρεμβάσεων καθώς και δημιουργία ενός ισχυρού δικτύου ενημέρωσης και καταγραφής, εκτός από το να διευρύνουν τα κοινωνικά χαρακτηριστικά των αγώνων και πρακτικών που έχουμε συνηθίσει, φανέρωσε μία δυναμική αντίθετη με την λογική της υποχώρησης μπροστά στην καταστολή. Με αυτόν τον τρόπο, τα Προσφυγικά αντιστέκονται καθημερινά στην πολεμική διαχείριση που χρησιμοποιείται ενάντια σε αυτούς που περισσεύουν. Δημιουργώντας κοινότητες που αυτοί χωρούν, συνομιλούν και μοιράζονται τις ανάγκες τους, στέκονται απέναντι σε κάθε απειλή που προσπαθεί να σπείρει τον φόβο και να οδηγήσει σε καθήλωση σε ένα κοινωνικό μοντέλο που είναι σάπιο στον πυρήνα του.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο συνεχιζόμενος δυναμικός αγώνας που συντελείται στα Προσφυγικά της Λ. Αλεξάνδρας ενάντια σε κράτος και εργολάβους, αναδεικνύει ότι αν κάτι μπορεί να αντισταθεί στην βάρβαρη και καταθλιπτική πραγματικότητα που βιώνουμε είναι το δικό μας δίκτυο αλληλεγγύης. Όταν η ζωή εκπίπτει σε επιβίωση, η κάλυψη των αναγκών μας μπορεί να φαίνεται ουτοπική και δύσκολη, εφόσον αυτές μόνιμα φιλτράρονται από πεδία εκμετάλλευσης. Ο μόνος τρόπoς που φαίνεται να μπορούν να διεκδικηθούν είναι όταν συνδεθούν και ειδωθούν με τις ανάγκες των διπλανών μας, όταν δηλαδή συλλογικοποιηθούν. Για αυτόν και άλλους τόσους λόγους, ο αγώνας που συντελείται στα προσφυγικά μας αφορά όλα. Όλους εμάς δηλαδή που έχουμε κουραστεί η ζωή μας να διαμεσολαβείται από μία αξία αόρατη και καταστροφική για τις ανάγκες μας, αλλά χρήσιμη και απαραίτητη για τα κέρδη τους. Να σταθούμε δίπλα στην κοινότητα και να δείξουμε την αλληλεγγύη μας με κάθε δυνατό τρόπο. Να υπερασπιστούμε όσα είναι δικά μας.
Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΖΩΗ
ΝΙΚΗ ΣΤΙΣ ΑΠΕΡΓΙΕΣ ΠΕΙΝΑΣ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ
Κατάληψη Φάμπρικα Υφανέτ
Κοινότητες αγώνα σε κάθε γειτονιά,
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΌ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ
Η καταληψη των Προσφυγικών στα 16 χρόνια ύπαρξής της έχει καταφέρει να χτίσει στην πράξη αυτό που για πολλά απο εμάς μπορεί να φαίνεται ουτοπία. Έχει δημιουργήσει μια πραγματική κοινότητα αγώνα στην καρδιά της μητρόπολης, αποτελούμενη απο 8 οικοδομικά μπλοκ και καλύπτει τις ανάγκες των 400+ κατοίκων της. Στεγάζει ντόπιους, μετανάστες, οικογένειες με παιδιά, υπερήλικες και καρκινοπαθείς, άτομα που έχουν βρεθεί στο περιθώριο και ξέρουν τι σημαίνει δρόμος, αστεγία, κοινωνική κρίση, ευαλωτότητα. Μετράει ήδη 22 δομές αυτοοργάνωσης όπως για παράδειγμα τη δομή φιλοξενίας φίλων και συγγενών του νοσοκομείου Άγιος Σάββας που έχει φτιαχτεί με τη βοήθεια εργαζομένων του σωματείου του νοσοκομείου, το παιδικό στέκι, τη γυναικεία δομή που οι σχέσεις φροντίδας, ευαλωτότητας κι αντιβίας που καλλιεργούνται διαπερνούν τις σχέσεις όλων των μελών της κοινότητας, τη δομή φούρνου που καλύπτει την ανάγκη σίτισης κ.α.
Ειδική μνεία αξίζει φυσικά η γυναικεία δομή. Μια δομή που απαρτίζεται από γυναίκες και θηλυκότητες και η δράση της πήγασε από την κοινή τους ανάγκη για διαμοιρασμό εμπειριών γύρω από τις ζωές τους, τα βιώματα τους, τις πραγματώσεις των καταπιέσεων που δέχτηκαν ανά τα χρόνια όπου μπροστά σε αυτές είχαν αναγκαστεί να σιωπήσουν. Οι θηλυκότητες στα Προσφυγικά μέσα από την κοινή ζωή και καθημερινότητά τους και με οδηγό τα επαναστατικά και ριζοσπαστικά κινήματα του παρόντος και του παρελθόντος έχουν την ευκαιρία να ακονίσουν τα αντανακλαστικά τους, να βρουν τα κατάλληλα εργαλεία και μεθόδους συλλογικά για να παλέψουν ενάντια στις άπειρες μορφές που παίρνει η πατριαρχία σε βάρος όλων μας.
Προφανώς η κοινότητα των κατηλλειμενων Προσφυγικών, ως αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνίας δεν παραμένει αμέτοχη απο τους αντικαπιταλιστικούς, αντιπατριαρχικούς αγώνες που τρέχουν τόσο στο ελλαδικό κίνημα όσο και διεθνώς, προτάσσοντας τη διεθνιστική αλληλεγγύη και τους κοινούς αγώνες. Πολλές φορές στο παρελθόν τα Προσφυγικά έχουν μπει στο κρατικό στόχαστρο, με μεγαλεπίβολες επιχειρήσεις εκκένωσης , τραμπουκισμούς κι εκδιώξεις των κατοίκων , που ως τώρα έχουν πέσει στο κενό λόγω της αποφασιστικότητας και της ανυποχώρητης στάσης υπεράσπισης όλων των κατοίκων της κοινότητας. Δε θα μπορούσε άλλωστε ενα τόσο φωτεινό αυτοοργανωμένο εγχείρημα να μην αποτελεί ρωγμή στον κόσμο της εξουσίας και το κράτος να μην είχε κεφαλαϊκές ορέξεις για την αξιοποίηση αυτου του οικοπέδου. Έτσι, στις πιο πρόσφατες κρατικές προκλήσεις που έχει να αντιμετωπίσει και να πολεμήσει η κοινότητα είναι το σχέδιο ανάπλασης που προτάθηκε το καλοκαίρι του 2025 απο την Περιφέρεια και τον Δήμο Αττικής αλλά και την ίδια την κυβέρνηση κι αφορά την αξιοποίηση των 4 οικοδομικών τετραγώνων, έργο που κοστολογείται στα 15 εκατομμύρια ευρώ με τη χρημοτοδοτηση του ΕΣΠΑ .
Γνωρίζουμε οτι τα Προσφυγικά αποτελούν την πιο κοινωνική κατοικία, είναι ανοιχτά για όλο τον κόσμο και καλύπτουν με αυτεπάρκεια τις ανάγκες όλων των κατοίκων. Είναι γελοίο κι υποκριτικό απο πλευράς του κράτους να προτείνει την “ανάπλαση” αυτού του κοινωνικού κέντρου και πως τάχα θα προκύψουν κοινωνικές κατοικίες απο την εκκένωση, ενώ το ίδιο το κράτος ευθύνεται για τη στεγαστική κρίση, για τα απλησίαστα ενοίκια και την εξαθλίωση. Η “αναπλαση” κι η “ανάπτυξη” που ονειρεύονται σημαίνει ακρίβεια, ξεσπίτωμα 400 κατοίκων, εντονότερη τουριστικοποίηση στο κέντρο και προσέλκυση των αυριανών τοπικών αφεντικών.
Για όλους αυτούς τους λόγους κι επειδή η κοινότητα των Προσφυγικών αποτελεί τη ζωή των κατοίκων της , ως ύστατο μεσο πάλης σε μια προσπάθεια παρεμπόδισης των κρατικών πλάνων εκκένωσης κι ανοικοδόμησης της γειτονιάς των Προσφυγικών δύο μέλη τους, βάζουν εμπόδιο το ίδιο τους το σώμα και τη ζωή, απέναντι στον κρατικό ζόφο, με απεργίες πείνας μέχρι θανάτου. Ο Αρίστος Χατζής απο 5/2 κι η Suzon D. απο 1/05 , ξεκίνησαν απεργίες πείνας μέχρι θανάτου ώσπου να ακυρωθεί η σύμβαση της Περιφέρειας. Η υγεία του Αρίστου έχει επιδεινωθεί και το σώμα του είναι καταβεβλημένο αφού πλέον μετράει 4 μήνες απεργίας κι εχει χρειαστεί να προσκομιστεί στο νοσοκομείο δυο φορές. Από μεριάς μας δε μπορούμε να αφήσουμε μόνα τα συντρόφια στον αγώνα για ζωή, αξιοπρέπεια, στέγαση, αδιαμεσολάβητες σχέσεις αλληλεγγύης και φροντιστικότητας που δίνουν. Η κοινότητά τους είναι η ίδια τους η ζωή κι οι σχέσεις και για αυτό βάζουν ανάχωμα τα ιδια τους τα σώματα. Τα Προσφυγικά αποτελούν πρότυπο για κάθε αντικαπιταλιστική, αντικρατική κίνηση κι είναι ευθύνη όλων μας να αναμετρηθούμε με την κρατικοκαπιταλιστική επέλαση.
Τα αιτήματα της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών:
1. Η άμεση ακύρωση της προηγούμενης απόφασης της Περιφέρειας Αττικής για σύναψη προγραμματικής σύμβασης με ΔΥΠΑ και ΥΠΠΟ και εκδίωξη των κατοίκων,
2. Η παραμονή όλων των κατοίκων των Προσφυγικών στα σπίτια που διαμένουν και στον τόπο με τον οποίο έχουν συνδεθεί κοινωνικά, πολιτισμικά και οργανικά,
3. Να δοθούν έμπρακτες εγγυήσεις ότι η εξωτερική αποκατάσταση των κτηρίων θα πραγματοποιηθεί από την Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία που σύστησαν οι κάτοικοι, με αυτοχρηματοδότηση και δική τους εργασία.
ΑΡΙΣΤΟ ΓΕΡΑ
SUZON ΓΕΡΑ
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ
Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ
Μαρμάγκα, αντιπατριαρχική ομάδα
ⒶΑλληλεγγύη στον αγώνα της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών
Νίκη στις απεργίες πείνας του Α. Χαντζή (από 5/2) και Suzon Doppagne (από 1/5)
Να ζήσουμε σε γειτονιές
Ελευθερίας – Αλληλεγγύης – Αυτοοργάνωσης
👉 Συγκέντρωση – Πορεία: Τρίτη 23/6, 19:00, Άγαλμα Βενιζέλου – Στηρίζουμε το μπλοκ της Ανοιχτής Συνέλευσης Αλληλεγγύης
Η ιστορία της γειτονιάς των Προσφυγικών στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας είναι μια ιστορία αλληλεγγύης και αντίστασης. Μια γειτονιά που χτίστηκε το 1933 για να στεγάσει τις ανάγκες και τα όνειρα των Μικρασιατών, που ακόμη ένας πόλεμος μετέτρεψε σε πρόσφυγες. Μια γειτονιά που το 1944 μετατράπηκε σε αντιφασιστικό και αντάρτικο προπύργιο και οι “πληγές” από τις σφαίρες του εθνικού στρατού και των Βρετανών είναι ακόμη ορατές στο σώμα της, στους τοίχους των κτιρίων της.
Μια γειτονιά που αφέθηκε στην τύχη της να ρημάζει από το Κράτος, που κατάντησε πιάτσα ναρκεμπόρων, αν και απέχει μια ανάσα από την ΓΑΔΑ, βρήκε εν τέλει νέα ζωή μέσα από τους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες της περιόδου των μνημονίων, όταν το 2010 μεγάλο μέρος της καταλήφθηκε, τόσο από κόσμο του κινήματος, όσο και από ανθρώπους της τάξης μας που είχαν ανάγκη στέγασης.
Επί 16 χρόνια, παρά τις τεράστιες δυσκολίες, η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της για να μετατρέψει τα πρώην άδεια, παρατημένα κτίρια σε μια γειτονιά αντίστασης, αλληλεγγύης και αυτο-οργάνωσης, όπου συμβιώνουν εκατοντάδες άνθρωποι διαφόρων εθνικοτήτων, ανάμεσα τους και δεκάδες παιδιά.
Μιλώντας κάνεις για τα Προσφυγικά, θα πρέπει να αναφερθεί στις δεκάδες δομές που δημιουργήθηκαν ώστε να καλύψουν τις ανάγκες ανθρώπων από τα πιο υποβαθμισμένα κοινωνικά στρώματα, αναφορικά με την υγεία, την στέγαση, την φύλαξη των ανηλίκων παιδιών, την αναψυχή κλπ. Πρέπει να αναφερθεί στις οριζόντιες διαδικασίες λήψης αποφάσεων που εμπλέκουν ενεργά όλα τα μέλη της κοινότητας σε κάθε μία απόφαση που αφορά την καθημερινότητα τους.
Πρέπει να αναφερθεί στην αλληλεγγύη αναμεταξύ των κατοίκων αλλά και προς άλλες ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες, όπως οι συγγενείς των ασθενών του γειτονικού αντικαρκινικού νοσοκομείου “Άγιος Σάββας”, που αναγκάζονταν να κοιμούνται στα οχήματα τους κατά τις ημέρες των θεραπειών των ανθρώπων τους και πλέον έχουν την δυνατότητα να επωφεληθούν από την νέα δομή φιλοξενίας που η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών δημιούργησε για να αντιμετωπίσει το σοβαρό αυτό ζήτημα, που το Κράτος απλά αγνοούσε επιδεικτικά.
Οφείλουμε εδώ να τονίσουμε πως όλες οι δομές των Προσφυγικών είναι ανοιχτές και προσβάσιμες σε κάθε κάτοικο των γειτονικών περιοχών που έχει ανάγκη ή επιθυμεί να τις χρησιμοποιήσει ή να συμμετάσχει σε αυτές.
Αυτή είναι η κοινότητα που Κράτος και Κεφάλαιο, μέσω της Περιφέρειας Αττικής, θέλουν να διαλύσουν για να την μετατρέψουν σε ακόμη ένα φαγοπότι “ανάπλασης”. Φυσικά δεν είναι η πρώτη περίσταση που τα Προσφυγικά δέχονται επίθεση ή απειλούνται με εκκένωση. Ωστόσο, αυτή την φορά φαίνεται πως η ιστορία έχει πάει ένα βήμα παραπέρα, αφού έχει εγκριθεί μια σύμβαση ύψους 15 εκατομμυρίων ευρώ για την εκκένωση και την δήθεν ανάπλαση της γειτονιάς, κάτι που σχεδιάζεται να ξεκινήσει μέσα στους επόμενους μήνες. Μάλιστα το “έργο” έχει ντυθεί και με τον μανδύα της “κοινωνικής στέγης” και άλλων υποδομών δήθεν προς όφελος αναξιοπαθούντων κοινωνικών ομάδων. Κάτι φυσικά που δεν μας ξεγελά, καθώς είναι αναρίθμητα τα παραδείγματα όπου κινηματικές υποδομές εκκενώθηκαν με παρόμοιες προφάσεις και εν τέλει αφέθηκαν να σαπίσουν. Θα αναφέρουμε απλά και μόνο ένα που αφορά την πόλη μας: Το κτίριο της Κατάληψης Δέλτα, πρώην φοιτητικές εστίες που το ΤΕΙ Θεσσαλονίκης παράτησε στην τύχη τους, αφού ξεσπίτωσε πρώτα τους/τις φοιτητ(ρι)ες. Όσο το κτήριο τελούσε υπό κατάληψη, από το 2007, στέγαζε δεκάδες ανθρώπους και υποδομές. Από την εκκένωση του το 2012 και έπειτα, το κτήριο έχει μείνει να ρημάζει επάνω στη Εγνατία, στο κέντρο της πόλης.
Είναι προφανές ότι τα Προσφυγικά αποτελούν αγκάθι στα πλευρά του κόσμου της εξουσίας και του κέρδους, καθώς αποτελούν εκτός των άλλων και ένα ζωντανό αντιπαράδειγμα κοινωνικής αυτο-οργάνωσης, σε επίπεδο μάλιστα ολόκληρης γειτονιάς.
Εν αναμονή της επιχειρούμενης καταστολής και εν μέσω του αγώνα εναντίον της, στις 5/2/2026, ο σύντροφος Αριστοτέλης Χαντζής, κάτοικος της γειτονιάς και μέλος της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών, ξεκίνησε απεργία πείνας μέχρι θανάτου. Η υγεία του συντρόφου βρίσκεται πλέον σε άμεσο κίνδυνο, σύμφωνα και με την ενημέρωση των γιατρών. Από τις 1/5/2026 σε απεργία πείνας μέχρι θανάτου βρίσκεται και η συντρόφισσα Suzon Doppagne. Αυτές οι απεργίες πείνας, όμως, δεν επιδιώκουν να στρέψουν την προσοχή γύρω από τα πρόσωπα των δυο συντρόφων, αλλά να αποτελέσουν μια αφορμή ώστε όλος ο κόσμος να έρθει σε επαφή και να γνωρίσει την Κοινότητα, να αναδείξουν τον συλλογικό αγώνα
Ως Οριζόντια Κίνηση, ως αναρχικοί/ές αλλά και μέλη της εργατικής τάξης, που αισθανόμαστε καθημερινά στο πετσί μας τον εκβιασμό του κόστους ζωής και στέγασης, στεκόμαστε χωρίς δεύτερη σκέψη αλληλέγγυοι/ες στον αγώνα της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών και στην απεργία πείνας του Α. Χαντζή.
Απαιτούμε την ικανοποίηση των αιτημάτων του συλλογικού αγώνα:
-ΑΜΕΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ.
-ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ, ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΠΟΥ ΔΙΑΜΕΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΔΕΘΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ ΚΑΙ
ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ.
-ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΕΜΠΡΑΚΤΕΣ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ “ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ Λ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ Α.Μ.Κ.Ε.” ΜΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ! – ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ “ΑΝΑΠΛΑΣΗ” ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ!
🏴Οριζόντια Κίνηση – Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό🚩
-Τη Δευτέρα 22/6 ο απεργός πείνας Αριστοτέλης Χαντζής διακομίστηκε στο νοσοκομείο με οξεία νευρολογικά συμπτώματα, όντας 35 κιλά και σε κρίσιμη κατάσταση.-
Η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών αποτελεί ένα πεδίο έμπνευσης και μία ηχηρή υλική αποτύπωση της αυτοοργάνωσης μέσα στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, αποδεικνύοντας με τον πιο έμπρακτο τρόπο την ύπαρξη εναλλακτικής δόμησης της κοινωνίας στο εδώ και το τώρα, μια εναλλακτική σαν συνολική εικόνα από το μέλλον, όταν ξεμπερδέψουμε με το σάπιο κρατικοκαπιταλιστικό σύστημα ολοκληρωτικά. Τα προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας έχουν μια ιδιαίτερη ιστορία, η οποία συνεχίζει και μετασχηματίζεται από το παρελθόν στο παρόν με τη διατήρηση ενός αγωνιστικού και πολιτικου πλαισίου. Οι καταλήψεις και οι χώροι που στεγάζονται οι άνθρωποι δεν είναι μόνο τα ντουβάρια τους, ωστόσο τα ντουβάρια έχουν ιστορία την οποία ανακαλούμε και μνημονεύουμε ώστε να μην χαθεί στη λήθη που η εξουσία προσπαθεί να επιβάλλει. Γιατί η μνήμη και η ιστορική παρακαταθήκη φωτίζουν την συνέχιση των αγώνων.
Έτσι λοιπόν, τα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας , ανεγέρθηκαν την δεκαετία του ’30 και στέγασαν αρχικά μικρασιάτες πρόσφυγες, ενώ στη συνέχεια αποτέλεσαν πεδίο μάχης στα Δεμεβριανά του ’44. Τα τελευταία χρόνια, από το 2010 και έπειτα, στον απόηχο της εξέγερσης του Δεκέμβρη του 2008, στην βαθιά οικονομική καπιταλιστική κρίση που οδήγησε σε μνημόνια στον ελλαδικό χώρο και βίαιη φτωχοποίηση των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων, και στους μεγάλους κοινωνικοταξικούς αγώνες της εποχής, γεννήθηκε η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών, ως μια ανάγκη για στέγαση, για δημιουργία κοινότητας, αυτοοργάνωση των αναγκών και έμπρακτη αλληλεγγύη.
Αυτή τη στιγμή, δεκαέξι χρόνια μετά την έναρξη αυτού του εγχειρήματος, τα Προσφυγικά μέσα στα 8 μπλοκ εργατικών κατοικιών από τα οποία απαρτίζονται, αριθμούν περισσότερα από 400 άτομα όλων των ηλικιών και διαφόρων κοινωνικών ομάδων. Ντόπιοι, μετανάστριες, πολιτικοί πρόσφυγες, παιδιά, καρκινοπαθείς και υπερήλικες, άτομα με σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας, όλοι άνθρωποι της κοινωνικής βάσης, συστεγάζονται συμπράττουν σε μια προσπάθεια αξιοπρεπούς διαβίωσης με κοινοτικό χαρακτήρα και θέληση και πράξη για μια καλύτερη ζωή.
Αυτό που έχει πετύχει η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών δεν δύναται κανένα κράτος, καμία εταιρία και κανένα σχέδιο ανάπλασης να το διαλύσει, καθώς δεν μπορεί καν να το φανταστεί. Η συγκρότηση 22 αυτόνομων δομών κοινωνικής αυτάρκειας, ωφέλειας και αυτοοργάνωσης για την κάλυψη των αναγκών των ανθρώπων της κοινότητας και της ευρύτερης γειτονιάς, αλλά και η ενεργή συμμετοχή της Κοινότητας μέσω της Συνέλευσης των Κατειλλημένων Προσφυγικών (ΣΥ.ΚΑ.ΠΡΟ) σε κάθε κοινωνικό πεδίο, σε κάθε αγώνα του κοινωνικοταξικού πολέμου, τόσο αναφορικά με το ελλαδικό κίνημα όσο και με της διεθνιστικής αλληλεγγύης, αναδεικνύουν την επιτχυμένη συλλογική αυτοδιαχείρηση που ξεφεύγει και συνθλίβει την καπιταλιστική πραγματικότητα. Συνιστά ένα αντιπαράδειγμα για το πως μπορεί να δομηθεί η ζωή μας έξω από τις λογικές του κέρδους και της κρατικής διαμεσολάβησης, με γνώμονα την κοινότητα και την αλληλεγγύη.
Τους τελευταίους μήνες η κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών δέχεται μια έντονη επίθεση. Σαφώς, δεν είναι η πρώτη φορά που βρίσκεται στο στόχαστρο των κρατικών και καπιταλιστικών μηχανισμών, καθώς στο πρόσφατο παρελθόν πραγματοποιήθηκε μεγάλη αστυνομική επιχείρηση που απαντήθηκε με την μαχητική υπεράσπιση της κοινότητας και τη σύλληψη δεκάδων συντροφιών. Ωστόσο, το τελευταίο κρατικό σχέδιο εκκένωσης με τα χαρακτηριστικά που διαθέτει κρίνει την κατάσταση ιδιαίτερα κρίσιμη. Τον Ιούνιο του 2025 η περιφέρεια Αττικής υπέγραψε μαζί με το Υπουργείο Πολιτισμού και τη Δ.ΥΠ.Α προγραμματική σύμβαση για την ανάπλαση των Προσφυγικών η οποία συνεπάγεται την εκκένωση της κοινότητας. Στα μέσα Γενάρη, μέσα από δημοσιεύματα έγινε γνωστή η υπογραφή της προγραμματικής αυτής σύμβασης και ότι εντός του πρώτου τριμήνου του ’26 θα προκηρυχθεί ο διαγωνισμός για την ανάθεση του έργου σε ανάδοχο εταιρεία. Ως πρόσχημα του σχεδίου παρουσιάζεται η δημιουργία κοινωνικών κατοικιών και υποστηρικτών δομών όπως για παράδειγμα και για συγγενείς ασθενών του νοσοκομείου Αγίου Σάββα που βρίσκεται δίπλα στα Προσφυγικά. Στην πραγματικότητα όμως γνωρίζουμε πολύ καλά την πάγια στρατηγική των κρατικών μηχανισμών να προπαγανδίζουν παρελκυστικά ένα “προνοιακό μοντέλο” το οποίο θυμούνται ξαφνικά με αφορμή την εκκένωση καταλήψεων ώστε να αντλήσουν την στήριξη της κοινής γνώμης για τον κατασταλτικό σχεδιασμό τους. Η πραγματικότητα μιλάει από μόνη της, καθως στην πλειονότητα των επιχειρήσεων εκκένωσης καταλήψεων τα κτήρια έχουν αφεθεί να ρημάζουν ή και κατεδαφίζονται. Φυσικά αξίζει να σημειώσουμε ότι η ίδια η Κοινότητα μέσα στις δεκάδες δομές που έχει οργανώσει, έχει μεριμνήσει η ίδια και έχει διαμορφώση χώρο καρκινοπαθών για το νοσοκομείο του Αγίου Σάββα αλλά και της φιλοξενίας συγγενών ασθενών που δεν κατοικούν στην πόλη της Αθήνας. Μάλιστα, οι κάτοικοι έχουν προχωρήσει σε ίδρυση Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας και έχουν διαμορφώσει ολοκληρωμένη πρόταση για την ανακαίνιση των κτηρίων με αυτοχρηματοδότηση,στήριξη από ειδικούς τεχνικούς και μηχανικούς σε μια σταδιακή διαδικασία ανακαίνησης με σεβασμό στο διατηρητέο χαρακτήρα των κτηρίων χωρίς την απομάκρυνση των κατοίκων από το χώρο επιβεβαιώνοντας και πάλι την οργανωτική τους αυτοτέλεια και αναβάθμιση χωρίς κανένα λόγο οποιασδήποτε κρατικής παρέμβασης.
Από τη γνωστοποίηση των κρατικών και καπιταλιστικών σχεδίων η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών έχει ξεκινήσει έναν τεράστιο αγώνα υπεράσπισης ο οποίος έχει στηριχθεί από τεράστιο μέρος του αγωνιζόμενου κόσμου και της κοινωνίας ευρύτερα τόσο σε πανελλαδικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο. Συλλογικοί φορείς, σωματεία, συλλογικότητες, άνθρωποι από διάφορα εργασιακά και άλλα πεδία έχουν δείξει την αλληλεγγύη τους με τον αγώνα των Προσφυγικών, ενώ πραγματοποιούνται συνεχώς παρεμβάσεις, εκδηλώσεις, συνελεύσεις και δράσεις αλληλεγγύης από και προς την Κοινότητα.
Σε αυτό τον άξονα, από τις 05/02 ο αγωνιστής Αριστοτέλης Χαντζής, μέλος και κάτοικος των Προσφυγικών, έχει ξεκινήσει απεργία πείνας διαρκείας μέχρι θανάτου και βρίσκεται ήδη στην 138η ημέρα απεργίας πείνας διατρέχοντας πολύ σοβαρούς κινδύνους για την υγεία του, μόνιμων βλαβών και για την ζωή του. Την 1η Μαϊου, μετά την απεργιακή πορεία της Πρωτομαγιάς, η αγωνίστρια Suzon Doppagne, μέλος επίσης της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών ανακοίνωσε την έναρξη της δικής της απεργίας πείνας διαρκείας μέχρι θανάτου, συμπορευόμενη με τον Αρίστο στην κλιμάκωση της δράσης για την υπεράσπιση της κοινότητας, βρισκόμενη στην 53η μέρα απεργίας πείνας αντιμέτωπη επίσης με σοβαρούς κινδύνους επιπλοκών. Ο σύντροφος Α. Χαντζής και η συντρόφισσα Suzon Doppagne έχουν βάλει το σώμα τους ανάχωμα για την ικανοποίηση των συλλογικών αιτήματων της κοινότητας τα οποία είναι τα εξής :
-ΑΜΕΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ
-ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΕΜΠΡΑΚΤΕΣ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ “ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ Λ. -ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ Α.Μ.Κ.Ε.” ΜΕ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ! – ΟΥΤΕ ΕΥΡΩ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ “ΑΝΑΠΛΑΣΗ” ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ!
-ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ, ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΟΠΟΥ ΔΙΑΜΕΝΟΥΝ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΔΕΘΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ.
Οι καταλήψεις αποτελούν δομές αγώνα, κέντρα αντιστάσεων, μέσα απο την σάρκα του ανταγωνιστικού κινήματος και φυσικά όχι μόνο. Οι καταλήψεις ανοίγουν διαχρονικά για τη στέγαση ανθρώπων που αμφισβητούν τον βίαιο θεσμό της ιδιοκτησίας, αλλά και ανθρώπους που δεν έχουν την επιλογή να πληρώνουν για να ζήσουν. Μετανάστριες, φτωχοί, και κάθε λογής αγωνιζόμενος κόσμος έχει υπάρξει μέσα σε κατειλλημένα εδάφη είτε μέσα απο την έμπρακτη ανάγκη της στέγης είτε μέσα απο την ανάγκη για δημιουργία και ζύμωση πολιτικών σχέσεων, κοινοτήτων και δομών έξω απο 
εμπορευματικές λογικές, αυτοοργανωμένα και αντιιεραρχικά και αδιαμεσολάβητα σε ένα πλαίσιο συλλογικοποίησης των αντιστάσεων μας. Οι καταλήψεις αποτελούν απελευθερωμένα εδάφη μέσα στον υπάρχοντα καπιταλιστικό κόσμο, δίνουμε μέσα απο αυτές ένα κομμάτι άμεσης απάντησης για το πως θέλουμε να ζούμε, ελεύθερα και ισότιμα.
Σε ένα κόσμο που το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας πλήττεται απο τη φτώχια και την ακρίβεια, που τα ενοίκια είναι ψηλότερα από τον βασικό μισθό, που οι πλειστηριασμοί των σπιτιών της κοινωνικής βάσης ολοένα και αυξάνονται για να δίνονται στα funds και τις τράπεζες, που ο εξευγενισμός έχει κατακλείσει κάθε γειτονιά στις βλέψεις κράτους και κεφαλαίου για πλήρη τουριστικοποίηση των αστικών μητροπόλεων εκτοπίζοντας όποιον δεν χωράει στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και δεν εναρμονίζεται με την καπιταλιστική θέαση των πόλεων(μετανάστριες,ρομά,χρήστες,άστεγους,αναρχικές),εμείς θέλουμε να διαλέγουμε να μπαίνουμε στα άδεια σπίτια.
Αυτό που συμβαίνει με την Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών αντικατοπτρίζει τις κρατικές και καπιταλιστικές βλέψεις από την μία και τα δικά μας προτάγματα από την άλλη. Τη στιγμή που το ελληνικό κράτος έχει πάρει ξεκάθαρη θέση με τη συμμετοχή του στη γενοκτονία των Παλαιστινίων, τις διακρατικές συμφωνίες στον άξονα ΝΑΤΟ ΚΑΙ ΕΕ και τη στενή συμμαχία του με ΗΠΑ-Ισραηλ που αυτη τη στιγμή βομβαρδίζουν σε όλη τη Μέση Ανατολή και πραγματοποίουν επεμβάσεις και εκτοπισμούς, με τις νατοϊκές και αμερικανικές βάσεις στον ελλαδικό χώρο να προμηθευόυν υλικά τον πόλεμο, και το ελληνικό κράτος να βαθαίνει στην στρατιωτική προετοιμασία με αυστηροποίηση της στρατιωτικής θητείας, εθελοντική στράτευση των γυναικών, αγορά νέων εξοπλισμών, μεταφορά πολεμικών αεροσκαφών και πλοίων σε εμπόλεμες καταστάσεις κοκ, τη στιγμή που συνεχίζουν οι μαζικές δολοφονίες μεταναστριών στις θάλασσες από το λιμενικό με πρόσφατο παράδειγμα την δολοφονία 15 ανθρώπων στη Χίο, τη στιγμή που οι εργοδοτικές δολοφονίες στην ελλάδα ξεπερνάνε κάθε προηγούμενο, με πρόσφατο παράδειγμα δολοφονία πέντε εργατριών στο εργοστάσιο της Βιολάντα, η λογική του κέρδους στοχεύει με τη καπιταλιστική λογική της “ανάπλασης” στον εκτοπισμό ανθρώπων της κοινωνικής βάσης από τα σπίτια τους, για να οδηγήσει με το πολεοδομικό της σχεδιασμό άλλη μία γειτονιά των μητροπόλεων στον πλήρη εξευγενισμό όπου τα σπίτια μετατρέπονται σε αιρβνβ για τους τουρίστες και οι κάτοικοι αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στην βασική ανάγκη της στέγασης και στο ολοένα και αυξανόμενο κόστος διαβίωσης. Αυτό έχουμε δει να συμβαίνει σε πολλές γειτονιές όπου με την εκκένωση των καταλήψεων οι οποίες αποτελούν αντίβαρο στην τουριστικοποίηση και ενοχλούν τα σχέδια του κεφαλαίου για επενδύσεις, μετατράπηκαν σε γειτονιές- φαντάσματα για τους τουρίστες και τους χίπστερς (βλέπουμε εκκένωση καταλήψεων Κουκακίου). Αντίστοιχα, η απεδαφικοποιίση ενός ισχυρού κέντρου αγώνα ζωής και αυτοοργάνωσης, όπως είναι αυτός της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών που μάχεται ανελλιπώς απέναντι στην κρατικοκαπιταλιστική βαρβαρότητα στοχεύει στην επιβολή “σιγής ιχθύος” ώστε τα πολεμικά πλάνα, τα ευρύτερα κατασταλτικά σχέδια προς τον κοινωνικό ιστό να περάσουν με τη λιγότερη δυνατή αντίδραση.
Παρά τις στρατηγικές των κρατικών μηχανισμών, οι κοινότητες αγώνα, τα Προσφυγικά, η κοινωνική κατοικία που συνιστούν ήδη και δεν χρειάζονται κανενός είδους τσιφλικά είναι εδώ, μάχονται και θα παραμείνουν. Ανάμεσα -κυριολεκτικά και χωροταξικά- στα προπύργια της αστυνομικής εξουσίας που καταστέλλει και συλλαμβάνει, (τη ΓΑΔΑ)και της δικαστικής εξουσίας που φυλακίζει και διαμεσολαβεί στις ζωές μας (το Εφετείο) τα Προσφυγικά θα συνεχίσουν να αποτελούν αγκάθι στο εξουσιαστικό σύμπλεγμα γιατί συμπυκνώνουν όλα τα προτάγματα της ελευθερίας,της ισότητας, της αυτοδιαχείρησης και της συλλογικοποίησης που οραματιζόμαστε και για το λόγο αυτό τα εχθρέυονται τόσο οι καταπιεστές μας. Τους αποδεικνύουν καθημερινά αυτό για το οποίο παλεύουμε στην πράξη. Και θα έχουν την αμέριστη αλληλεγγύη μας μέχρι τέλους.
ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ
TΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΖΩΗ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ
ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΑΜΕΡΙΣΤΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΝΤΖΗ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ 138Η ΜΕΡΑ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΠΕΙΝΑΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ ΑΠΟ 05/02 ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ SUZON DOPPAGNE ΑΠΟ 1Η ΜΑΗ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ 53Η ΜΕΡΑ
Ανάρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΝΤΖΗ ΚΑΙ SUZON DOPPAGNE
Συγκέντρωση αλληλεγγύης
Τρίτη 23/06 19:00 – ΑΓΑΛΜΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ
Διανύουμε μια ιστορική περίοδο κατά την οποία η επιβολή του σύγχρονου ολοκληρωτισμού στο εσωτερικό των δυτικών μητροπόλεων βαθαίνει και επεκτείνεται σε κάθε πεδίο της κοινωνικής ζωής. Η κρατική τρομοκρατία κλιμακώνεται καθημερινά: από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών και τις δολοφονίες στα σύνορα, μέχρι την ολοκληρωτική υποτίμηση των ζωών των εργαζομένων, τη διάλυση της δημόσιας υγείας και παιδείας, την ποινικοποίηση των κοινωνικών και ταξικών αγώνων, τον ασφυκτικό έλεγχο στα πανεπιστήμια, τις γυναικοκτονίες, τη συγκάλυψη κυκλωμάτων trafficking και παιδοβιασμών, τις κρατικές δολοφονίες στα Τέμπη και τη συστηματική προσπάθεια συγκαλύψεως του εγκλήματος. Το κρατικό-καπιταλιστικό σύστημα δεν έχει πλέον τίποτε να υποσχεθεί πέρα από πόλεμο, εξαθλίωση, επιτήρηση και θάνατο.
Την ίδια στιγμή, τα κράτη εξοπλίζονται πυρετωδώς, προετοιμάζοντας τόσο τις διακρατικές πολεμικές συγκρούσεις όσο και την εσωτερική κοινωνική καταστολή απέναντι στον εσωτερικό εχθρό, δηλαδή απέναντι όσους δεν σιωπούν, δεν συναινούν, δεν σκύβουν το κεφάλι. Απέναντι σε όσους συνεχίζουν να αγωνίζονται για την ελευθερία, την ισότητα και τη ζωή, για έναν κόσμο αλληλεγγύης και κοινωνικής αυτοοργάνωσης.
Αιχμή αυτής της κατασταλτικής στρατηγικής αποτελεί διαχρονικά η επίθεση στις καταλήψεις και συνολικά στο αναρχικό κίνημα. Η κρατική εξουσία γνωρίζει πολύ καλά ότι οι κατειλημμένοι χώροι δεν είναι απλώς κτίρια υπό κατάληψη, αλλά εστίες αγώνα, κοινότητες αντίστασης και κοινωνικά εργαστήρια όπου χτίζονται σχέσεις αλληλοβοήθειας, συλλογικής ζωής και ταξικής αντεπίθεσης. Για αυτό και επιχειρεί να τους απομονώσει, να τους συκοφαντήσει και τελικά να τους εκκενώσει, στο πλαίσιο της στρατηγικής της προληπτικής αντιεξέγερσης.
Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η συνεχιζόμενη επίθεση στην Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών της λεωφόρου Αλεξάνδρας. Με πρόσχημα την ανάπλαση, την αξιοποίηση των κτηρίων και την κοινωνική κατοικία, το κράτος, η Περιφέρεια Αττικής και οι μηχανισμοί του επιχειρούν να εκκενώσουν μια ζωντανή αυτοοργανωμένη κοινότητα που εδώ και χρόνια στεγάζει εκατοντάδες ανθρώπους, πρόσφυγες, αγωνιστές και δομές κοινωνικής αλληλεγγύης.
Η προγραμματική σύμβαση για την “αποκατάσταση” τεσσάρων κτιρίων και η εξαγγελία έργων εκατομμυρίων ευρώ αποτελούν ακόμα μία απόπειρα κρατικής και καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης του χώρου, με σκοπό την εκκαθάριση των κοινωνικών αντιστάσεων και την επιβολή ενός αποστειρωμένου μοντέλου διαχείρισης της ζωής και της 
κατοικίας. Την ώρα που μιλούν για κοινωνική κατοικία, επιχειρούν να ξεριζώσουν μια ήδη υπάρχουσα κοινότητα κοινωνικής κατοικίας από τα κάτω, μια κοινότητα που οικοδομήθηκε χωρίς κράτος, ΜΚΟ, χορηγούς και διαμεσολαβητές.
Την ίδια στιγμή, η σύγκρουση αυτή έχει περάσει σε ένα ιδιαίτερα οξύ σημείο, καθώς δύο απεργοί πείνας της Κοινότητας των Προσφυγικών συνεχίζουν έναν αγώνα ζωής ενάντια στην εκκένωση και την καταστροφή της κοινότητας. Ο Αριστοτέλης Χαντζής βρίσκεται σε πολυήμερη απεργία πείνας, από τις 5 του Φλεβάρη με την υγεία του να έχει επιδεινωθεί δραματικά και με επαναλαμβανόμενα περιστατικά λιποθυμίας και κατάρρευσης, ενώ ακόμη ένα άτομο, η Suzon Doppagne έχει προχωρήσει σε απεργία πείνας από την 1η του Μάη σε ένδειξη αλληλεγγύης και συμμετοχής στον ίδιο αγώνα. Παρά τις απειλές, τα τελεσίγραφα και τις συνεχείς αστυνομικές επιχειρήσεις τρομοκράτησης, οι αγώνες στα Προσφυγικά συνεχίζονται. Οι μαζικές πορείες αλληλεγγύης, οι δημόσιες παρεμβάσεις, οι δράσεις αντίστασης και οι συμβολικές καταλήψεις απέναντι στα εργοτάξια και τα σχέδια εκκένωσης δείχνουν πως τίποτα δεν έχει τελειώσει και πως η κοινωνική σύγκρουση παραμένει ανοιχτή. Τη Δευτέρα στις 22 Ιουνίου ο Αριστοτέλης Χαντζής που διανύει την 138η ημέρα απεργίας πείνας διακομίστηκε στο νοσοκομείο με οξέα νευρολογικά συμπτωματα. Η κατάσταση της υγείας του είναι εξαιρετικά κρίσιμη ζυγίζοντας πλέον 35 κιλά.
Είμαστε εδώ για να τους υπενθυμίσουμε ξανά πως οι αγώνες μας δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν. Τα «τελεσίγραφα» καίγονται στους δρόμους και οι επιθέσεις των ένστολων καθαρμάτων που εισβάλλουν μέσα στο σκοτάδι της νύχτας στα Σπίτια του Αγώνα θα απαντώνται με ανακαταλήψεις, ανοικοδομήσεις και μαζικές συγκρούσεις, κάτω από το φως της μέρας. Στα Προσφυγικά, όπως σε κάθε κατειλημμένο χώρο αγώνα, υπερασπιζόμαστε κάτι πολύ περισσότερο από κτίρια: υπερασπιζόμαστε τη δυνατότητα των από τα κάτω να οργανώνουν συλλογικά τη ζωή τους, έξω και ενάντια στους θεσμούς της εξουσίας. Το αναρχικό κίνημα γεννήθηκε μέσα από σχέσεις αμοιβαίας κοινωνικής αλληλοβοήθειας, αναπτύχθηκε και ενέπνευσε με το όπλο της αλληλεγγύης και αυτό παραμένει το ιδανικό και ο προσανατολισμός του για την κοινωνία που οραματίζεται, για τον κόσμο που θα χωρά μέσα του όλους τους κόσμους
ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΚΑΜΙΑ ΠΑΡΑΔΟΣΗ, ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΚΩΧΗ!
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΝΤΖΗ ΚΑΙ SUZON DOPPAGNE
ΔΕΚΑ, ΕΚΑΤΟ, ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΕΝΑ ΚΟΣΜΟ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΣΗΨΗΣ!
Συλλογικότητα για τον κοινωνικό αναρχισμό Μαυρο&Κοκκινο μέλος της ΑΠΟ
Κάλεσμα στήριξης στην πορεία αλληλεγγύης στην Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών και των απεργών πείνας Α.Χ. και S.D
Τρίτη 23/06 | 19:00 | Άγαλμα Βενιζέλου
ΚΟΙΝΗ ΜΑΣ ΓΛΩΣΣΑ Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ
Τα προσφυγικά δεν αποτελούν έναν εγκαταλελειμμένο χώρο προς «αξιοποίηση» ούτε ένα πολεοδομικό πρόβλημα που χρήζει τεχνικής διαχείρισης αλλά μια ζωντανή, ενεργή και ιστορικά φορτισμένη κοινότητα κοινωνικής κατοικίας, αυτοοργάνωσης και αλληλεγγύης, η οποία εδώ και δεκαέξι χρόνια στεγάζει, φροντίζει και στηρίζει εκατοντάδες ανθρώπους που αποκλείστηκαν από το κράτος και τις αποδιαρθρωμένες κοινωνικές δομές.
Ήδη από το καλοκαίρι του 2025 στα κρυφά, η Περιφέρεια Αττικής εκκίνησε μέσω προγραμματικών συμβάσεων τον σχεδιασμό για την καταστολή και την εκκένωση της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών, επιχειρώντας να προετοιμάσει το έδαφος για μια συνολική παρέμβαση που δεν έχει ως στόχο την κοινωνική φροντίδα αλλά την εκδίωξη των κατοίκων και την αναδιάρθρωση της περιοχής με όρους οικονομικής εκμετάλλευσης.
Με την έναρξη του 2026, το σχέδιο αυτό πέρασε σε νέα φάση, με την οργανωμένη προπαγανδιστική του προώθηση μέσω πληρωμένων δημοσιευμάτων και τη δρομολόγηση όλων εκείνων των διοικητικών και χρηματοδοτικών βημάτων που προβλέπουν τη βίαιη εκκένωση των Προσφυγικών μέσα στους επόμενους έξι μήνες, στο πλαίσιο ενός έργου προϋπολογισμού δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ, χρηματοδοτούμενου από ευρωπαϊκούς πόρους.
Μέσα σε αυτή τη συνθήκη, ο Αριστοτέλης Χατζής και η Suzon Doppagne μέλη της κοινότητας των Προσφυγικών ξεκίνησαν απεργία πείνας μέχρι θανάτου. Η απεργία πείνας αποτελεί μια ύστατη πράξη αντίστασης και αξιοπρέπειας, καθώς ένα σώμα εκτίθεται συνειδητά στη φθορά για να αναδείξει τη βία που επιχειρείται να επιβληθεί σιωπηλά. Δεν πρόκειται για μια μεμονωμένη πράξη διαμαρτυρίας, αλλά για μια κραυγή που συμπυκνώνει την αγωνία, την επιμονή και τη συλλογική βούληση μιας ολόκληρης κοινότητας να παραμείνει ζωντανή. Η ευθύνη για την έκβαση αυτού του αγώνα είναι κοινωνική και πολιτική και μας καλεί να σταθούμε ενεργά και έμπρακτα στο πλευρό όσων υπερασπίζονται τη ζωή και την αξιοπρέπειά τους.
Τα Προσφυγικά αποτελούν μια κοινότητα περισσότερων από 400 ανθρώπων που στεγάζουν μετανάστριες, πρόσφυγες, παιδιά, ηλικιωμένους, ασθενείς και ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, η οποία έχει εξασφαλίζει το αυτονόητο δικαίωμα στη στέγη, έχει συγκροτήσει ένα εκτεταμένο πλέγμα δομών κοινωνικής φροντίδας, υγείας, παιδείας, πολιτισμού και συλλογικής ζωής, ανοιχτών όχι μόνο στους κατοίκους των Προσφυγικών αλλά και στην ευρύτερη γειτονιά των Αμπελοκήπων, του Γκύζη και συνολικότερη της πόλης της Αθήνας.
Μέσα σε συνθήκες διαρκούς πολιτικής πίεσης και κρατικής απαξίωσης, στα Προσφυγικά λειτουργούν δομές παιδικής μέριμνας και αυτομόρφωσης, αυτοοργανωμένος βρεφονηπιακός σταθμός με καθημερινή παρουσία και εκπαιδευτικό πρόγραμμα, δομή υγείας και κοινωνικό φαρμακείο που καλύπτουν υπαρκτά κενά του δημόσιου συστήματος, δομή φιλοξενίας για θεραπευόμενους και συνοδούς του Αντικαρκινικού Νοσοκομείου «Άγιος Σάββας», συλλογικός φούρνος που εξυπηρετεί δεκάδες ανθρώπους καθημερινά, τεχνικές ομάδες συντήρησης των κτιρίων, κοινωνικό καφενείο και κινηματογράφο, βιβλιοθήκη και αναγνωστήριο, γυναικεία δομή ενδυνάμωσης και αλληλεγγύης, καθώς και δομές στήριξης αστέγων και ανθρώπων σε ακραία επισφάλεια.
Η ύπαρξη και λειτουργία αυτής της κοινότητας έχει αποδείξει στην πράξη ότι η κοινωνική κατοικία ειναι μια καθημερινή πράξη συλλογικής ευθύνης, αλληλεγγύης και φροντίδας, που μετασχηματίζει τη γειτονιά, περιορίζει τον κοινωνικό αποκλεισμό και δημιουργεί όρους ειρηνικής συνύπαρξης ανθρώπων από διαφορετικές χώρες και πολιτισμούς.
Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, κάθε σχέδιο εκκένωσης, καταστολής ή «ανάπλασης» που αγνοεί τους ανθρώπους που ζουν στα Προσφυγικά και επιχειρεί να τους εκτοπίσει στο όνομα μιας δήθεν ανάπτυξης, αποτελεί κομμάτι κρατικής βίας, εκτοπισμού και διάλυσης υπαρκτών κοινωνικών δεσμών, με συνέπειες στη ψυχική και σωματική υγεία παιδιών, ηλικιωμένων και ασθενών.
Η Κοινότητα των Προσφυγικών έχει ήδη αναλάβει με δικές της δυνάμεις την ευθύνη της φροντίδας και της ανακαίνισης ενός ιστορικού και αρχιτεκτονικού συνόλου, το οποίο το κράτος εγκατέλειψε επί δεκαετίες, αποδεικνύοντας ότι η αυτοοργάνωση μπορεί να διασώσει και να ζωντανέψει χώρους που η επίσημη πολιτική αντιμετωπίζει αποκλειστικά ως οικονομικά αντικείμενα.
Για εμάς, ως καταληψίες και αναρχικούς/ες, η υπεράσπιση των Προσφυγικών είναι αναπόσπαστο κομμάτι μιας συνολικής πολιτικής στάσης που αναγνωρίζει στις καταλήψεις στέγης, στις αυτοοργανωμένες κοινότητες και στις δομές αλληλεγγύης πραγματικά κύτταρα κοινωνικής ζωής και αντίστασης απέναντι στην κρατική καταστολή, την εμπορευματοποίηση της κατοικίας και τη συστηματική απαξίωση της ανθρώπινης ζωής.
Στεκόμαστε δίπλα σε κάθε δομή και κάθε κοινότητα που δέχεται επίθεση γιατί η υπεράσπισή τους είναι άρρηκτα δεμένη με τη δική μας ύπαρξη, τους δικούς μας αγώνες και τη δυνατότητα να υπάρξουν άλλοι τρόποι οργάνωσης της κοινωνίας, βασισμένοι στην ισότητα και την αλληλεγγύη.
Να σταθούμε απέναντι στα σχέδια εκτοπισμού, καταστολής και κοινωνικής ερήμωσης, χτίζοντας στην πράξη δεσμούς που δεν διαλύονται με διοικητικές αποφάσεις, χρηματοδοτικά προγράμματα ή αστυνομικές επιχειρήσεις. Οι κοινότητες όπως τα Προσφυγικά είναι κομμάτι ενός ευρύτερου αγώνα για ελευθερία και ζωή και όσο αυτές οι σχέσεις αλληλεγγύης βαθαίνουν τόσο γίνεται σαφές ότι απέναντι στη βία και την εγκατάλειψη μπορούμε όχι μόνο να αντέξουμε αλλά και να τα καταφέρουμε.
ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ –
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ
10-100-1000ΔΕΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΣΗΨΗΣ
ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΧΑΤΖΗ ΚΑΙ ΤΗΣ SUZON DOPPAGNE
Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ Ή ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ
Συνέλευση Υπεράσπισης της Κατάληψης Libertatia
📢 Πορεία αλληλεγγύης στην Κοινότητα των Προσφυγικών και τους απεργούς πείνας
❗Τρίτη 23/6 στις 19:00 στο Άγαλμα Βενιζέλου
Η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών της Λεωφόρου Αλεξάνδρας αποτελεί, εδώ και 16 χρόνια, ένα ζωντανό υπόδειγμα συλλογικής οργάνωσης, αλληλεγγύης και κοινοτικής ζωής. Σε ένα σύστημα που γεννά την αποξένωση, τον αποκλεισμό και την εξαθλίωση, 400 άνθρωποι και 50 παιδιά -πρόσφυγες και μετανάστες από 27 εθνικότητες, αιτούντες άσυλο, άποροι και άστεγοι- έχουν βρει εκεί προστασία και συντροφικότητα. Μέσα από αυτοοργανωμένες δομές, όπως ο παιδικός και βρεφονηπιακός σταθμός, τα εκπαιδευτικά προγράμματα για παιδιά προσφύγων, το κοινωνικό φαρμακείο, οι δομές υγείας και οι πολιτιστικές δράσεις, η κοινότητα απέδειξε στην πράξη ότι απέναντι στη βαρβαρότητα υπάρχουν χώροι αλληλεγγύης και αντίστασης. 
Απέναντι σε αυτή τη πραγματικότητα, το κράτος και η Περιφέρεια Αττικής επιστρατεύουν την καταστολή και την υποκρισία. Με το προκλητικό και ειρωνικό πρόσχημα της δημιουργίας «προσιτής και βιώσιμης στέγης προς αποφυγή γκετοποίησης», σχεδιάζουν τη βίαιη διάλυση της κοινότητας και την εκκένωση των κτιρίων. Επιχειρούν να δαπανήσουν εκατομμύρια ευρώ για να στήσουν δομές φιλοξενίας και κατοικίες για τους συγγενείς των καρκινοπαθών του γειτονικού νοσοκομείου, με μοναδικό στόχο να αντικαταστήσουν μια υπάρχουσα, ελεύθερη κοινότητα που προσφέρει τις ίδιες υπηρεσίες αφιλοκερδώς. Είναι προφανές πως η κυβερνητική πολιτική δεν ενδιαφέρεται για τις κοινωνικές ανάγκες, αλλά για το πώς θα μετατρέψει το ιστορικό συγκρότημα των Προσφυγικών σε ένα ακόμη πεδίο κερδοφορίας και real estate, ενταγμένο στα ευρύτερα επιχειρηματικά σχέδια της «Διπλής Ανάπλασης».
Η επίθεση στα Προσφυγικά δεν είναι ένα μεμονωμένο τοπικό ζήτημα, αποτελεί ένα κομμάτι στο παζλ της συνολικής εμπορευματοποίησης της στέγης και της κατοικίας. Στην εποχή όπου τα κοινωνικά αγαθά μετατρέπονται σε εμπορεύματα, η εργατική τάξη, η νεολαία και τα φτωχά λαϊκά στρώματα έρχονται αντιμέτωπα με απρόσιτα ενοίκια, καθημερινές εξώσεις, πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας και αρπαγή της λαϊκής περιουσίας από τράπεζες και funds. Το σύστημα στερεί το θεμελιώδες δικαίωμα στη στέγη για να διασφαλίσει τα κέρδη των εργολάβων, των τραπεζιτών και των μεγαλοϊδιοκτητών. Σε αυτό το φόντο, η υπεράσπιση των Προσφυγικών συνδέεται άρρηκτα με τον γενικότερο πολιτικό και κοινωνικό αγώνα για τη στέγαση των αναγκών μας έναντι των κερδών τους.
Οι κάτοικοι και η Κοινότητα των Προσφυγικών δεν θα επιτρέψουν να γίνει το σπίτι τους, που χτίστηκε με τόσο κόπο και συλλογική φροντίδα, πεδίο κερδοσκοπίας για το τοπικό κράτος και τους εργολάβους. Έχοντας στο πλευρό τους υγειονομικούς, αρχιτέκτονες και τεχνικούς που προσφέρουν αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες τους στην κοινότητα τόσα χρόνια, και κυρίως έχοντας την αμέριστη συμπαράσταση των συναγωνιστών και συναγωνιστριών τους, τα Προσφυγικά δίνουν μια ιστορική μάχη. Στην πρώτη γραμμή αυτού του αγώνα, τα μέλη της κοινότητας Αριστοτέλης Χαντζής και Suzon Doppagne, με κίνδυνο της ίδιας τους της ζωής, συνεχίζουν τη μακρά και σκληρή απεργία πείνας που ξεκίνησαν στις 05/02 και 01/05 αντίστοιχα, σπάζοντας τη κρατική σιωπή. Ο συγκλονιστικός τους αγώνας, σε συνδυασμό με τις μαζικές κινητοποιήσεις σε όλη την Ελλάδα και τα διεθνή δίκτυα αλληλεγγύης που αναδείχθηκαν τους τελευταίους μήνες, έχουν κάνει ξεκάθαρο πώς ο αγώνας για την υπεράσπιση των προσφυγικών δεν θα σταματήσει και το σύνθημα «Ή θα νικήσουμε ή θα νικήσουμε» θα αντηχήσει παντού.
✊ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ
✊ ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ!
✊ Η ΚΑΤΟΙΚΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΟΧΙ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑ
Κομμουνιστική Απελευθέρωση
νΚΑ
